Cecilia

1 november 2008 of eigenlijk was dit al 2 november rond een uur of 1. 3 uur oud is ze hier, ze slaapt na alle spannende gebeurtenissen van die dag. Het is tenslotte niet niks, geboren worden.




31 oktober 2009, savonds om 22.00 uur.
Ze slaapt, ze is moe na alle gebeurtenissen van vandaag.
Zo weinig verschil met een jaar geleden, en zoveel verschil.
Wat heeft ze veel geleerd, en wat is ze gegroeid, al is het nog steeds een klein meisje. SLechts 72 cm is ze. Ze loopt, ze klimt. Ze begint zelfs al te praten, geloof het of niet.
Ze is gek op haar moeder, vader en grote broers en zussen. Vrolijk is ze ook, grappig zelfs. Ze kan geweldig grapjes maken. Ze windt haar grote broer om haar kleine vinger, al zal hij dat altijd ontkennen. En ze weet het ook.
Het is een slimmertje, een lievertje, en ik ben stapel verliefd op dit kleine meidje.
Morgen wordt ze 1.

Druk

pff, wat een dag was dit. Een goede dag, maar een beeeetje over gevuld.
Eens kijken hoe ging het ook weer. Opstaan, nog wat achterstallig onderhoud van gisteren doen.Mens wat heb ik daar een hekel aan, maar soms kan het niet anders. Dus stond ik om 7 uur vanmorgen al af te wassen.
Daarna nog wat opruimen en om 8 uur kon ik eindelijk ontbijten. Om 8.17 2 kindertjes naar school gestuurd, en toen Cecilia aangekleed, en aan de borst. Toen ze net sliep kwamen de eerste twee oppaskinderen, en helaas, Cecilia weer wakker.

De oppaskinderen waren vroeg wakker geweest vanmorgen, en dus druk en ongezeglijk. Het jochie heb ik om 10 uur in bed gestopt, daar was echt geen land meer mee te bezeilen.
Om 10.15 kwam P, van het gastouderbureau, voor een kennismakingsgesprek met een moeder en 2 zoons. Die waren er om 10.45. Leuk gesprek, leuke jongens, en weer 2 oppaskinderen erbij. Fijn, dat konden we gebruiken.
Toen zij weggingen, stond het andere echtpaar, met baby van 2,5mnd, al op de stoep. Prachtig kindje, werkelijk waar, egyptische ouders. Helaas komt zij nog niet nu in de opvang, maar pas over ene paar maanden. Cecilia was in ene groot na deze minidame, de overigens gelijk naar me lachte.

Tegen half 1 vertrok P weer, en moest ik nog eea opruimen en de tafel dekken want even later kwam iedereen thuis om te lunchen.
Tijdens de lunch (met 11 personen) zit Cecilia in haar stoel, en ze stort in. Ik heb haar er uit gepakt, en ze sliep (eindelijk) binnen 1 minuut tegen mijn schouder.
Daardoor had ik na de lunch even rust. Dwz, nadat de tafel was afgeruimd, de vloer geveegd, de kinderen had schoongeveegd en verschoond.
Om 3 uur kwamen de volgende 2 oppaskinderen. 2 schatten van jongens, maar druk. Ze hebben heerlijk gespeeld, gedanst en gepuzzeld.
Om half 4 kwam er visite, en kwamen ook de kinderen terug uit school. Samen met M. die zo lief is om in haar vakantie de kinderen tussen de middag en smiddags van en naar school te helpen.
Drukte van belang. Na de thee ging Rafael met de visite mee, en bleef een ander hier om met Lea te spelen.
Om 16.30 werden 2 kinderen opgehaald, en keerde de rust weer terug.Even na 5 uur werden ook de 2 jongens opgehaald, en kon ik gaan koken.
Het duurde wel even voor ik omgeschakeld was, dus zaten we pas om 18.30 aan tafel. De risotto was echter heerlijk, volgende keer maak ik meer :D
Terwijl we aan het toetje toe waren, kwam Rafael thuis, en zou M worden opgehaald. H en E bleven even zitten, en namen een kopje koffie en een bakkie thee. De twee jongste speelden heerlijk op de grond, opa Henk speelde met Cecilia. En de twee meiden keken film (samen met de pubers)
Erg gezellgi. De twee kleintjes wilden een dublo toren bouwen die tot het plafond kwam. Dat lukt wel, maar hij stortte wel steeds weer in. Ze lagen elke keer weer helemaaal in een kreukel van het lachen. Erg leuk.

Toen ze uiteindelijk vertrokken, zonder 1 van de meiden, die ligt nu hier te slapen, was het half 9 geweest, en moest de keuken nog opgeruimd worden.
Geheel tegen mijn gewoonte was ik pas om 2100 uur boven. Even tv kijken en slapen.

Wandelen

Bijna vergeten te vertellen. Cecilia en ik zijn gisteren wezen wandelen.

Kijk zelf maar:







En leuk dat ze het vond!!!

Nieuw

Nieuwe week, tijd voor nieuwe dingen.
Om te beginnen heb ik een nieuwe laptop. Dwz, we hebben weer eens een grote ruiltruc gedaan. Ruurd heeft een nieuwe, ik zijn oude, en Joshua mijn oude. Wij allemaal blij :D. Duurde even want er moesten niet alleen laptops, maar ook bestanden doorgeschoven worden. En ook al kan ik dat best zelf, het is heeeel handig als iemand anders (met meer verstand van zaken) dat even doet.

Op die nieuwe laptop heb ik gisterenavond ook een nieuw blog gemaakt. Een blog om te laten zien wat ik zo al maak. Het was even zoeken naar de naam, want de leuke waren allemaal al bezet. Uiteindelijk is het Creaties van Marrigje geworden. En, sterker nog, er staan al foto's op, en vandaag komen er meer.
Dit blog vind ik niet de juiste plek om te showen wat ik allemaal maak. En omdat het wel leuk is om te showen.. Een blog erbij.

Geprobeerd een link te maken, maar dat wil Blogspot niet. Het adres is www.creatiesvanmarrigje.blogspot.com

11 jaar

11 jaar geleden was zaterdag 24 oktober een sombere dag. Het regende de hele dag, en ik voelde me heel erg niet lekker. De hele dag heb ik zitten borduren, in het blauw. En naar de tv gekeken met de kinderen.

Die nacht stormde het hevig, en smorgens was er de mooiste zonsopgang die je je kunt voorstellen. De storm had de kastanjeboom bij mijn moeder in de tuin in twee gespleten. Die moest later gerooid en vervangen worden. Zondag 25 oktober was daarna een prachtige rustige herfstdag.

Net als gisteren en vandaag.

Normaliter is het weer niet iets dat in mijn geheugen blijft hangen. Alleen op bijzondere dagen lijkt het zich in mijn geheugen te griffen.

24 oktober 1998 was de dag dat mijn vader aan het eind van de middag plotseling overleed.
En als ik dit opschrijf, krijg ik tranen in mijn ogen. Ik mis hem nog elke dag. Ook 11 jaar na zijn dood moet ik hem weer gelijk geven je komt er niet overheen, je went eraan.

Afgesloten

Na ruim 2 jaar strijd, heel veel onnodige advocaten kostten. Heel veel stress en verdriet, een leeggeplunderde bankrekening, kregen we gisteren bericht dat het dossier op het kantoor van de advocaat gesloten gaat worden.
Nog een eind rekening (die ook niet misselijk zal zijn, en waarvan ik nu niet weet waarvan die betaald moet worden) kunnen we eindelijk aan wederopbouw gaan denken.

Wederopbouw van een spaarrekening. Wederopbouw van rust in het gezin, want wat een impact heeft een brief van een deurwaarder op de rust in het gezin.

En helaas ook aan de wederopbouw van ons 'huwelijks'geluk. Hoe dol we ook op elkaar zijn, deze zaak heeft veel druk gelegd op ons leven samen.
Nu kan deze zaak afgestreept worden op ons lijstje 'zware zaken'
Er staan nog een paar dingen op, al wordt het lijstje wel steeds korter. We kunnen ons weer helemaal op de toekomst concentreren.

Knutselen

Sinds een klein jaar, komt elke vakantie (en soms tussendoor ook nog) een goede vriendin van mij knutselen met de kinderen. Soms een ochtend, soms een middag,en soms een hele dag.
Ze komt dan met 2 tassen vol met spullen. Ja, er ligt hier genoeg in de kast, maar het spul dat ze meeneemt heb ik natuurlijk NET niet in de kast liggen.
Alle kinderen die hier zijn mogen mee doen. En alle kinderen vinden het heerlijk.

Vandaag was het de herfstvakantie knutseldag. Om half 11 kwam mijn vriendin binnen met 2 tassen met spullen. Het eerste wat er uit de tas kwam was een spin art machine. een gewone, goedkope, kinderspeelgoed. Volgens M kwam deze nog uit het gulden tijdperk.
De pret was er niet minder om. Nadat M had uitgelegd hoe het moest, probeerden Rafael en Lea aarzelend hoe het werkte.
Al snel hadden ze de smaak te pakken, en creeerden ze de meest mooie producten. Zeker toen M nog een doos vol kleurtjes verf/glitterlijm uit haar tas toverde.
Na de lunch werd er een vriendinnetje bij gehaald, en kwamen mijn oppaskinderen waarvan de oudste ook de smaak snel te pakken had.

Toen kwam er nog een leuke uit de tas.Voedingskleurstof. Verdund met een beetje water, bleek dat een prachtige inkt te zijn, die het geweldig deed in de spin art. Toen ik dat zag, wilde ik zelf ook even experimenteren. Daardoor zat ik zelf ook volkomen onder de inkt. en glitter.

Maar de resultaten waren er naar.



Het kostte ons slechts een uur om wat orde in de chaos te scheppen. Maar gezellig dat het was.

Klimmen

Had ik al verteld dat ze kan klimmen? Dit is nog niets vergeleken wat ze uithaalt als ze niet in de box zit.....

Weg

Ze kan het al een paar maanden eigenlijk. Maar ik had nog niet de moeite genomen het te melden.
Maar vandaag keerde ze me haar rug toe, en ging.
Apetrots is ze, dat ze het kan, en ze keek nog een keer op, maar ging toch weg.
En ik: Ik zat op de grond, en keek haar na, minstens zo trots.







Gelukkig kwam ze ook weer terug........

Weekeinde

Pfff, het zit erop, dit weekeinde. Nee, naar was het niet, wel vol, erg vol.

Afgelopen vrijdag kwam de jongste zoon van Ruurd voor een weekeinde naar Texel. Dat was voor het eerst in ruim 7 mnd, en dus voor alle partijen spannend. Dat was ook goed te merken, want we moesten allemaal alle zeilen bijzetten om het zonder slag of stoot te laten verlopen.
Ik merk dan aan mezelf dat ik wat stroef word, en heb me dan ook wat terug getrokken in de westwing, met stempels, inkt en Cecilia :D.
Nou is de WestWing, in tegenstelling tot de huiskamer, gewoon ingericht op (kleine) kinderen. Dus ik zit daar sowieso veel overdag.

Ik had van de week leuke achtergrondjes gemaakt, en heb daar, nog leukere kaartjes van gemaakt. Moet ze nog plaatsen.( Ik blijf daar maar een afkeer van hebben, dat gedoe met foto's plaatsen :D )

Vandaag was mijn moeder jarig, en nadat we D op de boot hadden gezet, zijn we doorgereden naar Oosterend. Op zich was het leuk om wat mensen weer te zien, die ik te weinig zie, Erg emotioneel was dat mijn jongste zus daar ook was, voor het eerst sinds bijna een jaar zag ik haar, en ze heeft me geen blik waardig gekeurd. Triest vind ik dat. En dat alleen omdat ik mijn dochter haar tweede naam, de naam van mijn zus heb meegegeven.

Nu ben ik op, moe en klaar met dit weekeinde. Het was een goed weekeinde maar zwaar, emotioneel en vermoeiend. NIet echt een goede voorbereiding op een nieuwe werkweek. Gelukkig ben ik morgen vrij (denk ik, soms heb ik ineens toch kinderen)

CB

Mijn meiske is 70 cm en 9 kilo.
Ze loopt, klimt, en begint te praten. Nou ja, laten we zeggen, ze communiceert in baby's maar dat spreek ik niet. Gelukkig vindt ze dat niet erg, ze verstaat namelijk heel goed grote mensen taal.

Nu is ze ziek. Ze heeft 2 prikken gehad vanmorgen, en sinds vanmiddag is ze ziek. Ze ligt op schoot, en slaapt warm tegen me aan.
Ze is lief, en wordt groot. Hoewel ze voorlopig nog steeds mijn kleine meisje is (al denkt ze zelf dat ze groot is)

Jarig

Wat was ie jarig gisteren. 6 jaar is ie geworden.
Bij het wakker worden mocht hij wel naar beneden maar op de cadeautjes moest hij echt nog even wachten. Dat heb je als je op zondag jarig bent, dan staat niet iedereen om 7 uur te juichen naast zijn bed.
Nou was dat helemaal niet erg, we hebben heerlijk samen ontbeten en wat op TV gekeken. Tegen 9 uur hebben we iedereen uit bed getrokken, Rafael voor de tv achter gelaten en in de westwing de cadeautjes op tafel gelegd.
Toen eenmaal iedereen uit bed was, mocht ook Rafael komen, en cadeautjes uitpakken.
Wat was ie blij met alles. Alles moest uitgebreid bekeken worden, ik kon nog maar net voorkomen dat hij de gekregen DVD eerst ging bekijken voor hij het volgende pakje uitpakte :).
Zijn grote wens ging ook in vervulling, het vliegtuig van Thomas the Tankengine. Ik heb gelukkig op het juiste moment op het knopje gedrukt, en heb de foto gemaakt waarop je dat duidelijk kan zien.

De rest van de ochtend verliep rustig. Gelukkig maar want daardoor was de traktatie af, en lukte het me een grote pan pompoensoep te maken voor de lunch.
Om half 1 ging mijn mobiel, of Ruurd even de familie uit Winschoten wilde ophalen van de boot. Natuurlijk wilde hij dat. Wij, de kinderen en ik, dekte ondertussen de tafel. Waar iedereen om 1 uur uitgehongerd op aanviel. Tijdens de lunch begon te visite te komen.
Rafael zat al een prinsje aan tafel, en nam cadeaus in ontvangst. Van zijn grote zus en broer kreeg hij skeelers. Die moesten natuurlijk gelijk uitgeprobeerd worden, samen met zijn grote zus.Aan het eind van de middag had hij het trucje aardig door, en durfde hij zonder iets vast te houden op de stoep te skeeleren, en vanmorgen wilde hij eigenlijk al op zijn skeelers naar school.

De winschoter familie moest helaas met de boot van 3 uur weer weg, was leuk geweest als ze ook hadden kunnen blijven eten.
Ondanks dat er 7 mensen tegelijk verdwenen, bleef het druk, want de stroom visite bleef door gaan, en Rafael bleef cadeautjes in ontvangst nemen.
Toen zijn school vriendinnetje ook nog kwam,was voor hem het feest compleet.

Om half 6 gingen we aan tafel, gourmet op verzoek van Rafael. Met 12 man aan tafel, en een gourmetstel en een tafel grill. We hadden natuurlijk veel te veel eten. Maar leuk was het wel.
Hij was echt jarig. Een dag met een gouden randje, voor hem, en voor mij.

Jubileum week

Deze week staat in het teken van jubileums (of gewoon feesten)

Gisteren was het de 14e verjaardag van Ruurd en zijn ex hun jongste zoon. We hebben hem gebeld, en de broers hebben elkaar voor het eerst sinds maart weer eens gesproken. Hij heeft toegezegd volgend weekeinde hier te komen. Ik hoop dat het ook gebeurt.

Gisteren was het ook 3 jaar geleden dat Ruurd en ik elkaar ontmoetten. Ongelooflijk dat het pas 3 jaar geleden is. Vooral als we op een rijtje zetten wat we in de tussentijd hebben gedaan en meegemaakt is het ongelooflijk dat dat allemaal in 3 jaar is gebeurd.

Vandaag is het 1 oktober. Mijn kleine meisje is 11 maanden vandaag. Ze loopt (had ik dat hier al gemeld?) al bijna 1,5 maand. En sinds deze week klimt ze ook, overal boven op. Ook klimt ze uit haar kinderstoel (triptrap).

Vandaag is het ook 1 jaar geleden dat ik zwikte, en met een enkel in het gips thuis kwam. Ook al zo ongelofelijk. Zeg tegen iemand dat je al een jaar niet of nauwelijks kan lopen door een gezwikte enkel, en geloof me, ze kijken je zeeeer ongelovig aan. En het is toch echt zo. Maandag deed de fysio een oefening, die moeizaam ging, en na afloop ook zoveel pijn veroorzaakte dat de tranen in mijn ogen schoten. Vanmorgen stond ik op, en ben ik weer op het niveau van voor die oefening.

Zondag, dierendag, wordt mijn kleine mannetje alweer 6 jaar. Hij zit in groep 3, heeft al extra rekenwerk omdat hij het gewone rekenwerk te makkelijk vindt. En lezen gaat als een trein. Vorige week was hij heel ziek. Maar een week missen lijkt voor hem geen probleem te zijn geweest.

Een jubileum week dus. Veel feest, maar met wisselende emoties. Dat dan weer wel.

Wil ik eens een afbeelding uploaden, wil Blogger het niet. Misschien vanavond een fotoblog.