PFFF

Volgens de boeken is het weekeinde bedoelt om uit te rusten. Ik denk nu al weken dat ik een weekeinde nodig heb, om bij te komen van het weekeinde.
Niet erg, maar uitgerust raak ik er de laatste weken niet van.

Deze zaterdag moest ik mijn telefoon ophalen in den Helder, die was gerepareerd, want een keer te vaak gevallen. De KPNwinkel zit in den Helder, dus daar naar toe. Nog ff zitten zwijmelen bij de nieuwe die ik eind maart mag uitzoeken. Daarna natuurlijk ff naar Simpel Scrappen, en ons uitje van de maand, uitgebreid gelunched bij V en D.
Om het uitje compleet te maken, nog ff naar Action in den Helder. Die is verhuisd vanuit het centrum naar het industrie terrein, en daar waren we (mijn vriendin en ik) errug nieuwsgierig naar. Bovendien moest ik voor Lea ff kijken of ze nog de knuffels hadden die ze spaart, maar helaas, die waren in den Helder ook op.
UIteindelijk hadden we de boot van half 6 terug naar huis. Daar nog lekker gegeten met ons allen, en daarna rust in de tent.

Zondagochtend met de boot van 9 uur richting Winschoten.
Een heerlijke, maar errug koude heenreis bracht ons bij de mini meeting in Winschoten. Heel mini.
We hebben thee/koffie gedronken, cupcakes gegeten, gekletst, ervaringen gedeeld, elkaars kinderen bewonderd (die het uitermate goed met elkaar kunnen vinden) Pizza gebakken en gegeten, en om klokslag 6 uur reden we weer huiswaarts. Allemaal blij met deze geweldige dag.

Bij thuiskomst in een heeeeeel heet bad om door te warmen. Yolanda is een geweldige auto, en ik zou echt niets anders meer willen, maar koud is het wel op een lange winterrit.
Een heerlijk weekeinde dus. Maar om nou vandaag te moeten werken, is eigenlijk een beetje te veel van het goede (en ik moet ook nog naar de tandarts)

Vermist

Zoals ik al eerder heb verteld, heb ik 3 kittens met de hand opgevoed. Die daardoor zo op mensen gericht zijn, dat ze nieuwsgierig meelopen als er naar school gelopen wordt, of boodschappen worden gedaan. Nou hebben mijn katten daar toch wel een handje van, en meestal gaat het goed.

Deze keer hadden we het echter niet goed in de gaten. 2 kittens zijn meegelopen, naar school? Gewoon den Burg in? Niemand heeft gezien dat ze meeliepen.
Omdat mijn katten in principe buitenkatten zijn, dwz ze mogen zelfstandig naar binnen en naar buiten via het kattenluik, hadden we ook niet ogenblikkelijk in de gaten dat er 2 miste. Pas savonds na mijn werk miste we er 2.
Zaterdagochted gelijk een advertentie op Koopplein gezet, en zondagavond was er 1 weer thuis.
Degene die zich over Witje had ontfermd, wist dat Grijsje bij de kapsalon zat.
Maandagmiddag werd duidelijk dat ze zich inderdaad over Grijsje hadden ontfermd, maar hem na enige tijd toch weer op straat hebben gezet, omdat ze al 2 honden hebben, en ze er geen kat bij konden hebben.

Een volgende advertentie levert alleen tips opdat hij in de omgeving van de GOllard zou lopen. maar tot nog toe is en blijft Grijsje vermist.
Ik heb heel erg het gevoel dat hij nog ergens is, dat hij ook op zoek is naar mij. We lopen elkaar alleen steeds mis.

Ik mis hem heel erg, en hoop dat hij nog terug komt, dat iemand hem vindt, dat hijzelf de weg terug vindt.

Dagje uit.

Het wordt gewoonte.
Na een heel drukke week, hadden we een paar afspraken gepland staan op zaterdag. Natuurlijk geen afspraken om de hoek, dat zou saai zijn.

Een afspraak in Utrecht en een ander in Haarlem.

Dus vertrokken we (Ruurd, Cecilia,Joshua en ik) gisterenmorgen met de boot van 7 uur. Hoewel ik elke dag om half 7 opsta, vond ik het toch heel vroeg. Waarschijnlijk omdat je toch gelijk actief moet zijn, waar ik anders rustig aan kan doen.

De reis naar Utrecht verliep zonder problemen. Het was onverwacht druk op de weg, nou ja, drukker dan we gewend zijn op zaterdagochtend. En het weer was vreselijk, op stukken zag je, door de regen, geen hand voor ogen.
Gelukkig was Cecilia in slaap gevallen, en verveelde ze zich dus niet.Normaliter gebruiken Ruurd en ik de tijd in de auto om ff bij te praten, maar dat ging door de weersomstandigheden niet.

In Utrecht werden we zeer hartelijk ontvangen. M en M hadden heeerlijke cupcakes gebakken voor ons. En na de thee en gebak kwamen M haar tekeningen voor het eindproject van haar opleiding op tafel. Ze heeft een geweldig plan, en kan de dingen die ze liet zien vond ik prachtig, maar ja, ik zit niet in de beoordelingscommissie cq examencommissie. En bovendien, ik ben bevooroordeeld.

Ik had, op verzoek, al mijn dozen stof meegenomen. Die werd met veel plezier leeggeroofd :o)) Heerlijk dat al die stoffen die bij mij lagen nu gebruikt gaan worden. Omdat ze alleen effen, niet geborduurde stoffen nodighad, ging het meeste gewoon weer mee terug.
Door het zien van al die lappen kreeg ik ook weer zin om achter de naaimachine te gaan, dat gaat dus binnenkort ook gebeuren. Er is vast wel iets dat ik voor Cecilia, Lea of mezelf in elkaar kan prutsen. Bovendien vond ik 2, pas bestelde en te goed opgeruimde, patronen terug voor jurken voor mezelf, die gelijk de goedkeuring van dochterlief kregen :o) En zij heeft er verstand van.

Na een paar afspraken gemaakt te hebben vertrokken we richting Haarlem. Daar woont een vriendin van Ruurd. Ik had haar nog nooit ontmoet, dus een beetje spannend was het wel.
Na een gemoedelijk ritje met heel veel gele auto's kwamen we in Haarlem aan.
Ook daar werden we hartelijk ontvangen, en hebben heerlijk gegeten.
Ruurd en L hadden wel een en ander bij te praten, wat erg gezellig was. Joshua en Cecilia vermaakten zich kostelijk. En zo kwam het dat de lunch een beetje uitliep en we pas om 4 uur uit Haarlem vertrokken. Ook hier hebben we afspraken gemaakt voor ontmoetingen in de nabije toekomst.

Doordat we zo laat pas uit Haarlem vertrokken, was het te laat voor onze laatste afspraak. Maar die houden we tegoed.
Boot van half 6 naar huis. Na een geslaagd dagje uit.

Helaas valt thuis het gewone leven weer boven op je. Met als triest hoogtepunt de aanval van een kat op de Gerbels van Joshua, die die aanval niet overleefden.
Als troost hebben we in een hondenboek gekeken. Want we twijfelen over een pup...

Zondag

Zondag avond was ik te moe, en gisteren te druk om te bloggen over ons geweldig dagje uit.

in 1993 leerde ik via de Origami vereniging mensen kennen, met wie ik erg bevriend raakte, ze werden onderdeel van mijn leven. Met mijn scheiding verdwenen ze een beetje op de achtergrond. zij verhuisden, en de adreswijziging raakte kwijt tijdens de verhuizing, Er gebeurde vanalles in mijn, en in hun leven waardoor vriendschappen even werden stil gezet.
Maar ze zochten weer contact, een jaar geleden, hun zoon heeft heerlijk bij ons gelogeerd, en het was weer als vanouds.

Drukte aan beide kanten maakte dat het contact niet echt intensief werd, maar dankzij Facebook vonden we elkaar weer, en spraken we af een zondag naar Haarlem te gaan.

Vroeger deed ik dat vaak, een zondag, of een weekeinde naar Haarlem, dan sliep ik bij hen, en nam 1, 2 of 3 kinderen mee. Zij kwamen vaak een zondag naar Texel. En het was weer als vanouds nu. Kletsen, over Origami, wederzijdse familie, dingen die we mee gemaakt hebben.
Voor herhaling vatbaar.

5 jaar

Vandaag is het 5 jaar geleden dat mijn toenmalige partner met de boot van 10 uur mijn leven uit vertrok.
Afgelopen week heeft die gedachte veel invloed gehad op mijn (geestelijk) welbevinden. Ik had gedacht dat vandaag het hoogtepunt daarvan zou zijn, en dat ik me na vandaag beter zou voelen. Maar schijnbaar heb ik het hoogtepunt van die pijn al gehad, en is het vandaag slechts een datum met een herinnering.
Maar bijzonder genoeg om er op deze plek even bij stil te staan.

5 jaar is het nu dat ik zonder de vader van mijn kinderen door het leven worstel. Ik heb een nieuwe partner, nog een extra dochter en meestenstijds ben ik ook gelukkig in mijn nieuwe leven,
De pijn van het verraad, van het bedrogen zijn, is soms nog heel erg scherp aanwezig. Het zit zo diep dat het me soms erg veel moeite kost iemand te vertrouwen.

Ook had ik ingezet op een goed na-huwelijk, zoals het door onderzoekers genoemd is. Helaas heeft mijn ex dat onmogelijk gemaakt. Ik hoop nog altijd dat er weer een moment komt dat we door 1 deur kunnen. Mijn grootste angst en verdriet is, dat onze kinderen zullen moeten kiezen later, wie ze uitnodigen voor een diploma uitreiking, huwelijk of geboorte.
Dat we het onze kinderen zo moeilijk hebben gemaakt, dat doet me nog het meeste verdriet.