Afgelopen week

Wat een gewone, rustige vakantie week zou worden, werd een week van hard werken.
Ik zou, vanwege de vakantie, 1 kindje in het begin van de week een paar dagen hebben, en een ander kindje de tweede helft van de week.
Daarbij zouden, de hele week, een baby, en zijn zusje hier zijn.
Het liep een klein beetje anders :o))

Maandagmiddag kwam een moeder uit de buurt vragen of ik per direct ook op haar kinderen kon passen. Een jongetje en een meisje, dat hier toch al vaak over de vloer is. Het plan was eigenlijk dat het vanaf de volgende vakantie zou zijn, maar werd ineens per direct omdat oma, die anders altijd oppast, ziek is. Natuurlijk kon dat.
Daarmee zat ik wel, voor de rest van de week met 2 kinderen extra elke ochtend. Geen probleem. Wel voller.

Toen ook nog twee andere buurkinderen, ook veel over de vloer, de vakantie hier doorbrachten, de oppaskinderen niet naar huis gingen, bleek ineens dat behalve maandag, de hele week iets tussen de 9 en 12 kinderen over de vloer waren, in leeftijd varieerend tussen de 5 mnd en 12 jaar.
Druk, dat wel, maar wat een fijne vakantie hebben we gehad. Echt een kindervakantie, met logeerpartijtjes, een kamer vol met knuffelbeesten, een tafel vol met knutselmateriaal.
En het beste vanalles? Dankzij een familievergadering hielpen alle kinderen na het eten mee met opruimen, en was het huis, elke avond voor 'De wereld draait door' helemaal spic en span en opgeruimd.
Ook al was het een fijne vakantie, ergens ben ik blij dat ik maandag een paar uur rust heb, want oppassen is gewoon werk :o))))

De kast deel 2

Het is inmiddels een week geleden dat we 'De Kast' naar huis brachten. Dat deden we in een geleende auto.



R wilde de eer, Hij heeft tenslotte gereden:



Dit is het ondergedeelte. Twee kasten boven elkaar. Je kunt zien dat wij allemaal last hebben van het horizontalevlaksyndroom. Hoe ik ook mijn best doe het leeg te houden...




Dit is het bovenste gedeelte. Het past op 10 cm boven op de andere kast. Morgen komt er iemand de onderste la er af halen, en dan staat de kast zoals hij moet staan.



Deze kast is 105 cm breed. De kast die nog in Twello staat is 295 cm breed, en net zo hoog. Zoals het er nu uit ziet, houd ik, na verbouwen, iets van 8 laadjes over. De bedoeling is dat we daarvan een kleine ladenkast bouwen. Te mooi nl om zomaar weg te gooien.
En het mooiste? Mijn aannemer zit eind maart in Zwolle voor een klus, en is daar met een aanhanger van 3 m,die gaat mijn kast dus in Twello ophalen.

Ziek (alweer)

Gisteravond begon het, moe tot op het bot, met heel zere voeten (raar symptoom, heb ik altijd met griep)
Niet eens bedacht dat ik weer ziek zou worden, heb zelfs een onverwachtte oppas aangenomen.

Vanmorgen stond ik op, en voelde me niet lekker. De hele dag is het erger geworden, en aan het begin van de middag had ik weer koorts ook.
Ik baal als de spreekwoordelijke stekker. Ziek zijn is NIETS maar dan ook NIETS voor mij.
Ik voel me echter zo beroerd, dat ik zelfs mijn oppas werk van morgen heb afgezegd, dat doe ik nooit, tenslotte moet ik er voor mijn eigen kinderen ook zijn. Dit duurt me echter te lang, ik loop al weken achter de feiten aan, een weekeindje in bed, of iig zonder wat dan ook, lijkt me de oplossing. Volgende week is het vakantie, dan moet ik wel oppassen, maar is het toch rustiger, omdat er geen kinderen van school gehaald hoeven worden,
Dan hoop ik er weer boven op te zijn als de scholen weer beginnen.
Voor nu, ga ik maar slapen.

De kast

Zaterdagavond was ik kapot, gisteren heel druk gehad, en vandaag wilde ik eigenlijk eerst de foto's uploaden. Omdat ik dat vandaag ook niet zie gebeuren, toch maar even het verhaal van de kast.
Zaterdag gingen we met de boot van 7 uur, vroeg voor een zaterdagochtend, zeker na een drukke week.
Vanwege de plannen die we hadden, zijn we toch maar zo vroeg opgestaan. Het was nog donker toen we opstonden, maar voor we wegreden kwam de zon al boven de horizon, en beloofde het een prachtige dag te worden.

We besloten de dijk Enkhuizen-Lelystad te nemen. Dat betekende wel dat R een nieuwe route moest uitzetten, en alles wat er we in de geleende auto vonden, geen kaart van Nederland. We hadden zonder problemen naar Luxembourg kunnen rijden, want daar was wel een kaart van :o))
Toch reden we zonder 1 keer verkeerd te rijden naar Twello. De meubelmaker kwam gelijk met ons aanrijden, en we hebben eerst de kast ingeladen, en daarna lekker koffie gedronken. Het is een meubelmaker/restaurateur. Omdat ik een bureau geerfd heb,wat ik nagekeken wil hebben, denk ik dat we nog wel eens zaken zullen doen. Al was het alleen maar omdat er nog 3 m van mijn kast daar staat.

Omdat we toch onderweg waren, wilden we eigenlijk langs een vriendin die vorige week een baby heeft gekregen, vanwege de drukte had die echter afgebeld de avond ervoor, dus hadden we de tijd aan ons zelf. We wilden terug over Paterswolde, alwaar ik scrapspullen wilde scoren.
Vanwege het mooie weer, reden we rustig binnen door.

Al vanaf het begin van de reis moest ik steeds plassen, en daardoor reden we min of meer van benzinepomp naar benzinepomp. Opvallend was dat in het tweede deel van de reis, tussen Twello en Paterswolde beduidend minder benzine pompen met shop te vinden waren dan in het eerste stuk.
We wilden eigenlijk ergens eten, maar het enige wegrestaurant dat we tegen kwamen was gesloten (het zou bij ons eens gewoon gaan)

In Paterswolde moesten we even zoeken naar de Scrapwinkel, hoewel we er eigenlijk vrij recht op afreden. Zoals gebruikelijk had ik ernstig last van drempelvrees. Eenmaal binnen was het snel over. Ik had een stempelkoffer besteld, en die wilden we ophalen, eigenlijk alleen dat. Als je er dan toch bent, ga je toch kijken wat er nog meer voor leuks te koop is, en toen R een grote mand met tweedehands stempels vond, ging ik voor de bijl. Ik heb een hand vol stempels gekocht, verschillende brads, stempelinkt, en wat papier. O ja, een stapel tijdschriften, vol leuke ideeen.
Mijn budget voor de komende maanden is op (en de wenslijst niet echt gekrompen :o) )
De eigenaresse van de winkel was geweldig. Een heerlijk spontane flapuit, waardoor het bijna onmogelijk was om zomaar weg te lopen. Jammer dat de reden dat ik daarwas, was dat de winkel ophoudt te bestaan, want ik zou graag nog een keer terug komen. Misschien doe ik het nog wel, voor ze de deuren definitief sluit.

Na een uur in de Paterswolde te zijn geweest, gingen we terug naar Texel. Natuurlijk moest ik inmiddels weer plassen, dus opzoek naar een benzinepomp. We grepen de gelegenheid ook gelijk aan om wat eten te scoren, en vooral wat drinken. Sinds mijn griep, vorige week, heb ik toch een dorst de hele tijd, dat het water dat we bij ons hadden, steeds op was. Nog een reden waarom we van benzinepomp naar benzinepomp reden.
En en route gingen we weer. Een kilometer of 20 na de laatste )(benzinepomp)stop hield de auto er helemaal mee op. Na enig plof en plop geluid sloeg de moter af. R had de tegenwoordigheid van geest de auto in zijn vrij te zetten, en op de vaart die hij nog had, te parkeren voor de pomp waar we, toevallig, juist voor stonden.
Eerst de eigenaar van de auto gebeld, die niet opnam. Die had de auto volgegooid vlak voor hij de auto bij ons parkeerde vrijdagochtend, en dus was er theoretisch genoeg benzine in de auto.
Toch maar geprobeerd de tank te vullen, en 60 l benzine verder, startte de auto weer, en konden we onze reis vervolgen. Na ons veelvuldig stoppen bij benzinepompen, was het bijzonder dat we zonder benzine kwamen te staan.

Na een verder weinig enerverende reis, waarbij we wel erg gelachen hebben tussen door kwamen we rond 5 uur in den Helder aan.
Bij de boot een patatje gescoord en een kroket, De Patat bij de boot is zo geweldig lekker,dat ik daar niet altijd weerstand aan kan bieden.

Thuisgekomen ( on 10 over 6 met deze auto, volgens R) bleek dat zoonlief de plek van de kast helemaal vrij had gemaakt. We konden de kast dus zonder problemen op zijn plek zetten. Zonder problemen?? Nee, natuurlijk niet, want bij ons gaat nooit iets gewoon. De prachtige kast, blijkt 1 laatje te hoog. as zondag ga ik samen met een vriend een aantal klussen doen, waaronder het bovenste deel van de kast 1 laatje lager maken, en dan mijn pracht kast op elkaar zetten.
Intussen zit het meeste van mijn scrapspul in de kast, en niet meer in kratten op de grond. R zijn schilderspullen zitten er ook in, en ziet mijn kamer er zomaar uit als een huiskamer.
Ik kan niet wachten tot de verbouwing begint en ik het grote broertje van mijn kast kan halen cq kan laten halen.

Schuiven

Toen we verhuisd waren, bijna een jaar geleden, was een van de eerste dingen die ik deed, de boekenkasten vullen met kinderboeken. In de huiskamer. Ik hou van boeken in huis, en heb mijn lven lang al in mijn kamer, een wand boeken. Nu dus een klein beetje boeken in de huiskamer.
Omdat ik een mooie ladenkast heb gekocht (ja het is gelukt) en daar as zaterdag een deel van ga ophalen, komt er nu verandering in.
Doordat de kast die we gaan ophalen 105 cm breed en 60 cm diep is moet er plaats gemaakt worden voor de kast. Na wat heen en weer gepuzzel leek mij het handig om een deel van de kinderboeken te verplaatsen, en de ladenkast op de plek van dat deel boekenkast te zetten.
Dus ben ik, aangestuurd door mijn zoon (de jerommeke van de familie) vanmiddag begonnen met het uitzoeken van de boeken. Een klein deel moest ingepakt, een deel in de huiskamer, en een deel in de kleine kamer beneden.
Nadat de kast in de kamer goed was ingericht, verplaatste zoonlief een kast naar het kleine kamertje. Toen ik ging kijken zag ik in 1 oogopslag dat dat een slecht idee was. Dus hebben we het kleine kamertje boven, dat nog zo goed als ongebruikt was, aangekleed met 2 boekenkasten. De boeken die al in de huiskamer in de kast stonden, moesten ook naar boven, en de rest van de boeken staan nu ook boven in de kast, Het betekende een heleboel keer de trap op en neer. Het resultaat is goed.
Echter, ik weet dat al die boeken nog een keer naar beneden moeten, om straks in de nieuwe ruimte te komen staan. Zoals te doen gebruikelijk als ik met boeken aan het slepen ben, krijg ik de behoefte al mijn boeken weg te gooien, dan wel te verkopen. Het is zo gewoon geworden hier in huis, dat op mijn voorstel dat te doen, deze keer niemand reageerde. Moet ik dat oook weer zelf beslissen.
Ik hoop dat ik volgend jaar om deze tijd kan zeggen dat ik klaar ben met het schuiven met meubelen, en dat het huis goed is ingericht. Ik vrees echter dat ik daar nog wel even mee bezig ben. Voor vandaag is het gelukkig weer klaar.....

Ziek

Uiteindelijk heeft de griep mij ook geveld. Al sinds zaterdagavond lig ik in bed, met koorts, en keelpijn. Gelukkig niet spugen, maar goed, ik eet ook hoegenaamd niets. Behalve ijs. Ik hou nooit van ijs, soms een kleintje als het heel warm is, maar nu ik koorts heb, vind ik het geweldig.

Invloed van de televisie

Moemi, jij kunt wel boeken kopen he? vraagt mijn zoon van 4 vanmorgen.
Ik zit niet op te letten, en antwoord Ja hoor, gelukkig wel. Hij tevreden.

Een uur later: Als jij dat boek koopt gaat Nijntje Bibliotheken bouwen.
Ik snap in eens dat link tussen de reclame van Z@ppelin waar hij naar zit te kijken, en zijn opmerking. Nijntje boeken zijn nooit verkeerd.Dus zoek ik het op op mijn laptop.

En zie, de uitgeverij van Nijntje heeft een boekje gemaakt, waarvan de gehele opbrengst, naar een bibliotheken project gaat. Onder het mom van 'Ieder kind heeft recht op lezen'
Leeswolven als wij zijn, is dat een project waar ik graag mijn medewerking aan verleen, het boekje is niets duurder dan een ander nijntje boekje, dus besteld.
Hopelijk is het boekje leuk, dat zal wel, want Dick Bruna heeft vrij strak bepaald waar zijn naam op mag staan.

z'n gangetje

Na een periode van heftige emoties is het op dit moment rustig.
Elke dag is gevuld met kinderen, soms meer, soms minder, maar deze week ben ik nog geen ochtend zonder (oppas)kinderen geweest. Wat, zoals gewoonlijk, betekent dat mijn huishouden op rolletjes loopt, maar mijn creatieve bezigheden stil liggen.
Niet erg, jammer, maar de dag is gevuld met (over het algemeen) vrolijke kinderen.
Bovendien is het weer mooi weer. De vogels zingen weer als ik smorgens in alle vroegte naar de bijkeuken loop om de wasmachine aan te zetten. Hoewel ik mezelf nooit seizoens gevoelig vind, word ik dit jaar wel een stuk vrolijker van het mooie weer. We lopen naar school, en zien overal sneeuwklokjes, krokusjes, narcissen de grond uit schieten, in de tuin doen de tulpen erg hun best hun bloemen boven de grond te krijgen.
Het, door mij gezaaide gras begint op een grasmat te lijken, en de hortensia staat in knop.
De tulpenboom zit zo vol in knop dat ik elke dag de eerste bloemen verwacht te zien.
Ik geniet weer als vanaouds van de lente.Verheug me erg op het moment dat ik zonder jas naar buiten kan.

Daarnaast beginnen de plannen van de verbouwing zeer vaste vormen aan te nemen. Morgen gaan we tegels uitzoeken, al weet ik precies wat ik hebben wil. De tekeningen zijn inmiddels 2 keer aangepast, en het wachten is nu op de toestemming van de gemeente.

Rare dag

Vandaag is het 2 jaar geleden dat mijn toenmalig echtgenoot zijn koffers pakte om zogenaamd een week te gaan nadenken over hoe hij nu verder wilde met zijn leven.
Ik wist dat het vertrek definitief was, en heb die dag hete tranen gehuild. Om er vervolgens mijn schouders onder te zetten. En dat ben ik blijven doen.
De datum van vandaag, 6 februari, hing als een zwaard van Damocles de laatste weken boven mijn hoofd. Ik vreesde een zware dag.
Maar, door ziekte van andere gastouders, had ik een volle bak vandaag. 6 oppaskinderen, 3 eigen kinderen, en 1 vriendinnetje, hebben een groot deel van de dag (het is woensdag) hier doorgebracht.
En behalve een jongentje van 3 die de poes sloeg, en zijn zusje die haar broertje sloeg, is er geen onvertogen woord gevallen. Kinderen hebben gespeeld, binnen en buiten, en ik had mijn handen vol, en geen tijd voor navelstaren of beschouwingen.
Om half 10 heb ik me even gerealiseerd dat toen het moment van afscheid was, 2 jaar geleden, en daarna heb ik er , tot nu, niet meer aan gedacht.
Maar het blijft een rare dag, een datum in mijn geheugen gegrift.

Zieke kinderen

Vandaag stond in het teken van zieke kinderen.

Dochter die gisteren heel ziek was, dacht vanmorgen dat ze weer helemaal beter was, en stond op, en deed haar ding. Zoonlief, die gisteren niet lekker thuis kwam, ontwikkelde in de loop van de nacht hoge koorts die de hele dag aan hield. Hij heeft de hele dag liggen slapen, met als hoogtepunt dat hij in de loop van de middag niet meer reageerde als hij werd aangesproken.
Gelukkig knapte hij tegen de avond weer op, wilde weer wat drinken (wat hij helaas gelijk weer uitspuugde)
Maar de koorts zakte wat, en nu ligt hij lekker te slapen.

Zijn zus is een ander verhaal, die kreeg het aan het einde van de middag ineens zo koud dat ze begon te rillen, en binnen de korste keren was de koorts weer helemaal terug. Ook zij ligt nu lekker te slapen.

Om de dag door te komen, heb ik me vermaakt met het doen van verstelwerk. Wat heb ik daar toch een hekel aan, en dat loopt dus behoorlijk op elke keer. Maar nu viel het mee, behalve 2 rokken van mijn zus en een winkel haak in een kinderrok, was het enige echt nare werk, het inzetten van een ritssluiting in een jas. Dan merk ik wel dat de dure naaimachine zijn geld opbrengt, het is een stuk makkelijker en prettiger als de naaimachine doet wat je wilt dat hij doet.

Op de achtergrond was de wetenschap aanwezig dat mijn oudste dit weekeinde in Nederland was. Hij belde donderdagavond dat hij naar Nederland kwam, maar geen tijd had om naar Texel te komen. Raar idee, dat hij zo dicht bij is (in Amsterdam) en dat ik hem net zo min spreek of zie, dan wanneer hij in Praag zit. Hij zou me nog laten horen of hij weer heelhuids op honk is, maar of hij daar vandaag aan toe komt.....

Ziek

Gisteren was ze al niet lekker, vanmorgen had ze echt koorts, die in de loop van de dag flink opliep. Mijn jongste dochter kan niet tegen paracetemol, wat wil zeggen dat ik het ook weinig of niets voor haar kan doen. Heel hoge koorts, hoofdpijn, spugen, zere benen, gewoon een flinke griep. Ze ligt de hele dag al in bed, en ik er naast, of iig in de buurt.

Om 7 uur kwamen haar broers thuis van het wekelijkse bezoek aan hun vader. Het moment dat ik hem overneem, spuugt hij. Het arme kind, ook zo ziek als een hond. Inmiddels heeft ook hij hoge koorts. Hij was vanmorgen al niet lekker, maar met wat paracetemol ging het eigenlijk weer zo goed dat hij wel naar zijn vader kon. Toch beter op mijn intuitie moeten vertrouwen.

Nu liggen ze samen in mijn bed, ze slapen. Mijn afspraak van morgen heb ik maar afgezegd, want ik laat ze liever geen ochtend alleen.

Goed initiatief

Wordt dit nu een politiek blog? Dat hoop ik niet, maar een beetje uit de kast komen doe ik wel.
Op het blog van Anja Meulenbelt, werd melding gemaakt van een handtekening en tshirt actie.
En het initiatief is zo goed, dat ik het hier onder de aandacht wil brengen.

De actie is bedoelt om de moslim gemeenschap in Nederland een hart onder de riem te steken, en tegelijk om duidelijk te maken dat de meeste moslims in Nederland, vooral Nederlander zijn. Door het rumoer door Geert Wilders, Ayaan Hishi Ali en de 'war agains terroism' , waarbij het laatste niet veel anders lijkt te zijn dan een oorlog tegen de moslims en hun koran, zijn de moslims als mens in een slecht daglicht komen te staan.

Maar net als in alle geloven , en religies zijn er extremisten, de minderheid, en de gewone mensen, die niet anders willen dan hun geloof beleiden, en verder een gewoon dagelijks leven leiden.
Om dat te onderstepen is deze petitie. We zullen het als multiculturele samenleving toch samen moeten doen.

Bij deze dus een oproep om hier de site te bekijken, en als je er achter kunt staan, de petitie te tekenen.