Leerweg

Ik heb een Gypsy!!!!!!!!!!!

Toen ik de eerste aankondiging zag, wist ik, DAT is een machientje dat ik wil hebben. Het werd een gimmick hier in huis.
Elke keer als mij gevraagd werd wat ik wilde, wilde ik een Gypsy. Of men het nou vroeg voor het verlanglijstje voor Sinterklaas, of als we aan tafel zaten te eten.

Toen kwam mijn broer met een enveloppe met geld, om iets voor mezelf te kopen. Eerst had ik bedacht alles maar in Yolanda te stoppen, maar iemand zei, Marrig, als je dat krijgt om iets voor jezelf te kopen, moet je dat doen.
Na rijp beraad, en heeeel veel overleg met mijn lief, heb ik toen toch besloten een Gypsy te bestellen.

Zaterdag kwam ie binnen, Ze is prachtig! Ik heb er gelijk een beschermhoesje bij gekocht, en dus is ze ook niet saai zwart maar zwart/wit met roze bloemen.

Leuk zo'n Gypsy, maar hoe werkt het?
Gelukkig zit er een basisboekje bij, waarin de meest basale dingen besproken worden, zoals, Waar zit de aanknop?!
Zaterdagavond niet veel meer gedaan dan gekeken wat alle knopfuncties waren. Zondag eerst de Gypsy geupdate. Ook dat was nog een hele exercitie, omdat mijn computer draait op Linux, en de updates beschikbaar zijn voor PC, en voor MAC.
Op VM ware, wat ik wel heb, draaide het niet, maar gelukkig hebben we een computer in huis, waarop gegamed wordt, en draait die op windows. Ik mocht van Ruben van zijn computer gebruik maken om de Gypsy te updaten.
Na enig prutsen heb ik nu een speciaal Gypsy account op zijn computer, en kon het updaten beginnen. Dat duurde lang, maar het ging prima.
Helaas waren er na het updaten andere dingen belangrijk, dus bleef het zondag bij updaten.

Maandag heb ik eerst al mijn cardridges op de Gypsy gezet. Dat ging als een trein, en bovendien kan ik zo overal mee aan de slag.
Gisteren, dinsdag was het eindelijk zo ver. Met behulp van een tutorial ontdekte ik nog een paar kunstjes die de Gypsy kan, en heb ik een border gepland om te snijden,
Na het eten en opruimen de Cricut op tafel gezet, aangesloten aan de Gypsy, en toen moest de Cricut leren wat een Gypsy was, Dat ging dus niet zoals ik wilde, dus moest Ruurd er aan te pas komen.
Ook het updaten van de Cricut duurde lang. De Gypsy is maar een kleine computer denk ik dan maar.
Toen de Cricut eenmaal was geupdate, was het een fluitje van een cent. Snel? Nee de Cricut is niet ineens een snelle snijplotter geworden. Wel is hij voor mij toegankelijker geworden, en zal ik er veel meer gebruik van gaan maken.

Rondje

Voor het eerst weer een rondje met Yolanda. Ze is eindelijk gerepareerd. Het kostte wat moeite om een garage te vinden die aan haar wilde knutselen.
Na de laatste keer dat we strandden, vonden we het allebei spannend om te gaan. Nog even leek Cecilia roet in het eten te gooien want ze was niet lekker afgelopen week. Koortsvrij gisterenochtend, dus leek het me geen gek plan om eens iets anders te zien en te beleven dan alsmaar dat thuis zitten. Kan voor dat kindje ook niet goed zijn.

Ruurd had een paar oude (antieke) computers staan waar hij slecht afstand van kon doen. Maar laatst zat hij zich hardop af te vragen wat hij nu toch met die kasten moest. Oude computers zijn nl ook grote computers. Mijn nano is in omvang en gewicht slechts een fractie van wat we gisteren versleept hebben.
Hij wilde zijn kasten wel verkopen. Leek me niet dat dat veel ging opleveren, dus opperde ik, zou Henk ze niet willen hebben?
Henk was mega enthousiast, en dus hebben we gisteren de computers naar Purmerend gebracht.Het was heerlijk om hem en zijn moeder weer te zien Sinds enige tijd wonen ze niet meer op Texel, en dus hebben we ze al zeker 1,5 jaar niet gezien.
Bij sommige mensen is dat ook niet nodig, we gingen gewoon door waar we gebleven waren.

Van Purmerend (helaas geen tijd voor nog een bezoekje in Purmerend) door naar Ikea, alwaar we halve liter glazen wilde scoren, die volgens de site volop aanwezig zouden moeten zijn, maar in Ikea niet te vinden waren.
Omdat we daarvandaan naar Ilja gingen, heb ik wel allerlei groen in het karretje gegooid. Op Ilja's verzoek ook 3 plafonieres, met lampen, en gebak voor bij de koffie, en daim in alle verscheidingsvormen voor Sophie. Ik had 1 zakje voor mezelf gekocht, en ben heeeeel blij dat ze dat hier niet verkopen. Want wat is dat verslavend lekker!

Ilja is net verhuist, en dus gingen we zijn nieuwe huis bekijken. Hij woont hartstikke leuk. een lief, niet te klein huis voor 2 personen. Helaas was ons bezoek veel te kort. Ilja moest werken, en een uur eerder beginnen dan toen we het planden. Dat is jammer. Maar we gaan heel snel weer, op een zondag en dan nemen we het hele spul mee.

Daarvandaan rijdend, viel het ineens over me heen. Dat mijn enkel veel meer gevolgen heeft dan op het eerste gezicht lijkt. Want i k ben ook mijn zelfstandigheid kwijt. Ik kan niet ff met Cecilia in de trein stappen om een dagje naar Amsterdam te gaan, of naar Utrecht. Of ff met een paar kinderen op en neer vliegen naar Praag. Alles kost meer tijd en moeite.

Na Ilja gingen we naar Amsterdam Noord, waar een Pipoos zit. Ik wilde weer eens scrappapier voelen, en leuke dingen vinden. Maar ik was niet in de stemming. Dat heb ik soms, dan hoef ik gewoon niets te kopen. Dus geen alchoholinkt gekocht, en (dom genoeg want aanbieding) ook niet de accesoires die je daarvoor nodig hebt, want die zijn thuis op. Dus kan ik geen alchoholinkt gebruiken momenteel.
We zijn wat gaan eten bij V en D, en daarna naar Julianadorp gereden.

Op internet heb ik nl vorige week een 2 persoonsschommelstoel gescoord. En die gingen we ophalen. Prachtig wit.Nieuw, en voor een spotprijsje.
Die komt in de westwing, al denk ik dat ik dan niet meer uit de westwing kom. Want wat heb ik dat gemist, een schommelstoel. Mijn stoel was niet mee verhuist, omdat we alles wat stuk was hebben weggedaan.

En toen naar huis.We haalden nog net de boot van half 6 Alwaar we Margriet weer tegen kwamen, en naar huis hebben gebracht. Natuurlijk deden wij daarna een rondje over het besneeuwde eiland, en toen naar huis.Alwaar er een groot pak op me stond te wachten. Met een Gypsy. Maar daarover later.

Vandaag

De helft van mijn zieke kinderen gaat weer naar school vandaag, al hebben ze niet zoveel zin. Ziek zijn ze niet meer, en het is maar een half dagje, dus waarom niet?

De andere helft blijft nog een dagje thuis.Ruben omdat hij nog pijn heeft maar vooral omdat hij alles lopend moet doen (niet zijn ding, veeeel te langzaam) en hij vandaag van hot naar her moet lopen voor de lessen. De school is nl aan het verbouwen, en de kinderen krijgen les op verschillende lokaties. Morgen zit hij alleen op de Volmolen, en dus is dat een goede dag om weer te beginnen.

Joshua voelt zich nog beroerd, en blijft nog een dag thuis. Geen Antibiotica gekregen maar neusspray, en de opmerking dat hij waarschijnlijk ergens allergisch voor is. Voor katten dacht de dokter. Maar dat wil hij niet, want hij is gek op katten. Dan maar voor huismijt besloot ie :D.
Vandaag mag hij nog thuis blijven onder voorwaarde dat al het huiswerk voor vandaag en morgen wel af is.

Ikzelf heb vanmorgen vrij, vanmiddag oppassen, maar slechts een paar uurtjes. Het is rustig deze weken. Maar dat komt omdat het januari is, als het seizoen weer begint wordt het vanzelf weer drukker.
Komt eigenlijk wel goed uit dat het rustiger is, want ik ben een partij moe. Ik denk dat ik ook griep heb (gehad) maar dat niet heb uitgeziekt door de drukte. Dat moet ik dus nu bekopen met chronisch moe te zijn. Wordt tijd dat het weer opknapt en zelfs ik weer meer naar buiten kan.
Zelf ik, die niet van de warmte houdt, meer van sneeuw en ijs, verheugt zich op veel beter weer, zodat de tuindeuren weer open kunnen en de kinderen weer heerlijk buiten kunnen zijn de hele dag.

bijzondere ontwikkelingen

Gisteren tussen de middag komt Ruben thuis. Hij klaagde dat hij een zere arm had, want hij was gevallen bij school. Uitgegleden op het ijs toen hij onderweg was naar zijn fiets.

Na een boterham en een paracetemol, klaagde hij nog steeds dat zijn arm zo zeer deed. Eerst de school afgebeld, en gelijk verteld dat er zo een rare gladde plek was waar hij was gevallen, dat ze daar misschien maar even naar moesten kijken. Onder protest van Ruben.

Om 2 uur toch maar even de dokter gebeld, want inmiddels zat er ook een mitella om die arm, en nog steeds klaagde Ruben over zijn arm. Bovendien ging hij niet gamen, maar hing op de bank. Ruben gamed nog als 3 seconden over denkt te hebben.
Ik heb ooit eens een huisarts gehad, die haar vak omschreef als bekijken of zaken pluis, of niet pluis zijn. Ik had bij deze arm heel erg het gevoel dat het 'niet pluis' was.

De huisarts was het met me eens, en stuurde Ruben door naar het Gemini voor een foto. Omdat het inmiddels 4 uur was geweest, hadden ze de boot van 5 uur pas. Ruurd was gelukkig ook ziek thuis. Want hoe hadden we Ruben anders in den Helder gekregen?

Ik werd per sms op de hoogte gehouden. Scheurtje in het bot, overleg over gips, toch gips.
Uiteindelijk hadden ze de boot van half 8 weer terug. Ruben in het gips.

Dat betekend dat de laatste van de schoolgaande kinderen ook thuis is vandaag. Lea en Rafael zijn zondag ziek geworden, Joshua heeft een voorhoofdsholte ontsteking en zo'n hoofdpijn dat die ook een dagje thuis blijft vandaag, en Ruben heeft zo'n pijn en moet lopend naar school dat hij ook 1 dag thuis mag blijven.
Daarmee heb ik ineens een heeel andere dag dan ik had gedacht. Het kan hier ook nooit eens 'gewoon' Of zou dit gewoon zijn?

Doorheen

Weer een klaagblog, dat is eigenlijk niet de bedoeling maar het is even niet anders. Ik heb het zwaar. Zwaar omdat mijn gezwikte enkel (inmiddels 15 mnd geleden) zoveel inpact heeft op mijn leven. Kon ik het voorheen nog zien als iets tijdelijks, na 15 mnd heeft het tijdelijke karakter wel iets permanents gekregen.

Wat het nu moeilijk maakt is de sneeuw. Ik hou van sneeuw. Ik hou er van buiten te lopen en je gezicht te voelen tintelen door de kou. Ik hou van het knerspende geluid als je door verse, of vers opgevroren sneeuw loopt. Ik hou van lopen door de stille koude wereld, koud tot op het bot worden, en dan thuis weer opwarmen.
Ik hou van sneeuwballen gooien, van schaatsen, van ijs en sneeuwpret.
Ook hou ik er van mijn kinderen kennis te laten maken met het fenomeen sneeuw.. Hoe het voelt, hoe het ruikt, wat je er mee kan.

En het sneeuwt. Het sneeuwt al weken met overgave. Elke keer als ik denk dat het voorbij is, begint het weer opnieuw. Als ik naar buiten kijk kan ik eigenlijk niet zien waar de stoep ophoudt, en de weg begint, alles is wit. Wit, koud en verstild. Mooi ook, erg mooi.

De sneeuw heeft echter een vervelend bij effect. Ik kan niet naar buiten. Ik zit al weken binnen, zelfs het wekelijkse rondje door den Burg gaat nu niet door omdat de wegen onbegaanbaar zijn voor iemand met kruk.
Bovendien, als onregelmatige stenen op straat al pijnlijk zijn, kun je je voorstellen hoe pijnlijk sneeuwbergen zijn.

Mijn kinderen gaan wel naar buiten. Allemaal. En vinden het heerlijk. Zo ook Cecilia. Ze vindt sneeuw een raar produkt, en ze vindt het ook heel koud. Maar ze wil wel haar jas aan, en naar buiten.
Donderdag was ik onverwacht vrij, wat heel slecht is voor me, want dan ga ik piekeren. En juist die dag wilde Cecilia naar buiten. Iedereen die wegging werd aangeklampt, want ze wilde mee. Ze wilde haar jas aan, en was erg boos als het niet kon.
Ik voelde me onmachtig, en gefrustreed, want ik kon niet met haar naar buiten. Ik kan haar zelfs niet alleen in de tuin laten, want mocht ze vallen en zich pijn doen, dan kan ik niet bij haar komen.

Gisterenavond had ik een etentje, met mensen die ik niet zo vaak zie. Wat voelde ik me van een andere planeet. Het gesprek ging natuurlijk over de sneeuw, over school, over de gewone dagelijkse dingen. En eigenlijk bestaat mijn leven uit thuis, uit wat knutselen, en uit mijn eigen mensen. Mijn wereld wordt steeds kleiner, en sluit steeds minder aan bij de buitenwereld.
Niet omdat ik dat wil, omdat ik er voor kies, maar omdat het onvermijdelijk is. Ik leef in een vacuum, en de rest van de wereld raast er om heen.
Gelukkig heb ik een dynamisch huishouden, en werk ik thuis, en kom ik, door mijn werk, nog mensen en kinderen tegen. Maar toch, toch is dit niet goed voor mij.
Hoe het op te lossen? Ik weet het niet. Ik omarm de nederlandse wapenspreuk maar weer eens.
En neem ook het gedicht van Huub Oosterhuis maar weer eens ter harte, dat heeft me al vaker door moeilijke periodes heen geholpen.

Hij die gesproken heeft een woord dat gáát,
een tocht door de woestijn, een weg ten leven,
een spoor van licht dat als een handschrift staat
tegen de zwartste hemel aangeschreven:
Hij schept ons hier een nieuwe dageraad,
Hij roept ons aan: ‘Ik zal jou niet begeven.’

Hij die ons in zijn dienstwerk heeft gewild,
die het gewaagd heeft onze hand te vragen;
die ons uit angst en doem heeft weggetild
en ons tot hier op handen heeft gedragen;
Hij die verlangen wekt, verlangen stilt –
vrees niet, Hij gaat met ons, een weg van dagen.

En verder?? Ik ga door, en kom mijn eigen positieve zelf, echt wel weer tegen.

afscheid

Oud en nieuw is voor mij elk jaar weer een emotioneel moment. Afgelopen weekeinde was, emotioneel, gewoon zwaar. Alsof alle emoties van het afgelopen jaar nog 1 keer de revue moesten passeren voor ze in 2009 konden achterblijven.
En het waren er veel afgelopen jaar. Dat heb ik allemaal al geblogd, en in herhaling vervallen is gewoon saai.

Gisteren hebben we het huis gereinigd, en daarmee ook de geest schoongeveegd, of zoiets. De kerstboom er weer uit. Heerlijk, hoewel die me dit jaar niet in de weg stond. Als beloning daarvoor mocht ie dan ook 2 dagen extra blijven.
De was gevouwen en vandaag is het weer business as usual.

Behalve dan:

De sneeuw. HEEERLIJK, wat een dik pak sneeuw ligt er. Kinden spelen hele dagen buiten. In het donker gaan ze al sneeuwballen gooien, sneeuwpoppen bouwen. En savonds in het donker spelen ze nog buiten. Het is ook gaaf die sneeuw. Jammer dat ik er niet in kan dit jaar. Volgend jaar maar weer.

Onzin...

Sinds ik in 1994 in het ziekenhuis lag volg ik een britse ziekenhuisserie, Casualty. Dat wil ik zien, daar ga ik echt voor zitten, en ik wil ook niet gestoord worden dan. Enige uurtje in de week dat ik echt bescherm.

Zo ook gisterenavond, een dubbele aflevering, wat altijd garant staat voor een spannend verhaal. Maar zo spannend, en dramatisch van afloop had ik niet voorzien.
Ik ben me, als ik tv kijk, altijd erg bewust van het feit dat het tv is hoe erg ik ook meeleef met de personages uit een serie of film, het is een verhaaltje.
In Casualty gaan wel vaker mensen dood, ook personages die me na aan het hart liggen. Normaliter lig ik er niet wakker van. En hoewel ik, tot mijn eigen verbazing, gisteren slechts constateerde dat Harry (baby van 9 mnd) het niet ging halen, en daar geen traan om liet, heb ik er slecht van geslapen.
Deze verhaallijn is een beetje te dicht bij mijn bed. In het morgenlicht vind ik mezelf een beetje belachelijk. Het was maar een verhaaltje.

Goede begonnen

Zo, de eerste 2 dagen van 2010 zitten er op. Goede dagen waren het voor ons. Natuurlijk anders dan we gepland hadden, maar goede dagen.

1 januari heb ik uitgeslapen ECHT uitgeslapen. Meestal zeg ik dat ik heb uitgeslapen als ik om 7 uur wakker word ipv om 6 uur.Nieuwjaarsdag werd ik pas tegen half 10 wakker.En het grappigste was dat het huisgezin nog in ruste was. Ik ben dus stiekum naar beneden gegaan Ruurd werd wakker en drukte me op mijn hart dat ik iets voor mezelf moest gaan doen.
Okay, dat is moeilijk, maar okay, als jij dat nodig vindt.
Het nieuwe jaar ben ik dus begonnen met in bad liggen, met een boek! Ook dat is een goed iets, ik lees een boek, en waarschijnlijk gaat dit boek wel uitkomen ook. Ik lees al ruim 4 jaar geen boeken meer, en ik mis het steeds meer. In bad met een boek, heerlijk.
Daarna ben ik gaan spelen met inkt, stempels en werden het zomaar kaarten. Ongelooflijk. Ik heb in 2 dagen 3 kaarten gemaakt. Dat is lang geleden dat het zo lukte.

Als gevolg daarvan ben ik nu veel meer ontspannen dan in weken het geval is geweest. Gewoon lekker creatief bezig zijn daar knap ik van op. Moet ik vaker doen. Is gelijk een goed voornemen. Vaker klooien met papier.
Erg genoten van de inkten die ik heb, de stempels die zomaar een mooie kaart leken te worden. Zo blij dat ik Stampin Up ontdekt heb.
Ondertussen heb ik zitten denken aan het scrapbook wat ik voor Ilja ga maken. Die wordt dit jaar ook alweer 21 jaar.

Vandaag zouden we naar Amsterdam, spullen aan Ilja brengen, en een rondje scrapbookwinkels om in te slaan voor bovengenoemd scrapbook. Toen we gisterenavond naar boven gingen, sneeuwde het een beetje. Toen de wekker ging vanmorgen om 7 uur, lag er een dik pak sneeuw. De voorspellingen waren slecht, en dus besloten we dat het onverantwoord was om weg te gaan, zeker gezien het feit dat Yolanda niet helemaal in orde is. Niet erg, dan doen we nog een dag kalm aan.
Vandaag nog een kaart gefabriekt, en verder weinig heeeel weinig gedaan. Genoten van Cecilia, van Ruben die een beetje gek wordt als er sneeuw ligt :)
Ruben heeft wel heeel lief een pad gemaakt zodat ik in de auto kon komen, en mee kon gaan boodschappen doen.
Eind van de middag kwamen de buren een bakkie koffie doen, was erg gezellig, en ze bleven dan ook tot na zessen zitten.
Het was een fijne dag.