Herinnering

Op internet volg ik een blog van iemand die recent verlaten is door haar partner, na een leven samen.
Ik leef met haar mee, maar ik herleef ook mijn eigen trauma. Zoals je tijdens een begravenis je eigen doden (her)begraaft, zo herleef ik nu, via haar, mijn eigen verdriet.

Ze schijft over eenzame, doorwaakte nachten, en ineens weet ik weer hoe dat voelde, hoe eenzaamheid voelt, hoe het ruikt, welke muziek ik draaide, en ook waar ik de kracht vandaan haalde om door te blijven gaan. Om voor mijn gezin te blijven zorgen, en het leven leuk te houden.

Ze schrijft over de spiritualiteit, over hoe dat haar helpt, hoe er mensen zijn die steunen, ook en vooral, uit onverwachtte hoeken.
Precies mijn ervaring, ineens voel ik weer hoe mensen van wie ik steun verwachtte het lieten afweten, hoe mensen ineens toch zijn kant kozen, en mij vertelde hoe verschrikkelijk kwaad ik over hem sprak. Wat niet waar was, maar zijn waarheid was anders gekleurd dan de mijne.

Dan kijk ik op, en om me heen. De kinderen zitten aan tafel te kleuren, eigen, vriendjes en oppas, de sfeer is ontspannen. Het huis opgeruimd en schoon (kan beter maar toch) En ik weet, het ligt zo ver achter me, dat het mijn leven niet meer beheerst.

We zijn, gezamelijk, opnieuw begonnen.

Vakantie???

Had ik nou vakantie? Of iets wat daar op leek?

Ik heb alleen vakantie bij de gratie dat alle ouders tegelijk op vakantie gaan. En dit jaar had ik gevraagd een beetje rekening met mij te houden, en had ik zowaar, 1 week vrij.
Maar door allerlei dingen, was het een erg gevulde week. met als hoogte punt Spookjeswonderland in Enkhuizen en een BBQ in het bos gisterenavond.

Echt heel geweldig allemaal, maar mijn lijf wordt er helaas minder blij van. Alles, maar dan ook werkelijk alles doet zeer, en ik moet morgen weer gewoon oppassen en DUS vandaag de westwing opruimen en schoonmaken. Die is afgelopen week als legohok gebruikt (was erg leuk) waarvan echt niets mag blijven liggen omdat morgen YS (1,5) weer komt.

Om nog maar niet te spreken van de poezen die hun intrek in de westwing hebben genomen de afgelopen week, waaronder een moeder met 4 kittens, omdat dat een rustiger plek was dan de huiskamer. Hoe ik die zover krijg weer te verhuizen naar andere oorden is me ook nog een raadsel.

Daarom ga ik deze dag goed beginnen, met het maken een een chocolade kaartje, een tri shuttercard, en als het lukken wil, nog een verjaardagskaartje.
En staks, met ons allen, de westwing opruimen en schoonmaken. Het kattenprobleem lost zichzelf vast wel op (sprak zij hoopvol)

De ochtend na het feest

Dat was me een feestje wel gisteren. Niet wild misschien, maar wel druk.

Vroeg op, om nog een brownie en een appeltaart te bakken, zeker een appeltaart bak ik het liefste op de dag zelf, dat vind ik het lekkerste.

Om 11 kwam mijn moeder, tante en neef, en zus met zonen. En daarmee waren zij de eerste in een stroom bezoekers die gisteren, met ons, vierden dat Ruurd en ik alweer 4 jaar geleden ons partnerschap geregistreerd hebben.

Tegen de tijd dat mijn moeder weer weg ging, kwamen de anderen. Ook Ilja met zijn vriendin, en Ruurd zijn broer met zijn vrouw. De laatste hadden we al een paar jaar niet gezien of gesproken, daardoor werd het extra leuk.

En nu zit ik maar even na te genieten van een goede dag. Moe, omdat ik de hele dag op mijn voeten heb gestaan. Tevreden omdat we een goed feest georganiseerd hadden.

Ons grapje, dat mensen alleen wegmochten als ze een kitten meenamen, kwam zelfs nog uit, 4 kittens zijn vergeven gisteren.
Het was een goed feest.

Spannend

Zondag werd de wereld opgeschrikt door rellen in Londen. Misschien niet gelijk DE wereld, maar iig MIJN wereld. Het district waar de rellen begonnen is het district waar mijn zoon woont.
Natuurlijk, Londen is groot,maar toch heb ik hem maar ff gesmsed. Hij had er nog niets van meegekregen.

De berichten werden intenser, en de rellen leken zich uit te breiden. Toen ik gisteren hoorde dat er zelfs in Oxford Street relschoppers waren gesignaleerd, en er toch wel heel veel gebouwen in brand stonden, werd ik ongerust.
Dus sms ik mijn zoon, die, net begonnen aan zijn nieuwe baan, niet in de gelegenheid was om terug te smsen. De hele dag troost ik me met de gedachte dat geen bericht, goed bericht is.
Maar de onrust groeide. Meer en meer. Ruurd was ook ongerust, en smsde ook. Ook hij kreeg geen reactie. Nog steeds wist ik mezelf te kalmeren met de gedachte dat hij er waarschijnlijk niets van gemerkt had.
Tenslotte woonde ik in Amsterdam ten tijde van de grote krakersrellen, en heb ik daar ook weinig tot niets van gemerkt.

Toch was ik heel erg blij toen om half 1 vannacht het verlossende smsje kwam. Zoon is okay, en merkt niets van de rellen.
Toch wel erg opgelucht ben ik door dat bericht.