Terwijl ik aan tafel bezig ben. Hoor ik Tik. Als ik op kijk is er een niet onaanzienelijke spin op mijn tafel beland (van het plafond??)
Nou vind ik veel goed, maar ik hou NIET van spinnen. En natuurlijk ben ik net alleen, zonder redders.
Ruurd is boven dus ik bel hem met mijn mobiel. Hij neemt niet op. Nog een keer bellen.
Terwijl ik dat probeer, komt oppaszoon S (4) naar me toe : "Kijk eens wat ik heb?"
Hij doet zijn hand open, met daarin............ De Spin!
Ik bibber en zeg, OOO S, zet buiten, ik vind spinnen zoooo eng.
Hij lacht en zet de spin buiten het hek in de tuin. Als hij terug komt moet hij om me lachen. Spinnen zijn niet eng. Ik beaam dat het raar is dat spinnen niet eng zijn.
Dan kijkt hij me heel ernstig aan: Maar je mag ze NIET dood maken!
Ik kijk net zo ernstig terug, en zeg dan tegen hem, dat ik ze NOOIT dood maak. Dat ik spinnen heel eng vind, maar ook heel mooi. Dat als ik een spin zie, Ruben, Ruurd of Joshua de spin voor me buiten zetten.
Echt? Vraagt hij.
Echt! Zeg ik.
Hij is tevreden en gaat weer spelen. Er wordt geen woord meer over gezegd. Ik ben alleen heel benieuwd wat hij er thuis over verteld heeft, later.
vrijdag, april 30, 2010
Gek :o))
De afgelopen week meer pijn aan mijn enkel. Van die gemene pijn dat als ik te veel loop, elke stap het mes dieper in mijn been gestoken wordt.
Omdat ik toch moest werken (en op 4 jochies moest passen) besloot ik maar wat te gaan prutsen met papier en karton. Iets waarbij ik kon blijven zitten, en zij lekker buiten en binnen konden spelen.
Oorspronkelijk was het plan dat ik buiten zou gaan zitten, maar 2 van de 4 waren te moe om buiten te spelen. Dus deuren open, en ik binnen (bij de binnenspelers en de slapers) en de andere in en uit lopend.
Was op zich heel erg gezellig.
Ondertussen heb ik mijn kerstkaart bedacht, ontworpen en gemaakt. Tenminste het prototype.
Nee,ik ga het niet laten zien. Dat komt in December vanzelf goed (en mocht je willen inschrijven voor een kerstkaart, stuur dan maar een prive mailtje :o) Dan komt je adres in de bak adressen en komt het vanzelf goed.
Nu alleen nog even een grote berg papier scoren in de juiste kleur. Per kaart heb ik i,5 scrapvel nodig :o))
Nog even wachten, dan wordt alles duidelijk. Tis tenslotte bijna kerst.
Omdat ik toch moest werken (en op 4 jochies moest passen) besloot ik maar wat te gaan prutsen met papier en karton. Iets waarbij ik kon blijven zitten, en zij lekker buiten en binnen konden spelen.
Oorspronkelijk was het plan dat ik buiten zou gaan zitten, maar 2 van de 4 waren te moe om buiten te spelen. Dus deuren open, en ik binnen (bij de binnenspelers en de slapers) en de andere in en uit lopend.
Was op zich heel erg gezellig.
Ondertussen heb ik mijn kerstkaart bedacht, ontworpen en gemaakt. Tenminste het prototype.
Nee,ik ga het niet laten zien. Dat komt in December vanzelf goed (en mocht je willen inschrijven voor een kerstkaart, stuur dan maar een prive mailtje :o) Dan komt je adres in de bak adressen en komt het vanzelf goed.
Nu alleen nog even een grote berg papier scoren in de juiste kleur. Per kaart heb ik i,5 scrapvel nodig :o))
Nog even wachten, dan wordt alles duidelijk. Tis tenslotte bijna kerst.
donderdag, april 29, 2010
Eerste berichten.
Na het prikken van Humira op dinsdag, voelde Ruurd zich raar. Hij riep na een uur al, ik heb het idee dat het werkt, maar dat kan natuurlijk niet.
Gisteren werden we heel vroeg wakker, en omdat er nog eea gedaan moest worden, zijn we ook vroeg opgestaan. Alleen dat is al een wonder. De afgelopen maanden werd Ruurd echt niet wakker voor 10 uur. Of later.
Nu was het half 7,en voor de lunch heeft hij heel erg veel kunnen doen.
Na de lunch heb ik hem wel een paar uur naar bed gestuurd (eens een verpleegkundige :o)) En heeft hij ook een aantal uur geslapen. Maar daarna kon hij gewoon weer door.
De pijn wordt minder. Niet zo dramatisch als in de eerste dagen na de prednison, maar eigenlijk vind ik dat wel prettig. Het meest opvallend is dat hij weer energie heeft, en daardoor een veel beter humeur. Wat voor iedereen beter is.
Gematigd positief zijn we dus.
Gisteren werden we heel vroeg wakker, en omdat er nog eea gedaan moest worden, zijn we ook vroeg opgestaan. Alleen dat is al een wonder. De afgelopen maanden werd Ruurd echt niet wakker voor 10 uur. Of later.
Nu was het half 7,en voor de lunch heeft hij heel erg veel kunnen doen.
Na de lunch heb ik hem wel een paar uur naar bed gestuurd (eens een verpleegkundige :o)) En heeft hij ook een aantal uur geslapen. Maar daarna kon hij gewoon weer door.
De pijn wordt minder. Niet zo dramatisch als in de eerste dagen na de prednison, maar eigenlijk vind ik dat wel prettig. Het meest opvallend is dat hij weer energie heeft, en daardoor een veel beter humeur. Wat voor iedereen beter is.
Gematigd positief zijn we dus.
dinsdag, april 27, 2010
Medicijnen
Ruurd heeft Reuma, in de vorm van Artritis Psoriatica. Een erg vervelende ziekte, die het laatste 1,5 /2 jaar steeds vervelender geworden is.
Na een lange periode van aanmodderen met pijnstillers, toch maar weer eens naar de reumatoloog. Die haalde diep adem, en zei dat er een nieuwe periode was aangebroken. De 2e lijns reuma medicatie.
Dat was even slikken.
Dus begon Ruurd (begonnen wij eigenlijk meer) aan het traject met Methatrexaat (MTX) dat hielp wel voor de psoriasis, maar niet tegen de reuma, ofwel, de huid genas helemaal, maar de pijn in de gewrichten bleef. En belangrijker, Ruurds humeur ging er niet op vooruit.
Na een ruim half jaar van proberen, gestopt. En een periode niets. Soms heeft MTX tot gevolg dat eea weer rustig is, en kan je dan weer wachten met andere medicatie.
Helaas, Ruurd hoort niet tot die catagorie.
Dus bij het vorige bezoek aan de reumatoloog een shot Prednison gekregen. Dat leek een wondermiddel. Dezelfde dag minder pijn in de gewrichten, en de huid heelt helemaal.
Helaas, na 3 dagen begonnen de bijwerkingen, die er niet om logen. Krampen in spieren waar je het bestaan niet van vermoedde. En de pijn in de gewrichten was met een week weer op het oude niveau.
De vervolg afspraak werd door de reumatoloog een maand naar voren geschoven, en daar zijn we net geweest. De reumaverpleegkundige wilde wat basis dingen weten van Ruurd, iets meer dan gebruikelijk, want het gaat bij ons nooit gewoon. Ruurd zijn status was even zoek :o)
Cecilia was (natuurlijk) mee, en wondt de echte reumaverpleegkundige om haar vinger. Degene die met Ruurd praatte was een nieuwe:o)) Cecilia zag een sinaasappel liggen, en die werd vakkundig voor haar geschild en in stukjes gesneden. Ook mocht ze mee papieren voor haar vader halen. Ze vond het geweldig, tot ze tegen een deurpost aan liep, en alleen maar bij Moemi wilde.
Gelukkig wilde ze vervolgens nog wel een liedje zingen en zwaaien.
Ruurd kreeg 3 shots Humira mee. Goed voor 6 weken medicatie (elke 2 weken een shot) De bijwerkingen kunnen vervelend zijn, maar we gaan van het positieve uit.
Het eerste shot zit er in. Spannend hoor.
Na een lange periode van aanmodderen met pijnstillers, toch maar weer eens naar de reumatoloog. Die haalde diep adem, en zei dat er een nieuwe periode was aangebroken. De 2e lijns reuma medicatie.
Dat was even slikken.
Dus begon Ruurd (begonnen wij eigenlijk meer) aan het traject met Methatrexaat (MTX) dat hielp wel voor de psoriasis, maar niet tegen de reuma, ofwel, de huid genas helemaal, maar de pijn in de gewrichten bleef. En belangrijker, Ruurds humeur ging er niet op vooruit.
Na een ruim half jaar van proberen, gestopt. En een periode niets. Soms heeft MTX tot gevolg dat eea weer rustig is, en kan je dan weer wachten met andere medicatie.
Helaas, Ruurd hoort niet tot die catagorie.
Dus bij het vorige bezoek aan de reumatoloog een shot Prednison gekregen. Dat leek een wondermiddel. Dezelfde dag minder pijn in de gewrichten, en de huid heelt helemaal.
Helaas, na 3 dagen begonnen de bijwerkingen, die er niet om logen. Krampen in spieren waar je het bestaan niet van vermoedde. En de pijn in de gewrichten was met een week weer op het oude niveau.
De vervolg afspraak werd door de reumatoloog een maand naar voren geschoven, en daar zijn we net geweest. De reumaverpleegkundige wilde wat basis dingen weten van Ruurd, iets meer dan gebruikelijk, want het gaat bij ons nooit gewoon. Ruurd zijn status was even zoek :o)
Cecilia was (natuurlijk) mee, en wondt de echte reumaverpleegkundige om haar vinger. Degene die met Ruurd praatte was een nieuwe:o)) Cecilia zag een sinaasappel liggen, en die werd vakkundig voor haar geschild en in stukjes gesneden. Ook mocht ze mee papieren voor haar vader halen. Ze vond het geweldig, tot ze tegen een deurpost aan liep, en alleen maar bij Moemi wilde.
Gelukkig wilde ze vervolgens nog wel een liedje zingen en zwaaien.
Ruurd kreeg 3 shots Humira mee. Goed voor 6 weken medicatie (elke 2 weken een shot) De bijwerkingen kunnen vervelend zijn, maar we gaan van het positieve uit.
Het eerste shot zit er in. Spannend hoor.
Werkstuk
Lea moet een werkstuk maken, en ze had er zin in. Ze had zelfs gelijk een onderwerp. Ze wilde een werkstuk maken over Scrapbooken.
Dat ziet ze om haar heen veel gebeuren natuurlijk, maar ze doet het zelf ook niet onaardig moet ik zeggen. Alleen, hoe plan je een werkstuk?
Ik wist dat ze het moest gaan maken, maar geheel tegen mijn verwachting in, was er op school erg weinig tijd geweest om aan het werkstuk te werken. Vorige week maandag kwam mij dan ook ter ore (via een moeder van een vriendinnetje) dat het werkstuk vrijdag diende te worden ingeleverd.
Okay, dan hebben we dinsdagmiddag, woensdagmiddag om het werkstuk te maken.
Op Maandag heeft Lea nl ballet en vioolles, en op donderdag na school toneel.
Woensdagmiddag is ze met Ruurd bezig geweest en heeft ze een opzet van een werkstuk gemaakt, en lappen tekst geschreven.
Dat moest nog 'gescrapt' worden. Je kunt geen werkstuk maken over scrappen als je niet scrapt vond ze.
Dat ging niet lukken bleek donderdag toen ze uit school en toneel thuis kwam. Dus heeft Ruurd uitstel aangevraagd bij de leraar. Dat heeft ze gekregen, en nu moet het werkstuk morgen worden ingeleverd. Nog steeds kort dag, maar we zijn er bijna.
De tekst heeft ze helemaal herschreven. En ze had ineens een leuk idee, ze zou mij interviewen voor het werkstuk. Waarop ik zei, dat is leuk, als je de vragen nou eens opschrijft, dan gooi ik ze op de scrapbooklijst. Na enig aandringen van mijn kant wilde ze dat wel doen.
En nu heeft ze antwoorden uit de meest vreemde uithoeken van de wereld. Vanmorgen rolde er een ingevulde vragenlijst binnen uit Peru, en even later ook een uit Canada.
zondag, april 25, 2010
Foto
Het wordt wel weer eens tijd voor een update over Cecilia.
Ze loopt, klimt, en rent zelfs. Als ze wil kan ze gekke loopjes doen. Van die loopjes die zo naar het ministry of silly walks zouden kunnen.
Ze praat, woordjes, maar vanmorgen haar eerste zin Dag Papa.
Papa is haar favoriet, hoewel ik haar er van verdenk dat dat alleen zo is omdat ie een auto heeft :o))
En heel bijzonder voor een meisje van nog net geen 1,5 jaar, ze maakt grapjes. Echte gerichte grapjes. Niet dingen die scoren gewoon nog een keer doen, nee van uit het niets verzint ze iets waar we om moeten lachen. Echt heel erg leuk.
Op de foto zit ze op de schommel, voor het eerst. Ze moest er zo hard om lachen, dat wij het in huis konden horen. De foto is gemaakt door Margriet.
Kraambezoek
Zoals gemeld, is onze goede vriendin bevallen van een prachtige dochter.
Natuurlijk konden we niet langer wachten met de kennismaking. Dus vertrokken we gisteren met de boot van 8 uur richting Winschoten.
Cecilia in pyama mee. Vorige keer toen we vroeg gingen, heeft ze nl lange tijd geslapen, en om haar dan wakker te maken. Cecilia dacht er echter anders over. Slapend in gesnoerd in de auto, wakker voor we bij de boot waren. Ze heeft zich kostelijk vermaakt onder weg (en ons ook)
Toen we even ergens stopte om koffie te halen, mocht ze even los. Ze ging op de bestuurderstoel zitten. Toen Ruurd terug kwam, en de deur open wilde doen, stuurde ze hem weg. Hij mocht achterin gaan zitten.
Ruurd toverde de sleuteltjes uit zijn zak, en liet die aan haar zien. Toen knikte ze JA. die had ze nodig. Ruurd gaf haar de sleuteltjes, en geloof het of niet, ze probeerde de sleutel in het contact slot te steken.
We hebben haar toch maar weer achterin in het autostoeltje gesnoerd.
Onderweg heeft ze verder zitten clownen. We hebben erg om haar gelachen (en zij om ons)
Ik wilde even naar Jacobi. een internet(hobby)winkel die ook een winkel in Drachten heeft. Daar ik op de beurs vergeten was stempelreiniger te halen moest dat wel even gescoord worden. Dat zit in zulke flesjes dat het altijd pakketpost is, en als we er toch langsrijden....
Vlak voor Drachten viel Cecilia in slaap. Zal je altijd zien. We hebben haar wakker gemaakt,en hebben eerst ontbeten bij de MacDonald die we daar op een hoek tegenkwamen.
Daarna besloten we niet uitgebreid te gaan shoppen. Ruurd zou even naar Jacobi lopen, en ik zou Cecilia aankleden. Anders zouden we zo laat in Winschoten aankomen. Wij zijn een team, en het werkte dus ook geweldig. Behalve dan dat Cecilia alles wilde, behalve kleding aan :o))
Uiteindelijk kwam ze in de kleren, en konden we weer verder.
In Winschoten aangekomen, stond de hele familie (nou ja, een deel van) ons al op te wachten. A had de Lomax uit de garage gehaald, die werd net geparkeerd. Ruurd helemaal blij, die had hij alleen nog op foto's gezien, nu kon hij Yolanda er naast parkeren.
Ikzelf was meer geinteresseerd in de jongste spruit, die bij haar moeder in de maxi cosi lag. Buiten even gespiekt,
Binnen mochten we echt kennis maken met de nieuwe wereldburger. Wat een mooi kindje is het!
Echt een plaatje, nog veel mooier dan op de foto's die ik al gezien had (en waar ik op slag verliefd op werd)
Na het voeden, mocht ik haar even vasthouden. Ze huilde even, maar viel al snel op mijn arm in slaap.WAUW, wat is dat toch lief, en wat is het toch bijzonder om een mensenkind te leren kennen als ze zo net geboren zijn.
Natuurlijk maakte ik de gebruikelijke flauwe grappen (waarbij ik mezelf gelijk afvroeg waarom ik dat eigenlijk deed) zo van Kom Ruurd we gaan. Het is alsof het van bezoek verwacht wordt. Wij hoorde het bij Cecilia ook van iedereen.
Gezellig samen gelunched, en daarna gingen A en Ruurd op stap voor een rondje met de Lomax. Wij hebben wat gekletst, met de kinderen gekletst en geknuffeld, want de jongste telg is een mooi en lief kindje, de andere 5 kinderen zijn ook geweldige kinderen. Inmiddels zijn ze zo aan ons gewend dat ze ook gewoon bij me op schoot komen hangen, en de jongste zoon na zijn slaapje helemaal blij was dat hij Ruurd weer zag.
Het duurde lang voor de mannen er weer waren, en daarna moesten we allemaal rennen. Zij moesten voor 5 uur nog een pasfoto hebben van de jongste en wij moesten ons gaan haasten om de boot te halen.
We namen afscheid, eind mei gaan we weer kijken, want Lea en Rafael willen ook kennismaken met B.
En wij gingen snel richting Texel. Al snel werd ons duidelijk dat de boot van half 7 (die we eigenlijk wilde halen) niet ging lukken. Dan maar een boot later.
Cecilia was na 2 bochten eindelijk in slaap gevallen. Dus gezellig met ons twee terug rijden. Cecilia werd vlak voor Sneek helemaal in paniek wakker, dus zijn we gaan tanken.
Ik Cecilia voeden en troosten, en Ruurd tanken. Er stopte een tweede auto met iemand die de afsluitdijk zocht. Hetgeen zeker 10 km goed was voor heeel flauwe grappen.
Bij de boot een patatje gescoord, daarbij voor Cecilia een kroket. Om onduidelijke redenen is ze daar erg dol op.
Thuisgekomen hadden de kinderen niet alleen opgeruimd maar stond er voor Ruurd een kan koffie klaar, en voor mij een halve literglas, chocoladekoffie.
Ruurd heeft gelukkig geen nadelige gevolgen over gehouden aan het ritje met de Lomax. Omdat dat een open auto was, was ik een beetje bezorgd dat hij te koud was geworden.
Omdat we zo aan het kletsen geweest zijn, heb ik niet eens een foto gemaakt van deze prachtige baby. De volgende keer neem ik mijn fototoestel mee.
Natuurlijk konden we niet langer wachten met de kennismaking. Dus vertrokken we gisteren met de boot van 8 uur richting Winschoten.
Cecilia in pyama mee. Vorige keer toen we vroeg gingen, heeft ze nl lange tijd geslapen, en om haar dan wakker te maken. Cecilia dacht er echter anders over. Slapend in gesnoerd in de auto, wakker voor we bij de boot waren. Ze heeft zich kostelijk vermaakt onder weg (en ons ook)
Toen we even ergens stopte om koffie te halen, mocht ze even los. Ze ging op de bestuurderstoel zitten. Toen Ruurd terug kwam, en de deur open wilde doen, stuurde ze hem weg. Hij mocht achterin gaan zitten.
Ruurd toverde de sleuteltjes uit zijn zak, en liet die aan haar zien. Toen knikte ze JA. die had ze nodig. Ruurd gaf haar de sleuteltjes, en geloof het of niet, ze probeerde de sleutel in het contact slot te steken.
We hebben haar toch maar weer achterin in het autostoeltje gesnoerd.
Onderweg heeft ze verder zitten clownen. We hebben erg om haar gelachen (en zij om ons)
Ik wilde even naar Jacobi. een internet(hobby)winkel die ook een winkel in Drachten heeft. Daar ik op de beurs vergeten was stempelreiniger te halen moest dat wel even gescoord worden. Dat zit in zulke flesjes dat het altijd pakketpost is, en als we er toch langsrijden....
Vlak voor Drachten viel Cecilia in slaap. Zal je altijd zien. We hebben haar wakker gemaakt,en hebben eerst ontbeten bij de MacDonald die we daar op een hoek tegenkwamen.
Daarna besloten we niet uitgebreid te gaan shoppen. Ruurd zou even naar Jacobi lopen, en ik zou Cecilia aankleden. Anders zouden we zo laat in Winschoten aankomen. Wij zijn een team, en het werkte dus ook geweldig. Behalve dan dat Cecilia alles wilde, behalve kleding aan :o))
Uiteindelijk kwam ze in de kleren, en konden we weer verder.
In Winschoten aangekomen, stond de hele familie (nou ja, een deel van) ons al op te wachten. A had de Lomax uit de garage gehaald, die werd net geparkeerd. Ruurd helemaal blij, die had hij alleen nog op foto's gezien, nu kon hij Yolanda er naast parkeren.
Ikzelf was meer geinteresseerd in de jongste spruit, die bij haar moeder in de maxi cosi lag. Buiten even gespiekt,
Binnen mochten we echt kennis maken met de nieuwe wereldburger. Wat een mooi kindje is het!
Echt een plaatje, nog veel mooier dan op de foto's die ik al gezien had (en waar ik op slag verliefd op werd)
Na het voeden, mocht ik haar even vasthouden. Ze huilde even, maar viel al snel op mijn arm in slaap.WAUW, wat is dat toch lief, en wat is het toch bijzonder om een mensenkind te leren kennen als ze zo net geboren zijn.
Natuurlijk maakte ik de gebruikelijke flauwe grappen (waarbij ik mezelf gelijk afvroeg waarom ik dat eigenlijk deed) zo van Kom Ruurd we gaan. Het is alsof het van bezoek verwacht wordt. Wij hoorde het bij Cecilia ook van iedereen.
Gezellig samen gelunched, en daarna gingen A en Ruurd op stap voor een rondje met de Lomax. Wij hebben wat gekletst, met de kinderen gekletst en geknuffeld, want de jongste telg is een mooi en lief kindje, de andere 5 kinderen zijn ook geweldige kinderen. Inmiddels zijn ze zo aan ons gewend dat ze ook gewoon bij me op schoot komen hangen, en de jongste zoon na zijn slaapje helemaal blij was dat hij Ruurd weer zag.
Het duurde lang voor de mannen er weer waren, en daarna moesten we allemaal rennen. Zij moesten voor 5 uur nog een pasfoto hebben van de jongste en wij moesten ons gaan haasten om de boot te halen.
We namen afscheid, eind mei gaan we weer kijken, want Lea en Rafael willen ook kennismaken met B.
En wij gingen snel richting Texel. Al snel werd ons duidelijk dat de boot van half 7 (die we eigenlijk wilde halen) niet ging lukken. Dan maar een boot later.
Cecilia was na 2 bochten eindelijk in slaap gevallen. Dus gezellig met ons twee terug rijden. Cecilia werd vlak voor Sneek helemaal in paniek wakker, dus zijn we gaan tanken.
Ik Cecilia voeden en troosten, en Ruurd tanken. Er stopte een tweede auto met iemand die de afsluitdijk zocht. Hetgeen zeker 10 km goed was voor heeel flauwe grappen.
Bij de boot een patatje gescoord, daarbij voor Cecilia een kroket. Om onduidelijke redenen is ze daar erg dol op.
Thuisgekomen hadden de kinderen niet alleen opgeruimd maar stond er voor Ruurd een kan koffie klaar, en voor mij een halve literglas, chocoladekoffie.
Ruurd heeft gelukkig geen nadelige gevolgen over gehouden aan het ritje met de Lomax. Omdat dat een open auto was, was ik een beetje bezorgd dat hij te koud was geworden.
Omdat we zo aan het kletsen geweest zijn, heb ik niet eens een foto gemaakt van deze prachtige baby. De volgende keer neem ik mijn fototoestel mee.
donderdag, april 22, 2010
Vandaag
Eigenlijk viel het erg mee vandaag. Vanmorgen was gedaan, en wat zitten surfen naar stempels, inkten, en ander leuks.
Ja, ik was aan het oppassen maar het ene oppasjongetje viel om half 10 alweer in slaap, de ander speelde heerlijk alleen buiten, want Cecilia was om 10 uur weer gaan slapen;
Na de lunch was ik vrij. De oppasjongetjes werden opgehaald, Cecilia vond dat ze bij haar vader moest verblijven vandaag, en ik kon lekker naar de radio luisterend de rest van de was opvouwen.
Helaas ging mijn enkel steeds meer pijn doen, en moest ik tussen door steeds gaan zitten om het bij te laten trekken.
Na de was ben ik dus maar zittend werk gaan doen. Het uittypen van een werkstuk. Ik mocht er voortijdig mee stoppen, Ruurd heeft een programmaatje voor me gemaakt (ofzoiets) waarbij ik mijn stempelinkten op de juiste manier kan invoeren. Om te proberen heb ik een aantal inkten ingevoerd.
Toen het nog niet werd zoals ik het wilde, heeft Ruurd een paar dingen aangepast, en nu lijkt het te zijn wat ik hebben wil. Maar ik ben er nog niet mee verder gegaan. Al jeuken mijn vingers om dat te doen.
Gekookt (soep, altijd lekker) en nu kijk ik met de jongens (alle 3 :o)) naar de Mentalist. We hebben ook al House gekeken.
Ach eigenlijk was het best een lekker dagje zo. Niet zo rustig als ik hoopte en ik heb helaas geen letter in mijn boek gelezen, en daar baal ik wel van, want het is een spannend boek.
Ja, ik was aan het oppassen maar het ene oppasjongetje viel om half 10 alweer in slaap, de ander speelde heerlijk alleen buiten, want Cecilia was om 10 uur weer gaan slapen;
Na de lunch was ik vrij. De oppasjongetjes werden opgehaald, Cecilia vond dat ze bij haar vader moest verblijven vandaag, en ik kon lekker naar de radio luisterend de rest van de was opvouwen.
Helaas ging mijn enkel steeds meer pijn doen, en moest ik tussen door steeds gaan zitten om het bij te laten trekken.
Na de was ben ik dus maar zittend werk gaan doen. Het uittypen van een werkstuk. Ik mocht er voortijdig mee stoppen, Ruurd heeft een programmaatje voor me gemaakt (ofzoiets) waarbij ik mijn stempelinkten op de juiste manier kan invoeren. Om te proberen heb ik een aantal inkten ingevoerd.
Toen het nog niet werd zoals ik het wilde, heeft Ruurd een paar dingen aangepast, en nu lijkt het te zijn wat ik hebben wil. Maar ik ben er nog niet mee verder gegaan. Al jeuken mijn vingers om dat te doen.
Gekookt (soep, altijd lekker) en nu kijk ik met de jongens (alle 3 :o)) naar de Mentalist. We hebben ook al House gekeken.
Ach eigenlijk was het best een lekker dagje zo. Niet zo rustig als ik hoopte en ik heb helaas geen letter in mijn boek gelezen, en daar baal ik wel van, want het is een spannend boek.
Niet dus...
Tja, als de moeder van twee oppaskinderen komt vragen of ze alsjeblieft morgenochtend (vanmorgen) ook mogen komen, wat doe je dan??
Ik zeg ja. Met de mededeling dat ik eigenlijk vrij was vandaag.
Aan de andere kant, er ligt een berg was te wachten op vouwen, en dat vind ik niet eens erg vandaag want ik kreeg gisteren een heel pakket kinderkleding mt 86 binnen die ik via Marktplaats had gekocht.
Ik zeg ja. Met de mededeling dat ik eigenlijk vrij was vandaag.
Aan de andere kant, er ligt een berg was te wachten op vouwen, en dat vind ik niet eens erg vandaag want ik kreeg gisteren een heel pakket kinderkleding mt 86 binnen die ik via Marktplaats had gekocht.
woensdag, april 21, 2010
Geen zin
Al sinds de nacht van maandag op dinsdag doet mijn enkel weer erg veel pijn.Soms is het meer, soms is het minder, op dit moment is het dus meer.
Lopen is daardoor een crime, geen idee wat de trigger is deze keer. Soms weet ik het, is het een verkeerde beweging, of te veel doen. Wat het nu is? Ik heb werkelijk geen flauw idee.
Omdat ik wel aan het werk ben, loop ik wel meer dan ik eigenlijk zou willen, en na het werk moet er gewoon opgeruimd, schoongemaakt, gekookt en kinderen gebadderd en in bad gestopt worden.
Daardoor lig ik eigenlijk dagelijks wat later in bed dan ik zou willen, en om dan gelijk te gaan slapen is ook niet wat ik wil, of wat verstandig is.
Door die zere enkel, waar ik ook snachts veel last van heb, omdat er van echt lekker liggen geen sprake is, slaap ik ook nog eens minder goed dan nodig. En iig korter.
Dit alles eist zijn tol. Ik word vervelend en humeurig. Zie het ff niet zitten, en reageer dus ook navenant op de kinderen. Helaas juist op de eigen kinderen. Die krijgen een sneer, of ruzie terwijl een lichte correctie geindiceerd is.
Eigenlijk ben ik heel hard aan vakantie toe, echte vakantie waarbij ik nergens aan hoef te denken, de zon schijnt, en je echt vrij bent. Helaas, dat kan ik me voorlopig niet veroorloven.
Maar morgen ben ik vrij. Dan kruip ik maar eens een paar uur met een boekje in een hoekje. Geen naaimachine (die ook dringend uit zijn hoekje moet, want ik moet eea maken voor dochterlief) maar een boek en een game. En misschien, heeeel misschien een stempel.
Lopen is daardoor een crime, geen idee wat de trigger is deze keer. Soms weet ik het, is het een verkeerde beweging, of te veel doen. Wat het nu is? Ik heb werkelijk geen flauw idee.
Omdat ik wel aan het werk ben, loop ik wel meer dan ik eigenlijk zou willen, en na het werk moet er gewoon opgeruimd, schoongemaakt, gekookt en kinderen gebadderd en in bad gestopt worden.
Daardoor lig ik eigenlijk dagelijks wat later in bed dan ik zou willen, en om dan gelijk te gaan slapen is ook niet wat ik wil, of wat verstandig is.
Door die zere enkel, waar ik ook snachts veel last van heb, omdat er van echt lekker liggen geen sprake is, slaap ik ook nog eens minder goed dan nodig. En iig korter.
Dit alles eist zijn tol. Ik word vervelend en humeurig. Zie het ff niet zitten, en reageer dus ook navenant op de kinderen. Helaas juist op de eigen kinderen. Die krijgen een sneer, of ruzie terwijl een lichte correctie geindiceerd is.
Eigenlijk ben ik heel hard aan vakantie toe, echte vakantie waarbij ik nergens aan hoef te denken, de zon schijnt, en je echt vrij bent. Helaas, dat kan ik me voorlopig niet veroorloven.
Maar morgen ben ik vrij. Dan kruip ik maar eens een paar uur met een boekje in een hoekje. Geen naaimachine (die ook dringend uit zijn hoekje moet, want ik moet eea maken voor dochterlief) maar een boek en een game. En misschien, heeeel misschien een stempel.
maandag, april 19, 2010
Vrij
Tja, en daar zit ik dan. Geen oppaskinderen vanmorgen.Vanmiddag wel als het goed is.
En ik weet ff niet wat ik moet doen. Dus ik doe helemaal niets.
Ik heb achterstallige mail weggewerkt (ook erg nuttig) de nieuwste Stampin Up catalogus bekeken, en bedacht dat er maar weinig is dat ik wil bestellen (altijd gunstig)
Geen boek gelezen, niet opgeruimd, geen was gevouwen. Wel gewassen, want ik heb maar 1 goed zitten de broek, en die zit in de was.
Vanmiddag weer werken en dan komt de was vanzelf. Hoop ik, want de was opvouwen?? Ik noem het mijn dagelijkse marteling. Geen idee waarom, maar ik heb er een verschrikkelijke hekel aan.
En ik weet ff niet wat ik moet doen. Dus ik doe helemaal niets.
Ik heb achterstallige mail weggewerkt (ook erg nuttig) de nieuwste Stampin Up catalogus bekeken, en bedacht dat er maar weinig is dat ik wil bestellen (altijd gunstig)
Geen boek gelezen, niet opgeruimd, geen was gevouwen. Wel gewassen, want ik heb maar 1 goed zitten de broek, en die zit in de was.
Vanmiddag weer werken en dan komt de was vanzelf. Hoop ik, want de was opvouwen?? Ik noem het mijn dagelijkse marteling. Geen idee waarom, maar ik heb er een verschrikkelijke hekel aan.
zondag, april 18, 2010
Neus
Na het eten krijgt Cecilia een appeltje. Daar is ze gek op, zo erg zelfs dat Appel haar eerste woord was.
Als ik haar even later in bad wil stoppen klaagt ze over haar neus. Ruurd dacht dat ze daar wel wat in gestopt kon hebben. Met behulp van een zaklamp kijk ik in haar neus, en zie inderdaad wat vreemd zitten. Met een pincet kan ik het niet te pakken krijgen.
Als laatste probeer ik haar te laten snuiten, en dat lukt.
Ze snuit er een stuk appelschil uit, dat groter is dan haar hele neus bij elkaar.
Ik vond het knap van haar dat ze zo goed kan snuiten., Ruurd vond het knapper dat ze zo een groot stuk appel in haar neus kon stoppen.
Als ik haar even later in bad wil stoppen klaagt ze over haar neus. Ruurd dacht dat ze daar wel wat in gestopt kon hebben. Met behulp van een zaklamp kijk ik in haar neus, en zie inderdaad wat vreemd zitten. Met een pincet kan ik het niet te pakken krijgen.
Als laatste probeer ik haar te laten snuiten, en dat lukt.
Ze snuit er een stuk appelschil uit, dat groter is dan haar hele neus bij elkaar.
Ik vond het knap van haar dat ze zo goed kan snuiten., Ruurd vond het knapper dat ze zo een groot stuk appel in haar neus kon stoppen.
Heftig
Zaterdagochtend vroeg, heel vroeg, kreeg ik een smsje van een vriendin dat ze bevallen was van een gezonde dochter.
Zaterdag aan het eind van de middag, kwam een andere vriendin vertellen dat ze waarschijnlijk niet veel ouder zal gaan worden.
Geen van beide berichten was 'nieuws' in de zin van dat het er niet aan zat te komen. Toch ben ik ontroerd bij het zien van een foto van een pasgeborene.
En hevig emotioneel bij het horen van het andere bericht.
Leven en dood ligt zo dicht bij elkaar.
Zaterdag aan het eind van de middag, kwam een andere vriendin vertellen dat ze waarschijnlijk niet veel ouder zal gaan worden.
Geen van beide berichten was 'nieuws' in de zin van dat het er niet aan zat te komen. Toch ben ik ontroerd bij het zien van een foto van een pasgeborene.
En hevig emotioneel bij het horen van het andere bericht.
Leven en dood ligt zo dicht bij elkaar.
zaterdag, april 17, 2010
En dan..
IS het al weer zaterdag.
De activiteiten van vorige week hebben zijn tol geeist. Ik ben moe tot op het bot maar het werk gaat gewoon door.
Maandag t/m vrijdag gewoon werken. Eigenlijk gebeurd er dan ook weinig vermeldenswaardigs.
Cecilia blijkt van maat 74 zo door gestoomd te zijn naar maat 86. Gelukkig had ik nog niet een hele kast vol kleding mt 80 aangeschaft, anders konden die er nu weer uit. Het viel al wel iedereen op dat ze ineens groot werd, maar zo groot??
Ze is ook aan het Nee tijdperk begonnen. Kind is nog niet eens 18 maanden (slechts 17) maar ze doet al volop Ik ben 2 en ik zeg nee.
Anderzins is het heel erg schattig dat ze al praat. Ze heeft een behoorlijk vocabulair. Ja, Nee, Mij zijn de meest gebruikte, maar ook woorden als Appel, Tomaat, Poes doen zijn intrede. Bovendien kan ze ons allemaal benoemen. Toegegeven, bij sommige namen is het slechts een klankvolgorde die maakt dat je er een naam in verstaat, maar andere (vooral Pappa en Moema) kan ze gewoon zeggen.
Het is nog steeds een geweldig leuk kind, vrolijk, gezellig. Maar ook vreselijk driftig. Nou moet ze natuurlijk wel, met altijd andere kinderen (meest groter) om haar heen. Toch denk ik dat het grootste deel aanleg is.
Vanmorgen gewoon op tijd opgestaan, en eerst maar eens puin van de vorige week opgeruimd, geschrobt, en gedweilt. Ja, ik weet het, met dat been van mij moet ik het eigenlijk aan een ander overlaten, want ik betaal straks de prijs er wel van. Alleen, wie doet het voor me?
Ik ga wel even aan de knutsel, voor een kraamcadeautje. Doe ik mijn been wel hoog en morgen achter de naaimachine. Want ons grietje moet even een stel nieuwe luiers en vooral luierbroekjes hebben.
De activiteiten van vorige week hebben zijn tol geeist. Ik ben moe tot op het bot maar het werk gaat gewoon door.
Maandag t/m vrijdag gewoon werken. Eigenlijk gebeurd er dan ook weinig vermeldenswaardigs.
Cecilia blijkt van maat 74 zo door gestoomd te zijn naar maat 86. Gelukkig had ik nog niet een hele kast vol kleding mt 80 aangeschaft, anders konden die er nu weer uit. Het viel al wel iedereen op dat ze ineens groot werd, maar zo groot??
Ze is ook aan het Nee tijdperk begonnen. Kind is nog niet eens 18 maanden (slechts 17) maar ze doet al volop Ik ben 2 en ik zeg nee.
Anderzins is het heel erg schattig dat ze al praat. Ze heeft een behoorlijk vocabulair. Ja, Nee, Mij zijn de meest gebruikte, maar ook woorden als Appel, Tomaat, Poes doen zijn intrede. Bovendien kan ze ons allemaal benoemen. Toegegeven, bij sommige namen is het slechts een klankvolgorde die maakt dat je er een naam in verstaat, maar andere (vooral Pappa en Moema) kan ze gewoon zeggen.
Het is nog steeds een geweldig leuk kind, vrolijk, gezellig. Maar ook vreselijk driftig. Nou moet ze natuurlijk wel, met altijd andere kinderen (meest groter) om haar heen. Toch denk ik dat het grootste deel aanleg is.
Vanmorgen gewoon op tijd opgestaan, en eerst maar eens puin van de vorige week opgeruimd, geschrobt, en gedweilt. Ja, ik weet het, met dat been van mij moet ik het eigenlijk aan een ander overlaten, want ik betaal straks de prijs er wel van. Alleen, wie doet het voor me?
Ik ga wel even aan de knutsel, voor een kraamcadeautje. Doe ik mijn been wel hoog en morgen achter de naaimachine. Want ons grietje moet even een stel nieuwe luiers en vooral luierbroekjes hebben.
zondag, april 11, 2010
Donderdag t/m zondag
Dit gaat een lange blog worden. Dan weet ik gelijk of er een limiet zit aan het aantal woorden dat ik mag typen en publiceren in 1 blog.
Donderdag moest ik naar het VU. Boot van 6 uur, Cecilia mee. Was wel even schrikken toen ik om 5.21 wakker werd. Maar we haalden de boot, dankzij een goede planning, en een goede samenwerking. Ik was alleen Cecilia haar schoentjes vergeten, maar dat maakte voor deze trip niet uit.
We, nou ja ik, had een afspraak om 9.40. Dan lijkt boot van 6 uur erg vroeg, maar we reden voor Purmerend ineens de file in. En daar kwamen we niet meer uit. Tot het VU.
Het VUMC heeft geen eigen parkeerplaats zoals het AMC. Dus moesten we ruim 5 minuten lopen ver parkeren. Er zou een pendelbusje rijden maar die hebben we niet gevonden. Ik gok dat die pendelt naar een andere parkeergarage dan die welke wij hadden gevonden. Zou net iets voor ons zijn.
In de wachtkamer vermaakte Cecilia iedereen. Vooral een mevrouw in rolstoel had haar belangstelling. Ze speelde verstoppertje met die mevrouw door zich achter mijn benen te verstoppen.
We mochten bijna gelijk doorlopen, en de artsen stelde eerst een serie vragen. Ik denk dat het een co assistent, en een arts assistent waren. Toen ging de deur open, als sein voor de professor dat hij binnen kon komen.
Er kwam een wervelwind binnen, dat was de professor. En voelde de artsen nog voorzichtig aan mijn voet, de professor pakte beide voeten gelijk beet, en vroeg daarna welke voet het was :D.
De conclusie was, dat er GEEN post traumatische dystrofie in mijn voet zit. Maar wat dan wel? De professor raadde aan om eerst diagnose te stellen, daarna terug te komen bij hem voor een verdovende behandeling. Als dat er dan geen pijn in de voet zit, dan besluiten te opereren. Is er ook pijn tijdens de verdovende behandeling, dan is er misschien nog iets anders aan de hand, en moet je verder zoeken.
Erg grappig was dat de professor bij het weglopen vroeg hoeveel kinderen ik dan had, doelend op mijn werk als gastouder. Ik begreep hem verkeerd en antwoordde ik heb 7 kinderen, hij heeft er 3, en samen hebben we er 9.
Dat duurde even tot het tot hem doordrong. Ik heb het geloof ik wel 4x moeten zeggen. Hij kon er niet over uit. Ondanks dat ik niet op mijn slankst ben (mag wel wat af vind ik) vond hij toch dat ik er niet uitzag als moeder van 7 kinderen. En toen ik ook nog vertelde dat er een zoon kok is in Italie, een dochter in duitsland stage loopt, en een zoon in Amsterdam als kok werkt, werd het helemaal stil. Toen vroeg hij of deze (Cecilia dus) van ons was. Ja, die was van mij.
En in de opvang heb ik 13 gastkinderen, maar nooit meer dan 6 tegelijk. Toen was hij helemaal onder de indruk.
Wij terug naar huis. We hadden de boot van half 1, thuis gelunched, en Ruurd naar bed gestuurd, en zelf aan het scrappen.
Ik zat net, radio aan, toen alles uit viel, Althans alles via Internet. Er bleek later dat er een aannemer in de kop van Noord Holland een damwand door de glasvezelkabel had geramd. Die doormidden, en omdat het even duurde voor men door had dat het niet klopte, heeft eea in het water gelegen, en duurde het uiteindelijk tot vrijdagavond 17.00 voor het internet weer werkte. Het was ook wel grappig weer een dag zonder internet vond ik.
Vrijdag werd mijn 3e kind, 21 jaar. Dat is voor mij altijd reden om een scrapbook van de jeugd te maken. Dit is de derde. Erg bijzonder om door alle foto's heen te gaan, pijnlijk ook op sommige momenten.
Maar wel erg leuk om die te verwerken tot scrapbook pagina's. Ik ben nog niet gewend aan het feit dat ik werk, en daardoor niet kan prutsen met spul wanneer ik dat wil. Ik was dus te laat begonnen. Het boek was niet helemaal af. Ik wil nog iig 3 pagina's. Het boek is wel ver genoeg af om aan hem aan te bieden.
Ilja en Sophie kwamen met de boot van half 12,dus ik had nog een ochtend voor wat pruts werk. Al moest ik wel werken.
We hebben de kamer versierd voor hij er was, en ik had een plakkaat gemaakt waarop stond 21 jaar Ilja, en dat voor het raam gehangen. Dat was wel een leuke binnenkomst.
Ilja zou gaan koken, en Sophie zou taarten bakken. Voor mij was dat makkelijk, want ik had uiteindelijk 5 oppaskinderen onder mijn hoede.
Om 5 uur werden de oppaskinderen allemaal tegelijk opgehaald, dat gebeurd nooit. Maar het was nu wel een soort van cadeautje voor mij. En kwamen de eerste gasten ook langs. Niet alleen ons kringetje maar ook vrienden van Ilja. Met veel man aan tafel,lekker eten, en goed gezelschap beter is er niet voor mij.
Ik heb genoten van de verjaardag. Nog even gespeeched voor de jarige. En hem de MacGee een soort kookbijbel overhandigd. Ook daar was hij blij mee. Het Scrapbook had hij al op een rustiger moment gekregen.
Om 10 uur ging het hele spul naar de 12 Balcken, zelfs Ruben ging mee.
Ik ging nog even opruimen, de keuken, de westwing en spullen klaarzetten voor zaterdag. Dan zouden Ruurd en ik, met Cecilia en Margriet nl ook met de boot van 6 uur, naar de stempelbeurs in Zeist.
Uiteindelijk lag ik rond 12 uur in bed. Ik weet nog dat ik dacht, dat wordt een kort nachtje.....
En dat werd het. Wel goed, maar zeeeer kort geslapen.Voor de wekker wakker. Ik had afgesproken met Margriet dat zij mij zou smsen om 5.15, zou ze niets terug horen, dan zou ze me bellen. En omgekeerd, zou ik niets horen om 5.15, dan zou ik haar smsen. Ze heeft nl al eens voor een dichte deur gestaan, omdat wij ons versliepen :o)
Ik smsde eerder, maar zij was ook al op.
De reis was geweldig, zoals gebruikelijk. We hebben genoten van de reis, erg gelachen om alle mogelijke woningen die we tegen kwamen. En we waren ruim op tijd in Zeist. In tegenstelling tot vorig jaar hoefde we niet te zoeken, dus we waren wel wat vroeg. Niet extreem vroeg trouwens, want we kwamen al andere stempeldames tegen bij de deur.
Gezellig een bakkie gedaan, Cecilia verschoont, en de beursvloer op.
Ik heb mooie stempels gescoord (realiseer me ineens dat ik mijn buit niet op de foto heb gezet, maar heb opgeruimd)
Een serie Iris stempels. Die vind ik erg eluk, maar zijn niet via Internet te koop,dat moet dus op de beurs.
Bij Scrapbookdepot raakte ik aan de praat met de dame achter de stand. Ik zei nl, OO dit is Scrapbook Depot, dat is een goede winkel. O zei Ruurd, hoezo. Nou ik bestel er heel veel.
OO, zei de dame, zeg het nog eens, maar dan hard. Dus ik zeg, zeeeer overhard : Dit is Scrapbook Depot, daar bestel ik heeel vaak, goede winkel, geweldige website.
Zij lachen natuurlijk, en vroeg me, wie ik dan was. Dus ik zeg Barnard, Texel. En ja hoor, dat was het magische woord. OOO Texel, ja daar sturen we niet zo heel veel heen, dus ze wist wel dat ze een vaste klant voor zich had.
Even verderop zat Michael Strong te demonstreren. Hij heeft nieuwe stempels, in de vorm van een origami kraanvogel. Toen ik even stond te kijken, hoorde ik hem zeggen dat hij ze niet kon vouwen. Nou dat kon ik wel. Het kostte een beetje moeite om een vierkant stukje papier te krijgen. Toen ik dat eenmaal had, en een kraanvogel had gevouwen, was het bij Michael Strong zo druk, dat ik zei, nou laat maar.
Daar dacht Ruurd anders over. Die gaf Michael Strong de kraanvogel. Hij vond het heel leuk. Hij liet me zien dat de kraanvogel die hij zelf had gevouwen anders was. Jaa, zei ik, dat is een andere. Dit is een traditionele, die andere is een vliegende. Kijk, als je zo doet, en je houdt hem zo vast, dan vliegt ie. En ik trok aan de staart van de kraanvogel, en de vleugels flapperde. Michael Strong reageerde alsof hij dat nog nooit gezien had.
Toen we klaar waren op de beurs zijn we naar Amarongen gereden om daar Margriet af te zetten. Zij kon niet mee terug, want ze moest vandaag naar de verjaardag van haar zwager. En omdat die zo dichtbij Zeist wonen, bleef ze daar slapen.
Na een bakkie koffie zijn we weer gaan rijden. We begonnen met een beetje zwerven maar ineens had Ruurd er genoeg van, en nam hij verder de snelweg. Dat was schijnbaar saai, want ik kon mijn ogen ineens niet meer open houden. Ik viel in slaap, tot Ruurd me vroeg om hem wakker te houden. Dus gingen we ons gebruikelijke spelletje weer doen, en kletsen tot we in den Helder waren.
Thuis was het een zootje, dus eerst boos zijn op de jongens, daarna opruimen,. Ilja zorgde weer voor het eten. Heerlijk, helaas gingen ze dezelfde dag weer terug. boot van 9 uur, want ze gingen Ilja zijn verjaardag in Amsterdam vieren.
Vandaag kostte het me moeite om op te staan. En toen Ruurd Ruben weg ging brengen, ben ik bij Cecilia in bed gaan liggen, en in slaap gevallen tot Ruurd me wakker maakte ruim een uur later.
Het kostte me nog een half uur om zo wakker te worden.
Vanmiddag uiteindelijk lekker zitten spelen met mijn nieuwe stempels. Ik had bedacht dat de Irisstempels groot genoeg waren om te krimpen met krimpfolie. Helaas had ik minder in huis dan ik dacht, dus ik heb er maar een paar kunnen doen. Het kon wel, en het effect was erg leuk. Nu alleen zien dat ik weer krimpfolie in huis krijg.
Morgen weer werken. En weer even rust, want 3 van zulke dagen achter elkaar is wel een beetje veel.
Donderdag moest ik naar het VU. Boot van 6 uur, Cecilia mee. Was wel even schrikken toen ik om 5.21 wakker werd. Maar we haalden de boot, dankzij een goede planning, en een goede samenwerking. Ik was alleen Cecilia haar schoentjes vergeten, maar dat maakte voor deze trip niet uit.
We, nou ja ik, had een afspraak om 9.40. Dan lijkt boot van 6 uur erg vroeg, maar we reden voor Purmerend ineens de file in. En daar kwamen we niet meer uit. Tot het VU.
Het VUMC heeft geen eigen parkeerplaats zoals het AMC. Dus moesten we ruim 5 minuten lopen ver parkeren. Er zou een pendelbusje rijden maar die hebben we niet gevonden. Ik gok dat die pendelt naar een andere parkeergarage dan die welke wij hadden gevonden. Zou net iets voor ons zijn.
In de wachtkamer vermaakte Cecilia iedereen. Vooral een mevrouw in rolstoel had haar belangstelling. Ze speelde verstoppertje met die mevrouw door zich achter mijn benen te verstoppen.
We mochten bijna gelijk doorlopen, en de artsen stelde eerst een serie vragen. Ik denk dat het een co assistent, en een arts assistent waren. Toen ging de deur open, als sein voor de professor dat hij binnen kon komen.
Er kwam een wervelwind binnen, dat was de professor. En voelde de artsen nog voorzichtig aan mijn voet, de professor pakte beide voeten gelijk beet, en vroeg daarna welke voet het was :D.
De conclusie was, dat er GEEN post traumatische dystrofie in mijn voet zit. Maar wat dan wel? De professor raadde aan om eerst diagnose te stellen, daarna terug te komen bij hem voor een verdovende behandeling. Als dat er dan geen pijn in de voet zit, dan besluiten te opereren. Is er ook pijn tijdens de verdovende behandeling, dan is er misschien nog iets anders aan de hand, en moet je verder zoeken.
Erg grappig was dat de professor bij het weglopen vroeg hoeveel kinderen ik dan had, doelend op mijn werk als gastouder. Ik begreep hem verkeerd en antwoordde ik heb 7 kinderen, hij heeft er 3, en samen hebben we er 9.
Dat duurde even tot het tot hem doordrong. Ik heb het geloof ik wel 4x moeten zeggen. Hij kon er niet over uit. Ondanks dat ik niet op mijn slankst ben (mag wel wat af vind ik) vond hij toch dat ik er niet uitzag als moeder van 7 kinderen. En toen ik ook nog vertelde dat er een zoon kok is in Italie, een dochter in duitsland stage loopt, en een zoon in Amsterdam als kok werkt, werd het helemaal stil. Toen vroeg hij of deze (Cecilia dus) van ons was. Ja, die was van mij.
En in de opvang heb ik 13 gastkinderen, maar nooit meer dan 6 tegelijk. Toen was hij helemaal onder de indruk.
Wij terug naar huis. We hadden de boot van half 1, thuis gelunched, en Ruurd naar bed gestuurd, en zelf aan het scrappen.
Ik zat net, radio aan, toen alles uit viel, Althans alles via Internet. Er bleek later dat er een aannemer in de kop van Noord Holland een damwand door de glasvezelkabel had geramd. Die doormidden, en omdat het even duurde voor men door had dat het niet klopte, heeft eea in het water gelegen, en duurde het uiteindelijk tot vrijdagavond 17.00 voor het internet weer werkte. Het was ook wel grappig weer een dag zonder internet vond ik.
Vrijdag werd mijn 3e kind, 21 jaar. Dat is voor mij altijd reden om een scrapbook van de jeugd te maken. Dit is de derde. Erg bijzonder om door alle foto's heen te gaan, pijnlijk ook op sommige momenten.
Maar wel erg leuk om die te verwerken tot scrapbook pagina's. Ik ben nog niet gewend aan het feit dat ik werk, en daardoor niet kan prutsen met spul wanneer ik dat wil. Ik was dus te laat begonnen. Het boek was niet helemaal af. Ik wil nog iig 3 pagina's. Het boek is wel ver genoeg af om aan hem aan te bieden.
Ilja en Sophie kwamen met de boot van half 12,dus ik had nog een ochtend voor wat pruts werk. Al moest ik wel werken.
We hebben de kamer versierd voor hij er was, en ik had een plakkaat gemaakt waarop stond 21 jaar Ilja, en dat voor het raam gehangen. Dat was wel een leuke binnenkomst.
Ilja zou gaan koken, en Sophie zou taarten bakken. Voor mij was dat makkelijk, want ik had uiteindelijk 5 oppaskinderen onder mijn hoede.
Om 5 uur werden de oppaskinderen allemaal tegelijk opgehaald, dat gebeurd nooit. Maar het was nu wel een soort van cadeautje voor mij. En kwamen de eerste gasten ook langs. Niet alleen ons kringetje maar ook vrienden van Ilja. Met veel man aan tafel,lekker eten, en goed gezelschap beter is er niet voor mij.
Ik heb genoten van de verjaardag. Nog even gespeeched voor de jarige. En hem de MacGee een soort kookbijbel overhandigd. Ook daar was hij blij mee. Het Scrapbook had hij al op een rustiger moment gekregen.
Om 10 uur ging het hele spul naar de 12 Balcken, zelfs Ruben ging mee.
Ik ging nog even opruimen, de keuken, de westwing en spullen klaarzetten voor zaterdag. Dan zouden Ruurd en ik, met Cecilia en Margriet nl ook met de boot van 6 uur, naar de stempelbeurs in Zeist.
Uiteindelijk lag ik rond 12 uur in bed. Ik weet nog dat ik dacht, dat wordt een kort nachtje.....
En dat werd het. Wel goed, maar zeeeer kort geslapen.Voor de wekker wakker. Ik had afgesproken met Margriet dat zij mij zou smsen om 5.15, zou ze niets terug horen, dan zou ze me bellen. En omgekeerd, zou ik niets horen om 5.15, dan zou ik haar smsen. Ze heeft nl al eens voor een dichte deur gestaan, omdat wij ons versliepen :o)
Ik smsde eerder, maar zij was ook al op.
De reis was geweldig, zoals gebruikelijk. We hebben genoten van de reis, erg gelachen om alle mogelijke woningen die we tegen kwamen. En we waren ruim op tijd in Zeist. In tegenstelling tot vorig jaar hoefde we niet te zoeken, dus we waren wel wat vroeg. Niet extreem vroeg trouwens, want we kwamen al andere stempeldames tegen bij de deur.
Gezellig een bakkie gedaan, Cecilia verschoont, en de beursvloer op.
Ik heb mooie stempels gescoord (realiseer me ineens dat ik mijn buit niet op de foto heb gezet, maar heb opgeruimd)
Een serie Iris stempels. Die vind ik erg eluk, maar zijn niet via Internet te koop,dat moet dus op de beurs.
Bij Scrapbookdepot raakte ik aan de praat met de dame achter de stand. Ik zei nl, OO dit is Scrapbook Depot, dat is een goede winkel. O zei Ruurd, hoezo. Nou ik bestel er heel veel.
OO, zei de dame, zeg het nog eens, maar dan hard. Dus ik zeg, zeeeer overhard : Dit is Scrapbook Depot, daar bestel ik heeel vaak, goede winkel, geweldige website.
Zij lachen natuurlijk, en vroeg me, wie ik dan was. Dus ik zeg Barnard, Texel. En ja hoor, dat was het magische woord. OOO Texel, ja daar sturen we niet zo heel veel heen, dus ze wist wel dat ze een vaste klant voor zich had.
Even verderop zat Michael Strong te demonstreren. Hij heeft nieuwe stempels, in de vorm van een origami kraanvogel. Toen ik even stond te kijken, hoorde ik hem zeggen dat hij ze niet kon vouwen. Nou dat kon ik wel. Het kostte een beetje moeite om een vierkant stukje papier te krijgen. Toen ik dat eenmaal had, en een kraanvogel had gevouwen, was het bij Michael Strong zo druk, dat ik zei, nou laat maar.
Daar dacht Ruurd anders over. Die gaf Michael Strong de kraanvogel. Hij vond het heel leuk. Hij liet me zien dat de kraanvogel die hij zelf had gevouwen anders was. Jaa, zei ik, dat is een andere. Dit is een traditionele, die andere is een vliegende. Kijk, als je zo doet, en je houdt hem zo vast, dan vliegt ie. En ik trok aan de staart van de kraanvogel, en de vleugels flapperde. Michael Strong reageerde alsof hij dat nog nooit gezien had.
Toen we klaar waren op de beurs zijn we naar Amarongen gereden om daar Margriet af te zetten. Zij kon niet mee terug, want ze moest vandaag naar de verjaardag van haar zwager. En omdat die zo dichtbij Zeist wonen, bleef ze daar slapen.
Na een bakkie koffie zijn we weer gaan rijden. We begonnen met een beetje zwerven maar ineens had Ruurd er genoeg van, en nam hij verder de snelweg. Dat was schijnbaar saai, want ik kon mijn ogen ineens niet meer open houden. Ik viel in slaap, tot Ruurd me vroeg om hem wakker te houden. Dus gingen we ons gebruikelijke spelletje weer doen, en kletsen tot we in den Helder waren.
Thuis was het een zootje, dus eerst boos zijn op de jongens, daarna opruimen,. Ilja zorgde weer voor het eten. Heerlijk, helaas gingen ze dezelfde dag weer terug. boot van 9 uur, want ze gingen Ilja zijn verjaardag in Amsterdam vieren.
Vandaag kostte het me moeite om op te staan. En toen Ruurd Ruben weg ging brengen, ben ik bij Cecilia in bed gaan liggen, en in slaap gevallen tot Ruurd me wakker maakte ruim een uur later.
Het kostte me nog een half uur om zo wakker te worden.
Vanmiddag uiteindelijk lekker zitten spelen met mijn nieuwe stempels. Ik had bedacht dat de Irisstempels groot genoeg waren om te krimpen met krimpfolie. Helaas had ik minder in huis dan ik dacht, dus ik heb er maar een paar kunnen doen. Het kon wel, en het effect was erg leuk. Nu alleen zien dat ik weer krimpfolie in huis krijg.
Morgen weer werken. En weer even rust, want 3 van zulke dagen achter elkaar is wel een beetje veel.
donderdag, april 01, 2010
Stoer
Nee, niet ik. Maar mijn kinderen.
Mijn oudste zoon is vorige week naar Italie geemigreerd, vanuit Tsjechie. Hij gaat daar in een restaurant werken tot eind oktober. Als moeder zie ik natuurlijk allerlei beren op de weg over de tijd daarna, maar dat is onzin. Voorlopig heeft hij huisvesting, en als ik de foto's mag geloven, zit hij op een mooi plekje. En werk natuurlijk.
Mijn oudste dochter woont sinds gisteren in Berlijn. Ze loopt daar stage bij een mode/kunst bedrijf. Helemaal in haar stijl.
Moeders heeft de senuwe, natuurlijk, maar het gaat echt goed komen met beide kinderen.
Tis wel stoer hoor, om te kunnen zeggen dat je dochter in Berlijn woont, en je zoon in Italie.
En voordat iemand vraagt over de andere kinderen, daar ben ik minstens zo trots op, maar ja, die wonen gewoon thuis of iig in Nederland.
Mijn oudste zoon is vorige week naar Italie geemigreerd, vanuit Tsjechie. Hij gaat daar in een restaurant werken tot eind oktober. Als moeder zie ik natuurlijk allerlei beren op de weg over de tijd daarna, maar dat is onzin. Voorlopig heeft hij huisvesting, en als ik de foto's mag geloven, zit hij op een mooi plekje. En werk natuurlijk.
Mijn oudste dochter woont sinds gisteren in Berlijn. Ze loopt daar stage bij een mode/kunst bedrijf. Helemaal in haar stijl.
Moeders heeft de senuwe, natuurlijk, maar het gaat echt goed komen met beide kinderen.
Tis wel stoer hoor, om te kunnen zeggen dat je dochter in Berlijn woont, en je zoon in Italie.
En voordat iemand vraagt over de andere kinderen, daar ben ik minstens zo trots op, maar ja, die wonen gewoon thuis of iig in Nederland.
Abonneren op:
Posts (Atom)