verrassing

Ik ben gek op post. Gisteren rolde er wel een heel bijzonder poststuk door de deur.
Naar aanleiding van de blog van laatst,vermoed ik tenminste, want het poststuk is zonder afzender.
Spannend. Afzender uit Spanje misschien???



Gulle gever, hartelijk dank!!!!!

Balen

Vandaag moest ik naar het Gemini om het tape te laten verwijderen.
Zonder tape is de voet nog dik, maar minder, maar opvallend blauw. En nog steeds pijnlijk, maar dat wisten we al.
Natuurlijk was Cecilia mee, en stal ze de show. Ook bij de dokter.

Daarom zag ik hem niet aankomen. De dokter keek naar de enkel. En vroeg hoe het ging. Waarop ik zei, dat ik hoopte dat hij een toverspreuk kon uitspreken en dat ik dan weer lopend het ziekenhuis kon verlaten.
Waarop hij zei, Doe er maar gips om dan..
Ik schoot half in de lach, van nee, dat was de bedoeling niet. Nou zei hij, je wilde een toverspreuk. Ja, maar geen gips, roep ik nog, vertwijfeld.

Waarop hij, me uitlegde dat banden tijdens de zwangerschap verweken en dat het ontzwangeren 9 maanden duurt.
Ik zal hem verbijsterd aangekeken hebben, zei nog, Ja maar ze is er al 3 weken uit....

In je lijf zitten geen verkeersborden zei de dokter, en elke maand eerder is meegenomen. Zijn advies, Loopgips, minstens 6 weken, en daarna tape, ook 6 weken. Als ze dit soort trauma's bij vrouwen die zwanger zijn behandelen en het geneest niet binnen de gewone tijd, dan kan je het beste agressief behandelen, noemde hij dat. Anders loop je kans op blijvende problemen.

Okay, dat willen we niet, dus weer gips. Maar ik baal wel, en gips omdoet doet hartstikke zeer.

traditie's

Groot gebracht in een gezin waar Oma ook een Sinterklaas fan was, een moeder die piano speelde en een groot gezin.
Allemaal ingredienten voor een gedegen Sinterklaastraditie. Er werd piano gespeeld, veel en hard gezongen, en zwarte Piet strooide lekkers door de kamer of de gang.
Bij de open haard zetten we onze schoen, en daar zat op wonderbaarlijke wijze smorgens iets in. Niet alleen iets lekkers, maar vaak ook een cadeautje.

Toen ik zelf een gezin kreeg, nam ik die traditie mee. Ook mijn partner mocht zijn schoen zetten, en kreeg iets in zijn schoen. In de loop der jaren werd zijn sinterklaas gevoel groter, en zong ook hij mee aan de talloze sinterklaasliedjes die ik, en de kinderen ook, kenden. Op school leerde ze dan een nieuwe die we gelijk bij ons reportoire voegden.

Toen ik ging scheiden heb ik de traditie in stand gehouden. We zingen veel liedjes, schoenen mogen gezet worden, en smorgens gaan we, gezamelijk, naar beneden om te zien of Piet wat in de schoen gestopt heeft.

Nu proberen we twee gezinnen samen te brengen. 2 gezinnen met heel veel verschillende tradities en mores. Over het algemeen lukt het aardig, maar hoe leer je iemand de Sinterklaas tradities, als die helemaal geen Sinterklaas gevoel heeft? Waar Sinterklaas een kinderfeest is, wat je alleen viert met kleine kinderen en verder niet?
Van de liedjes die wij zingen, kennen de nieuwe gezinsleden de helft niet. Van de spanning en de lol van het zoeken van (goedkope) cadeautjes en het maken van gedichten zien ze de lol (nog) niet in.

We zullen onze eigen tradities moeten vinden, zonder geheel de oude los te laten. En dat is lastiger dan het zich van te voren liet aanzien.

Tosti ijzer

Wij zijn verslingerd aan de tosti. Elke dag worden er zeker 2, en meestal meer gemaakt. Met kaas, met kaas en nog iets, maar ook moet duopenotti, of andere zoete belegsels.
Daarom is het vreemd dat de gedachte niet eerder bij me opgekomen is dan van de week.
Het nederlandse brood is te groot voor de standaard tosti ijzer.

Alleen casinobrood, en speciaal 'toast'brood past in het tosti ijzer, maar dat brood koop ik nooit. Wel vreemd dat ook tosti ijzers, speciaal gemaakt voor de Nederlandse markt, ook te klein zijn voor het Nederlandse brood. Ooit hadden we een Jip en Janneke tosti ijzer waar ook alleen casino brood goed in paste.

Zodra ik weer kan winkelen ga ik op zoek naar een tosti ijzer waar wel gewoon brood in past, zonder dat je er een stuk af hoeft te snijden. Zo iets moet ergens bestaan.

speciaal voor Britt

Lief he? Ze hield haar vader stevig vast en was niet van plan los te laten.




Klein meisje op een groot bed. Dat vind ik altijd zulke leuke foto's.



Zie je wel, ze heeft oogjes. Waarmee ze heeeel nieuwsgierig de wereld om haar heen bekijkt. Als ze niet slaapt tenminste.



De jonge ouders. ROFLOL




Bij Otje (das een texelswoord voor oma)

14 dagen

14 dagen oud is ze nu. Nog even mooi, al wel flink gegroeid, hoewel maat 50/56 nog steeds ruim zit.
Het liefste meisje van de wereld, de mooiste baby die ik ooit gezien heb.

Onvoorstelbaar dat ze pas 14 dagen bij ons is,voor ons gevoel is ze er al jaren.

Haar komst heeft een periode ingeluid van emotionele achtbaan. Hoge toppen, en diepe dalen. Een kraamtijd die, helaas, een paar zeer grijze randjes heeft.
Maar als ik zo'n vredig slapend kindje tegen me aan heb, die echt niet anders wil dan bij mij zijn, dan daalt er wel een vredig gevoel over me heen. Alle andere problemen kunnen we het hoofd bieden. Dit is geluk. Dit is ook waar het werkelijk om gaat.

Leukste bijkomstigheid van de geboorte van Cecilia is dat de oudste zoon van R. ineens graag hier komt, en helemaal verliefd is op zijn kleine zusje. Nog leuker is dat ze, nu al, op zijn stem reageert. Hij wil ook foto's van haar mee naar huis hebben.

ps Haar ogen kunnen echt open, alleen vind ze slapen zooo leuk.

ook dat nog.....

Gisteren toen we genoten van een snelle lunch omdat we de boot wilden halen, beet ik op wat hards.
Een pit dacht ik, om even later te concluderen dat niet alleen de vulling uit mijn kies was, maar mijn halve kies uit mijn mond verdwenen was.

Nou heeft die kies 3 jaar geleden al een , zeer pijnlijke, zenuwbehandeling ondergaan, dus pijnlijk was het niet. Wel vervelend. Vervelender werd het, toen er nog een stuk uit mijn mond viel, spontaan, en er scherpe stukjes kies in mijn mond achterbleven.
De kies doet nu niet zeer, de tong ernaast des te meer.

Toch maar even de tandarts bellen vanmorgen. Straks om 12 uur kan ik terecht. Ben benieuwd wat ze gaan doen. Ik zat hier niet echt op te wachten op dit moment.

Wordt vervolgd.....

roze gips

Vandaag was het eindelijk zover, met een week vertraging. Op naar het ziekenhuis, en het gips eraf.
Ik kan, sinds de bevalling, enigszins op mijn rechterbeen staan, dus ik had zomaar het idee, dat het gips eraf zou, en ik gewoon verder zou lopen.

Nou, nee dus he. Ik was al gewaarschuwd, maar onverbeterlijke optimist, bleef ik hopen op een wonder:o))

Het gips is er dan wel af (hoera) mijn been is hier en daar nog gestuwd, nog niet al het zwangerschapsvocht is weg, bovendien is de enkel nog pijnlijk. Tot mijn verbazing was de enkel ook behoorlijk blauw, en nog steeds dik. Zoals Harry droog opmerkte, het is harder aangekomen dan je denkt.

Been is ingetaped. En er zit, tegen de stuwing, een tubi gripp omheen. Over 14 dagen terug komen.
Voelt een stuk beter dan gips, maar het is wel een tegenvaller, ik wil zooo graag met de kinderwagen wandelen, en dat gaat dus nog even niet. Gewoon mijn baby verzorgen, gaat nog even niet.

Natuurlijk was Cecilia mee, en stal ze de show.

Verwend

Kraambezoek hebben we niet veel gehad, tot nog toe, af en toe komt er iemand kijken, maar het loopt geen storm. Hoewel ik mijn meisje aan de hele wereld wil laten zien, en er niet genoeg bewondering voor haar kan zijn, vind ik het niet echt erg.
Er zijn een paar stressvolle dingen die onze aandacht vragen, die helaas de kraamtijd wat vertroebelen, en waardoor verdere rust in huis heel prettig is.

Maar verwend ben ik, zijn wij, is Cecilia wel. Stapels post, kaarten en pakjes, rollen onze brievenbus in. De postbode zal weten dat we een baby hebben, een meisjebaby wel te verstaan want de meeste enveloppen zijn ook roze :o))

Ik zal van een paar dingen later vandaag foto's maken. Van het leukste, en zeer toepasselijke cadeau kan ik een foto van Internet plukken.



Bij dit boekje zat een heeel lieve en vooral megazachte omslagdoek, die gelijk in gebruik genomen is. Want al heeft ze een goed geboortegewicht, en kan ze zichzelf goed op temperatuur houden, lekker warm gehouden door een doek, is natuurlijk prettiger.

foto's

Met vader. Need I say more?



Zo verliefd als ik kan zijn op de kleine voetjes, zo kan ik dat ook op de kleine handjes. Zo klein, en zo compleet. Ontroerend.




Mooi he?! Uren kan ik naar haar kijken terwijl ze ligt te slapen, en dankzij het roze gips, kan ik weinig anders. Hoewel het huishouden nu zijn aandacht weer opeist, kijk ik uren naar mijn kleine meisje.




De mooiste badfoto tot nu toe. Vanmorgen eindelijk met haar onder de douche geweest. Vorige week stond ik niet stabiel genoeg om dat te proberen, maar vanmorgen durfde ik het aan. Dat was een nieuwe ervaring voor onze kleine, maar onprettig vond ze het, geloof ik, niet.




Voorlezen op de bank. R was erg blij dat er daar weer eens tijd voor was, en haalde dus een hele stapel voor te lezen boeken, en is geheel in zijn verzoek gehonoreerd.



Dat doet ze steeds, zich opdrukken zodat je haar aan kunt kijken. Heel nieuwsgierig kijkt ze dan de wereld rond. Vanmorgen lukte het ons eindelijk dat op foto te vangen. Nu dat lieve lachje nog....

Draagdoek

Ik ben een draagdoek moeder. Een moeder die het kind het liefste vasthoudt. Wel een moeder die het kind ook op zichzelf laat, maar voor vervoer, draag ik het liefste.
Hoewel ik ook een mooie kinderwagen heb, en me ook kan verheugen daar achter te lopen (als ik ooit weer gewoon kan lopen)
Ik had een gewone gebroken witte babybundler. Die is ingepakt bij de verhuizing maar nog niet uitgepakt. Ik hoop dat ie in de dozen zit die klaar staan om uitgezocht te worden. Zijn er nog 4, en moet even deze week, omdat de dozen in de weg staan.
Ondertussen kan ik het niet laten om tussen door op zoek te gaan naar een andere draagdoek. En toen kwam ik deze tegen.
Eigenlijk boven het budget, maar zoooo leuk. Ik moet me beheersen, en dat doe ik ook. Maar eigenlijk......

Vanavond meer, want we hebben een roze dag vandaag. Voor het eerst.

meerwaarde

De naam Cecilia is zomaar boven komen drijven. Bij ons, en bij mijn zoon van 11. Behalve de betekenis, het is de patroonheilige van de (kerk)muziek had ik verder niets met deze naam.

Mijn ouders woonden in de tijd dat ik geboren werd in Leiden, in 'het klooster' Een andere benaming van het klooster heb ik, tot van de week, nooit gehoord.
Mijn moeder, en de beste en oudste vriend van mijn vader, vertelden me dat we vroeger in het 'Cecilia klooster' hebben gewoond.

Ik wist het niet, maar het geeft wel een meerwaarde aan de naam. Alsof ik mijn roots erken door mijn dochter met deze naam te noemen.

Vandaag

Korte update, geboorte gewicht is al weer bijna bereikt, ze woog vanmorgen 3960 schoon aan de haak.
Vannacht viel het naveltje eraf. Ze drinkt goed, plast goed, en slaapt zo goed dat ik niet weet wat me overkomt.
Gehoortest was goed, en de hielprik is vandaag gezet. Daar sliep ze uiteindelijk door heen.
Ze is nog steeds het mooiste meisje van de wereld.

Lange update.
Na een korte edoch heftige bevalling werd onze dochter geboren. Vader en moeder helemaal overweldigd, maar diep gelukkig.
En dat gevoel is eigenlijk niet weggegaan, ondanks moeilijke zus mijnerzijds, lichamelijke ongemakken als gevolg van de bevalling, en grote vermoeidheid. Een grote roze wolk.

Cecilia slaapt veel, en is, over het algemeen een rustige en tevreden baby (hoewel ze nu ligt te sputteren bij haar grote broer) Grote broers en zus zijn heel trots. Haar oudste broer en zus heeft ze nog niet ontmoet, dat komt nog. Haar twee broers uit Den Bosch komen vrijdag kennismaken, en blijven dan het hele weekeinde.

Doordat we laat waren met kaartjes begint het kraambezoek nu pas op gang te komen, wat heerlijk rustig was de eerste dagen, en we goed aan elkaar kunnen wennen. Het liefste ligt ze bij mij op mijn buik te slapen. Ze reageert sterk op haar grootmoeder, dat is heel erg leuk om te zien.

Wat nog meer?? O ja, foto's.



Om verliefd op te worden, die kleine voetjes...



Zelf gemaakt terwijl ik zat te voeden. Voeding loopt als een trein. Voor het eerst in mijn leven heb ik kloven gehad, omdat er wel heel hard aan getrokken werd. Met behulp van een beetje PureLan is dat al bijna weer over gelukkig.



Zooo lief. Smorgens vroeg, vlak voor het echt wakker worden. Ik ben gelijk weer helemaal verliefd, op beiden.



Vanmiddag, toen ze tegen me aan lag te slapen. Zo ligt ze nu ook, terwijl ik dit schrijf. Correctie, dat is haar favoriete plekje en houding. Op haar buik tegen mij aan, duim of vinger in haar mond. Opgekruld in foetushouding. Ze schurkt zich dan tegen me aan, en valt in slaap. Van mij mag ze dat nog heel lang volhouden.

Dag Tinus, Welkom Cecilia

Geboren op 1 november 2008 om vijf voor tien 's-avonds: Rachel Cecilia. Haar roepnaam is Cecilia. Moeder, kind, vader en broers en zusters maken het allemaal goed!