Herinnering

Op internet volg ik een blog van iemand die recent verlaten is door haar partner, na een leven samen.
Ik leef met haar mee, maar ik herleef ook mijn eigen trauma. Zoals je tijdens een begravenis je eigen doden (her)begraaft, zo herleef ik nu, via haar, mijn eigen verdriet.

Ze schijft over eenzame, doorwaakte nachten, en ineens weet ik weer hoe dat voelde, hoe eenzaamheid voelt, hoe het ruikt, welke muziek ik draaide, en ook waar ik de kracht vandaan haalde om door te blijven gaan. Om voor mijn gezin te blijven zorgen, en het leven leuk te houden.

Ze schrijft over de spiritualiteit, over hoe dat haar helpt, hoe er mensen zijn die steunen, ook en vooral, uit onverwachtte hoeken.
Precies mijn ervaring, ineens voel ik weer hoe mensen van wie ik steun verwachtte het lieten afweten, hoe mensen ineens toch zijn kant kozen, en mij vertelde hoe verschrikkelijk kwaad ik over hem sprak. Wat niet waar was, maar zijn waarheid was anders gekleurd dan de mijne.

Dan kijk ik op, en om me heen. De kinderen zitten aan tafel te kleuren, eigen, vriendjes en oppas, de sfeer is ontspannen. Het huis opgeruimd en schoon (kan beter maar toch) En ik weet, het ligt zo ver achter me, dat het mijn leven niet meer beheerst.

We zijn, gezamelijk, opnieuw begonnen.