Kaakchirurg

De afspraak voor de operatie voor 'extractie gebidselement' (klinkt beter toch dan kies trekken)
stond op vrijdag 26 november. Dus mocht ik op donderdag 25 november bellen over de opnametijd.
Tussen 12 en 14 stond in het boekje, en omdat ik smiddags vol met kindjes zit, dacht ik te bellen om 12.15. Een beetje vroeg werd me gezegd, dat was alleen voor de dagbehandeling.
OO, maar ik moet bellen met dagbehandeling zei ik.
Dus weer doorverbonden naar Dagbehandeling, alwaar een vriendelijke stem me vertelde dat er op vrijdag niemand werd opgenomen voor behandeling. Ik stress. Maar gelukkig werd ik doorverbonden naar de afdeling opname, en konden ze me daar vertellen dat ik gewoon op de lijst stond, om 13.00 uur melden, en dan kwam het goed.
Het had een teken moeten zijn :o))

Gisterenochtend om 7 uur ontbeten en om 10 nog een glas water, en met de boot van 11 uur naar de overkant.
We vroegen ons onderweg nog af hoe het toch komt dat het altijd mooi weer is als wij onderweg zijn. Zonnetje, strak blauwe lucht. Voorspoedige reis. Gezellig zitten kletsen, en meezingen met de muziek. Ouderwets gezellig.

Om 12.30 konden we ons melden in het ziekenhuis, en werden we naar de afdeling gebracht. En daar begon het wachten. De verpleegploeg was heel hard bezig, en moest nog lunchen. Wij waren natuurlijk een beetje vroeg, dus voor ze aan opname toekwamen zaten we er al een half uur. Een aardige zuster nam mij en mijn buurman op. We mochten blijven zitten, ze zouden ons vertellen wanneer we een operatiehemd aan zouden moeten trekken.
En toen begon het lange wachten. Om half 3 werd er een meneer voor onderzoek opgenomen, die om kwart voor drie van de afdeling werd gereden. Bij het weggaan zei hij nog dat hij zich voelde alsof hij voordrong bij de kassa, dat waren wij (de 3 anderen op zaal) volmondig met hem eens.
Maar het was net of ze met hem een nieuwe bron van mogelijkheden hadden ontdekt met onze zaal, want binnen een half uur vertrok nr 2, en vlak daarna nr3. Ik mocht me ook omkleden want ik zou ook zo aan de beurt zijn. Dat duurde nog even, pas om half 4 hoorde ik mijn naam op de gang. Eindelijk.

Naar beneden door de lange kale gangen, overstap naar de operatiebrancard, en het inleveren van mijn bril, voor mij altijd het vervelendste, want dan zie ik niets meer, en dan gebeurt het pas.
Maar goed, ik was in het operatie gedeelte, dus ik zou ook niet lang nog wat moeten zien toch?!
NOu wel dus. Vrijdag middag, half 4, dan is een operatiekamer aan het sluiten. Minder anesthesisten in dienst, minder operatie personeel,, dus lag ik in de gang, op een vreselijke brancard, in mijn eentje zonder dat ik echt iets kon zien, te wachten. In mijn hoofd speelde het liedje van Bert en Ernie (Wachten duurt lang) van de sinterklaasCD. Daar moest ik stiekum wel om lachen. Tot mijn vreugde ontdekte ik na een minuut of 10 een klok, die zo groot was dat ik met enige moeite de tijd kon onderscheiden.
Na 3 kwartier hebben ze, op mijn verzoek, naar de afdeling gebeld om Ruurd te melden dat ik nog niet aan de beurt was.
Achter mij hoorde ik een anesthesist zeggen dat hij niet ging overwerken, dat hij gewoon om 4 uur naar huis ging, dat het wel 3 uur geduurd had voor ik van de afdeling kwam (helaas kon ik me er niet tegen aan bemoeien, want ik had best eerder naar beneden willen komen)

Eindelijk, eindelijk om half 5 mocht ik door naar de operatiekamer. Daar constateerde ik dat ik te veel films zag. Want ik had het gevoel dat er zometeen aliens over zouden nemen.
De anesthesist stelde voor me met een kapje in slaap te brengen. Waarop ik zei dat ie zich uit mocht leven, waar men om moest lachen.
Men was verbaasd over het niet reageren op locale anesthesie, maar ook deze mannen zeiden dat het vaker voor komt. Er werd iig niet moeilijk over gedaan. Ik kreeg een kap over mijn neus, en hoe slecht ik op locale anesthesie reageer, zo heftig reageer ik op andere middelen, want ik was zo weg.
Om wakker te worden in een andere ruimte, in een gewoon bed, met een zere kaak, mega misselijk en benauwd. Ook hier was men aan het afsluiten, en dat was vervelend, want er kwam niemand. Ik heb mezelf letterlijk wakker getrokken, want ik wilde maar 1 ding, naar Ruurd, en naar huis. Als ik had gekund, was ik uit bed gestapt, gelijk. Dat de pijn bij het wakker worden behoorlijk fel werd, heb ik verzwegen, Ik was klaar met ziekenhuis, ik wilde weg.

Het was toen 6 uur, hoorde ik iemand zeggen, en schijnbaar heb ik het goed gedaan, want om half 7 reden we het ziekenhuis uit. Ik nog steeds zo misselijk als wat, maar in de auto, bij Ruurd, onderweg naar huis.
Eenmaal thuis stortte ik weer helemaal in, in bed, met Cecilia stijf tegen me aan ben ik zo in slaap gevallen. Om vanmorgen min of meer verkwikt weer wakker te worden.
Heel erg opgelucht dat het achter de rug is, kies eruit, en ze hebben de ontsteking er ook uit gesneden. De kies is dus niet getrokken maar chirurgisch verwijderd. Mijn hoofd is nog wat duf, en ik ben nog steeds wat misselijk, maar dat kan ook komen omdat ik leeg ben. Ik mag nl alleen vloeibaar eten tot maandag.

Het was weer een avontuur, en het ging weer niet 'gewoon' hoewel het voor ons eigenlijk heel gewoon ging :o)

Tegenvallen

Natuurlijk is het mijn eigen stomme schuld, of misschien wel struisvogelpolitiek. Maar ik had gedacht, geopereerd, een dag of 2 pijn en ellende, en dan kan ik weer volledig uit de voeten. Tenslotte loop/liep ik al 2 jaar met pijn en een voet die niet wil wat ik wil. Met gips zou dat toch alleen beter worden?
Dus had ik voor woensdag hulp geregeld, en verder zou het toch gewoon kunnen?

Nou het valt dus vies tegen. Het is nu zondag, en ik slik nog steeds pijnstillers omdat het anders niet gaat. Mijn been naar beneden laten hangen is een slecht plan, dan wordt de pijn zo hevig dat pijnstillers ook niet helpen.

Toen ik vrijdag belde voor medicijnen naar het AMC, werd me op het hart gedrukt om toch zoveel mogelijk rust te nemen. Maar hoe ik dat moet doen met een weerbarstige peuter is me niet helemaal duidelijk. Gelukkig komt morgen haar vriendje weer, dan is ze wat gezeglijker.
Vandaag hang ik nog op de bank in de hoop dat veel rust het genezingsproces versnelt.

Dag 2

Ik wilde een verslag schrijven van de operatie, maar de ghostwriter heeft zo een geweldige taak verricht, dat ik het niet eens ga proberen.

Gisteren naar den Helder voor gips. Daar deden ze nogal schamper over het feit dat het in het AMC vergeten was. Dat is natuurlijk ook vrij slordig, maar wel gebruikelijk voor mij. Bij mij gaat er nooit iets gewoon, dat had ik van te voren gezegd.

Op dit moment doet het been nog behoorlijk pijn, gelukkig wordt er gekookt voor me. Ook ben ik erg blij dat ik vandaag per ongeluk vrij ben, en dat Cecilia is opgehaald voor de schoolfotograaf. Ben ik ff een uurtje alleen, echt alleen. Ik heb het koud, en ben misselijk, heel naar allemaal.
Hopelijk voel ik me morgen weer een stuk beter, want morgen moet ik gewoon weer werken.

Maar gelukkig hebben we hulptroepen. Mijn moeder kookt vanavond, en de kinderen, groter dan Cecilia, zijn GEWELDIG. Joshua doet boodschappen, Ruben maakt schoon, en alle kinderen helpen met Cecilia. Van het weekeinde blijf ik in bed, Hoe meer rust nu, hoe beter denk ik.
Als eerst de pijn maar weer eens verdwenen is....

Niet te geloven.

Al sinds 21 juni wacht ik op een oproep van het AMC voor een operatie. De stress daarover werd steeds groter.
Toen ik laatst in Haarlem bij het Kennemergasthuis was, en een operatie datum in de toekomst kreeg aangewezen, was ik toch heel erg opgelucht dat er nu uitzicht was op een oplossing.
Daardoor werd het wachten op de operatie van mijn enkel alleen maar groter.

Het kostte me enige dagen, en afwachten op een rustig moment, maar woensdagochtend lukte het me toch het AMC te pakken te krijgen. Het was iid niet het goede nummer, maar een goed begin punt. Ik moest een ander nummer hebben, daar zat de mvr van de planning. Maar mvr was alleen bereikbaar tussen 2 en 3 van maandag t/m donderdag. Omdat woensdagmiddag nou eenmaal geen goed moment is om te bellen, mijn alarm gezet op donderdagmiddag 14.00 uur.
Donderdagmiddag gebeld. Een uiterst vriendelijke mevrouw verwees me door naar de planning van de dagbehandeling. Ik kreeg een telefoonnummer, en ze verbond me door.
Ik kreeg een andere vriendelijke mevrouw aan de telefoon, die me helaas niet kon helpen, maar morgen (vandaag dus) was Frank aanwezig, en die deed de planning.

Bij de derde keer bellen vandaag was het raak: Afdeling dagbehandeling met Frank.
Goedemorgen, u spreek met Marrigje Barnard, ik sta op de wachtlijst voor een operatie, en zou zo verschrikkelijk graag weten wanneer ik aan de beurt ben.
F: Ik zie het al, u komt voor een enkel, nou moet ik wel zeggen dat voor de dokter de wachtlijst is opgelopen tot 8 maanden
Ik: Nee, dat meent u niet, ik sta al vanaf 21 juni op de lijst, dan is het toch korter?
F: Ja, vanaf de aanmelding, maar dat wordt dan....
En toen schoot ik vol. 8 maanden, dat zou nog bijna een half jaar wachten betekenen, en dan zou Cecilia bijna naar school gaan voor ik weer kan lopen.
Dat zei ik dus: Nou moet ik geloof ik echt huilen, ik zit al 2 jaar thuis omdat ik niet kan lopen..
F: Nou niet huilen hoor
Ik (sniffend): Echt thuis dan bedoel ik, en we kunnen nergens hulp krijgen, want ik heb alleen maar een gezwikte enkel, dat is niet zo, maar volgens de WMO wel.
F: (met een lachje) OO, nou eens zien ik heb volgende week dinsdag een afmelding, dan zou u kunnen.
Ik: Dat meent u niet?!
F: Natuurlijk meen ik dat wel, ik ga u niet blij maken met een dode mus.

Daarna het zakelijke deel.
Dinsdag as 21 september, op de kop af 10 dagen voor het 2 jaar geleden is dat ik zwikte word ik aan mijn enkel geopereerd.
Frank wenste me een goed weekeinde. Nou behalve een hoop geregel, gaat DAT wel lukken.