Sinds vrijdagmiddag staat het huis officieel te koop. Te zien op de site van de makelaar. Vanmorgen ging de telefoon al voor een bezichtiging. Helaas net op het enige moment in de week dat het echt niet kan, dus nu wordt ik teruggebeld voor een nieuwe afspraak.
Wordt wel heel erg spannend zo.
maandag, oktober 30, 2006
zaterdag, oktober 28, 2006
Mormeltje
Van de week was ik op zolder, want ik moest een lap stof hebben voor een stoelhoes. En ja, wie wat bewaard die heeft wat. Zo vond ik, behalve de stof, ook een oud patroon van een knuffelbeestje, Mormeltje, een breipatroon dat ooit in de Prinses gestaan heeft.
Ik heb Mormeltje vaak gebreid, en in verschillende formaten. Mormeltje zien, is willen breien dus het patroon kwam mee naar beneden. Lea (6) werd op slag verliefd, en dus staat Mormeltje op de pennen, in het licht en donker roze.
Het patroon is van mijn oma geweest, en waarschijnlijk een jaar of 50 oud. Ouder dan ik in ieder geval. Zoveel weet ik zeker. Het was een verzamel patroon, waarvan ik alleen het eerste deel heb, Mormeltje met 1 rok, en een paar schoenen. Elke keer als ik het patroon in mijn handen heb, vind ik het jammer dat ik de andere patronen niet heb.
Gelukkig hebben we tegenwoordig Internet. Een advertentie geplaatst op de site van de Libelle, en ja hoor, binnen een dag 2 reacties. Een van iemand die zelf Mormeltje vaak gebreid heeft, en dat graag weer eens zou doen, maar het patroon kwijt is, of ik het wil opsturen. Natuurlijk wil ik dat.
En dan een reactie van een mevrouw die Mormeltje vaak gebreid heeft, en de patronen op zolder heeft liggen. 14 in totaal, geschreven in haar meisjes handschrift, of ik daar een kopie van wil hebben.
Nou graag natuurlijk. Nog leuker bijna dan de originele patronen. Ik houd namelijk heel erg van handschriften.
Nu dus even doorbreien, zodat Mormeltje af is, als de patronen komen.
Ik heb Mormeltje vaak gebreid, en in verschillende formaten. Mormeltje zien, is willen breien dus het patroon kwam mee naar beneden. Lea (6) werd op slag verliefd, en dus staat Mormeltje op de pennen, in het licht en donker roze.
Het patroon is van mijn oma geweest, en waarschijnlijk een jaar of 50 oud. Ouder dan ik in ieder geval. Zoveel weet ik zeker. Het was een verzamel patroon, waarvan ik alleen het eerste deel heb, Mormeltje met 1 rok, en een paar schoenen. Elke keer als ik het patroon in mijn handen heb, vind ik het jammer dat ik de andere patronen niet heb.
Gelukkig hebben we tegenwoordig Internet. Een advertentie geplaatst op de site van de Libelle, en ja hoor, binnen een dag 2 reacties. Een van iemand die zelf Mormeltje vaak gebreid heeft, en dat graag weer eens zou doen, maar het patroon kwijt is, of ik het wil opsturen. Natuurlijk wil ik dat.
En dan een reactie van een mevrouw die Mormeltje vaak gebreid heeft, en de patronen op zolder heeft liggen. 14 in totaal, geschreven in haar meisjes handschrift, of ik daar een kopie van wil hebben.
Nou graag natuurlijk. Nog leuker bijna dan de originele patronen. Ik houd namelijk heel erg van handschriften.
Nu dus even doorbreien, zodat Mormeltje af is, als de patronen komen.
donderdag, oktober 26, 2006
Huge
Ilja(17) kwam een paar weken geleden savonds laat naar me toe met de vraag of het mogelijk was een paar dekbedden aan elkaar te zetten. Ja natuurlijk, antwoordde ik, en dát was een dom antwoord,achteraf gezien.
Ik dacht dat er gewoon 2 dekbedden aan elkaar moesten voor meer warmte, meer mis had ik het niet kunnen hebben. De bedoeling was, twee dekbedden zo aan elkaar te zetten dat er een 4 m lang dekbed ontstond. En omdat het dekbed dan wat uit verhouding zou zijn, had meneer bedacht dat er een derde, in tweeën geknipt onderaan gemaakt moest worden.
Nou was dat niet helemaal een probleem. Uurtje werk, ff opletten en klaar.
Maar, een dekbed moet ook een dekbedhoes. Ik heb nog geprobeerd of hij niet gewoon een laken eronder wilde hebben, maar nee, hij wilde een dekbedhoes. En als iemand je vol overtuiging verteld dat jij het wel kan maken, dan zwicht ik.
Dus heb ik gisteren besteed aan het maken van een HUGE dekbedhoes. Ja, in hoofdletters, want een dekbedhoes van 4 m, klinkt veeeeel kleinder dan het uiteindelijk is.
Het maken was op zich niet moeilijk of een probleem,maar een dekbed hoes is heel erg veel stof, en twee dekbedhoezen is nog veel meer stof. Gelukkig had ik Ilja van te voren opdracht gegeven in de buurt te blijven, want zonder hulp was het niet gelukt. Ik verdwaalde regelmatig in de stof.
Toen het gevaarte af was, moest het dekbed in de hoes. Natuurlijk wilde Ilja dat op zijn manier doen, en dat was zo idioot, dat ik, en hij tot een uur of twaalf gisteren avond, helemaal slap waren van het lachen. Ilja was in de dekbedhoes gekropen, en wilde het dekbed er zo intrekken. Zo doet hij het altijd bij eennormaal formaat dekbed. In deze hoes raakte hij echter de weg kwijt, tot groot vermaak van de jonge kater die op de bank lag, en het hele gebeuren met zijn ogen volgde.
Af en toe kreeg ik ene punt in mijn handen gedrukt, die ik dan moest vasthouden om dat hij met een andere punt een andere k ant van de hoes ging opzoeken. Geen gezicht, zo'n dekbedhoes waar leven in zit. Er uit komen toen een en ander uiteindelijk goed zat, was ook nog een hele klus.
En dat elke week. Ik verheug me nu al op het moment dat zijn bed verschoond moet worden:o)))
Helaas heb ik nog geen digitale camera, maar de foto's houden jullie tegoed.
Ik dacht dat er gewoon 2 dekbedden aan elkaar moesten voor meer warmte, meer mis had ik het niet kunnen hebben. De bedoeling was, twee dekbedden zo aan elkaar te zetten dat er een 4 m lang dekbed ontstond. En omdat het dekbed dan wat uit verhouding zou zijn, had meneer bedacht dat er een derde, in tweeën geknipt onderaan gemaakt moest worden.
Nou was dat niet helemaal een probleem. Uurtje werk, ff opletten en klaar.
Maar, een dekbed moet ook een dekbedhoes. Ik heb nog geprobeerd of hij niet gewoon een laken eronder wilde hebben, maar nee, hij wilde een dekbedhoes. En als iemand je vol overtuiging verteld dat jij het wel kan maken, dan zwicht ik.
Dus heb ik gisteren besteed aan het maken van een HUGE dekbedhoes. Ja, in hoofdletters, want een dekbedhoes van 4 m, klinkt veeeeel kleinder dan het uiteindelijk is.
Het maken was op zich niet moeilijk of een probleem,maar een dekbed hoes is heel erg veel stof, en twee dekbedhoezen is nog veel meer stof. Gelukkig had ik Ilja van te voren opdracht gegeven in de buurt te blijven, want zonder hulp was het niet gelukt. Ik verdwaalde regelmatig in de stof.
Toen het gevaarte af was, moest het dekbed in de hoes. Natuurlijk wilde Ilja dat op zijn manier doen, en dat was zo idioot, dat ik, en hij tot een uur of twaalf gisteren avond, helemaal slap waren van het lachen. Ilja was in de dekbedhoes gekropen, en wilde het dekbed er zo intrekken. Zo doet hij het altijd bij eennormaal formaat dekbed. In deze hoes raakte hij echter de weg kwijt, tot groot vermaak van de jonge kater die op de bank lag, en het hele gebeuren met zijn ogen volgde.
Af en toe kreeg ik ene punt in mijn handen gedrukt, die ik dan moest vasthouden om dat hij met een andere punt een andere k ant van de hoes ging opzoeken. Geen gezicht, zo'n dekbedhoes waar leven in zit. Er uit komen toen een en ander uiteindelijk goed zat, was ook nog een hele klus.
En dat elke week. Ik verheug me nu al op het moment dat zijn bed verschoond moet worden:o)))
Helaas heb ik nog geen digitale camera, maar de foto's houden jullie tegoed.
woensdag, oktober 25, 2006
24 oktober
8 jaar geleden is het vandaag dat rond 5 uur savonds de telefoon ging. Na een kort gesprek wist ik dat de wereld nooit meer het zelfde zou zijn, mijn wereld in ieder geval niet. Tijdens een klusje op de tuin was mijn vader getroffen door een hartstilstand, en ter plekke overleden.
Zonder moeite kan ik het moment van de boodschap en de bijbehorende emoties oproepen en weer voelen.
Net als bij een verjaardag van 1 van mijn kinderen, herleef ik de dag van het overlijden van mijn vader, elke keer weer opnieuw.
Veel gesprekken over dood, en de daarbij behorende emoties heb ik in de loop der jaren met mijn vader gevoerd. Hij zei altijd dat het verdriet niet verminderd, maar went. Het klinkt raar, maar het is een waar woord. Ik ben er, na 8 jaar, aan gewend, dat ik hem niet kan bellen als er wat is. Dat hij niet ff de kast komt maken die nu stuk staat te zijn. Dat hij niet in actie komt, als er (emotionele) steun gevraagd wordt.
Ik ben er aan gewend dat hij dinsdagochtend niet binnen komt vallen voor een bakkie koffie. En zelfs als ik zijn motor zie staan, denk ik niet meer, daar is vader, maar Daar is Bart.
Maar het verdriet is niet weg, het gevoel van gemis is niet verminderd. Er is gewenning opgetreden.
Zonder moeite kan ik het moment van de boodschap en de bijbehorende emoties oproepen en weer voelen.
Net als bij een verjaardag van 1 van mijn kinderen, herleef ik de dag van het overlijden van mijn vader, elke keer weer opnieuw.
Veel gesprekken over dood, en de daarbij behorende emoties heb ik in de loop der jaren met mijn vader gevoerd. Hij zei altijd dat het verdriet niet verminderd, maar went. Het klinkt raar, maar het is een waar woord. Ik ben er, na 8 jaar, aan gewend, dat ik hem niet kan bellen als er wat is. Dat hij niet ff de kast komt maken die nu stuk staat te zijn. Dat hij niet in actie komt, als er (emotionele) steun gevraagd wordt.
Ik ben er aan gewend dat hij dinsdagochtend niet binnen komt vallen voor een bakkie koffie. En zelfs als ik zijn motor zie staan, denk ik niet meer, daar is vader, maar Daar is Bart.
Maar het verdriet is niet weg, het gevoel van gemis is niet verminderd. Er is gewenning opgetreden.
maandag, oktober 23, 2006
Telefoon
Niets vermoedend loop ik vanmorgen op straat, kom ik mijn zus tegen, die me, lichtelijk geirriteerd vraagt, met wie ik dan de hele ochtend aan het bellen ben.
Euh?? Ik heb niemand gebeld, en ben ook niet gebeld. De stekker zal er wel uitliggen. Straks even regelen.
Weer thuis eerst de telefoon geprobeerd, maar helaas, nog steeds niets. Blijkt het toestel nu ECHT de geest gegeven te hebben.
Ilja, die thuis is, gaat op zoek naar een andere telefoon. Prachtig toestel uitgezocht, 2 toestellen zelfs, zodat de telefoon boven ook vervangen kan worden.
Het installeren is iets moeilijker dan gedacht, en kost ons wat hoofdbrekers, maar na even opladen, en de stekker een paar keer opnieuw insteken, hadden we ineens contact en blijk ik voor de buitenwereld weer bereikbaar.
Het oude toestel maakt nog irritant veel geluid,blijkt als het door de kinderen in gebruik genomen wordt als speelgoed, evenals de fax, die als restant uit een vorig leven nog steeds aangesloten stond.
Euh?? Ik heb niemand gebeld, en ben ook niet gebeld. De stekker zal er wel uitliggen. Straks even regelen.
Weer thuis eerst de telefoon geprobeerd, maar helaas, nog steeds niets. Blijkt het toestel nu ECHT de geest gegeven te hebben.
Ilja, die thuis is, gaat op zoek naar een andere telefoon. Prachtig toestel uitgezocht, 2 toestellen zelfs, zodat de telefoon boven ook vervangen kan worden.
Het installeren is iets moeilijker dan gedacht, en kost ons wat hoofdbrekers, maar na even opladen, en de stekker een paar keer opnieuw insteken, hadden we ineens contact en blijk ik voor de buitenwereld weer bereikbaar.
Het oude toestel maakt nog irritant veel geluid,blijkt als het door de kinderen in gebruik genomen wordt als speelgoed, evenals de fax, die als restant uit een vorig leven nog steeds aangesloten stond.
zondag, oktober 22, 2006
Weekeindje Annelies
Van de week een keer begonnen met een boek dat ik van Annelies had gekregen voor mijn verjaardag. De buuf had het geleend en kwam het wild enthousiast terug brengen. Dus lag het nog te wachten om weer bij de stapel 'nog te lezen boeken' gelegd te worden. Een heel hoge stapel is dat hier, want de laatste jaren had ik niet de rust me in een boek te verdiepen.
Buuf zat hier van de week, en maande me te beginnen, dus ik begon. Boek geschreven in de ik-vorm, en daar hou ik eigenlijk niet van. Maar dit boek was leesbaar, ondanks dat.
En toen, ineens gisteren, werd ik gegrepen door het verhaal. Was ik in Bergen aan Zee, en onderging de spanning van het goed geschreven verhaal.
Toen ik tijdens de lunch ook nog de overheerlijke pompoensoep van Annelies nuttigde, was het weekeindje Annelies compleet, ondanks het feit dat Annelies niet lijfelijk aanwezig was hier.
Boek is inmiddels uit, en een aanrader voor ieder die even nergens aan wil denken.
Terug naar de Kust van Saskia Noort.
Gisteren in de bibliotheek Dubbelspel gehaald, nu maar hopen dat dat net zo boeiend is.....
Buuf zat hier van de week, en maande me te beginnen, dus ik begon. Boek geschreven in de ik-vorm, en daar hou ik eigenlijk niet van. Maar dit boek was leesbaar, ondanks dat.
En toen, ineens gisteren, werd ik gegrepen door het verhaal. Was ik in Bergen aan Zee, en onderging de spanning van het goed geschreven verhaal.
Toen ik tijdens de lunch ook nog de overheerlijke pompoensoep van Annelies nuttigde, was het weekeindje Annelies compleet, ondanks het feit dat Annelies niet lijfelijk aanwezig was hier.
Boek is inmiddels uit, en een aanrader voor ieder die even nergens aan wil denken.
Terug naar de Kust van Saskia Noort.
Gisteren in de bibliotheek Dubbelspel gehaald, nu maar hopen dat dat net zo boeiend is.....
vrijdag, oktober 20, 2006
Kinderen!!
Tis niks dat kinderen op een gegeven moment met de computer leren om gaan. Ook is het niet erg dat de kinderen op een gegeven moment beter weten hoe de computer werkt dan ik.
Ook geeft het niet dat ik nooit weet hoe mijn bureaublad eruit ziet als ik de pc opstart, of zelfs na een kind achter de pc kruip.
Maar nu loopt er ineens een Shadow over mijn scherm. Als ik commentaar geef, krijg ik als antwoord: Leuk he, mag je niet weghalen want die is cool:o)))))
Ook geeft het niet dat ik nooit weet hoe mijn bureaublad eruit ziet als ik de pc opstart, of zelfs na een kind achter de pc kruip.
Maar nu loopt er ineens een Shadow over mijn scherm. Als ik commentaar geef, krijg ik als antwoord: Leuk he, mag je niet weghalen want die is cool:o)))))
administratie
Gisteren heb ik eindelijk de administratie bijgewerkt. Dat is nou echt zo'n klusje waar ik altijd tegen aan zit te hikken, en dat uiteindelijk weer erg meevalt.
Naar is weer te merken dat ik geen rechten heb, en gewoon, ondanks minimaal inkomen, de waterschapsbelasting moet betalen, ik heb nl spaargeld. Je zou er bijna niet meer van gaan sparen. Want nu val ik door het spaargeld uit alle regelingen.
Erg leuk was de rekening van de telefoon. Niet dat de rekening leuk was, dat zijn rekeningen natuurlijk nooit, maar van een ruime 200 euro in 2 mnd, zit ik nu op 71 euro in 2 mnd, en ik heb niet de indruk dat ik nou echt zo weinig bel.
Ik vraag me nu wel af waar het geld al die jaren naar toe gegaan is, want ik stort elke maand ongeveer het zelfde bedrag van de spaarrekening op de betaal rekening als in de jaren ervoor, maar mijn inkomen is geminimaliseerd, ik krijg minder dan de helft van wat we eerder kregen, en na aftrek van de vast lasten houd ik niet genoeg over om van te leven, dat deden we eerder ruim.
Na kijken van de oude afschriften brengt hierin helaas geen duidelijkheid. Ik ben gewoon niet de big spender waar ik altijd voor gehouden ben denk ik.
Eigenlijk ben ik gewoon trots op mezelf. Administratie zal nooit mijn favoriete bezigheid worden, maar met zulke resultaten is het wel een stuk minder erg.
Naar is weer te merken dat ik geen rechten heb, en gewoon, ondanks minimaal inkomen, de waterschapsbelasting moet betalen, ik heb nl spaargeld. Je zou er bijna niet meer van gaan sparen. Want nu val ik door het spaargeld uit alle regelingen.
Erg leuk was de rekening van de telefoon. Niet dat de rekening leuk was, dat zijn rekeningen natuurlijk nooit, maar van een ruime 200 euro in 2 mnd, zit ik nu op 71 euro in 2 mnd, en ik heb niet de indruk dat ik nou echt zo weinig bel.
Ik vraag me nu wel af waar het geld al die jaren naar toe gegaan is, want ik stort elke maand ongeveer het zelfde bedrag van de spaarrekening op de betaal rekening als in de jaren ervoor, maar mijn inkomen is geminimaliseerd, ik krijg minder dan de helft van wat we eerder kregen, en na aftrek van de vast lasten houd ik niet genoeg over om van te leven, dat deden we eerder ruim.
Na kijken van de oude afschriften brengt hierin helaas geen duidelijkheid. Ik ben gewoon niet de big spender waar ik altijd voor gehouden ben denk ik.
Eigenlijk ben ik gewoon trots op mezelf. Administratie zal nooit mijn favoriete bezigheid worden, maar met zulke resultaten is het wel een stuk minder erg.
dinsdag, oktober 17, 2006
Gouden randje
Soms lopen dagen gewoon helemaal goed, zo'n dag had ik vandaag.
De dag begon vroeg , om half 8 met twee nieuwe oppaskinderen, waarvan er 1 om 8.30 op school moest zijn. Dit was een test, want mijn eigen dochter moet ik op 8.45 op een andere school hebben. Gelukkig past het precies, en waren beide meiden op tijd op school.
Eenmaal weer thuis, kwam de pianostemmer, en al had ik visioenen van een hoop extra ruimte in mijn toch wat kleine huiskamer, ik haalde toch opgelucht adem toen bleek dat de piano wel gestemd kon worden. Vind het toch wel heel fijn en gezellig een piano in de huiskamer, zeker nu er ook nog op gespeeld wordt door 2 dochters.
Na de lunch en het weer naar school brengen van de kinderen, 8! barbiejurken geknipt voor het sinterklaasfeest op school. Ook dat paste qua tijd weer precies tussen het halen van de kinderen, want mocht natuurlijk niet gezien worden door de kinderen. Geeft een lekker gevoel dat dat gelukt is. Nu het maken nog........
En toen kwam er ook nog leuke en lieve visite, dus dat was helemaal goed.
Dankzij een aanwezige grote zoon kon ik even lekker zonder kinderen boodschappen doen. Met het programma dat ik morgen heb zie ik het niet gebeuren dat ik aan de boodschappen toe kom, en er waren toch een paar dingen erg op.
Na een snelle, doch lekkere maaltijd, tijd genomen om met de 3 jongsten het hele bedritueel af te werken, jammer genoeg schiet dat er wel eens bij in.
En daarna weer voor school aan de gang, een heel gezellige en wel bestede avond.
Terugkijkend echt een dag met een gouden randje, eentje om te bewaren in een doosje en op terug te kijken als het ff iets minder gaat.
De dag begon vroeg , om half 8 met twee nieuwe oppaskinderen, waarvan er 1 om 8.30 op school moest zijn. Dit was een test, want mijn eigen dochter moet ik op 8.45 op een andere school hebben. Gelukkig past het precies, en waren beide meiden op tijd op school.
Eenmaal weer thuis, kwam de pianostemmer, en al had ik visioenen van een hoop extra ruimte in mijn toch wat kleine huiskamer, ik haalde toch opgelucht adem toen bleek dat de piano wel gestemd kon worden. Vind het toch wel heel fijn en gezellig een piano in de huiskamer, zeker nu er ook nog op gespeeld wordt door 2 dochters.
Na de lunch en het weer naar school brengen van de kinderen, 8! barbiejurken geknipt voor het sinterklaasfeest op school. Ook dat paste qua tijd weer precies tussen het halen van de kinderen, want mocht natuurlijk niet gezien worden door de kinderen. Geeft een lekker gevoel dat dat gelukt is. Nu het maken nog........
En toen kwam er ook nog leuke en lieve visite, dus dat was helemaal goed.
Dankzij een aanwezige grote zoon kon ik even lekker zonder kinderen boodschappen doen. Met het programma dat ik morgen heb zie ik het niet gebeuren dat ik aan de boodschappen toe kom, en er waren toch een paar dingen erg op.
Na een snelle, doch lekkere maaltijd, tijd genomen om met de 3 jongsten het hele bedritueel af te werken, jammer genoeg schiet dat er wel eens bij in.
En daarna weer voor school aan de gang, een heel gezellige en wel bestede avond.
Terugkijkend echt een dag met een gouden randje, eentje om te bewaren in een doosje en op terug te kijken als het ff iets minder gaat.
maandag, oktober 16, 2006
Maandag
Na een zeer geslaagde zondag, met buurtbrunch, en heerlijk bezoek van Annelies met 4 kinderen, is het vandaag de dag om zakelijk bezig te zijn.
Eerst naar de bank, op de oude gezamelijke rekening is een schuld ontstaan die ex op mij wil verhalen. Daar overleg gevoerd, en toch het advies gekregen die aan te zuiveren om een BKR aantekening te voorkomen. Daar zijn ze nogal snel mee tegenwoordig. Wel een klap geld, maar verrekenen kan altijd nog bij de verkoop van het huis.
En daarna bij de gemeente de aanvraag voor een wintermarkt ingediend. Elke keer weer een gedoe. Gelukkig heb ik straks ook een nieuwe of iig andere pc en kan dat per computer. Gemak dient de mens nietwaar.
En vanmiddag had ik een BSO hier. Niet alleen mijn eigen kinderen en de vaste oppas kinderen waren hier, maar omdat de buurvrouw een begravenis had, had ze gevraagd of ik ook haar kinderen wilde ophalen van school. Natuurlijk wil ik dat. Dus had ik er nog 2 extra. Heel gezellig is dat elke keer, maar gelukkig was het mooi weer, en konden de jongens buiten dollen.
Eerst naar de bank, op de oude gezamelijke rekening is een schuld ontstaan die ex op mij wil verhalen. Daar overleg gevoerd, en toch het advies gekregen die aan te zuiveren om een BKR aantekening te voorkomen. Daar zijn ze nogal snel mee tegenwoordig. Wel een klap geld, maar verrekenen kan altijd nog bij de verkoop van het huis.
En daarna bij de gemeente de aanvraag voor een wintermarkt ingediend. Elke keer weer een gedoe. Gelukkig heb ik straks ook een nieuwe of iig andere pc en kan dat per computer. Gemak dient de mens nietwaar.
En vanmiddag had ik een BSO hier. Niet alleen mijn eigen kinderen en de vaste oppas kinderen waren hier, maar omdat de buurvrouw een begravenis had, had ze gevraagd of ik ook haar kinderen wilde ophalen van school. Natuurlijk wil ik dat. Dus had ik er nog 2 extra. Heel gezellig is dat elke keer, maar gelukkig was het mooi weer, en konden de jongens buiten dollen.
zaterdag, oktober 14, 2006
Not Amused
Zaterdagochtend betekend zwemclub. Joshua is een waterrat en is na de verplichte zwemlessen gelijk lid geworden van de zwemclub. Hij gaat er over het algemeen met veel plezier heen, al zijn we wel eens wat laat omdat de woensdagtraining precies onder etenstijd valt.
In de zomer is de zwemclub in het buitenbad, vlak bij ons huis, maar in de wintermaanden in het overdekte zwembad een km of 7 verder.
Vanmorgen ben ik, omdat het zulk mooi weer is, samen met Joshua op de fiets naar zwemclub gegaan. Dat is wel ff fietsen, maar het weer was goed, weinig tot geen wind.
Komen we daaraan, is het wel erg stil, dus ik vraag aan iemand van het zwembad, of er geen zwemclub is. Nee, die had om half negen moeten beginnen en inmiddels was het 8.50. Stom vergeten, het is herfstvakantie in de helft van Nederland, en dan is het zwembad waar de zwemclub gehouden word, niet te huur voor zulke activiteiten, dat betekend 3 weken geen zwemclub.
Dus wij weer op de fiets terug. Ik vond het heerlijk. Het fietsen, en zo'n error, daar schiet ik van in de lach.
Joshua niet, die heeft lopen mokken tot we al een uur thuis waren. En toen ik er vanavond bij het naar bed gaan over begon, werd hij weer boos.
In de zomer is de zwemclub in het buitenbad, vlak bij ons huis, maar in de wintermaanden in het overdekte zwembad een km of 7 verder.
Vanmorgen ben ik, omdat het zulk mooi weer is, samen met Joshua op de fiets naar zwemclub gegaan. Dat is wel ff fietsen, maar het weer was goed, weinig tot geen wind.
Komen we daaraan, is het wel erg stil, dus ik vraag aan iemand van het zwembad, of er geen zwemclub is. Nee, die had om half negen moeten beginnen en inmiddels was het 8.50. Stom vergeten, het is herfstvakantie in de helft van Nederland, en dan is het zwembad waar de zwemclub gehouden word, niet te huur voor zulke activiteiten, dat betekend 3 weken geen zwemclub.
Dus wij weer op de fiets terug. Ik vond het heerlijk. Het fietsen, en zo'n error, daar schiet ik van in de lach.
Joshua niet, die heeft lopen mokken tot we al een uur thuis waren. En toen ik er vanavond bij het naar bed gaan over begon, werd hij weer boos.
donderdag, oktober 12, 2006
22 jaar geleden......
22 jaar geleden is het vandaag dat ik in het huwelijk trad. Samen met de man die ik lief had, en waar ik al een zoon van had.
Het was toen een prachtige zonnige oktober vrijdag. Een dag zonder wanklank, prachtig, romantisch en helemaal goed.
Toch gek om een dag als deze zomaar voorbij te laten gaan, zonder enige aandacht. 21 jaar lang hebben we deze dag gevierd, met cadeautjes, en lekker eten.
Cadeautjes heb ik gelaten,maar ik heb lekkere appelcake gebakken, en heel erg lekker gekookt. Omdat deze dag toch niet echt feestelijk was, kon ik de kinderen niet verbieden om ergens te gaan spelen, en beide kinderen belde op dat ze elders wilde eten. De jongste viel voor het eten in slaap,en dus zat ik alleen aan tafel. Het eten was heerlijk daar niet van, toch een raar moment. Ik heb het moment maar gebruikt om even stil te staan bij de dag, en die bewust af te sluiten. Even stilte in mijn toch wat hectische bestaan.
Het is goed zo.
Het was toen een prachtige zonnige oktober vrijdag. Een dag zonder wanklank, prachtig, romantisch en helemaal goed.
Toch gek om een dag als deze zomaar voorbij te laten gaan, zonder enige aandacht. 21 jaar lang hebben we deze dag gevierd, met cadeautjes, en lekker eten.
Cadeautjes heb ik gelaten,maar ik heb lekkere appelcake gebakken, en heel erg lekker gekookt. Omdat deze dag toch niet echt feestelijk was, kon ik de kinderen niet verbieden om ergens te gaan spelen, en beide kinderen belde op dat ze elders wilde eten. De jongste viel voor het eten in slaap,en dus zat ik alleen aan tafel. Het eten was heerlijk daar niet van, toch een raar moment. Ik heb het moment maar gebruikt om even stil te staan bij de dag, en die bewust af te sluiten. Even stilte in mijn toch wat hectische bestaan.
Het is goed zo.
woensdag, oktober 11, 2006
House for sale........
......house for sale
You can read it on the sign
House for sale
It was yours and it was mine
and tomorrow some strangers will be climbing on the stairs
To the bedroom filled with memories
The one we used to share.............
Mijn huis staat te koop. Raar is het om te zeggen, of te schrijven. Ook wel stoer.
Het huis waar ik mijn oog op heb laten vallen staat nog niet te koop, en komt ook niet zeer binnenkort te koop. En, zegt de makelaar, dat is eigenlijk wel heel gunstig voor jou, want je bent je huis nog niet kwijt.
Nu eerst mijn ex ervan overtuigen dat er eea gedaan moet worden aan het huis, om het beter verkoopbaar te maken. Mocht ik het moeten betalen dan wil ik wel van te voren weten dat die investering naar mij terugvloeit bij de verkoop van het huis. Ik wil proberen hier zelf uit te komen met ex, maar of dat lukt?? Moeten de advocaten weer aan het werk.
You can read it on the sign
House for sale
It was yours and it was mine
and tomorrow some strangers will be climbing on the stairs
To the bedroom filled with memories
The one we used to share.............
Mijn huis staat te koop. Raar is het om te zeggen, of te schrijven. Ook wel stoer.
Het huis waar ik mijn oog op heb laten vallen staat nog niet te koop, en komt ook niet zeer binnenkort te koop. En, zegt de makelaar, dat is eigenlijk wel heel gunstig voor jou, want je bent je huis nog niet kwijt.
Nu eerst mijn ex ervan overtuigen dat er eea gedaan moet worden aan het huis, om het beter verkoopbaar te maken. Mocht ik het moeten betalen dan wil ik wel van te voren weten dat die investering naar mij terugvloeit bij de verkoop van het huis. Ik wil proberen hier zelf uit te komen met ex, maar of dat lukt?? Moeten de advocaten weer aan het werk.
maandag, oktober 09, 2006
Ambivalent
Vanmorgen kreeg ik bericht van mijn advocaat dat ex accoord gaat met de verkoop van het huis.
Naast opluchting dat dit geen strijd hoeft te worden. Samen met de opluchting dat ex niet in dit huis gaat wonen, ook een zwaar gevoel.
Het huis, dat mijn veilige haven is geworden de laatste maanden, het huis waar ik 20 jaar heb gewoond, het huis waar 5 van mijn kinderen zijn geboren, waar al mijn kinderen hebben gewoond, zal straks het mijne niet meer zijn. Ook dat is afscheid nemen. Heb het gevoel dat ik de laatste maanden alleen maar aan het afscheid nemen ben.
Morgen komt de makelaar, en komt het huis officieel in de verkoop. Nu maar hopen dat het snel gaat, en ik er een goede prijs voor maak.
Ik ga me richten op een nieuw begin. In een nieuw pand ga ik voor mij en mijn kinderen een bedrijf en een leven opbouwen.
Nieuwe Stoelen....
Ik wist wel dat ik niet zo vroeg op de dag moest posten vanmorgen. Maar veel meer blogwaardig zou er toch niet gebeuren op een doodgewone maandagmiddag???
Nou wel dus.
Mijn tafelstoelen moeten dringend gemat worden. Natuurlijk wil ik dat graag zelf doen. Tijd en inspiratie ontbreekt echter momenteel, dus staan er bij de tafel een paar stoelen die eigenlijk niet meer kunnen. Zeker nu er hier in huis zaken worden gedaan, moeders komen kennis maken met hun kinderen, moest er op korte termijn iets anders. Dus heb ik van de week mijn moeder gebeld, met de vraag of zij iets voor me zou kunnen versieren.
Zo juist komt ze ze brengen. 5 prachtige eikenhouten stoelen. Helemaal mijn smaak, stevig en hoog genoeg bij mijn tafel (de oude waren eigenlijk te laag)
Ik ben zo blij als blik.
Naast opluchting dat dit geen strijd hoeft te worden. Samen met de opluchting dat ex niet in dit huis gaat wonen, ook een zwaar gevoel.
Het huis, dat mijn veilige haven is geworden de laatste maanden, het huis waar ik 20 jaar heb gewoond, het huis waar 5 van mijn kinderen zijn geboren, waar al mijn kinderen hebben gewoond, zal straks het mijne niet meer zijn. Ook dat is afscheid nemen. Heb het gevoel dat ik de laatste maanden alleen maar aan het afscheid nemen ben.
Morgen komt de makelaar, en komt het huis officieel in de verkoop. Nu maar hopen dat het snel gaat, en ik er een goede prijs voor maak.
Ik ga me richten op een nieuw begin. In een nieuw pand ga ik voor mij en mijn kinderen een bedrijf en een leven opbouwen.
Nieuwe Stoelen....
Ik wist wel dat ik niet zo vroeg op de dag moest posten vanmorgen. Maar veel meer blogwaardig zou er toch niet gebeuren op een doodgewone maandagmiddag???
Nou wel dus.
Mijn tafelstoelen moeten dringend gemat worden. Natuurlijk wil ik dat graag zelf doen. Tijd en inspiratie ontbreekt echter momenteel, dus staan er bij de tafel een paar stoelen die eigenlijk niet meer kunnen. Zeker nu er hier in huis zaken worden gedaan, moeders komen kennis maken met hun kinderen, moest er op korte termijn iets anders. Dus heb ik van de week mijn moeder gebeld, met de vraag of zij iets voor me zou kunnen versieren.
Zo juist komt ze ze brengen. 5 prachtige eikenhouten stoelen. Helemaal mijn smaak, stevig en hoog genoeg bij mijn tafel (de oude waren eigenlijk te laag)
Ik ben zo blij als blik.
zondag, oktober 08, 2006
Draken
Afgelopen week kreeg ik een kaartje van iemand, met een draak erop. Ineens was het er weer, de alles overheersende behoefte om een vierkant stuk papier in mijn handen te hebben en om te vormen in, in dit geval, een draak.
Natuurlijk moest het die ene draak zijn, niet zomaar een draak, maar die ene, waarvan het diagram onvindbaar bleek. De Neale/Kasahara/Lang draak die ik jaren geleden op een tentoonstelling zag en daarna aan een complete studie heb onderworpen. Die draak dus.
Gisteren de hele map met diagrammen, waar het diagram tussen moest zitten door gespit. Heel leuke draken tegen gekomen, en pinguins. Gevouwen ook, leuk hoor, maar niet DE draak.
Dus vanmorgen eerst heel het internet doorgespit, veel foto's, maar geen diagram.
Uiteindelijk nog een keer de map doorgespit, en ja hoor, daar lag het diagram, op te wachten alsof het daar al die tijd gelegen had. Dat was natuurlijk niet zo, het diagram was even in een andere dimensie geweest.
Inmiddels staan er 2 draken op de vensterbank, en liggen er nog een paar blaadjes te wachten om omgevormd te worden.Ik heb ook nog heel mooi folie gevonden wat een mooie grote draak kan worden.
Natuurlijk moest het die ene draak zijn, niet zomaar een draak, maar die ene, waarvan het diagram onvindbaar bleek. De Neale/Kasahara/Lang draak die ik jaren geleden op een tentoonstelling zag en daarna aan een complete studie heb onderworpen. Die draak dus.
Gisteren de hele map met diagrammen, waar het diagram tussen moest zitten door gespit. Heel leuke draken tegen gekomen, en pinguins. Gevouwen ook, leuk hoor, maar niet DE draak.
Dus vanmorgen eerst heel het internet doorgespit, veel foto's, maar geen diagram.
Uiteindelijk nog een keer de map doorgespit, en ja hoor, daar lag het diagram, op te wachten alsof het daar al die tijd gelegen had. Dat was natuurlijk niet zo, het diagram was even in een andere dimensie geweest.
Inmiddels staan er 2 draken op de vensterbank, en liggen er nog een paar blaadjes te wachten om omgevormd te worden.Ik heb ook nog heel mooi folie gevonden wat een mooie grote draak kan worden.
zaterdag, oktober 07, 2006
Klussen
Klussen in huis, daar gebruik ik de zaterdag vaak voor.
Vorige week liep ik al tegen het euvel op dat een huishouden zonder gereedschap heel lastig is. Deze week liep ik er ook nog eens tegen mijn eigen onkunde op.
Het werken met electriciteit vind ik gewoon eng. Dus een nieuwe lamp ophangen, cq een lamp verplaatsen is een klus die ik graag uitbesteed. Gelukkig heeft een van mijn zoons een vriend die zijn hand er niet voor omdraait, en het ook nog eens leuk vindt dat soort klussen te doen. De lamp is dus verplaatst. Bij een volgende klus, zal hij me leren hoe ik het moet doen, want ik wil het ook gewoon zelf kunnen. Vandaag was het heel handig dat hij het even deed. Er was nl een heel klein oppaskindje in huis.
Vervolgens moest er een kastdeur vast gemaakt worden. Geen schroeven, geen priem en geen goede schroevendraaier in huis. Had ik nou ff goed gekeken dan had ik gezien dat het scharnier niet los geschoten maar afgebroken was. Nu heb ik wel het gereedschap, maar geen scharnier in huis, en kan de kast nog niet gerepareerd.
En natuurlijk is hier de Gamma niet van 9 tot 9 open, en kan ik niet ff snel een scharnier gaan halen.
Op mijn lijstje voor Sinterklaas staat het dames gereedschap,wat versierd is met bloemen. Hoewel ik verliefd werd op de complete gereedschapkist die ik vanmiddag bij de Gamma in de aanbieding zag staan.
Vorige week liep ik al tegen het euvel op dat een huishouden zonder gereedschap heel lastig is. Deze week liep ik er ook nog eens tegen mijn eigen onkunde op.
Het werken met electriciteit vind ik gewoon eng. Dus een nieuwe lamp ophangen, cq een lamp verplaatsen is een klus die ik graag uitbesteed. Gelukkig heeft een van mijn zoons een vriend die zijn hand er niet voor omdraait, en het ook nog eens leuk vindt dat soort klussen te doen. De lamp is dus verplaatst. Bij een volgende klus, zal hij me leren hoe ik het moet doen, want ik wil het ook gewoon zelf kunnen. Vandaag was het heel handig dat hij het even deed. Er was nl een heel klein oppaskindje in huis.
Vervolgens moest er een kastdeur vast gemaakt worden. Geen schroeven, geen priem en geen goede schroevendraaier in huis. Had ik nou ff goed gekeken dan had ik gezien dat het scharnier niet los geschoten maar afgebroken was. Nu heb ik wel het gereedschap, maar geen scharnier in huis, en kan de kast nog niet gerepareerd.
En natuurlijk is hier de Gamma niet van 9 tot 9 open, en kan ik niet ff snel een scharnier gaan halen.
Op mijn lijstje voor Sinterklaas staat het dames gereedschap,wat versierd is met bloemen. Hoewel ik verliefd werd op de complete gereedschapkist die ik vanmiddag bij de Gamma in de aanbieding zag staan.
vrijdag, oktober 06, 2006
Makelaar
Vanmorgen had ik de makelaar op bezoek.
Daar wordt het allemaal wel heel echt van, spannend ook. De makelaar hoort vaker plannen voor bedrijven, leest vaker bedrijfsplannen. Het plan wat ik heb, is schijnbaar een goed plan, een goed doordacht plan ook, want ook hij was enthousiast.
Ik kreeg een paar goede tips hoe een bedrijfsplan eruit moet zien. Net als een werkstuk op school is het uiterlijk bijna nog belangrijker dan de inhoud van het verhaal.
De makelaar zou zorgen dat ik de nodige informatie kreeg over het pand waar ik mijn oog op heb laten vallen, bovendien zou hij zijn oog open houden voor eventueel een ander pand wat aan mijn eisen voldoet.
Ik heb de bal aan het rollen gebracht. Liefst zou ik maandag, met een goed bedrijfsplan naar de bank gaan.
Daar wordt het allemaal wel heel echt van, spannend ook. De makelaar hoort vaker plannen voor bedrijven, leest vaker bedrijfsplannen. Het plan wat ik heb, is schijnbaar een goed plan, een goed doordacht plan ook, want ook hij was enthousiast.
Ik kreeg een paar goede tips hoe een bedrijfsplan eruit moet zien. Net als een werkstuk op school is het uiterlijk bijna nog belangrijker dan de inhoud van het verhaal.
De makelaar zou zorgen dat ik de nodige informatie kreeg over het pand waar ik mijn oog op heb laten vallen, bovendien zou hij zijn oog open houden voor eventueel een ander pand wat aan mijn eisen voldoet.
Ik heb de bal aan het rollen gebracht. Liefst zou ik maandag, met een goed bedrijfsplan naar de bank gaan.
donderdag, oktober 05, 2006
Zwaar
Soms is het zwaar om het allemaal alleen te moeten doen.
Gisteren was mijn jongste zoon jarig. 3 werd hij. Een geweldige dag, gevuld met heel leuke, bijzondere en lieve verrassingen.
Maar dan kan het dus gebeuren dat de ontplofte bom pas om 10 uur is opgeruimd, en ik denk, de rest zie ik morgen wel.
Maar morgen, vandaag dus, is er de hele dag bezoek en dus zit ik om 21.30 in een opgeruimde kamer, die er een uur eerder uitzag of er een bom in ontploft was.
Vandaag was er nog uitgestelde visite. Ook verschrikkelijk gezellig. Niet in de laatste plaats voor de kinderen. We hebben een heerlijke ontspannen dag gehad. Veel gelachen, lekker gegeten, Heerlijk om weer eens met een andere volwassene aan tafel te zitten. Dat komt veel te weinig voor tegenwoordig. Om 20.30 ging ze weer met de bus, om met de laatste boot van vandaag het eiland af te gaan. Natuurlijk hebben we haar naar de bus gebracht, in de stromende regen.
Bij thuiskomst was alles nog netzo als toen we weggingen Overal speelgoed, en ballonnen. De afwas stond nog op het aanrecht, en het hele beeld was er een van rommel en onrust.
Eerst maar heerlijk de kinderen in bed. Kostte enige moeite, want zo'n fijne dag wil je niet afsluiten, die moet blijven duren.
Uiteindelijk lag het hele spul plat, en kon ik gaan puinruimen. Vanavond was het dus 22 uur voor ik zat.
Dan mis ik wel een ander in mijn leven, iemand die ff de afwas in de machine zet. Of gewoon na het opruimen samen met je op de bank zit om ff tv te kijken.
Op zulke momenten vind ik het alleen zijn zwaar.
Gisteren was mijn jongste zoon jarig. 3 werd hij. Een geweldige dag, gevuld met heel leuke, bijzondere en lieve verrassingen.
Maar dan kan het dus gebeuren dat de ontplofte bom pas om 10 uur is opgeruimd, en ik denk, de rest zie ik morgen wel.
Maar morgen, vandaag dus, is er de hele dag bezoek en dus zit ik om 21.30 in een opgeruimde kamer, die er een uur eerder uitzag of er een bom in ontploft was.
Vandaag was er nog uitgestelde visite. Ook verschrikkelijk gezellig. Niet in de laatste plaats voor de kinderen. We hebben een heerlijke ontspannen dag gehad. Veel gelachen, lekker gegeten, Heerlijk om weer eens met een andere volwassene aan tafel te zitten. Dat komt veel te weinig voor tegenwoordig. Om 20.30 ging ze weer met de bus, om met de laatste boot van vandaag het eiland af te gaan. Natuurlijk hebben we haar naar de bus gebracht, in de stromende regen.
Bij thuiskomst was alles nog netzo als toen we weggingen Overal speelgoed, en ballonnen. De afwas stond nog op het aanrecht, en het hele beeld was er een van rommel en onrust.
Eerst maar heerlijk de kinderen in bed. Kostte enige moeite, want zo'n fijne dag wil je niet afsluiten, die moet blijven duren.
Uiteindelijk lag het hele spul plat, en kon ik gaan puinruimen. Vanavond was het dus 22 uur voor ik zat.
Dan mis ik wel een ander in mijn leven, iemand die ff de afwas in de machine zet. Of gewoon na het opruimen samen met je op de bank zit om ff tv te kijken.
Op zulke momenten vind ik het alleen zijn zwaar.
dinsdag, oktober 03, 2006
Een Lange Dag
Vanmorgen om 10 voor 5 ging de wekker, als je dat digitaliseerd klinkt het nog vroeger 4.50.
Nog nacht , en donker. Snel aankleden en de kinderen wakker gemaakt.
Lea was snel wakker, rekte zich uit, en was wakker. Rafaël ging wat minder makkelijk. Hij was gelijk wakker, ging op schoot zitten, en zei vervolgens dat hij niet mee ging:o)) Gelukkig wilde hij zich wel aankleden, en eenmaal beneden kon het niet snel genoeg zijn.
Na een kopje thee, en een haastig ontbijt, trokken we om 5.30 de voordeur achter ons dicht, en zaten keurig op tijd in de bus.
De reis verliep zeer voorspoedig. Om 8 uur stonden we op schiphol, waar je niet kan zien dat het pas vroeg in de ochtend was. Het had net zo goed 12 uur smiddags of 9 uur savonds kunnen zijn. Druk, alle winkels open, en de koffiecorners serveerden zowel ontbijt, als lunch en diner. Wat ook allemaal grif aftrek vond. Ik kom er helaas veel te weinig, schiphol. We hebben een klein uur moeten wachten op zoons, en al die tijd heb ik genoten van de sfeer, en de diversiteit aan mensen. Leuke mensen ontmoet ook, ik houd van die vluchtige ontmoetingen op stations en in treinen.
Er was even een beetje stress (waar ik helemaal niet van houd) door de verwarring van welke gate hebben ze?? Maar na 15 min wachten na het landen van het vliegtuig, ging er recht tegenover me een deur open, en daar stonden ze, mijn zoons. De grote geheel verbaast door onze aanwezigheid (die hij zelf had geregeld:o)) en de jongste van de 2, die me het liefste door het hek heen getrokken had. De kinderen hadden elkaar duidelijk gemist, want de hele weg terug deden ze gek, druk en bijna lastig.
Joshua deelde gul zijn lekker voor onderweg, zijn verhalen over Praag en zijn kennis van de Tsjechische taal.
Ook de terugreis verliep voorspoedig, en we hadden keurig de boot van 11.30 terug, dus konden ze smiddags weer naar school, wat ze graag deden.
Joshua nou niet omdat hij zo graag naar school wilde, maar hij wilde zijn vrienden graag zien.
Toen moesten de gewone huishoudelijke dingen nog. Boodschappen, schoonmaken, opruimen, kinderen van school halen, enzovoort.
Bovendien, omdat er morgen een jarige is, moest ik nog taart maken. Gelukkig had de kleine bijna jarige een makkelijke taart uit het grote bakboek uitgezocht, dat kon ff tussen door. Een chocolade-dadeltaart. Morgen maak ik er nog een bananentoffeetaart bij, dat is een beproefd recept, en zoooo lekker.
Tenslotte was er vanavond nog een bijeenkomst voor de sinterklaasviering op school. Samen met 3 andere moeders maken we poppen en barbiejurken als geschenk voor de kinderen die dat willen. Leuk om te doen, en vooral erg gezellig. Om te testen had ik een extra taart erbij gemaakt, ik weet dus al dat de taart goed gelukt is.
Nu alleen nog even slingers ophangen en dan is deze lange dag ook weer voorbij.
Nog nacht , en donker. Snel aankleden en de kinderen wakker gemaakt.
Lea was snel wakker, rekte zich uit, en was wakker. Rafaël ging wat minder makkelijk. Hij was gelijk wakker, ging op schoot zitten, en zei vervolgens dat hij niet mee ging:o)) Gelukkig wilde hij zich wel aankleden, en eenmaal beneden kon het niet snel genoeg zijn.
Na een kopje thee, en een haastig ontbijt, trokken we om 5.30 de voordeur achter ons dicht, en zaten keurig op tijd in de bus.
De reis verliep zeer voorspoedig. Om 8 uur stonden we op schiphol, waar je niet kan zien dat het pas vroeg in de ochtend was. Het had net zo goed 12 uur smiddags of 9 uur savonds kunnen zijn. Druk, alle winkels open, en de koffiecorners serveerden zowel ontbijt, als lunch en diner. Wat ook allemaal grif aftrek vond. Ik kom er helaas veel te weinig, schiphol. We hebben een klein uur moeten wachten op zoons, en al die tijd heb ik genoten van de sfeer, en de diversiteit aan mensen. Leuke mensen ontmoet ook, ik houd van die vluchtige ontmoetingen op stations en in treinen.
Er was even een beetje stress (waar ik helemaal niet van houd) door de verwarring van welke gate hebben ze?? Maar na 15 min wachten na het landen van het vliegtuig, ging er recht tegenover me een deur open, en daar stonden ze, mijn zoons. De grote geheel verbaast door onze aanwezigheid (die hij zelf had geregeld:o)) en de jongste van de 2, die me het liefste door het hek heen getrokken had. De kinderen hadden elkaar duidelijk gemist, want de hele weg terug deden ze gek, druk en bijna lastig.
Joshua deelde gul zijn lekker voor onderweg, zijn verhalen over Praag en zijn kennis van de Tsjechische taal.
Ook de terugreis verliep voorspoedig, en we hadden keurig de boot van 11.30 terug, dus konden ze smiddags weer naar school, wat ze graag deden.
Joshua nou niet omdat hij zo graag naar school wilde, maar hij wilde zijn vrienden graag zien.
Toen moesten de gewone huishoudelijke dingen nog. Boodschappen, schoonmaken, opruimen, kinderen van school halen, enzovoort.
Bovendien, omdat er morgen een jarige is, moest ik nog taart maken. Gelukkig had de kleine bijna jarige een makkelijke taart uit het grote bakboek uitgezocht, dat kon ff tussen door. Een chocolade-dadeltaart. Morgen maak ik er nog een bananentoffeetaart bij, dat is een beproefd recept, en zoooo lekker.
Tenslotte was er vanavond nog een bijeenkomst voor de sinterklaasviering op school. Samen met 3 andere moeders maken we poppen en barbiejurken als geschenk voor de kinderen die dat willen. Leuk om te doen, en vooral erg gezellig. Om te testen had ik een extra taart erbij gemaakt, ik weet dus al dat de taart goed gelukt is.
Nu alleen nog even slingers ophangen en dan is deze lange dag ook weer voorbij.
maandag, oktober 02, 2006
Wandelen
Ik heb een favoriete wandeling over de hoge berg. Die loop ik in tijden van vreugde, als het mooi weer is, maar er liggen op dat pad ook heel veel tranen van me. Heel wat stress heb ik er daar afgelopen. Na heel wat ruzies ging ik daar afkoelen, en uithuilen. Ik vind daar altijd de rust en mezelf weer terug.
Ik begon de route altijd bij achter de schietbaan, en dan over de hoge berg en dan zo terug. Er is dan een doorkijkje waar ik gelukkig van word. Wat voor weer het ook is, en op welk uur van de dag (en nacht) Ineens kijk je dan uit over de hoge berg. Op dat plekje beleef en voel ik mijn geloof het beste en het diepst.
In het maanlicht schijnt er dan een zilveren licht over het pad. Met een donkere hemel sta je dan ineens in het licht, ook als het bewolkt is, of bij nieuwe maan.
Laatst liep ik er, en daalde juist de avondnevel over het eiland. Goudgekleurd door de ondergaande zon, die zelf rood door de nevel heen scheen. De lucht was dreigend donker, door de neerslag die het verwachtte, maar die niet kwam.
De tranen waren bij die aanblik snel gedroogd.
Tegenwoordig loop ik de wandeling vaak in tegengestelde richting. Wat als groot voordeel heeft dat de muizenissen uit mijn kop waaien, zeker met zo'n storm als vanmiddag.
Gelouterd kom ik dan weer thuis.
Ik begon de route altijd bij achter de schietbaan, en dan over de hoge berg en dan zo terug. Er is dan een doorkijkje waar ik gelukkig van word. Wat voor weer het ook is, en op welk uur van de dag (en nacht) Ineens kijk je dan uit over de hoge berg. Op dat plekje beleef en voel ik mijn geloof het beste en het diepst.
In het maanlicht schijnt er dan een zilveren licht over het pad. Met een donkere hemel sta je dan ineens in het licht, ook als het bewolkt is, of bij nieuwe maan.
Laatst liep ik er, en daalde juist de avondnevel over het eiland. Goudgekleurd door de ondergaande zon, die zelf rood door de nevel heen scheen. De lucht was dreigend donker, door de neerslag die het verwachtte, maar die niet kwam.
De tranen waren bij die aanblik snel gedroogd.
Tegenwoordig loop ik de wandeling vaak in tegengestelde richting. Wat als groot voordeel heeft dat de muizenissen uit mijn kop waaien, zeker met zo'n storm als vanmiddag.
Gelouterd kom ik dan weer thuis.
de dag van gisteren
Zondag, een dag van rust, tenminste voor de meeste mensen.
Voor mij betekent het, eens in de maand, oppas regelen, stressen of die al dan niet komt opdagen, en dan op een holletje naar de bus, om de boot van 9 uur te halen.
Ik ben dan nl zuster van dienst in het Gemini ziekenhuis.
Maar mij hoor je niet klagen, want ik doe het heel erg graag.
De preek gisteren was prachtig, en ontroerend. Bovendien weet ik nu eindelijk waarom engelen kunnen vliegen. Die nemen zichzelf niet zo serieus, en het leven zoals het komt. Daar word je licht van.
De duivel nam zichzelf veel te serieus, en is daarom naar beneden gevallen.
Eenmaal weer thuis, blijk ik toch het beste beroep van de wereld te hebben. Ik heb heerlijk met een klein manneke van 14 maanden op schoot gezeten, en krijg daar nog voor betaald ook! Wat een heerlijk oppaskindje heb ik erbij, zo wil ik er nog wel 10.
Er wacht mij een leuke, maar zeer drukke week. Daarover later meer............
Eerst maar eens therapeutisch de was vouwen en strijken
Voor mij betekent het, eens in de maand, oppas regelen, stressen of die al dan niet komt opdagen, en dan op een holletje naar de bus, om de boot van 9 uur te halen.
Ik ben dan nl zuster van dienst in het Gemini ziekenhuis.
Maar mij hoor je niet klagen, want ik doe het heel erg graag.
De preek gisteren was prachtig, en ontroerend. Bovendien weet ik nu eindelijk waarom engelen kunnen vliegen. Die nemen zichzelf niet zo serieus, en het leven zoals het komt. Daar word je licht van.
De duivel nam zichzelf veel te serieus, en is daarom naar beneden gevallen.
Eenmaal weer thuis, blijk ik toch het beste beroep van de wereld te hebben. Ik heb heerlijk met een klein manneke van 14 maanden op schoot gezeten, en krijg daar nog voor betaald ook! Wat een heerlijk oppaskindje heb ik erbij, zo wil ik er nog wel 10.
Er wacht mij een leuke, maar zeer drukke week. Daarover later meer............
Eerst maar eens therapeutisch de was vouwen en strijken
Abonneren op:
Posts (Atom)