Warm

Het is warm. Erg warm. Voor mij eigenlijk veel te warm. En voor de oppasbaby ook. Wat resulteerde in een vermoeiende dag, waarbij ik eigenlijk niet veel meer heb kunnen doen dan een oppasbaby koel genoeg houden.
Daarnaast ook nog zorgen dat 2 jongetjes binnen bleven gedurende het heetst van de dag. De tuin lig nl op het zuiden en daar brand je weg tussen 12 en 15. Als de rest van de tuin af is, heb ik een vluchtplekje als het zo heet is. Maar nu nog niet.

Eigenlijk is het nu pas lekker buiten. Maar helaas morgen moet ik ook werken, en als ik niet op tijd naar bed ga, ben ik morgen geen half mens.
Morgenochtend vroeg ga ik wel buiten ontbijten. Kijk dat vind ik nou het leukste van de zomer. Buiten ontbijten,

Weekeinde

Na een week ziekte, van de jongens, hebben we een beetje huishoudelijke achterstand opgelopen.
Tis toch eigenlijk raar dat je geen thuishulp krijgt als je grote(re) kinderen in huis hebt. Als daar wat mee is, ziekte, meer huiswerk, een feestje, dondert het hele systeem in elkaar.

Maar goed, gisteren heb ik hen de deur uit gezet om een lekkere lunch te scoren, en heb zelf de kamer grondig gedaan, gestofzuigd, en gedweild. Ja, ik wist na een kwartier weer waarom ik het hen laat doen. Vervolgens heb ik in fases de rest gedaan. Tussendoor steeds zitten en uitrusten. Eind van de middag was de huiskamer schoon, de luxaflex weer gerepareerd, alles opgeruimd.

Vandaag wil ik scrappen maar met 2 zieke pubers, een man die MTX slikt en daar heel naar van wordt, en een hangende baby (nou ja 1 jarige) zie ik dat nog niet gebeuren.
Ik blog dus maar wat, heb mijn Hyves opgeruimd, en probeer me niet te irriteren aan al die mensen die me niet ff met rust willen laten zodat ik kan scrappen.

Soms is het leven gewoon niet helemaal eerlijk verdeeld :D Rest van de week weer hoegenaamd geen tijd, omdat ik moet werken.
Wel leuk dat er 3 nieuwe kinderen bij zijn, waardoor het weer gewoon werk is, en eigenlijk is dat fijner.

Triest

Gisteren ochtend belde mijn moeder, erg aangeslagen.
De vrouw van mijn jongste broer (zij is 28, hij 39) was opgenomen in het ziekenhuis in Groningen met een longembolie, en het zag er niet goed uit.

Gisterenavond belde mijn zus, er was geen hoop meer, ze gingen de aparatuur uitzetten.

Zojuist belt mijn zus, mijn schoonzus is gisterenavond overleden.

Veel contact met mijn broer en zijn vrouw heb ik niet, ze begeven zich in een heel andere wereld dan ik doe. Maar het is wel mijn jongste broertje. En om hem, ben ik er wel heel verdrietig over.

familie

Mijn moeder ligt in het ziekenhuis voor een knie operatie. Gisteren belt een tante op, om het bezoek te coordineren.
Op haar vraag wanneer ik kan, antwoord ik: Ik moet de hele week werken. (Bezoekuur betekent sowieso 3 uur weg, dus niet iets wat je ff tussen door doet) Ze antwoordt: "O je hebt kinderen de hele week."
Het klonk zo denigrerend, alsof het niet echt werk is wat ik doe. Op mijn: Dat is gewoon werk, werd een beetje lacherig gereageerd.
Het raakt me onaangenaam. Ik zorg er wel voor dat mijn gezin altijd te eten heeft gehad, en zelfs wat extra's kan krijgen af en toe.
Nooit heb ik iets van deze tante of van mijn moeder ontvangen. Terwijl mijn zussen en broers voor alles bij hun moeder aankloppen.
Toegegeven, ik zou liever een goed betaalde baan hebben, zodat we 2x per jaar op vakantie kunnen, een groot huis kunnen bewonen, en 2 auto's hebben, en die voor mijn drie oudste kinderen ook kopen en betalen. Maar helaas, dat werk ligt niet voor het oprapen, bovendien weet ik niet of ik daar zin in heb. Dus heb ik zelf werk gecreeerd, door mijn huis open te stellen voor kinderen van anderen. Ik heb er zelfs een aparte ruimte voor aan mijn huis gebouwd, en een deel van de tuin voor afgeschermd, zodat de kinderen veilig kunnen spelen.
Ik werk dus wel thuis, maar het is gewoon werk. Bij tijd en wijlen zelfs zwaar werk. Het is ook werk zonder pauze van 8 tot 1700 uur, bijna dagelijks. Ik klaag niet, want ik vind het leuk werk, en ik doe het graag. Hopelijk kan ik straks ook weer beter lopen en kan ik dan lekker met de kinderen er op uit, daar wordt het werk veel leuker van.
Ik had alleen van mijn eigen familie wat meer support verwacht. Raar eigenlijk want ik kan me niet herinneren dat ik het uit die hoek heb gekregen. Toch raakt het me elke keer weer onaangenaam als er zo duidelijk blijk gegeven wordt van, ja van wat eigenlijk?
Misschien wel van O ja, Marrigje is er ook nog. Het went schijnbaar nooit.

Regen.

Ik weet het, ik ben raar. Maar het regent en ik vind het heerlijk.
Even geen zon, even geen hitte. Even gewoon binnen mogen zitten zonder dat iedereen zegt: Het is heerlijk weer, lekker buiten. Terwijl ik echt na 5 min in de zon barstende koppijn heb.

Ik hou van de zomer, echt, ik vind het heerlijk dat ik naar buiten kan zonder jas, en normaal gesproken vind ik het heerlijk om in het bos te vertoeven. Hoewel dat na verloop van tijd ook wel gaat vervelen.
Zodra te temperatuur stijgt, en de zon feller schijnt, functioneer ik slechter. Ik ben moe, moe en nog eens moe, alles is me te veel. Ik word er ook minder gezellig van (zeg maar gewoon mega chagerijnig)
Vandaag regent het, en al is het lastig, want de kinderen kunnen niet buiten spelen, ben ik er blij mee. Het is dat er zoveel mensen op de camping staan, vind ik het vervelend dat het voor hun zulk naar weer is. Laat het dus maar snel weer droog worden.

Wanneer

Wanneer houdt het op met pijn doen?

We zijn nu 3 jaar na de scheiding, Deze week is het 3 jaar geleden dat ik mijn handtekening onder de scheidingspapieren zette. Raar dat dat zo'n onbewuste inpact heeft, want ik realiseer dat pas als ik het opschrijf.
Na een paar boze mails, en een boze ex op de stoep bij het ophalen van de kinderen, en een minachtende blik van zijn vrouw bij het thuisbrengen ben ik er weer erg mee bezig.
En vooral vraag ik me af, wanneer houdt het op met pijn doen?

Vorige week is mijn kies getrokken, doet ook pijn, maar als die pijn gaat overheersen, neem ik een paracetemol, of twee, en dan trekt de pijn weg.
Waarom is er niet een paracetemol voor hartzeer?

Ongewenst bijeffect

Mensen die me wat beter kennen, weten dat ik eigenlijk erg verlegen ben. Ik heb geleerd daar met weinig problemen mee om te gaan, en het te overschreeuwen als het nodig is.
Een ongewenst en ook min of meer onverwacht bijeffect van mijn langdurig aan huis gebonden zijn door een rechterbeen dat niet wil, is dat de verlegenheid weer toeneemt.

Klinkt simpel, maar heeft nare gevolgen. Fobieen die ik dacht onder de knie te hebben nemen weer toe. Wat niet meehelpt in het onderhouden van sociale contacten in het echte leven. Ook al niet meehelpt, want niet rondlopen in het dorp maakt dat ook al moeilijker.

Ik baal er wel van, dacht dat ik allerlei demonen al verslagen had, ze hebben echter op de loer gelegen tot ik weer kwetsbaar was, en slaan weer toe. Ik ga ze echter weer verslaan, nu ik ze ontdekt heb.

Nog een ongewenst bij effect is dat ik stress, problemen en onrust er altijd uit beweeg. Ik fiets een eind (en hard) of ik wandel. In het dagelijks leven loop ik zo'n 2 uur per dag alleen al heen en weer naar school, en loop extra als ik dat nodig heb.
Nu mijn been niet wil, mis ik dat ook. Waarom dat een half jaar duurt voor ik weet waar het probleem zit, ik weet het niet. Maar ook daar gaan we wat aan doen. Ik ben op zoek naar een hometrainer die voor mij werkbaar is. Maar das een ander blog.

Rust

Na een hectische week, die nog hectischer werd door het bezoek van oudste zoon en zijn vriendin, hadden we gisteren op het hoogte punt 16 man aan tafel zitten. Er was een collega gastouder ziek geworden en of ik alsjeblieft de tweeling wilde opvangen. Dat kan, als ze langsgebracht worden want ik mag noch van de dokter, noch van de fysiotherapeut op klinkers of tegels lopen alleen op een gladde ondergrond zonder obstakels. (maar daarover later meer)

Al met al was het een zeer drukke dag gisteren. Niet alleen door de grote hoeveelheid mensen die passeerden maar ook door de mededeling waarmee mijn oudste kwam. Die mededeling was het begin van een paar heftige gesprekken.
Zo heftig dat we na het eten, onder veel gelach, de afwas hebben stuk gegooid om af te reageren. Moeten nu wel even langs Ikea voor een nieuw servies, maar het hielp wel de spanning te verlichten.

En nu is het stil in huis, straks is het nog stiller.
Ruurd is met 4 kinderen in Yolanda richting Praag vertrokken. Ik ben nog thuis met 3 kinderen waarvan er 2 straks voor een paar uur naar hun vader gaan. En het suist in mijn oren van de stilte.
Als Cecilia slaapt vandaag ga ik doosjes maken en met stempels spelen, en als ze wakker is ga ik haar knuffelen en Big Brain Academy spelen op de WII.

Hoe stil het ook is, en hoe alleen ik ook ben vandaag ik verheug me stiekum ook erg op de rust en stilte van vandaag. Het oog van de storm, zodat ik me kan herpakken voor de rest van de storm over me heen gaat razen.

niks an...

Ruurd moet voor een klant helemaal naar Moerdijk, en logeert dus een dag van tevoren al in een hotel.
Ik zou het gewend moeten zijn, en vanaf 1 april zal het weer wekelijkse kost zijn maar ik vind er niks an.

Vandaag

Na gisteren, ging het vandaag een stuk beter.
Eerst vanmorgen alle achterstallige was opgevouwen. Mens wat was er veel. En was opvouwen is echt mijn favoriete bezigheid in het huishouden! (NOT)
Daarna de fysio, die het zelfde gevoel heeft als ikzelf, dat er iets niet helemaal goed zit in die enkel.Dus een verwijsbrief mee, en verzoek tot verder onderzoek. Ben benieuwd woensdag.
Daarna thuis de zooi van gisteren verder opgeruimd.

Vanmiddag nog even een paar stempels gezet. Een serie voor een uitdaging op een webgroep over stempels, stempeltechnieken en uitdagingen. Zo'n lijst is veeeel leuker als je actief meedoet, dus moest ik stempels zetten. Verder nog niets kunnen doen, deze moeten eerst een nacht drogen voor ik verder kan. Zal wel 2 nachten worden, want morgen moet ik op veel kinderen passen.
Ook nog een serie stempels gezet voor (lach niet) kerstkaarten. Ik ben helemaal in de stemming voor kerstkaarten, dus maak ik kerstkaarten.

Vanavond met de stoommachine gedweild, en nu is het huis opgeruimd, schoon waar nodig (kan beter maar ik doe mijn ogen wel dicht) en leefbaar.

Daarna naar boven, samen met Lea en Joshua met Cecilia gespeeld, wat kan die meid lachen. Ze had een tshirt aan van een beetje stugge stof. Terwijl ik het haar uitdeed, zei ik: Het is een goed tshirt, lekker warm, en zit ook lekker, maar aan en uit trekken is door de stof niet zo prettig. Waarop Cecilia in een schaterlach uitbarstte. (ze kan nl niet tegen kietelen)
Ach, ik kan dan wel niet met haar in de wagen wandelen, en niet met haar tutten bij het badje, we kunnen wel heerlijk samen met haar grote broer(s) en zus op het grote bed spelen, knuffelen en lachen. Ze komt er in ieder geval niets te kort.

Depri

Al is het een zwaar woord voor wat ik meemaak, is het toch het meest gangbare.

Het been speelt me parten. Zo danig dat het invloed heeft op mijn humeur. De fysiotherapeute constateerde vrijdag dat er een punt is die wel erg pijnlijk blijft, als het maandag niet dermate verbeterd is dan krijg ik van haar een brief mee voor het ziekenhuis, en moeten ze daar verder onderzoek doen. Vandaag geen zwachtel om gedaan, om eens te kijken hoe dat gaat. Nou niet dus :o(
Het lijkt wel of de rest van de voet geneest, en die ene plek alleen maar erger wordt.

Daarbij, of het nou komt door mijn gedwongen rust en thuis zitten, of dat het komt omdat de scheiding 3 jaar geleden is, of doordat ik in de rest van het leven in rustiger vaarwater kom, de scheiding zit me erg dwars.
Indertijd heb ik mezelf 3 dagen toegestaan om te huilen, en toen besloten dat al dat gehuil enzo onzin was, en dat ik voort moest. Dat ik niet het mooiste seizoen liet verpesten door al het verdriet. Maar misschien heb ik mezelf wel een te grote zet gegeven. Heb ik een fase van verdriet overgeslagen. Andere optie is dat ik al het verdriet in kleine porties kan toelaten omdat de pijn anders te groot is.
Hoe het ook zij, er zit nog iets dat verwerkt moet worden, en wel nu.

Gevolg, veel tranen, maar helaas ook veel gemopper, en dus ook ruzie met mijn lief.
Die op zijn beurt daar weer onrustig van wordt, en last krijgt van oud zeer. Niet goed.

Tussen door proberen we achterstallig huishouden en restanten verhuizing weg te werken. Ook stressvol, omdat Ruurd erg veel last heeft van zijn reuma, ik niet kan lopen en de kinderen best willen helpen maar wel doorlopend aangestuurd moeten worden.
Uiteindelijk hebben we weer een hoop werk verzet dit weekeinde, maar het kost allemaal zoveel energie. Het wordt tijd dat mijn been het weer doet, dat dingen weer gewoon worden.

condoleance

'Moeder, maandag kom ik thuis@
Gezellig jongen
'Nou nee, ik moet naar een begravenis, W belde net dat K zich heeft opgehangen, en ik zat met hem op scouting, hij verkeerde in mijn vriendenkring, en hij wordt maandag begraven, en daar ga ik heen'

Dit vreemde telefoon gesprek voerde ik deze week met mijn zoon van 19. Een van de jongens uit de groep mensen waarmee hij omgaat, had het zo zwaar dat hij geen andere uitweg meer zag, en zich van het leven beroofde.
Een jonge jongen, 20 jaar pas, studerend aan de overkant, baantje bij de Blokker, geliefd bij vrienden. Geen drugs of andere dingen in het spel (zoals zoon zei, Als er iemand netjes was, dan was hij het)

Vanmiddag was de condoleance, en omdat ik jaren met de vader van K in de ouderraad heb gezeten, vond ik dat ik er heen moest. Het zijn geen mensen uit mijn directe kring, persoonlijk diep geraakt was ik dus niet direct.
Toen ik aankwam stond er een hele rij, tot aan de straat aan toe. Jonge mensen, van de leeftijd van mijn zoon, iets jonger, en iets ouder. Tussen de 17 en 21 jaar allemaal. Zoveel jonge mensen, met zoveel verdriet. Alleen dat al maakte diepe indruk op me.
Ik heb vaker in zo'n rijtje gestaan, ook in lange rijen omdat de overledene een bekend, belangrijk of jong persoon was, ook bij plotseling overlijden. Maar nu trof ook de sfeer in die rij me, iedereen was stil, niemand praatte. Hoogstens een groet van mensen die elkaar herkende en ontmoetten in de rij. Zo anders dan de andere keren dat ik in zo'n rij stond.

Binnen stonden de ouders, als enige om de condeleances in ontvangst te nemen, ook dat maakte diepe indruk op mij. Zo stil, zo eenzaam, zo sterk, en zo verdrietig. Bijzonder.

Maandag komt zijn zoon, als het even kan samen met zijn vriendin, om naar een begravenis te gaan.
Iets klopt er niet in deze zin, kinderen van hun leeftijd moeten daar niet mee bezig zijn, zij moeten hun leven opbouwen, en niet afscheid nemen van leeftijdsgenoten.

Open brief

Beste Ruud,

Voelt raar om je naam te gebruiken, dat doe ik nooit meer, zeker niet als ik je mail of schrijf. Daarmee heb ik je gedepersonaliseerd, dat maakt de pijn minder, draaglijk.

3 jaar geleden is het vandaag dat je me verliet. Als ik er aan denk doet het nog steeds pijn. Ook al heb ik een nieuw leven, en ben ik ook gelukkig met mijn nieuwe partner, ik heb er ook nog steeds verdriet van.

Ik heb vast veel verkeerd gedaan in onze relatie. Ik was nog zo jong toen we samen begonnen. Ik weet dat ik mijn best heb gedaan, dat ik heel veel van je gehouden heb.

Het doet me nog altijd verdriet dat we er niet samen uit zijn gekomen. Het doet me veel pijn dat onze kinderen moeten kiezen tussen hun vader en moeder. Ik hoop dat we uiteindelijk er zover uit komen dat we beiden de belangrijke dagen van onze kinderen kunnen meemaken. Dat onze kinderen durven uitspreken dat ze een afspraak met jou hebben en daarom geen tijd hebben voor mij. Het doet veel pijn als ik het achteraf hoor.

En toch...

Denk je nog wel eens aan mij, zoals ik wel eens aan jou denk? Maak jij je wel eens zorgen over mij, zoals ik me wel eens zorgen over jou maak? Vraag jij je wel eens af, of je er goed aan hebt gedaan, het door te zetten?
Kijk jij wel eens terug, en denk je dan, misschien hadden we dit, of hadden we zo? Denk je nog wel eens aan al het goede dat we toch ook samen hadden?

Ik wel. Ik vraag me vaak af hoe het met je gaat. Of het wel goed gaat met je, je ziet er zo ongelukkig uit als ik je zie. Je bent ook zo boos bij de sporadische momenten dat we contact hebben, via de mail of bij het overdragen met de kinderen.
Ik hoop dat je gelukkig bent, dat je gevonden hebt wat je zocht. Ik gun je het geluk.

Het ga je goed.

Marrigje

Beetje leeg

Door mijn hoofd spelen een paar emotionele blogs. Een dwarrelt al een tijdje door mijn hoofd maar is nog niet af.
De ander vind ik een beetje moeilijk om te schrijven, omdat hij erg persoonlijk is, en misschien wel pijnlijk voor anderen, dan alleen voor mezelf.
De hele dag heb ik zitten denken, zal ik wel, of zal ik niet. Maar de tijd is er nog niet rijp voor denk ik, want het hele blog is zomaar weer verdwenen.

Wat niet verdwenen is, helaas, is het tape om mijn rechtervoet. Afgelopen zondag dacht ik, nog ff en ik kan in ieder geval weer lopen zonder krukken. Vreemd genoeg ging een dag later mijn enkel weer zeer doen, als of ik net gezwikt was, niet zo erg als nu maar een normale zeg maar.
Gisteren is er weer nieuw tape om heen gedaan, nu met een kleurtje. Nou ja, wit tape en zwart tape, volgens Lea is het net een skelet nu. Ik vind het wel grappig, in ieder geval niet dat enge wit. Ik ben van plan uit tape bloemen te stansen en die op het zwarte tape te plakken. Gewoon voor de lol.

Voor de rest ben ik het niet kunnen lopen, het niet kunnen doen wat ik wil, en vooral het afhankelijk zijn van anderen wel heel erg zat. Ik word er chagerijnig van, bozig eigenlijk meer. Vraag ik iemand iets voor me te halen, komen ze met het verkeerde terug. Eerder kon ik nog mijn schouders ophalen, op dit moment heb ik erg veel zin om ergens mee te gooien.
Alles, maar dan ook werkelijk alles kost me meer tijd, of moet door een ander gedaan worden. Ik ben het meer dan spuugzat, ik wil met mijn dochter in de wagen naar buiten. Ik wil nat regenen terwijl ik de kinderen van school haal.
Ik wil gewoon zelf even boodschappen kunnen doen, desnoods op de fiets. Ik wil weer ik zijn.

Overdenking

Mijn moeder vroeg me van de week, Je uitwonende kinderen, wie belt er op, zij jou, of jij hen?
En daar moest ik over nadenken. De kinderen bel, sms, mail, of skype ik, als ik te lang niets van ze gehoord heb. Ik vind dat ze recht hebben op hun eigen leven, dat ik me niet moet opdringen in hun leven. Mijn moeder vertelde dat haar zus haar kinderen elke zondag belt. Mijn zus en ik, beiden woonachtig in den Burg, zijn de delinquenten in dit verhaal. Mijn oudste broer die in Los Angelos of in Cario woont, heeft regelmatiger contact met moeder dan ik.

Die gedachte maakte dat ik er eens dieper over na ging denken. Het is niet dat mensen niet belangrijk zijn, dat ik niet geinteresseerd ben in anderen. Verre van dat, ik heb eigenlijk een zeer nieuwsgierige aard, weet graag alles, en wil altijd mee denken of helpen als het nodig is.
Waarom doe ik het dan niet? Waarom pak ik niet dagelijks de telefoon om 1 van mijn vriendinnen of vrienden te bellen? Waarom laat ik het toe dat vriendschappen verwateren?
Gisteren was er een programma op tv, van mensen die 30 jaar of meer bevriend waren met elkaar. Waarom heb ik dat niet?

Omdat ik van oudsher een verlegen persoonlijkheid heb, en door ervaringen uit het verleden ook nog eens onzeker en kopschuw geworden ben.
Jarenlang heb ik gedacht dat ik gemaakt was van wegwerpmateriaal, gaat lang mee, maar uiteindelijk gooi je het weg.
Dat gevoel heb ik eigenlijk niet meer, maar als ik wat minder in mijn vel zit komt toch erg snel het gevoel boven drijven dat 'men' niet op mij zit te wachten.
Daar moet ik aan werken. Ik had nog geen goed voornemen voor 2009, dit is een goede.
Sterker worden, een betere vriendin zijn, en attenter zijn. Me niet laten overschaduwen door mijn eigen demonen en angsten.

Streepjes

' met een been op de stoep, en 1 been op de straat'

Dat liedje speelt steeds door mijn hoofd als ik door het centrum van den Burg loop. Ik was nl een meisje als uit bovenstaand liedje van Kinderen voor Kinderen. Ik liep met 1 been op de stoep, en 1 been op de straat, volgens een vast patroon, en deed ik dat niet, dan konden er, niet nader omschreven, rampen gebeuren.

In de oneindige wijsheid van het gemeentebestuur is nl besloten dat de straat in streepjes moest worden gelegd. En dan niet regelmatige streepjes,maar wisselend van breedte. Een patroon zeg maar.
Natuurlijk kan ik daar niet overheen lopen zonder me aan dat patroon te houden. Niet op twee kleuren stenen staan. Wat lastig is, omdat de streepjes niet van regelmatige grootte zijn.
Nou heb ik wel een truc ontdekt, nl in de goot lopen. Helaas kan dat ook niet overal, want het centrum van den Burg, is natuurlijk wel een centrum. Dat betekend winkels, wat weer borden en rekken betekend,die, op last van de brandweer, niet te ver op straat mogen staan. Dus een doorlopende doorgang van de goot blokkeren.

Uit alle macht probeer ik die rare gewoonte af te leren, helaas zit die er zo ingesleten dat ik het onbewust blijf doen. Ik wacht nu maar op een herbestrating van het centrum, in de hoop dat de streepjes dan weer verdwijnen.

Saai

Dat ik niet veel blog momenteel heeft een heel simpele reden. Het leven is saai op het moment :o)) Niet vervelend saai, maar wel niet blogbaar saai.

Als ik een dag beschrijf vind ik het zelfs te saai om te publiceren.
Mijn vriend heeft een blog Eat, Work, Sleep, dat omschrijft heel goed hoe mijn leven er momenteel uit ziet. Om een beschrijving daarvan zit niemand te wachten toch?

Maar als het goed is, heb ik morgen weer wat leuks te bloggen, want dan is R jarig. En zaterdag ga ik met al mijn kinderen uit. Met AL mijn kinderen. Ik verheug me er mega op.

Ziek (alweer)

Gisteravond begon het, moe tot op het bot, met heel zere voeten (raar symptoom, heb ik altijd met griep)
Niet eens bedacht dat ik weer ziek zou worden, heb zelfs een onverwachtte oppas aangenomen.

Vanmorgen stond ik op, en voelde me niet lekker. De hele dag is het erger geworden, en aan het begin van de middag had ik weer koorts ook.
Ik baal als de spreekwoordelijke stekker. Ziek zijn is NIETS maar dan ook NIETS voor mij.
Ik voel me echter zo beroerd, dat ik zelfs mijn oppas werk van morgen heb afgezegd, dat doe ik nooit, tenslotte moet ik er voor mijn eigen kinderen ook zijn. Dit duurt me echter te lang, ik loop al weken achter de feiten aan, een weekeindje in bed, of iig zonder wat dan ook, lijkt me de oplossing. Volgende week is het vakantie, dan moet ik wel oppassen, maar is het toch rustiger, omdat er geen kinderen van school gehaald hoeven worden,
Dan hoop ik er weer boven op te zijn als de scholen weer beginnen.
Voor nu, ga ik maar slapen.

Laat

Weeeer te laat naar bed. Daar dan ook eerst nog even een blogje over schrijven.

Het is zooo heerlijk om als alle kinderen in bed liggen of weg zijn, met de radio aan, even te prutsen met verf, stempels en foto's, dat ik te lang door ga. Zeker als het niet lukt is het dan prettig. Geen kinderen die aandacht vragen, fijne muziek en interessante gesprekken om naar te luisteren op de radio. En maar door prutsen, net zolang tot het er uitziet, zoals ik wil.
Ook de hele tafel tot mijn beschikking hebben, niet, zoals vanmiddag, de ruimte van een halve krant, omdat de rest van de tafel vol ligt met strijkkralen, tekeningen en meer van dat spul. Gewoon de hele tafel, die ruim 2 meter meet, helemaal alleen voor mij.

Wat een heerlijkheid.
Maar ja, morgen vroeg zijn er wel weer kinderen die aandacht vragen, dus echt slim is het niet.
Ik heb er van genoten, ga nu mijn bedje eens opzoeken.

O, het resultaat? Dat komt nog, het is een gift, en de eerste blik gun ik de ontvanger, als het lukt komen de foto's zaterdag op mijn blog. Morgen nog maar zo'n avondje dan.....

Top 2000

Elk jaar luister is, zoals velen, vanaf 2e kerstdag tot zo lang mogelijk op oudejaar naar de top 2000. Muziek is, meer dan andere zintuigen, voor mij gelinkt aan herinnering. Een liedje kan me zomaar 10 of 20 jaar terug zetten, of meer.
Bij het ene nummer ben ik terug gedurende mijn zwangerschap van mijn oudste, bij een ander ineens in de zomer van 2006 toen ik verliefd was. Weer een ander brengt mij terug naar mijn verliefde zelf van 19 jaar, verliefd op de man die de vader van mijn kinderen werd, en die me uiteindelijk zo veel pijn gedaan heeft.

De top 2000 is dit jaar een bitterzoete ervaring. Het is in februari 2 jaar geleden dat mijn toenmalige man verdween eerst uit mijn huis, en daarna uit mijn leven. Schijnbaar is na 2 jaar het moment van rouw aangebroken, en ik rouw gedurende de top 2000. Eerst onbewust, naarmate de week vordert wordt het gevoel steeds duidelijker. Steeds meer komt het verdriet boven, en doe ik het enige wat ik kan op die momenten, ik zoek de eenzaamheid, schud iedereen van me af, en sluit me op in mezelf.

Vanmorgen hoorde ik het liedje van Marco Borsato door de radio schallen, het liedje waarmee hij beroemd is geworden, zijn grootste hit. De meeste dromen zijn bedrog. En toen wist ik het, ondanks het grote verdriet van een failliet huwelijk, het verdriet van mijn kinderen, is er wel een droom uitgekomen.
Naast mij staat een man, die er voor me is, op momenten dat ik hem nodig heb. Een man die de maan voor me zou plukken als ik er om zou vragen. Een man in wiens armen ik mag slapen. Een man die mijn maatje is, mijn vriendje in alle betekenissen van het woord.

'De meeste dromen zijn bedrog, maar als ik wakker word naast jou dan droom ik nog.'

Het verdriet, de rouw zal oplossen, verdwijnen, al zal het wel altijd een blauwe plek blijven, en zal er iets van het verdriet blijven, wat op de vreemdste momenten terug zal komen.
Ik hoop dat de droom ook zal blijven, en dat ik de rest van mijn leven me mag koesteren in de warmte en liefde van Ruurd.