Kaakchirurg

De afspraak voor de operatie voor 'extractie gebidselement' (klinkt beter toch dan kies trekken)
stond op vrijdag 26 november. Dus mocht ik op donderdag 25 november bellen over de opnametijd.
Tussen 12 en 14 stond in het boekje, en omdat ik smiddags vol met kindjes zit, dacht ik te bellen om 12.15. Een beetje vroeg werd me gezegd, dat was alleen voor de dagbehandeling.
OO, maar ik moet bellen met dagbehandeling zei ik.
Dus weer doorverbonden naar Dagbehandeling, alwaar een vriendelijke stem me vertelde dat er op vrijdag niemand werd opgenomen voor behandeling. Ik stress. Maar gelukkig werd ik doorverbonden naar de afdeling opname, en konden ze me daar vertellen dat ik gewoon op de lijst stond, om 13.00 uur melden, en dan kwam het goed.
Het had een teken moeten zijn :o))

Gisterenochtend om 7 uur ontbeten en om 10 nog een glas water, en met de boot van 11 uur naar de overkant.
We vroegen ons onderweg nog af hoe het toch komt dat het altijd mooi weer is als wij onderweg zijn. Zonnetje, strak blauwe lucht. Voorspoedige reis. Gezellig zitten kletsen, en meezingen met de muziek. Ouderwets gezellig.

Om 12.30 konden we ons melden in het ziekenhuis, en werden we naar de afdeling gebracht. En daar begon het wachten. De verpleegploeg was heel hard bezig, en moest nog lunchen. Wij waren natuurlijk een beetje vroeg, dus voor ze aan opname toekwamen zaten we er al een half uur. Een aardige zuster nam mij en mijn buurman op. We mochten blijven zitten, ze zouden ons vertellen wanneer we een operatiehemd aan zouden moeten trekken.
En toen begon het lange wachten. Om half 3 werd er een meneer voor onderzoek opgenomen, die om kwart voor drie van de afdeling werd gereden. Bij het weggaan zei hij nog dat hij zich voelde alsof hij voordrong bij de kassa, dat waren wij (de 3 anderen op zaal) volmondig met hem eens.
Maar het was net of ze met hem een nieuwe bron van mogelijkheden hadden ontdekt met onze zaal, want binnen een half uur vertrok nr 2, en vlak daarna nr3. Ik mocht me ook omkleden want ik zou ook zo aan de beurt zijn. Dat duurde nog even, pas om half 4 hoorde ik mijn naam op de gang. Eindelijk.

Naar beneden door de lange kale gangen, overstap naar de operatiebrancard, en het inleveren van mijn bril, voor mij altijd het vervelendste, want dan zie ik niets meer, en dan gebeurt het pas.
Maar goed, ik was in het operatie gedeelte, dus ik zou ook niet lang nog wat moeten zien toch?!
NOu wel dus. Vrijdag middag, half 4, dan is een operatiekamer aan het sluiten. Minder anesthesisten in dienst, minder operatie personeel,, dus lag ik in de gang, op een vreselijke brancard, in mijn eentje zonder dat ik echt iets kon zien, te wachten. In mijn hoofd speelde het liedje van Bert en Ernie (Wachten duurt lang) van de sinterklaasCD. Daar moest ik stiekum wel om lachen. Tot mijn vreugde ontdekte ik na een minuut of 10 een klok, die zo groot was dat ik met enige moeite de tijd kon onderscheiden.
Na 3 kwartier hebben ze, op mijn verzoek, naar de afdeling gebeld om Ruurd te melden dat ik nog niet aan de beurt was.
Achter mij hoorde ik een anesthesist zeggen dat hij niet ging overwerken, dat hij gewoon om 4 uur naar huis ging, dat het wel 3 uur geduurd had voor ik van de afdeling kwam (helaas kon ik me er niet tegen aan bemoeien, want ik had best eerder naar beneden willen komen)

Eindelijk, eindelijk om half 5 mocht ik door naar de operatiekamer. Daar constateerde ik dat ik te veel films zag. Want ik had het gevoel dat er zometeen aliens over zouden nemen.
De anesthesist stelde voor me met een kapje in slaap te brengen. Waarop ik zei dat ie zich uit mocht leven, waar men om moest lachen.
Men was verbaasd over het niet reageren op locale anesthesie, maar ook deze mannen zeiden dat het vaker voor komt. Er werd iig niet moeilijk over gedaan. Ik kreeg een kap over mijn neus, en hoe slecht ik op locale anesthesie reageer, zo heftig reageer ik op andere middelen, want ik was zo weg.
Om wakker te worden in een andere ruimte, in een gewoon bed, met een zere kaak, mega misselijk en benauwd. Ook hier was men aan het afsluiten, en dat was vervelend, want er kwam niemand. Ik heb mezelf letterlijk wakker getrokken, want ik wilde maar 1 ding, naar Ruurd, en naar huis. Als ik had gekund, was ik uit bed gestapt, gelijk. Dat de pijn bij het wakker worden behoorlijk fel werd, heb ik verzwegen, Ik was klaar met ziekenhuis, ik wilde weg.

Het was toen 6 uur, hoorde ik iemand zeggen, en schijnbaar heb ik het goed gedaan, want om half 7 reden we het ziekenhuis uit. Ik nog steeds zo misselijk als wat, maar in de auto, bij Ruurd, onderweg naar huis.
Eenmaal thuis stortte ik weer helemaal in, in bed, met Cecilia stijf tegen me aan ben ik zo in slaap gevallen. Om vanmorgen min of meer verkwikt weer wakker te worden.
Heel erg opgelucht dat het achter de rug is, kies eruit, en ze hebben de ontsteking er ook uit gesneden. De kies is dus niet getrokken maar chirurgisch verwijderd. Mijn hoofd is nog wat duf, en ik ben nog steeds wat misselijk, maar dat kan ook komen omdat ik leeg ben. Ik mag nl alleen vloeibaar eten tot maandag.

Het was weer een avontuur, en het ging weer niet 'gewoon' hoewel het voor ons eigenlijk heel gewoon ging :o)

Gastouder

Gastouder ben ik. Zo verdien ik mijn geld, en ik denk dat ik een goede ben, want zowel het gastouderbureau, als de ouders, willen niet dat ik er mee ophoudt. O ik heb ook wel eens mijn dagen dat ik baal van al die kinderen, dat ik eens wat wil waarbij ik mijn handen vrij heb enzovoort, maar over het algemeen vind ik zelf ook dat ik leuk werk heb. Zwaar maar leuk.

De laatste tijd merk ik dat de waardering voor het werk dat ik doe, ontbreekt. Bij mensen uit mijn directe omgeving, die het afdoen als jij zit toch maar thuis. Bij de school van mijn kinderen, waar docenten opmerkingen geven die ik niet kan plaatsen, die dingen van mij willen waar ik nee tegen moet zeggen, vanwege mijn werk, waar ik dan vervolgens laatdunkende reacties over hoor via derden.

Ik hoef geen plaatje te schetsen, dat heb ik al eerder gedaan. Het blijft me verbazen dat mensen zo minachtend denken over het oppassen op andermans kinderen, vooral als de oppas daar een volle baan van heeft gemaakt. O ja, ik geef het grif toe. Ik heb me er ooit ook op verkeken. Maar na 1 middag oppassen had ik door dat oppassen iets heel anders is dan een keertje een kindje te spelen te hebben, of een middagje op de baby van de buurvrouw te passen.
Het is gewoon werk. En niet eens licht werk. Zwaar lichamelijke arbeid komt er missschien niet aan te pas. Maar een pauze heb ik niet. Vandaag heb ik een rustige dag :o) Die pas begon na 8 en doorloopt tot 18.30 vanavond. MOrgen is het zwaarder, dan begint de dat om 7.30 en loopt ook door tot 18.30. Zonder echte pauze.

O ik klaag niet. Ik heb leuk werk. Ik vind het 98% van de tijd leuk om op te passen. De meeste handelingen die erbij komen kijken vind ik leuk, of op zijn minst niet erg. Ik geef toe dat ik niet sta te springen bij de zoveelste poepluier, of de zoveelste beker limonade die omgaat. Maar als een jongetje vreselijke lol heeft omdat je gek doet, of als ze heerlijk aan het spelen zijn, zoals nu, kan ik daar echt van genieten. En als ik zelf de rust in mijn donder heb (zoals nu) dan is het toch heerlijk als een baby bij je op schoot in slaap valt? Zeg nou zelf.
En knutselen met kinderen, ja dat vind ik altijd leuk. Al heb ik op dit moment geen knutselkinderen.

Een beetje waardering zou echter welkom zijn.

Garage

Veel te lang niet geblogd. Ik heb het ook te druk, met leven voornamelijk:o) Niets speciaals dus.
Behalve de laatste dagen. Een van de neveneffecten van het langzaam maar gestaag genezen van mijn enkel (hoewel ik er vrijdag niet op kon staan van de pijn bij het wakker worden) is dat ik wil opruimen. Dat ik de chaos in mijn huis, ontstaan door jarenlang bijhouden maar niet echt aanpakken, wil wegwerken.

Ik heb al keukenkastjes gesopt, ramen gelapt (hoewel je daar niets meer van kan zien:o) maar voor het grotere werk heb ik nog altijd anderen nodig, geheel tot mijn frustratie.
Dus heb ik Ruurd flink geport afgelopen week, en zijn we vrijdagmiddag, na 5 uur begonnen, De garage moest leeg. Sinds de verhuizing, en de verbouwing worden daar dozen gepropt, tot het niet meer kan, en dan nog een paar. Met de Sint opkomst, heb ik een ruimte nodig waar in ongestoord dozen kan opbergen. De garage is daarvoor de aangewezen plek.
Bovendien staan in de garage ook dozen met speelgoed voor de wat grotere kinderen, Thomas the tankengine, lego, playmobile en Littlest Petshop. Die waren zo goed als onbereikbaar geworden. Tijd voor actie dus.

Gisterenavond begonnen met leegtrekken, Viel erg mee, want onder de stapels dozen kwam een prachtig bureau en een pracht van een werktafel te voorschijn. Ruurd heeft eens gebeld voor een opslagruimte, en die kon daar gelijk terecht. De verhuurder had zelfs een box waar we gebruik van konden maken. De eerste kuub staat nu dus goed opgeslagen.
Maar helaas waren we er daarmee nog niet. In het zijkamertje van mijn werkruimte stond een grote witte vakkenkast van Ikea. Mooie kast, maar voor het doel heel ongeschikt, want er kan minder in dan ik hoopte. De boekenkast in de corridor heb ik dus afgelopen week in delen opgeruimd, en de boekenkast in het kamertje er bij gezet. Wat er nog stond vanmorgen uit de kamer gesleept, en op tafel en stoelen gelegd. De chaos in de westwing was nu compleet.
Samen met Joshua heb ik de grote witte kast uit de kamer gehaald, en in de leegontstane ruimte hebben Ruurd en ik 2 stellingkasten gezet. Die zijn nu gevuld met inhoud van de garage, speelgoed, en patronen. Ik blij, want alles is goed bereikbaar, kinderen blij, want de Lego staat weer op de greep (de andere dingen waren ook fijn maar de Lego was even het summum)
En Ruurd blij, want hij kan nu eindelijk in de garage werken.
Wel moet er nog een paar dingen verkocht. 2x maxi cosi, een babyfietsstoeltje (voor de eerste 9 maanden), 2 babyboxen en 6 stoelverhogers voor de auto. Geen idee waarom ik dat allemaal bij elkaar verzameld heb, maar het kan weg :o)

Het is nog niet klaar, want er staat nog het nodige in de westwing, de puntjes op de i zullen we maar zeggen. Maar ik ben zo blij als blik dat het zover klaar is.

Opnieuw beginnen??

Vandaag viel er prive een reactie in mijn mailbox, dat ik allang opnieuw begonnen was, en dat de naam van dit blog veranderd moest worden.

Daar heb ik eens even over nagedacht, en nee, ik ben het er niet mee eens.
Ten eerste ben ik pas net opnieuw begonnen, elke dag heb ik nog te maken met de gevolgen van een nare echtscheiding. Dat verwerken blijkt een lastiger proces dan ik had bedacht, en vooral een langduriger. Ooit heb ik geleerd dat je 3 jaar nodig hebt om een crisis te verwerken. En aangezien ik, eerst alleen, en later samen met Ruurd van crisis naar crisis ging (geboorte van een kind en verhuizing gelden in de psychologie ook als crisis) zijn we nu pas bezig met het 2e jaar na de laatste grote crisis. Ik mag dus nog even.

Ten tweede, ik vind er zelf iets positiefs van uit gaan, van dat opnieuw beginnen. Elke dag is een nieuw begin. Elke dag is een mogelijkheid om de fouten van de vorige dag te verbeteren. Elke dag is een nieuw begin.

Tegenvaller

Een hele grote tegenvaller.

Toen de dokter me uiteindelijk 4 weken loopgips gaf, nam ik me voor dat ik in die 4 weken gewoon belast zonder krukken zou kunnen lopen. Ik zou ze wel eens laten zien dat ik gewoon zou kunnen lopen met gips.

Gisteren waren de 4 weken om, en moesten we naar het AMC om het gips te laten verwijderen, en voor een gesprek met de dokter. Bij het weggaan besloot ik,dat de kruk wel thuis kon blijven.
Ruurd besloot anders, en liep terug voor de kruk, hoofdschuddend om zijn eigenwijze partner.

In het ziekenhuis was het dezelfde broeder die het gips erom gedaan had, die het gips er afhaalde. Ze vonden het kunstwerk van Ruurd zo leuk, dat het voorzichtig werd uitgezaagd. Bij de operatiewond deed het zagen, geheel tegen alle verwachtingen in, zeer.
Toen mocht ik van de tafel afstappen. Wauw, wat voelde dat raar. Net of mijn enkel niet meer wist hoe het moest. Nou had ik DAT wel ingecalculeerd, maar NIET dat het gewoon weer zeer zou doen. Dat lopen met 1 kruk, eigenlijk een brug te ver was, dat ik liever 2 krukken had gehad. Maar ik wilde me niet laten kennen, en dus stroffelde ik achter Ruurd aan naar de spreekkamer van de dokter. Nou ja, eerst maar eens in de wachtkamer.
Zoals te doen gebruikelijk in het AMC, was er een lange wachttijd. Cecilia, die mee was, vermaakte de hele wachtkamer door haar vader te bijten, en dat vervolgens keihard te ontkennen.

De dokter was erg aardig, maar lachte me uit over mijn plan de avond4daagse te gaan lopen vanavond (nee die is hier nu niet, maar bij wijze van spreken) Dat kon ik nog wel even vergeten. Fysiotherapie, en over 6 weken terug komen. Misschien dat ik dan aan het eind van die 4 weken zonder krukken zou kunnen lopen. Deze dokter wilde geen uitspraak doen. Een beetje anticlimax, na zolang gewacht te hebben, stonden we na 5 minuten weer buiten. Ik met voor het eerst in 2 jaar, een schoen aan mijn voet, waar geen enkel extra's tussen zat. Geen gips, geen tape, geen brace. Een raar gevoel.

Toen we bij de balie stonden om een afspraak te maken, werd er op mijn schouder getikt. De chirurg himself. Hoe het met me ging. Hij was het helemaal eens met het loopgips, tot mijn opluchting. Ook vertelde hij dat het heel normaal was dat ik het gevoel had dat mijn voet het niet meer deed. Ik had mijn enkel tenslotte 2 jaar niet goed kunnen gebruiken, mensen hebben dat al na 4 weken gips. Hij dacht dat ik met 6 weken toch heel veel beter zou kunnen lopen. Een echte uitspraak wilde ook hij niet doen, maar hij wist het wel zo te brengen dat ik er weer in durfde te geloven.
Maar tegen vallen deed en doet het wel. Ik had ECHT gedacht dat ik na wat oefenen, gewoon kon lopen. Okay, vandaag nog niet, maar ik had er op gerekend dat ik maandag mijn kinderen naar school zou kunnen brengen. Maar ik ben qua lopen echt 2, misschien zelfs wel 3 weken terug in de tijd. Dat valt me mega tegen.

Twee

Gisteren werd ze 2, en hier poseert ze, in haar nieuw gekregen prinsessenjurk.
Veel meer ga ik niet over de verjaardag zeggen. Het was een verjaardag, zoals wij hem vieren. Behalve dan dat de Humira, samen met een griepprik voor onrust zorgde. Gecombineerd met thuiskomende pubers, was het behalve een gave feestelijke dag, ook een beetje een stressvolle dag.

Vandaag ging ze, met omarijke naar het cb, alwaar ze klein en zwaar gevonden werd. Maar de dokter drukte Omarijke op het hart dat ze niet dik is. Klopt, ze in een compact dametje. Mijn vader zou haar liefkozend een kdp-tje noemen.
Ze is heeeel erg op mij gericht, irritant veel soms. Maar ach, als ze dan op mijn schoot kruipt, en zegt Moemi sief, tja, dan smelt ik..

Twee jaar is ze...