een paar dagen later

Eigenlijk gaat het nu wel weer beter. Een paar dagen heb ik me heel rot gevoeld. Alles deed zeer. Zo zeer zelfs dat ik uiteindelijk de door R aangeboden paracetemol aannam. Ik hou het vol tot een uur of 4 smiddags, dan is het op. De pijn is dan zo erg dat het de overhand neemt, en dat is het moment voor een paracetemol.
Gelukkig kan ik het op 1 per dag redden, waar R zich wel zorgen over maakt, want hij vindt dat ik dan onnodig pijn heb. Lief toch?

Omdat ik doorlopend Tinus P kleding voor de baby koop, is die Tinus gedoopt (wat het goed doet met zijn achternaam Pels)
Tinus was vanmorgen eindelijk genegen zich te laten voelen, waar ik errug blij van word. Ik geloof dat ik de rest van de dag met een glimlach op mijn gezicht gebeiteld zit. Was zo leuk om eens een soort van contact te hebben met de kleine alien in mijn buik.

Vandaag zal ik nog een dagje rustig aan doen, want morgen moet ik weer naar Utrecht voor een cursus, en zondag hebben we een feestje in Waspik. Jammer dat we de Defender nog niet hebben.

Gevallen vrouw

Tja, als je niet uitkijkt bij een schoolplein, niet goed uitkijkt tenminste, en een van de kinderen op de fiets, kijkt ook niet goed uit, dan heb je zo een ongeluk.

Helaas was ik vandaag degene die omver gefietst werd, dus lig ik nu in bed met een zere hand twee kapotte knieen en een heel erg pijnlijke rechtervoet. Ik hoop er morgen op te kunnen staan en lopen, maar eerlijk gezegd heb ik er een hard hoofd in.

Met de baby is alles goed, uitgebreid bekeken door de verloskundige. Even extra gekeken naar de omgeving en dat zag er allemaal goed uit.
Ik denk ook, omdat knieen en handen kapot zijn, dat ik daarmee de val heb opgevangen.
Ik hou het wel spannend zo...

you win some,you lose some

Of in dit geval You lose some, and you win some...

Enige tijd geleden heb ik gemeld dat de piano vol zat met houtworm en dat die naar de vuilstort gebracht is.

Niet erg, de pianoles van L gaan gewoon door, mijn zus heeft een electrische piano geleend zodat er toch geoefend kan worden. Maar met het eind van de verbouwing in zicht ben ik toch voorzichtig op zoek gegaan naar een nieuwe, nou ja andere piano.
Er wordt namelijk ook een muziek kamer gebouwd.

Een grote externe verbouwing is natuurlijk het gesprek van de buurt, waardoor ik regelmatig ook de buren spreek. Heel wat rondleidingen heb ik al gegeven, waarbij het verhaal van de piano ook verteld is. Zeker aan de buren die ook regelmatig even binnen komen.

Vanmiddag rond 2 uur ging de telefoon, de buurman met de mededeling dat hij een piano wist die vandaag weg ging, en we voor 0 euro mee mochten nemen.
Ik beloofde om te gaan kijken, maar tijd en gelegenheid hadden we eigenlijk geen van beiden vanmiddag.
Om half 5 belde de buurman weer. Hij werkt voor een groothandel en kon een grote bus lenen. Een half uur kwam de buurman R halen, en nog een half uur later had ik weer een piano in de huiskamer. Door gebrek aan tijd, en mankracht staat hij nu even verschrikkelijk in de weg, en hoewel ik eigenlijk voor een paar weken niet de huiskamer helemaal opnieuw wil inrichten, kan ik nu niet anders dan dat toch doen.
Dat zal morgen en woensdag worden vrees ik. Want het weekeinde is al vol gepland met leuke andere dingen.

Telefoon

Vanavond na het eten ging de telefoon. Met .... ik ben op zoek naar Mevr Barnard.
Ik: Daar spreekt u mee,maar ik heb het idee dat u me iets wil verkopen, en dat ik het niet wil hebben.
Hij weer: O, dan wil ik u toch nog iets anders vragen.
Ik:??
Hij: Wordt u vaker gebeld door telemarketing?
Ik: Heel vaak.
Hij: Zal ik u dan een link geven, waar u zich kunt afmelden?
Ik: Nou graag.

Dus bij deze, voor iedereen die gek wordt van de telemarketing klik hier.

Ter illustratie

Milieu bewust als ik ben, spreekt dit me erg aan.

http://www.hubsess.com/uploaded_images/26080732636761.jpg

Krullen

Speciaal voor Annelies (dol op krullen)

http://spiral.gallery.sytes.org/

Veranderingen

In een week tijd kan er heel erg veel veranderen in het leven. In dit geval zijn het gelukkig leuke dingen.
Was ik vorige week woensdag nog 'gewoon' huisvrouw, gastouder en deed ik er een beetje SP werk naast. In een week tijd is dat geheel omgeslagen. In een onomkeerbare stroomversnelling geraakt geloof ik.

Vorige week vrijdag hadden we een actie gepland staan. De nieuwe ZO krant zouden we, herkenbaar als zijnde mensen van de SP uitdelen op Texel. Hiertoe was onze regiocoordinator met zijn SP bus naar het eiland gekomen, en zijn er kranten uitgedeeld. Doordat ik op vrijdag gewoon werk, heb ik dat alleen gecoordineerd.



Zaterdag had ik cursus in Utrecht. Omgaan met de Media, ook SP. Erg leuke dag gehad. Bij thuiskomst echter bleek ik mail gekregen te hebben waar ik , daar en toen, gelijk iets mee moest. Dus zat ik om 21 uur nog met een ander bestuurslid om tafel om eea te bespreken. En belde ik om 21.30 nog met een kamerlid van de SP om een afspraak te maken elkaar de volgende dag, op Walibi Flevo tegen te komen.

Zondag SPelen in Walibi. Al had ik een missie, en ben ik dus ook met politiek bezig geweest die dag. We, R, de kinderen en ik, hebben ook erg genoten van Walibi (R en J ) van het festival dat de SP er omheen had georganiseerd met ons allen. Krezip gaf een denderende show. Ik heb, zoals te doen gebruikelijk op dergelijke bijeenkomsten, erg genoten van de enthousiaste (en minder enthousiaste) omstanders.

Weer thuis moest ik toch nog even eea regelen voor de afdeling op Texel, en zat ik tot 23.00 aan de telefoon en op de mail met andere bestuursleden van Texel en Den Helder.
Maandag moest er toch het nodig geregeld worden voor de actie tegen de aanbesteding en de toltunnel die gisteren plaatsvond. Maandagavond stond er een dagelijksbestuur vergadering.

Dinsdagochtend ben ik de hele ochtend in de week geweest met het partijbureau, daar ga ik vandaag nog even mee verder, want er moet iets geregeld worden wat meer moeite kost dan zou moeten.
En smiddags was de actie.
Dan sta ik ineens, tussen kamerlid, burgemeester, directeuren, en ben een volwaardig gesprekspartner.



En de grootste verandering? Mijn telefoonangst, die me toch belemmerde in mijn functioneren, zowel als voorzitter alswel in het gewone leven, lijkt te zijn verdwenen, of iig zeer verminderd. Had ik 3 weken geleden nog moeite om een ouder te bellen als ik iets moest doorgeven, ik pak nu de telefoon, en bel het 06 van een SP kamerlid, en vind het nog 'gewoon' ook. Dat vind ik de raarste ervaring van de afgelopen dagen.

Het enige minpuntje in het verhaal is de uitspraak van een goede vriend, ook bestuurslid: Er is een leven naast de SP. De laatste dagen twijfel ik daaraan....

Borstvoeding??

Ik ben een groot voorstander, maar je kunt het ook overdrijven. Klik hier

Eten

Mijn hele leven heb ik al een haat-liefde relatie met eten. Meestal vind ik te veel lekker, en moet ik goed opletten niet te veel te eten en zeker niet te snoepen.
Tijdens zwangerschappen heb ik altijd erg veel last van (ochtend)misselijkheid, en veranderen de dingen die ik lekker vind.
Maar zo erg als ik het nu heb, heb ik nog nooit gehad.

Theoretisch ben ik vegatarisch. Ik eet, een doodenkele keer, wel eens vlees, maar zelden. De laatste maanden echter. Vandaag heb ik zelfs een warme halve worst bij de Hema gehaald. En vond die nog lekker ook. R denkt dat ik eiwitten ofzo nodig heb. Zou kunnen, ik vind het vreemd.

Ander voorbeeld. Ik ben geen ijseter. Heeel soms, na een etentje zal ik een ijsje bestellen, maar zelfs als het heel warm is, zal ik eerder limonade nemen dan een ijsje. Wat voor soort ijs maakt me dan niet uit.
Maar nu. Soms heb ik zo veel zin in een ijsje, dat er nu chronisch ijs in de vriezer ligt. Vorige week had ik zo'n zin in een swirl (maar een ander ijsje mocht ook) dat ik R heeeeeel lief vroeg of hij een ijsje voor me wilde scoren. Het was inmiddels avond, dus geen mogelijkheid om ff naar de AH te fietsen. R was zo goed niet of hij ging, om na een half uur terug te komen met ijs. Hij was naar de Swirl geweest, die was dicht, toen een rondje langs de benzinestations, die waren dicht of verkochten geen ijs. Uiteindelijk heeft hij 2 cornettos gekocht bij de bioscoop. Lief toch?

Glas

Na 2 dagen stilte, 5 als je het weekeinde meetelt, was er vanmorgen ineens weer reuring op de bouwplaats.
Om half 8 kwam er iemand die we nog niet kenden de tuin in. Eindelijk werden de deuren er in gezet, en het glas geplaatst.
R (4) ging ff polshoogte nemen. Hij kwam terug met de mededeling dat die man erg aardig was. Op mijn vraag hoe hij dan heette, ging hij terug om dat even te vragen :o)

Maar goed, de deuren zitten er in, en het meeste glas ook. Behalve het glas in de deuren, dat is nog niet geleverd. Daar komt de glaszetter dus voor terug.

De keukendeur staat open, maar er komt geen tocht binnen. De omtrekken van mijn nieuwe ruimte zijn bijna klaar. En al kon ik al maanden dromen van hoe het er uit komt te zien, een fantasie die steeds vastere vormen aannam de afgelopen weken. Ineens kan ik niet zien hoe het gaat werken. Hoe deze nieuwe ruimte onderdeel uitmaakt van mijn nieuwe bestaan. Ineens zie ik niet hoe de ruimte wordt ingericht.
Koudwatervrees? Ik denk het. Het komt vast wel weer terug tegen de tijd dat de badkamer badkamer is, de muren gestucd zijn, en de vloer egaal is.
Morgen wordt iig de tuin weer getegeld, en gaan we een hekwerk bestellen voor om de tuin.

Sterrenbeeld

Mijn sterrenbeeld is Tweeling, en soms speelt dat me parten.
Zo hou ik niet van opruimen en schoonmaken, maar wel van een opgeruimd huis
Ik hou niet van kleding kopen, maar wel van mooie kleren dragen

En dat zijn maar 2 voorbeelden die me zo te binnen schieten. Voor de kenners, mijn ascendant is weegschaal. Keuzes maken, beslissingen nemen, dat is voor mij een ramp.

Aan de andere kant, er zijn veel eigenschappen van tweelingen die me bevallen.

Maar de discrepantie tussen schoonmaken en opgeruimd huis zit me dwars. Dus poets ik me savonds, tussen het eten en het naar bed brengen van de jongste kinderen even een slag in de rondte. Overdag is het huis vol kinderen, en dan heeft het weinig zin. Ik veeg dan alleen een paar keer, zeker nu met al dat zand om huis (en dus in huis)
Eenmaal klaar ben ik blij met het resultaat, bovendien geniet ik van het idee dat ik bij het wakker worden in een opgeruimd huis kom.
Maar voor het zover is.. Er zijn allemaal dingen die eerst moeten, voor het opruimen. Een spelletje met de kinderen, een kletspraatje met de buurvrouw, even mail checken enzovoort, enzovoort.
Als ik dan eenmaal bezig ben, vind ik het niet erg, dan is het lekker dat het opruimt en schoon wordt.
Zou alleen leuk zijn als het dat bleef............

Geraakt

Vandaag ben ik helemaal erg geraakt door Anja Meulenbelt haar blog.

Zou het komen omdat ik een vriendin heb met Cystic Frybosis? Of gewoon omdat de nood zo hoog is, dat ik denk dat ik meer zou moeten kunnen doen dan geld storten?

Wat ik kan doen is er bekendheid aan geven. Dat doe ik dan ook, via mijn blog.
Hoe meer mensen er van overtuigd raken dat dit een mensonwaardig bestaan is, hoe beter. Misschien kunnen we samen iets betekenen.

warm

Het is warm. Ik kan niet goed tegen de warmte. Van de week weer eens ondervonden dat ik ook niet goed tegen de zon kan. Dus heb ik het warm.

Vandaag moest ik ook nog werken, oppassen op twee lieve kinderen. Maar helaas, net te kort om ook iets te ondernemen, naar het zwembad ofzo.

R heeft de honeurs waar genomen en is met J een nieuwe ! fiets gaan kopen. Tweedehands was de bedoeling, maar dat ging helaas ff verkeerd. In dit seizoen zijn alle fietsen die het een beetje doen in gezet voor de verhuur. Eind van het seizoen zijn er weer tweedehands fietsen in overvloed. Maar J moet woensdag een goede fiets hebben voor het verkeersexamen. Daar zou ik niet een berg geld aan uitgegeven hebben, lenen kan tenslotte ook, ware het niet dat hij toch een goede fiets nodig heeft voor naar het OSG over een 2 maanden. Dus okay, we kunnen het hebben deze maand, hij een nieuwe fiets.
Zwart met werkelijk gifgroene letters, en een gelukkig kind er bovenop.

En ik? Ik heb een pracht plekje in de schaduw gevonden in mijn tuin, en in mijn kast nog een niet gelezen boek dat om aandacht schreeuwde. In de schaduw is het prima uit te houden.
Vanavond het moederdagcadeautje voor mijn moeder maar afmaken. Nu is het te warm.

Leestip

Sowieso zeeer lezenswaardig, maar nu extra.
De blog van Anja Meulenbelt. Op dit moment probeert zij Gaza binnen te komen, om bij vrienden en familie op bezoek te gaan.

Fijne dag, met een staartje

Vandaag een rustiger dag. Dat wil zeggen, officieel had ik maar 1 kind in de oppas, dus had ik gepland, met 3 kinderen (2 eigen, 1 oppas) naar het zwembad te gaan.
Maar zoals dat gaat hier, tegen de tijd dat we weg gingen, gingen er 5 kinderen mee, en uiteindelijk zat ik met 6 kinderen, tussen de 4 en 8 jaar, in het zwembad.
Maar lekker was het. We vertrokken om 12.30, en liepen naar het zwembad. Van te voren klachten dat het te ver lopen was, onderweg viel het ze alles mee. Nou zijn mijn kinderen wel wat gewend, maar van de anderen was het even wennen, lopen.

In het zwembad abonnementen gekocht voor het seizoen, het buitenbad is net open dus die had ik nog niet gekocht. En een zwemleskaart voor Lea, tot de zomervakantie. Nou maar hopen dat ze snel haar A diploma haalt en haar B, dan zijn we daar weer ff vanaf.

Eenmaal binnen eerst een plekje zoeken, en dan, voor de kinderen het water in. R mocht alleen in het pierenbad, en de rest, zonder diploma, in 90. Het eerste half uur kon ik lekker een blaadje lezen. Nou ja, met storingen van mag ik..., of Ik heb.....
Slim genoeg had ik een pakje pleisters mee genomen. Zo niet om het bloed te stelpen, dan werkt het toch als placebo. En dat werkt! Ze zijn allemaal met pleisters op naar huis gegaan. Het zijn ook leuke pleisters, van Ikea.

We bleven tot 5 uur. R kwam ons ophalen, en de moeder van 2 kinderen kwam hen zelf ophalen.

Onderweg terug hebben we 2 kittens uit gezocht om ons huisgezin te versterken, 2 katten vind ik wel erg weinig. Zwart natuurlijk, met een beetje wit, deze 2. Ik heb al een jaar of wat uitsluitend zwarte, of hoegenaamd zwarte katten. Ik ben alleen nog op zoek naar een leuke lapjeskat, die zou ik graag aan mijn gezin toevoegen.

En dan nu het staartje van deze errug leuke dag. Eenmaal thuis bleek ik weer eens heeeel dom bezig geweest te zijn, door te vergeten mezelf in te smeren met zonnebrand. En erger nog, niet er aan te denken dat ik in de schaduw bleef zitten. Gevolg, een zeer pijnlijk roodverbrand been, roodverbrande armen, en het andere been.
Doordat ik weet dat ik altijd verbrand had ik het grootste deel van de tijd een tshirt aan, dus geen verbrande schouders of rug.
Zal ik het dan nooit leren? Elk jaar verbrand ik een paar keer vreselijk. En toch vergeet ik te smeren.

Kleiner

Met de bedoeling mijn huis te vergroten, verdwijnen er steeds meer kamers en vooral opbergruimtes.

Het begon met de garage, die moest leeg. Dat was niet zo erg, daar hadden we spul opgeslagen. Okay, ik had een paar kasten in gebruik, bij gebrek aan ruimte binnenshuis, met garen, band, knopen, klitteband. Maar dat kon ik wel naar binnen halen als de mannen de garage leeg zouden halen, dacht ik.

Het bleek een grote misrekening. Toen ik 3 keer met mijn ogen geknipperd had, was de garage leeg, en dus staan al mijn knopen, garen, band, klittenband, en meer van dat soort noodzakelijke fournituren bij de aannemer in de schuur opgeslagen. Lastig maar overkomelijk.

De volgende ruimte die leeg moest, was de bijkeuken. Daar stonden de wasmachine en droger, de zomer schoenen van het hele gezin, en meer dan dat soort.
Met uitzondering van de wasmachine en de droger, staat alles nu , je raad het al, bij de aannemer in de garage.

Dit was allemaal nog overkomelijk.
Vandaag echter moest de kamer van I leeg. I is een werkende jongeren van 19 jaar. Zijn hele leven al verzamelaar van electronica, muziek en film. Letterlijk zijn hele leven overigens.
Van een redelijk ruime kamer, 2 bij 4,5 m, moet hij, met al zijn troep, verhuizen naar een kamertje van 1,5 bij 2 m. Voor hem een hele aderlating, maar ook voor mij, Want al zijn spul past natuurlijk niet in dat kleine kamertje. Waardoor het dus gedeeltelijk in de huiskamer is terecht gekomen.
Het kamertje waar I nu gaat slapen, was het kamertje waar de oppaskinderen sliepen als ze hier waren. De twee campingbedjes staan nu dus elders in huis.

En dan de ergste ramp. De verbouwing is eind juni klaar, tenminste als we op schema blijven liggen. Maar dan ligt er een dekvloer, van 8 cm, die per cm 10 dagen moet drogen voor het marmeleum gelegd kan worden.
Al met al gaat het dus toch ff langer duren dan ik had gehoopt.

Om het toch geen ramp mail te laten worden. Maandag wordt de tuin weer betegeld, dan ben ik eindelijk de zandbak voor de deur kwijt.
Verbouwen is leuk, vind ik nog steeds, maar soms........

Kwijt

Maandagochtend en vakantie. Dat betekent voor mijn kinderen dat er een bezoekje aan de markt gepland staat alwaar ze een tractatie mogen uitzoeken bij de snoep/koek en broodkraam.
Ondanks een paar (slechts 3) extra kinderen, nodigde het mooie weer toch uit tot een bezoekje aan de markt. Dat een van de oppaskindjes een boodschap op de markt had, was dan ook alleen een extra aanleiding.

Na enig oponthoud, krijg 5 kinderen maar eens tegelijk in jas en schoenen, vertrokken we rond half 11 richting het centrum. Mijn 2 jarig oppasmeisje aan de hand mee, haar broertje van bijna 8 mnd in de wagen. Al uit de verte zagen we de drukte voor ons opdoemen. Het kleine meidje voor de zekerheid ook in de wagen gezet, de andere kinderen goed geinstrueerd dat ze bij elkaar, en bij mij, moesten blijven, en daar gingen we.

Eerst een bolletje wol voor een babytruitje gekocht, en daarna wilde ik ff pinnen. Maar nee, de pin had storing, dus op zoek naar de volgende pin. Onderweg naar de volgende pin bedacht ik me, dat we eerst wel even de boodschap voor J konden doen. Die wilde een plankje met afbeelding van naam laten voorzien, voor de vriend van haar moeder en zijn zoon. Terwijl we bij de kraam staan te wachten tot we aan de beurt zijn, mis ik R. Waar is R? Hij was er zojuist nog, dat weet ik zeker, want hij had me een schat laten zien.
De meiden even bij de kraam laten staan, kinderwagen mee, en ff een stukje terug lopen, dan vind ik hem wel....
Nou nee dus. In geen velden of wegen R te zien. En waren het nou lege velden en wegen, dan was het nog makkelijk. Het is echter zo druk (maandag, markt en vakantie) dat je over de hoofden kan lopen.

Ik begin nu toch redelijk bezorgt te raken, en loop weer naar de meiden terug, misschien is hij toch bij de kraam, en heb ik hem alleen gemist. De meiden staan braaf te wachten, maar geen R.
Ik wil de meiden mee, ik wil niet nog meer kinderen kwijt raken.
Na enig protest lopen ze met me mee. Het zoekt niet echt handig, met een sliert kinderen achter je aan, dus plant ik, na over leg de meiden op een muurtje, vlak bij waar we R uit het oog zijn verloren. Met de opdracht te blijven zitten! En goed uit te kijken of ze R zien lopen, in dat geval moet hij bij ze blijven zitten. Ik loop weer terug in de richting waar we vandaan kwamen. Iedere bekende vraag ik of ze R misschien gezien hebben, en gelukkig helpen ook onbekenden met zoeken.
Tis druk, er lopen veel mensen, maar geen R. De hele markt loop ik af, alle bekende en onbekende plekken waar hij wil spelen ga ik langs. Het is geen wegloperig kind, maar je weet het niet, hij is pas 4, hoe werkt zijn hoofd? Vermoedelijk heeft hij weer iets gevonden, heeft dat opgeraapt en zag hij me niet meer toen hij weer opkeek. Wat doe je dan als je 4 bent?

En wat doe je, als je een kind vind? Dan breng je het naar de politie, bedenk ik. Dus loop ik eerst terug naar de 2 meiden, die nog altijd braaf op het muurtje zitten. Ze mogen een bakje vers fruit kopen om het wachten te doden,en beloven andermaal goed uit te kijken naar R.

Ik ga, met de kinderwagen met 2 kindjes erin, naar het politiebureau. De dienstdoende agent neemt een signalement op, want ook daar zit hij niet.
Weer buiten slaat de paniek in alle hevigheid toe. Allerlei doem scenario's flitsen door mijn hoofd. Ik besluit dat ik niet in paniek mag raken, daar heb ik geen tijd voor. En loop, over de markt, weer terug naar de meiden.

Nog steeds is de markt druk, ook zie ik heel veel kinderen van zijn hoogte met rode shirts aan. 2x denk ik hem te zien, en 2x is het een ander kind.
Als ik bij de meiden aankom, zie ik, behalve het blonde en het donkere hoofd, ook een koppie met stiekeltjes haar. R!
Hij krijgt dikke knuffels, en een grote preek. HIJ was niet bang of in paniek. Hij was me kwijt, had gewacht en was toen aan de wandel gegaan. Ineens had zijn zus hem zien aankomen, en had hem gezegt te gaan zitten, en dat hij stout was.

Als ik hem, uren later, nog een extra knuffel geef, en zeg dat hij nooit meer kwijt moet zijn, vraagt hij zich verwonderd af: Ben je nog steeds verdrietig?
Op hem heeft het veeeel minder indruk gemaakt dan op mij. Behalve die opmerking van zijn zus, dat hij stout was, die heeft er wel ingehakt :o))

Cricut en meer

Vandaag was het zover, in Utrecht stond een werkende Cricut voor me klaar, en die zouden we op halen. Wij zouden wij niet zijn, als we niet een tour d' Hollande er van gemaakt hadden.

Dus begonnen we vanmorgen met de boot van 7 uur, richting Utrecht. We hebben een sluiproute die sneller is, en leuker rijdt. Door ons het 'GertJan weggetje' genoemd. R was in een zwerfstemming, en nam een afslag die hij normaal niet neemt, gewoon om eens te kijken waar die heen ging.Nou die ging dus een heel stuk terug. Wat bij mij de opmerking ontlokte :" Zo is het niet sneller" Zijn 'Nee' was erg droog.
Gelukkig viel de D tour nogal mee, en stonden we, net na opening om 9 uur in Utrecht voor Ikea. Ik had nl bedacht dat het slim was om de gordijnen uit de kinderkamer te veranderen. En daartoe eerst de oude gordijnen te verwijderen, inclusief de rails. Bij Ikea wilde ik graag kant en klare gordijnen kopen voor de kinderkamer. Helaas, die gordijnen zijn, per 2, voor een raam van 1.20. En ik had gordijnen nodig voor een raam van 2m64. Shit. Ik stress, en R viel van de graat, en wilde koffie. Ik nog meer stress.
Een goed ontbijt , voor 1 euro bij Ikea, deed wonderen, en ik kon weer 'normaal' denken. Dan maar stof kopen, en zelf ff gordijnen maken. Niet echt wat ik voor vanavond gepland had, maar okay dan.
Alleen, de Ikea was, in de week dat we er niet geweest waren, geheel omgebouwd, en waardoor we naar alles moesten zoeken. eea duurde dus iets langer dan de bedoeling was. Wel leuke stof uitgezocht, en gelijk voor de slaapkamer van J (11) ook. Dan heeft hij ook een leukere kamer als hij thuis komt uit Duitsland volgende week.
Rails gehaald, van die staalkabel waar je met knijpertjes het gordijn aan hangt. Ziet er leuk uit, en, bijkomend voordeel, je stopt de gordijnrails voor 10 m, zo in je tas.

Vervolgens op naar de Cricut. We konden daar om 10 uur terecht. En ja, deze deed het. Een korte demonstratie, het wijst zich nl vanzelf, en wij vertrokken weer. Tenminste, dat was de bedoeling. Ik had echter ook een cartridge 'Celebrations' erbij gekocht, die was apart gelegd, en opgeruimd. Natuurlijk (want bij ons gaat het nooit gewoon) was die zo opgeruimd dat hij onvindbaar was, en bleef. Uiteindelijk hebben we gezegd, dat ze die dan maar mee moest opsturen met de andere twee cartridges, die bij de douane liggen.
Liefst was ik nu naar huis gereden om met de cricut te spelen, maar helaas, er stond nog meer op het programma.

Het volgende programma onderdeel was een reisje naar Zoeterwoude. Zoals je kunt hebben gelezen heb ik bij de verbouwing mijn complete verzameling ouders van nu, en Kinderen weggegooid. Afgelopen woensdag zat ik op Marktplaats weer eens te surfen of ik er niet een stuk of wat kon terug vinden op het net. En zowaar, in Zoeterwoude bood iemand de tijdschriften aan, gratis op te halen.
Tot mijn vreugde, bleek later, zijn het ook nog de jaargangen, of iig een aantal nummers daarvan,waar ik het meeste spijt van heb. Ik dus zo blij als blik. Veel patronen, babykleertjes natuurlijk, maar ook speelgoed, tractaties, en recepeten. Keurig ingebonden.

Na Zoeterwoude gingen we nog niet richting huis, we gingen lunchen bij F R zijn jongste broer. Die wilde graag zijn nieuwe vriendin, wat zeg ik, zijn verloofde aan ons voorstellen.
Het bleek een leuke meid en toen R zijn zus ook nog aanschoof, hebben we nog een genoeglijk uurtje, met veeel inside information over de broers gezamelijk door gebracht.
Een uur later dan gepland gingen we richting huis. Eindelijk.

De boot van half 5 haalden we deze keer op ons sloffen. Op de boot gezellig zitten praten met iemand die we lang niet gezien hadden. Dat is altijd een van de leuke dingen van die boot, je komt nog eens iemand tegen.
Thuis eerst wat opgeruimd, en toen gordijnen in elkaar gezet. Dat ging meer dan voorspoedig en ondanks een MSN sessie, een grote hoeveelheid knuffels die de kinderen nodig hadden, was er daarna ook nog tijd om een half uurtje met de Cricut te spelen. En dat halve uurtje was voldoende om te ontdekken dat het machine een hele boel kan. Morgen hoeven er geen gordijnen gemaakt te worden, geen eten gekookt te worden. Okay een paar wassen gedraait, en eigenlijk wel gestofzuigd en gedweild te worden, maar dat kan een gezamelijk project worden. Morgen mag ik, samen met mijn 8 jarige dochter, spelen met de cricut, en de 4 cartridges die ik er al bij heb. Voorals nog denk ik dat het een heel goede aankoop is. Voor mijn scrapbooks, voor de knutselbehoeftes van de kinderen, en zeker ook voor mijn werk als gastouder zal ik er veel plezier van hebben. Ik hou jullie op de hoogte...

Rare dag

Deze week is gevuld met rare dagen. Koninginnedag was een vrije dag, ook voor mij, maar donderdag, Hemelvaartsdag/Dag van de Arbeid, was gewoon een werkdag. Voor mij dan wel te verstaan, niet voor mijn vriendje, waardoor het wel relaxed werken was. Hij heeft de baby de fles gegeven, dat was wel ff lekker. Had ik toch even mijn handen vrij.
Vandaag was het voor beiden een werkdag. Hij boven, op kantoor, en ik beneden met een hok vol kinderen. Ik had er vanmorgen vijf, en vanmiddag zou ik een paar anderen hebben, waardoor het er de hele dag vijf zouden zijn. Maar toen de moeder van 2 van de kinderen die alleen smorgens zouden zijn, ze op kwam halen, riepen beiden dat ze niet mee gingen. Moeder, die om de hoek woont, ging alleen naar huis.
Kinderen bleven tot een uur of 6 hangen. Toen had ik er 7.
Ik voldoe met mijn gastouderschap aan de regels waardoor ik er maximaal 6 mag oppassen. Toen mijn baas, zoals ik haar gekscherend altijd noem dan ook op bezoek kwam, en koppen telde, had ik wat uit te leggen. Gelukkig nam ze genoegen met mijn ' Ja maar er zijn er al 2 opgehaald'
Ik heb nou eenmaal een kinderhuis, waar buurkinderen ook vaak, en graag, aanwaaien. Met de verbouwing, door mijn jongste al concequent 'Speelkamer' genoemd, zal het nog wel erger worden.

Bij het binnenkomen vanmorgen trokken de eerste al het Little People te voorschijn. En ik heb veel. Het is zulk aantrekkelijk speelgoed dat het een pracht opstelling werd, waar ze de hele dag, af en aan, zonder ruzie, mee gespeeld hebben. Tussen het buitenspelen door.
Omdat de meeste rond half 5 zouden worden opgehaald, gaf ik om 4 uur opdracht dat er toch echt opgeruimd moest worden. Zonder mopperen deden ze allemaal hun best, en om half 5 was de vloer en de tafel weer leeg.

Klinkt als een gezellige gewone doorsnee vakantiedag. Toch was het raar, want al mijn eigen kinderen verblijven elders. De jongste 2 bij hun vader, die daarboven zit de hele voorjaarsvakantie in Duitsland op vakantie. Zoonlief zit op de Animay conventie in Zwolle, Dochter aan het werk op het strand, en de oudste in Praag. Tuurlijk, het is de gang des levens, maar toch is het raar, als je dag zo in het teken staat van kinderen, dat er niet een van mezelf tussen door speelt. Gelukkig kwam er een prachtig tshirtje van Tinus P binnen, maatje 50-56. Waardoor ons kleintje wel weer even heel aanwezig was.
Voor nu ga ik mijn spullen pakken, douchen en te bed. Morgen gaan we met de boot van 7 uur, nog een poging doen de Cricut op te halen.