Een memorabele Koninginnedag voor mij. Voor het eerst sinds 1994 was ik geen onderdeel van de organisatie van de koninginnemarkt. De koninginnemarkt is een verenigingsmarkt, met kramen en dus een organisatie. Daarnaast hebben wij, zoals in de meeste plaatsen in Nederland een vrijmarkt door de rest van Den Burg.
Ik was wakker om 7 uur, en hoefde me niet te haasten. Een raar gevoel was dat. Ik hoefde niet naar de markt. Pas om half 10 was het hele gezin zover dat ze naar de markt konden vertrekken.
De jongste van 4 vond het helemaal geweldig. Zoveel kramen, zoveel leuke dingen, bij elk kleedje riep hij wat hij wilde hebben. Het duurde even voor we hem duidelijk konden maken dat dat echt niet ging. Dat hij echt wat mocht uitzoeken en doen, maar niet bij elke kraam.
Tot zijn grote vreugde mocht hij wel de brandweerauto, die hij gelijk zag bij het 4e kleedje dat we tegen kwamen, wel kopen. Ik scoorde daar een geweldig wikkeldeken voor de baby, ik dus ook blij :o))
Mijn doel was, patroonbladen (Andrea, Knippie baby, Steek,dat soort) en van die karren waar 1 jarige op kunnen zitten en rijden. Ik had er 2, en er ging er een paar weken geleden een stuk. Nou was die al 23 jaar oud. Het is alleen, met de hoeveelheid peuters die ik vaak om me heen heb, onhandig om er maar 1 te hebben.
Ondanks dat we een kleine 3 uur door den Burg hebben geslenterd, en het nodig hebben gekocht ben ik niet geslaagd in mijn doel.
Wel hebben we, voor maar 5 euro's een geweldig stuk speelgoed gescoord van Little People. Okay, niet de allernieuwste serie, maar toch. L. was er zo blij mee dat ze het grote stuk speelgoed de hele weg naar huis heeft gedragen. Uiteindelijk heb ik zelf ook nog een boek gekocht. En als ik dat doe, doe ik het goed. Het boek heeft 719 bladzijden om te lezen.
Thuia waren we redelijk af, L en R gingen gelijk aan de slag met het Little People, samen met de verzameling die we al hebben konden ze een heel Little People dorp cq pretpark bouwen.
Ik heb zitten lezen in mijn nieuwe boek.
We zouden om 14.45 samen met mijn zus een vossenjacht door Den Burg doen, maar die zat vast bij het orgel in de katholieke kerk, want daar was de luchtzak van stuk, en die moest gerepareerd worden. Morgen is er een viering en zonder orgel is dat toch minder viering.
Om half 4 kwam ze ons toch nog halen. De Vossenjacht was zowel goed georganiseerd als erg leuk om te doen. Helaas hadden we te weinig tijd om alle 23 vossen te vinden, we hadden er wel genoeg om de puzzel op te lossen. L, pas 8, bleek een geweldige puzzelaarster.
Weer thuis gingen de kinderen lekker met hun nieuwe speelgoed spelen, en toen het weer opklaarde, ook buiten.
Ruurd wilde wel patat eten, dus werd er patat gehaald, waarna we naar de Meierblis vertrokken.
Tot mijn grote verbazing was de blis nog niet aan. Wel een veelheid van kleine vuurtjes, waar L en R(allebei mijn R-en) ook aan mee wilde doen. Helaas woei het zo erg, en was er zoveel rook dat we naar de rand moesten vluchten. Niet erg, het vuur was toch goed te zien.
Maar omdat het toch blijft trekken zijn we uiteindelijk toch het veld weer op gegaan, en hebben een verlaten vuurtje geadopteerd. L en R helemaal gelukkig met het vuur, het vuurtje en alles.
Ondanks de grote rook ontwikkeling, die vlak voor ons heen woei, was het een heel spectakel.
Toen het begon te regenen zijn we naar huis gegaan. Gelukkig maar, want we waren net thuis toen het losbarstte. Niet lang, maar wel heftig. De diehards zitten er nog, nat of niet, en de blis? Die kan een flinke stortbui wel hebben, die brand nog dagen na.
Thuis alles in de was, en iedereen onder de douche. Ondanks dat, zullen we nog dagen naar rook ruiken, maar dat hoort, de dagen na de Meierblis.
woensdag, april 30, 2008
dinsdag, april 29, 2008
Spannende tijden
Eens kijken, waar zal ik beginnen? Ik kan hier geloof ik geen spannend stukje van maken, in de zin dat de lezer pas na lezing weet waar het over gaat. Laat ik het dan maar, recht voor zijn raap melden.
Op dit moment ben ik 14 weken en 1 dag in verwachting. Dat is op zich al spannend. Afgelopen weken waren extra spannend.
Vanwege mijn leeftijd, en omdat het momenteel standaard is, werd ons een combinatietest aangeboden bij de eerste zwangerschapscontrole.
9 April konden we, smorgens om 8.50 terecht. Prachtige echo, gynaecoloog was meer dan tevreden. Maar, zei hij er bij, de bloeduitslagen hebben invloed op de uiteindelijke uitslag.
Vanwege de goede echo gingen we toch positief gestemd naar huis. Maandag erna mochten we bellen voor de uitslag van het bloed.
Die maandag om 2 uur belde ik voor de bloeduitslagen. Die waren er nog niet zei de assistente. Ik moest dinsdag maar even terug bellen.
Rond 5 uur smiddags ging die zelfde maandag de telefoon. De gynaecoloog zelf, met slecht nieuws. De bloeduitslagen waren slecht. In het geheel kwam ik nog niet uit op een verhoogde kans, maar het was wel onduidelijk nu.
We mochten maandag, een week later, bij hem komen voor een gesprek.
Dus gingen wij, vorige week maandag vroeg naar Den Helder voor een gesprek. De arts was erg direct. Hij vertelde de problemen die een kind met het syndroom van Down kan hebben, en wat de invloed daarvan is op een gezin. Maar zei hij erbij, ik schat jullie in als mensen die het kind niet zullen afdrijven, dus wat wil je.
Aangezien ik meestal van het snelle beslissen ben, besloot ik per direct dat ik voor een punctie ging. En toen ging het snel.
Omdat het nog kon, wilde de dokter graag dat we een vlokkentest lieten doen. Vanwege de duur van mijn zwangerschap kon dat alleen nog dinsdag en woensdag. Volgens de assistente in het Gemini zou het woensdag worden, werd ik er tussen door geschoven, het AMC zou terug bellen.
Na 10 minuten werd ons verteld dat we smiddags gebeld zouden worden omdat het nog even kon duren.
Dus wij naar huis, toch wel een beetje aangeslagen door alles.
Maar positief als ik ben, of misschien nuchter als ik ben, heb ik het naast me neer gelegd en heb gewoon thuis de dingen gedaan die ik moest en wilde doen.
Om half 5 smiddag werden we gebeld. De volgende dag om 1300 uur konden we terecht. Het kostte een paar uur om alles geregeld te hebben voor de dag erna. Ik heb nl nogal wat oppaskinderen op dinsdag. En dat niet alleen, de rest van de week wilde ik ook vrij, in alle boeken las ik nl dat je rust moest nemen na een vlokkentest.
Dinsdag gingen we met de boot van 9 uur richting Amsterdam. Dan waren we iig op tijd in Amsterdam. Eerst maar een rondje Ikea, dat zit vlak naast het AMC. Het werd een kort rondje, omdat ik me toch niet goed kon concentreren. Hoewel het samen met R zoals gewoonlijk erg gezellig was.
We waren, door alles al om 1200 in het AMC. Toch maar gelijk naar boven, naar de polikliniek prenatale diagnostiek. Aldaar ingeschreven. Er was een probleem met de eerdere kinderen. Ik kon er nl 'maar' 4 opschrijven, en dan heb ik toch altijd 2 plekjes te kort. Nadat ik de jongste 4 had opgeschreven, zei de assistente die de administratie in orde maakte, dat de andere 2 er ook op hoorde 'Anders voelde ze zich buitengesloten' Eindelijk iemand die het snapt, want dat was mijn gevoel precies.
We mochten plaats nemen in de hal. En toen begon het lange wachten. Ik heb wel vaker behandelingen in het AMC gehad, en altijd was het lang wachten. Toen ik hoorde dat ik om 1300 uur aan de beurt was, zei ik gelijk, dan ben ik om 13.30 aan de beurt. Aangezien we tegen 12.15 in de wachtkamer zaten, zou het een lange zit worden. Ik heb een tijdschrift gelezen, R een ander. Na zo'n 3 kwartier had ik geen zin meer, we hadden wat gekletst, gelachen omdat ik misselijk werd van de geur van koffie. Daarna heb ik maar mensen gekeken. De spanning nam toe. Wat zou de echo, de test uitwijzen? Zou ik nog zo positief zijn als ik de spreekkamer uit kwam?
Na wat een eeuwigheid leek ging de deur van de echopunctiekamer open. 2 ouders en een serie mensen in witte jassen kwamen naar buiten. Een blik op de klok leerde me dat wij de volgende waren die naar binnen geroepen zou worden.
Precies om 13.30 werden we naar binnen geroepen, door een arts die zich verontschuldigde dat ze inviel voor een ander.
Ik mocht op de tafel plaats nemen, en er werd een uitgebreide echo gemaakt. Alle Downmakers werden gezocht, en, naar zeggen van de arts, niet gevonden.
Toen de vlokkentest. Dat is minder. De prik om de huid te verdoven is een rotprik, dat wist ik, was ik op voorbereid. Dan is er de gekke ervaring dat ik de naald mijn huid zag binnendringen en zijn weg zoeken naar de baarmoederwand en de placenta.
Toen de naald de placenta had gevonden ben ik opgehouden met kijken om dat het toch wel erg veel pijn deed, en al mijn concentratie nodig had om stil te liggen, en de pijn beheersbaar te houden. Ik was heel blij toen het klaar was, en nog meer opgelucht toen bleek dat 1 keer prikken genoeg vlokken had opgeleverd voor een test. Ik had nl gelezen dat ze, in sommige gevallen, wel 3 keer moeten prikken voor voldoende vlokken.
Deze dames, arts en verpleegkundige, waren werkelijk een dreamteam. Ik ben ze heel erg dankbaar voor hun goede zorg, hun medemenselijkheid, hun betrokkenheid, en niet te vergeten, hun humor.
Voor ik weg ging, werd me nog verteld dat ik, bij de uitslag, ook kon vragen naar het geslacht van de baby. Dat leverde tussen R en mij enige discussie of we het willen weten.
De uitslag duurt een week tot 10 dagen, en met de rare dagen deze week (koninginnedag, hemelvaartsdag) stel ik me in op vrijdag voor de uitslag.
Ik probeer niet te denken aan de uitslag, en dat lukt aardig tot maandag. Ik let er op dat ik de hele dag de telefoon hoor, en mijn mobiel bij me heb. Rationeel vertel ik mezelf dat het niet kan, al een uitslag.
En dan gaat, om 1600 uur, de telefoon. Op mijn ' Met Marrigje' maakt de andere kant zich kenbaar als zijnde Prenatale screaning AMC. Mijn hart slaat een paar slagen over, en de bloeddruk stijgt voelbaar, adem stokt in mijn keel. De mevr aan de andere kant van de telefoon maakt haar zin snel af.
' De eerste uitslagen zijn binnen, en die zijn goed!'
Ik haal diep adem, mijn hart doet het weer.
Als ik ophang, en R probeer te bereiken begin ik te huilen, heel erg. Toch meer spanning opgebouwd dan ik dacht. R is ook opgelucht. Ook mijn dochter van 8 is erg blij met de uitslag.
Er wordt nog verder onderzoek gedaan. Die uitslag komt pas over 2 tot 3 weken. Beetje spannend is het nog wel, maar is een zwangerschap dat niet altijd?
Op dit moment ben ik 14 weken en 1 dag in verwachting. Dat is op zich al spannend. Afgelopen weken waren extra spannend.
Vanwege mijn leeftijd, en omdat het momenteel standaard is, werd ons een combinatietest aangeboden bij de eerste zwangerschapscontrole.
9 April konden we, smorgens om 8.50 terecht. Prachtige echo, gynaecoloog was meer dan tevreden. Maar, zei hij er bij, de bloeduitslagen hebben invloed op de uiteindelijke uitslag.
Vanwege de goede echo gingen we toch positief gestemd naar huis. Maandag erna mochten we bellen voor de uitslag van het bloed.
Die maandag om 2 uur belde ik voor de bloeduitslagen. Die waren er nog niet zei de assistente. Ik moest dinsdag maar even terug bellen.
Rond 5 uur smiddags ging die zelfde maandag de telefoon. De gynaecoloog zelf, met slecht nieuws. De bloeduitslagen waren slecht. In het geheel kwam ik nog niet uit op een verhoogde kans, maar het was wel onduidelijk nu.
We mochten maandag, een week later, bij hem komen voor een gesprek.
Dus gingen wij, vorige week maandag vroeg naar Den Helder voor een gesprek. De arts was erg direct. Hij vertelde de problemen die een kind met het syndroom van Down kan hebben, en wat de invloed daarvan is op een gezin. Maar zei hij erbij, ik schat jullie in als mensen die het kind niet zullen afdrijven, dus wat wil je.
Aangezien ik meestal van het snelle beslissen ben, besloot ik per direct dat ik voor een punctie ging. En toen ging het snel.
Omdat het nog kon, wilde de dokter graag dat we een vlokkentest lieten doen. Vanwege de duur van mijn zwangerschap kon dat alleen nog dinsdag en woensdag. Volgens de assistente in het Gemini zou het woensdag worden, werd ik er tussen door geschoven, het AMC zou terug bellen.
Na 10 minuten werd ons verteld dat we smiddags gebeld zouden worden omdat het nog even kon duren.
Dus wij naar huis, toch wel een beetje aangeslagen door alles.
Maar positief als ik ben, of misschien nuchter als ik ben, heb ik het naast me neer gelegd en heb gewoon thuis de dingen gedaan die ik moest en wilde doen.
Om half 5 smiddag werden we gebeld. De volgende dag om 1300 uur konden we terecht. Het kostte een paar uur om alles geregeld te hebben voor de dag erna. Ik heb nl nogal wat oppaskinderen op dinsdag. En dat niet alleen, de rest van de week wilde ik ook vrij, in alle boeken las ik nl dat je rust moest nemen na een vlokkentest.
Dinsdag gingen we met de boot van 9 uur richting Amsterdam. Dan waren we iig op tijd in Amsterdam. Eerst maar een rondje Ikea, dat zit vlak naast het AMC. Het werd een kort rondje, omdat ik me toch niet goed kon concentreren. Hoewel het samen met R zoals gewoonlijk erg gezellig was.
We waren, door alles al om 1200 in het AMC. Toch maar gelijk naar boven, naar de polikliniek prenatale diagnostiek. Aldaar ingeschreven. Er was een probleem met de eerdere kinderen. Ik kon er nl 'maar' 4 opschrijven, en dan heb ik toch altijd 2 plekjes te kort. Nadat ik de jongste 4 had opgeschreven, zei de assistente die de administratie in orde maakte, dat de andere 2 er ook op hoorde 'Anders voelde ze zich buitengesloten' Eindelijk iemand die het snapt, want dat was mijn gevoel precies.
We mochten plaats nemen in de hal. En toen begon het lange wachten. Ik heb wel vaker behandelingen in het AMC gehad, en altijd was het lang wachten. Toen ik hoorde dat ik om 1300 uur aan de beurt was, zei ik gelijk, dan ben ik om 13.30 aan de beurt. Aangezien we tegen 12.15 in de wachtkamer zaten, zou het een lange zit worden. Ik heb een tijdschrift gelezen, R een ander. Na zo'n 3 kwartier had ik geen zin meer, we hadden wat gekletst, gelachen omdat ik misselijk werd van de geur van koffie. Daarna heb ik maar mensen gekeken. De spanning nam toe. Wat zou de echo, de test uitwijzen? Zou ik nog zo positief zijn als ik de spreekkamer uit kwam?
Na wat een eeuwigheid leek ging de deur van de echopunctiekamer open. 2 ouders en een serie mensen in witte jassen kwamen naar buiten. Een blik op de klok leerde me dat wij de volgende waren die naar binnen geroepen zou worden.
Precies om 13.30 werden we naar binnen geroepen, door een arts die zich verontschuldigde dat ze inviel voor een ander.
Ik mocht op de tafel plaats nemen, en er werd een uitgebreide echo gemaakt. Alle Downmakers werden gezocht, en, naar zeggen van de arts, niet gevonden.
Toen de vlokkentest. Dat is minder. De prik om de huid te verdoven is een rotprik, dat wist ik, was ik op voorbereid. Dan is er de gekke ervaring dat ik de naald mijn huid zag binnendringen en zijn weg zoeken naar de baarmoederwand en de placenta.
Toen de naald de placenta had gevonden ben ik opgehouden met kijken om dat het toch wel erg veel pijn deed, en al mijn concentratie nodig had om stil te liggen, en de pijn beheersbaar te houden. Ik was heel blij toen het klaar was, en nog meer opgelucht toen bleek dat 1 keer prikken genoeg vlokken had opgeleverd voor een test. Ik had nl gelezen dat ze, in sommige gevallen, wel 3 keer moeten prikken voor voldoende vlokken.
Deze dames, arts en verpleegkundige, waren werkelijk een dreamteam. Ik ben ze heel erg dankbaar voor hun goede zorg, hun medemenselijkheid, hun betrokkenheid, en niet te vergeten, hun humor.
Voor ik weg ging, werd me nog verteld dat ik, bij de uitslag, ook kon vragen naar het geslacht van de baby. Dat leverde tussen R en mij enige discussie of we het willen weten.
De uitslag duurt een week tot 10 dagen, en met de rare dagen deze week (koninginnedag, hemelvaartsdag) stel ik me in op vrijdag voor de uitslag.
Ik probeer niet te denken aan de uitslag, en dat lukt aardig tot maandag. Ik let er op dat ik de hele dag de telefoon hoor, en mijn mobiel bij me heb. Rationeel vertel ik mezelf dat het niet kan, al een uitslag.
En dan gaat, om 1600 uur, de telefoon. Op mijn ' Met Marrigje' maakt de andere kant zich kenbaar als zijnde Prenatale screaning AMC. Mijn hart slaat een paar slagen over, en de bloeddruk stijgt voelbaar, adem stokt in mijn keel. De mevr aan de andere kant van de telefoon maakt haar zin snel af.
' De eerste uitslagen zijn binnen, en die zijn goed!'
Ik haal diep adem, mijn hart doet het weer.
Als ik ophang, en R probeer te bereiken begin ik te huilen, heel erg. Toch meer spanning opgebouwd dan ik dacht. R is ook opgelucht. Ook mijn dochter van 8 is erg blij met de uitslag.
Er wordt nog verder onderzoek gedaan. Die uitslag komt pas over 2 tot 3 weken. Beetje spannend is het nog wel, maar is een zwangerschap dat niet altijd?
maandag, april 28, 2008
Streepjes
' met een been op de stoep, en 1 been op de straat'
Dat liedje speelt steeds door mijn hoofd als ik door het centrum van den Burg loop. Ik was nl een meisje als uit bovenstaand liedje van Kinderen voor Kinderen. Ik liep met 1 been op de stoep, en 1 been op de straat, volgens een vast patroon, en deed ik dat niet, dan konden er, niet nader omschreven, rampen gebeuren.
In de oneindige wijsheid van het gemeentebestuur is nl besloten dat de straat in streepjes moest worden gelegd. En dan niet regelmatige streepjes,maar wisselend van breedte. Een patroon zeg maar.
Natuurlijk kan ik daar niet overheen lopen zonder me aan dat patroon te houden. Niet op twee kleuren stenen staan. Wat lastig is, omdat de streepjes niet van regelmatige grootte zijn.
Nou heb ik wel een truc ontdekt, nl in de goot lopen. Helaas kan dat ook niet overal, want het centrum van den Burg, is natuurlijk wel een centrum. Dat betekend winkels, wat weer borden en rekken betekend,die, op last van de brandweer, niet te ver op straat mogen staan. Dus een doorlopende doorgang van de goot blokkeren.
Uit alle macht probeer ik die rare gewoonte af te leren, helaas zit die er zo ingesleten dat ik het onbewust blijf doen. Ik wacht nu maar op een herbestrating van het centrum, in de hoop dat de streepjes dan weer verdwijnen.
Dat liedje speelt steeds door mijn hoofd als ik door het centrum van den Burg loop. Ik was nl een meisje als uit bovenstaand liedje van Kinderen voor Kinderen. Ik liep met 1 been op de stoep, en 1 been op de straat, volgens een vast patroon, en deed ik dat niet, dan konden er, niet nader omschreven, rampen gebeuren.
In de oneindige wijsheid van het gemeentebestuur is nl besloten dat de straat in streepjes moest worden gelegd. En dan niet regelmatige streepjes,maar wisselend van breedte. Een patroon zeg maar.
Natuurlijk kan ik daar niet overheen lopen zonder me aan dat patroon te houden. Niet op twee kleuren stenen staan. Wat lastig is, omdat de streepjes niet van regelmatige grootte zijn.
Nou heb ik wel een truc ontdekt, nl in de goot lopen. Helaas kan dat ook niet overal, want het centrum van den Burg, is natuurlijk wel een centrum. Dat betekend winkels, wat weer borden en rekken betekend,die, op last van de brandweer, niet te ver op straat mogen staan. Dus een doorlopende doorgang van de goot blokkeren.
Uit alle macht probeer ik die rare gewoonte af te leren, helaas zit die er zo ingesleten dat ik het onbewust blijf doen. Ik wacht nu maar op een herbestrating van het centrum, in de hoop dat de streepjes dan weer verdwijnen.
zaterdag, april 26, 2008
Cricut
Afgelopen woensdag kreeg ik bericht, de Cricut was aangekomen. Vandaag gingen we dus naar Utrecht om de Cricut op te halen. Wat zeg ik, om de Cricut Expression op te halen.
R besloot dat de boot van 7 uur een goed plan was, en wie ben ik om daar tegen in te gaan. Ervaring leert dat de dagjes uit samen goed zijn voor een hoop lol die kunnen mij niet lang genoeg duren, en ook niet vroeg genoeg beginnen.
Het was nog heel stil op de weg, waardoor we, ondanks een paar keer verkeerd rijden van R, om 9 uur in Utrecht waren. Alles nog dicht natuurlijk, ook al tot groot vermaak van mij. Gelukkig heb je dan altijd Ikea, daar hebben we lekker ontbeten. Dat kan daar voor 1 euro pp, geen slecht plan dus.
Na een rondje Ikea , en nog een andere meubelzaak, was het tijd om naar de Cricut af te reizen.
Ergens in een flat, 8 hoog, stond die op me te wachten. Ik verheugde me er erg op, en zag vol spanning uit naar de demonstratie die me beloofd was.
Eenmaal boven stond de Cricut, nog geheel in de doos, geseald en wel, op tafel. Voor een demonstratie moest hij eerst uitgepakt. Verzenddoos, Cricutdoos, alle beschermvellen eraf, en we waren weer 10 minuten verder, want wat is dat ding goed ingepakt!
Toen de snoeren. In de doos zit , speciaal voor de Europese markt, een speciale adaptor, waar dan nog een speciale nederlandse stekker bij moet. Scrapdelight voegt die erbij, service van de zaak.
Als alle snoertjes zijn aangesloten, en de stekker in het stopcontact zit, druk je op de, niet te missen, aan-knop.
Zo gezegd zo gedaan, We drukten op de aan-knop en toen..............gebeurde er niets. Helemaal niets. Na eea 2 keer losgekoppeld en opnieuw aangesloten te hebben, deed de Cricut na 20 minuten nog steeds niets. Ergens zit, waarschijnlijk, een los contact, want een deel van de Cricut ontving wel stroom. zichtbaar doordat het lichtje van de aan-knop wel aanging.
De verkoopster zat er erg mee aan, ondanks de verzekering onzerzijds dat het niet ongewoon is voor ons, om dingen anders te laten verlopen dan normaal.
Vandaag nog ging ze contact leggen met Provocraft, en proberen maandag een nieuwe verzonden te krijgen. Zodat ik zo snel mogelijk een nieuwe Cricut kan ophalen, dan wel kan ontvangen.
Nog even wachten dus, voor ik kan gaan spelen met de Cricut.
Natuurlijk was het geen verloren dag in Utrecht. Samen met M en M (dochter en haar vriend) hebben we een heerlijke paar uur in Utrecht doorgebracht, te beginnen met een gewelige, en heel gezellige lunch aan de Oude Gracht, of eigenlijk, op een brug over de oude gracht.
Beetje minder was dat we er 3 kwartier, bijna een uur over deden om de stad weer uit te komen door een combinatie van erge drukte en verkeerschaos. Dankzij het mooie weer, was het niet zo heel erg.We hadden contact met mede file rijders, over het algemeen contact waar ik vrolijk van word, en R ook.
R besloot dat de boot van 7 uur een goed plan was, en wie ben ik om daar tegen in te gaan. Ervaring leert dat de dagjes uit samen goed zijn voor een hoop lol die kunnen mij niet lang genoeg duren, en ook niet vroeg genoeg beginnen.
Het was nog heel stil op de weg, waardoor we, ondanks een paar keer verkeerd rijden van R, om 9 uur in Utrecht waren. Alles nog dicht natuurlijk, ook al tot groot vermaak van mij. Gelukkig heb je dan altijd Ikea, daar hebben we lekker ontbeten. Dat kan daar voor 1 euro pp, geen slecht plan dus.
Na een rondje Ikea , en nog een andere meubelzaak, was het tijd om naar de Cricut af te reizen.
Ergens in een flat, 8 hoog, stond die op me te wachten. Ik verheugde me er erg op, en zag vol spanning uit naar de demonstratie die me beloofd was.
Eenmaal boven stond de Cricut, nog geheel in de doos, geseald en wel, op tafel. Voor een demonstratie moest hij eerst uitgepakt. Verzenddoos, Cricutdoos, alle beschermvellen eraf, en we waren weer 10 minuten verder, want wat is dat ding goed ingepakt!
Toen de snoeren. In de doos zit , speciaal voor de Europese markt, een speciale adaptor, waar dan nog een speciale nederlandse stekker bij moet. Scrapdelight voegt die erbij, service van de zaak.
Als alle snoertjes zijn aangesloten, en de stekker in het stopcontact zit, druk je op de, niet te missen, aan-knop.
Zo gezegd zo gedaan, We drukten op de aan-knop en toen..............gebeurde er niets. Helemaal niets. Na eea 2 keer losgekoppeld en opnieuw aangesloten te hebben, deed de Cricut na 20 minuten nog steeds niets. Ergens zit, waarschijnlijk, een los contact, want een deel van de Cricut ontving wel stroom. zichtbaar doordat het lichtje van de aan-knop wel aanging.
De verkoopster zat er erg mee aan, ondanks de verzekering onzerzijds dat het niet ongewoon is voor ons, om dingen anders te laten verlopen dan normaal.
Vandaag nog ging ze contact leggen met Provocraft, en proberen maandag een nieuwe verzonden te krijgen. Zodat ik zo snel mogelijk een nieuwe Cricut kan ophalen, dan wel kan ontvangen.
Nog even wachten dus, voor ik kan gaan spelen met de Cricut.
Natuurlijk was het geen verloren dag in Utrecht. Samen met M en M (dochter en haar vriend) hebben we een heerlijke paar uur in Utrecht doorgebracht, te beginnen met een gewelige, en heel gezellige lunch aan de Oude Gracht, of eigenlijk, op een brug over de oude gracht.
Beetje minder was dat we er 3 kwartier, bijna een uur over deden om de stad weer uit te komen door een combinatie van erge drukte en verkeerschaos. Dankzij het mooie weer, was het niet zo heel erg.We hadden contact met mede file rijders, over het algemeen contact waar ik vrolijk van word, en R ook.
vrijdag, april 25, 2008
updates
Op dit moment ben ik zo bezig met andere dingen, dat ik vergeet te bloggen. Of nee, tegen de tijd dat ik aan bloggen toekom, heb ik zo geen zin meer in de computer, dat ik hem uit zet.
Bloggen zou nl betekenen foto's bewerken voor plaatsing, en daar heb ik, momenteel, een hekel aan.
Even een geschreven update dan maaar, dan zal ik R lief aankijken dit weekeinde zodat hij voor de foto's kan zorgen. (handig zo'n computernerd als vriendje)
De bouw gaat zeer voorspoedig. Inmiddels staat het geraamte. Gebouwd volgens het systeem van ' houtskelette' Niet dat het nu bijna af is, maar voor het oog wel. Eind volgende week moet dat klaar zijn, en beginnen ze met de afwerking. Dat gaat een flinke periode in beslag nemen, en dan komen ook de leuke dingen. De tegels, stucadoor, vloer cq vloerbedekking. En meer van dat.
Afgelopen week was er voornamelijk ziekte in huis. De ene nacht na de ander spuugde een kind 1 of 2 bedden onder. En zelf heb ik vermoedelijk ook een tic van de buikgriep te pakken gehad.
Met daarbij het gegeven dat ik een tweetal dagen geen was heb kunnen doen, en de rest van de week beperkt, kan je je voorstellen hoe de bergen was er uit zag?
Vanmiddag is J voor een tweetal weken naar Duitsland (het Zwarte Woud) vertrokken om met de familie van 1 van mijn oppaskinderen mee op vakantie te gaan. Hij had er zin in, en ook al zal ik hem missen, ik geniet met hem mee.
Wordt vervolgd
Bloggen zou nl betekenen foto's bewerken voor plaatsing, en daar heb ik, momenteel, een hekel aan.
Even een geschreven update dan maaar, dan zal ik R lief aankijken dit weekeinde zodat hij voor de foto's kan zorgen. (handig zo'n computernerd als vriendje)
De bouw gaat zeer voorspoedig. Inmiddels staat het geraamte. Gebouwd volgens het systeem van ' houtskelette' Niet dat het nu bijna af is, maar voor het oog wel. Eind volgende week moet dat klaar zijn, en beginnen ze met de afwerking. Dat gaat een flinke periode in beslag nemen, en dan komen ook de leuke dingen. De tegels, stucadoor, vloer cq vloerbedekking. En meer van dat.
Afgelopen week was er voornamelijk ziekte in huis. De ene nacht na de ander spuugde een kind 1 of 2 bedden onder. En zelf heb ik vermoedelijk ook een tic van de buikgriep te pakken gehad.
Met daarbij het gegeven dat ik een tweetal dagen geen was heb kunnen doen, en de rest van de week beperkt, kan je je voorstellen hoe de bergen was er uit zag?
Vanmiddag is J voor een tweetal weken naar Duitsland (het Zwarte Woud) vertrokken om met de familie van 1 van mijn oppaskinderen mee op vakantie te gaan. Hij had er zin in, en ook al zal ik hem missen, ik geniet met hem mee.
Wordt vervolgd
dinsdag, april 08, 2008
kaartjes
Zaterdag ben ik met een vriendin naar een stempelbeurs geweest.
Een hele dag snuffelen tussen stempels, inkt, allerlei poeders. Workshops bekijken (geen tijd gehad om ze ook te volgen)
Zondag even gespeeld, slechts met 2 stempels. En een nieuwe techniek uitgeprobeerd. Dat wordt wel een van mijn favorieten! Kijk zelf maar. De eerste zeemeermin is gewoon gestempeld in ingekleurd (nou ja gewoon, met embossingpoeder en pareltjes met een glaze pen) De tweede zeemeermin is met perfect resist gestempeld en daarna ingekleurd met stempelinkt.
Het olifantje is gestempeld, daarna gemaskerd. Vervolgens heb ik de bloemen gestempeld met perfect resist, en ingekleurd met stempelinkt.
Dan het masker weer verwijderd. en dit is het resultaat.
Een hele dag snuffelen tussen stempels, inkt, allerlei poeders. Workshops bekijken (geen tijd gehad om ze ook te volgen)
Zondag even gespeeld, slechts met 2 stempels. En een nieuwe techniek uitgeprobeerd. Dat wordt wel een van mijn favorieten! Kijk zelf maar. De eerste zeemeermin is gewoon gestempeld in ingekleurd (nou ja gewoon, met embossingpoeder en pareltjes met een glaze pen) De tweede zeemeermin is met perfect resist gestempeld en daarna ingekleurd met stempelinkt.
Het olifantje is gestempeld, daarna gemaskerd. Vervolgens heb ik de bloemen gestempeld met perfect resist, en ingekleurd met stempelinkt.
Dan het masker weer verwijderd. en dit is het resultaat.
Dag 1
Geen idee of ik het volhoud, een dagelijks verslag van de verbouwing. Maar gisteren was wel erg spectaculair.
Om te beginnen werd het terras afgebroken, en aan het eind van de dag kwam er een kraan om een bouwput te graven, en de grond klaar te maken voor de riolering. Geheel tot mijn verbazing moet die helemaal naar voren, terwijl er ook een lijn ligt door de achtertuin.
Vandaag zou de riolering gelegd worden. En de wasmachine in de garage aangesloten. En dat is maar goed ook, want ik kan de badkamer niet meer in van de hoeveelheid was die er ligt.
R (4) is niet bij de bouw weg te slaan. Ik heb met de mannen afgesproken dat ze het me ff melden als ze hem niet kunnen gebruiken. Gelukkig vinden ze zijn enthousiastme hoofdzakelijk leuk
Om te beginnen werd het terras afgebroken, en aan het eind van de dag kwam er een kraan om een bouwput te graven, en de grond klaar te maken voor de riolering. Geheel tot mijn verbazing moet die helemaal naar voren, terwijl er ook een lijn ligt door de achtertuin.
Vandaag zou de riolering gelegd worden. En de wasmachine in de garage aangesloten. En dat is maar goed ook, want ik kan de badkamer niet meer in van de hoeveelheid was die er ligt.
R (4) is niet bij de bouw weg te slaan. Ik heb met de mannen afgesproken dat ze het me ff melden als ze hem niet kunnen gebruiken. Gelukkig vinden ze zijn enthousiastme hoofdzakelijk leuk
vrijdag, april 04, 2008
Cricut
En omdat ik nou toch aan het geld uitgeven was, en ik een extratje had gekregen in de vorm van belastingteruggave, en een extratje van de no claim van de ziektekosten en ik al lang een snijmachine wilde, en er nu een programma bestaat waardoor je ook met de Cricut je eigen ontwerpen kunt snijden. en, en en....
Om een lang verhaal kort te maken, ik heb een Cricut Expression besteld. Met 3 cartridges erbij, plus de twee die bijgeleverd worden. Ik kan dus ff vooruit.
donderdag, april 03, 2008
Tegels
Vanmorgen zouden we tegels uitzoeken. De aannemer had ons gemeld dat we ons om 9 uur dienden te melden in Oosterend bij het tegelhuis. Daar aangekomen bleek het tegelhuis pas om 13.30 geopend te zijn, en was er ook niemand aanwezig.
Vanmiddag gingen we in de herkansing.
In mijn gedachte had ik een zwarte en witte tegel op de vloer (wilde vriendje graag) en een witte op de muur.Maar dan met rode accenten.
Het leuke uit het verhaal is, dat ik groot geworden ben in Oosterend, en dat 'men' mij, en mijn familie dus kent.
Toen de mevrouw van het Tegelhuis vroeg om de tekening, en wij antwoordden dat zij die al moest hebben, moest ze even weg, en liepen wij een rondje door het tegelhuis, op zoek naar een goede rode tegel voor een accentje.
Weer terug, zonder tekening die lag in de auto en zou gebracht worden, zei ze, dat ze wilde voorkomen dat het een koelcel werd, die badkamer van ons, en daarom wat wilde spelen met de witte tegels. Omdat ik op bekend terrein was, vertelde ik dat in de spreekkamer van mijn vader, alles altijd pikwit was, met rode accenten. Dat dat het beeld was dat ik voor ogen had voor mijn badkamer. Meteen wist ze wat ik wilde hebben. Ze liep naar een tegel, en die was het gewoon. In 1 oogopslag zag ik voor me hoe het er uit kwam te zien in het grote vlak.
Een grote witte tegel, ik heb de maat niet gezien, maar ik denk wel 30 bij 60 cm, wit met een streepje er door, in het wit, ton sur ton voor de kenners. en een mooie rode tegel voor de accenten. Ook zo groot.Maar dan smal.
Op de vloer 30x30 cm antraciet. Een ruwe tegel. maar mooi.
Bij elkaar rustig, niet echt pikwit,en makkelijk te onderhouden.
Vanmiddag gingen we in de herkansing.
In mijn gedachte had ik een zwarte en witte tegel op de vloer (wilde vriendje graag) en een witte op de muur.Maar dan met rode accenten.
Het leuke uit het verhaal is, dat ik groot geworden ben in Oosterend, en dat 'men' mij, en mijn familie dus kent.
Toen de mevrouw van het Tegelhuis vroeg om de tekening, en wij antwoordden dat zij die al moest hebben, moest ze even weg, en liepen wij een rondje door het tegelhuis, op zoek naar een goede rode tegel voor een accentje.
Weer terug, zonder tekening die lag in de auto en zou gebracht worden, zei ze, dat ze wilde voorkomen dat het een koelcel werd, die badkamer van ons, en daarom wat wilde spelen met de witte tegels. Omdat ik op bekend terrein was, vertelde ik dat in de spreekkamer van mijn vader, alles altijd pikwit was, met rode accenten. Dat dat het beeld was dat ik voor ogen had voor mijn badkamer. Meteen wist ze wat ik wilde hebben. Ze liep naar een tegel, en die was het gewoon. In 1 oogopslag zag ik voor me hoe het er uit kwam te zien in het grote vlak.
Een grote witte tegel, ik heb de maat niet gezien, maar ik denk wel 30 bij 60 cm, wit met een streepje er door, in het wit, ton sur ton voor de kenners. en een mooie rode tegel voor de accenten. Ook zo groot.Maar dan smal.
Op de vloer 30x30 cm antraciet. Een ruwe tegel. maar mooi.
Bij elkaar rustig, niet echt pikwit,en makkelijk te onderhouden.
woensdag, april 02, 2008
Het gaat beginnen....
Vanavond had ik de aannemer op bezoek. as Maandag gaat het beginnen, en hij schat in dat het eind juni klaar is (of zo goed als klaar) Ik tel de dagen dat ik in bad kan zitten, daar is nu dus eindelijk weer zicht op.
Ik vind het mega spannend, echt wel. En ik moet leren hoe ik snel foto's op het blog zet, zodat ik de voortgang kan laten zien. Nu plaats ik weinig foto's omdat ik een lui varken ben (als het om foto's bewerken op de pc gaat tenminste) en het bewerken van foto's voor publicatie zo'n werk vind.
Maar daar gaat verandering in komen, ik beloof dagelijks een foto verslag van de verbouwing (en iedereen mag me er aan houden)
Minder leuk is dat ook de eerste rekeningen binnen beginnen te lopen. Dat is toch even schrikken, al is het afgesproken, en heb ik er rekening mee gehouden in de begroting. Zoals het er nu uitziet kan ik wel een afwasmachine bekostigen, tot groot genoegen van de afwasheren hier in huis :o))
Ik zal zondag nog even een paar foto's maken van het geheel in de staat zoals het nu is, en dan zal voorlopig het blog in teken staan van de verbouwing.
Ik vind het mega spannend, echt wel. En ik moet leren hoe ik snel foto's op het blog zet, zodat ik de voortgang kan laten zien. Nu plaats ik weinig foto's omdat ik een lui varken ben (als het om foto's bewerken op de pc gaat tenminste) en het bewerken van foto's voor publicatie zo'n werk vind.
Maar daar gaat verandering in komen, ik beloof dagelijks een foto verslag van de verbouwing (en iedereen mag me er aan houden)
Minder leuk is dat ook de eerste rekeningen binnen beginnen te lopen. Dat is toch even schrikken, al is het afgesproken, en heb ik er rekening mee gehouden in de begroting. Zoals het er nu uitziet kan ik wel een afwasmachine bekostigen, tot groot genoegen van de afwasheren hier in huis :o))
Ik zal zondag nog even een paar foto's maken van het geheel in de staat zoals het nu is, en dan zal voorlopig het blog in teken staan van de verbouwing.
dinsdag, april 01, 2008
oppassen
Van de week gebeurde het me weer. Iemand die zich erg laatdunkend uitliet over mijn werk.
Ik werk als gastouder, daarmee verdien ik onze boterham.
En nee, het is geen makkelijk baantje. Het is vaak hard werken. Vaak zit ik vol, dat betekent 6 kinderen extra in huis. Ik vind het leuk, gezellig, en ondanks dat, ben ik aan het eind van de dag moe.
Afgelopen weken had ik 2 kinderen onder een jaar, en een kleintje van 2 om op te passen de hele dag. Lieverds zijn het alle 3, maar het betekent wel, dat er de hele dag een kleintje op schoot zit (de een of de ander) en dat het huishoudelijk werk grotendeels blijft liggen. Ik ga niet een slaapkamer boven opruimen, om maar eens wat te noemen. Of een strijk weg werken met 9 kinderen in de huiskamer, vind ik redelijk link.
Wat weer inhoud dat het huishoudelijk werk gebeurd vroeg in de ochtend, voor de eerste gebracht worden (voor half 8 dus) of na het avond eten (na half 8 dus)
Gelukkig gebeurt het maar weinig, zulk soort reacties. De meeste reacties zijn positief. De ouders van de kinderen waar ik op pas zijn positief (wat natuurlijk het belangrijkste is). Maar toch....de negatieve reacties komen altijd uit de meest onverwachte hoek, en komen toch hard aan.
Ik werk als gastouder, en dat is mijn baan!. Het is hard werken, voor een laag salaris. Het werk is gelukkig wel errug leuk.
Ik werk als gastouder, daarmee verdien ik onze boterham.
En nee, het is geen makkelijk baantje. Het is vaak hard werken. Vaak zit ik vol, dat betekent 6 kinderen extra in huis. Ik vind het leuk, gezellig, en ondanks dat, ben ik aan het eind van de dag moe.
Afgelopen weken had ik 2 kinderen onder een jaar, en een kleintje van 2 om op te passen de hele dag. Lieverds zijn het alle 3, maar het betekent wel, dat er de hele dag een kleintje op schoot zit (de een of de ander) en dat het huishoudelijk werk grotendeels blijft liggen. Ik ga niet een slaapkamer boven opruimen, om maar eens wat te noemen. Of een strijk weg werken met 9 kinderen in de huiskamer, vind ik redelijk link.
Wat weer inhoud dat het huishoudelijk werk gebeurd vroeg in de ochtend, voor de eerste gebracht worden (voor half 8 dus) of na het avond eten (na half 8 dus)
Gelukkig gebeurt het maar weinig, zulk soort reacties. De meeste reacties zijn positief. De ouders van de kinderen waar ik op pas zijn positief (wat natuurlijk het belangrijkste is). Maar toch....de negatieve reacties komen altijd uit de meest onverwachte hoek, en komen toch hard aan.
Ik werk als gastouder, en dat is mijn baan!. Het is hard werken, voor een laag salaris. Het werk is gelukkig wel errug leuk.
Abonneren op:
Posts (Atom)