Oudejaarsdag

Oudejaarsdag, toch wel het moment om terug te kijken naar het afgelopen jaar. Op tv zijn de jaaroverzichten niet van de lucht, kranten en tijdschriften doen ook allemaal mee.
Ik doe het zelf ook. Al een week of wat denk ik dat ik blij zal zijn als 2009 voorbij zal zijn. Voor mijn persoonlijk leven is het een zwaar jaar geweest. Financieel zeker, met advocaten kosten, en een ex (niet de mijne gelukkig) die zover ging tot het leggen van loonbeslag, en uiteindelijk moet zeggen dat het allemaal onterecht was. Maar wel de kosten bij ons kon neerleggen.
En als de financieeen niet lekker lopen, zet dat een grote druk op het geheel.

Veel pijn en verdriet door het gedrag van broers en zussen aan beiden zijde. Met als laatste stunt een gewoon onprettige kerstkaart van Ruurd zijn familie. Voor ons beiden is dat de druppel. We laten ons niet meer van onze beste kant zien, we laten ons gewoon niet meer zien.
Pijnlijker, en verdrietiger is het dan ook vrienden verdwenen zijn. Om onduidelijke redenen. Ik heb er verdriet van.

Gelukkig was 2009 niet alleen naar, en pijnlijk. Veel vreugde was er ook.
Natuurlijk vanwege ons aller oogappeltje Cecilia, die zich zeer snel ontwikkeld, en gewoon erg vrolijk en gezellig is, nou ja, meestenstijds. Ze kan ook stierlijk vervelend zijn als ze ergens geen zin in heeft. En momenteel klimt ze overal op, en snel. Om je vervolgens verbolgen aan te kijken als ze het niet mag. Niets is veilig voor haar handjes, en je kunt het niet hoog genoeg opbergen.

We werden in 2009 verblijdt met nog een gezinslid. Ruben, die in maart besloot om bij ons te komen wonen. Ik kan niet zeggen dat het altijd makkelijk is. Het is moeilijk om er ineens een puber bij te hebben. Het is vooral leuk, en gezellig. En als ik zie hoe het kind opbloeit, doe ik er graag moeite voor.

Als ik de balans opmaak, slaat die over 2009 door naar het verdriet en de pijn, maar niet veel door het positieve dat we mochten ontvangen van vrienden, dichtbij en veraf, door wat we meemaakten met onze kinderen.

Ik ben benieuwd wat 2010 gaat brengen Vreugde, geluk hoop ik. Liefde en warmte met vrienden, met ons gezin. Liefst meer contact met Daniel.
Ik wens al mijn blog lezers een mooie oudejaarsdag toe, en prachtige jaarwisseling, met veel oliebollen en mooi vuurwerk, en een liefdevol, warm en gelukkig 2010.

Nieuw speeltje

Van mijn broer kreeg ik een leuk cadeautje. Een beetje extra geld, om iets leuks voor mezelf van te kopen.
Na de eerste schok heb ik een nieuw speeltje gekocht. Een Squeezebox radio. In de westwing zit ik al sinds het begin te klooien met de radio, en dit lijkt de oplossing te zijn.
Alleen, het is een erg leuk speeltje voor Ruurd ook. Die is dus de hele avond al aan het spelen met mijn nieuwe radio.

Hij sleept het overal mee naar toe, en voert hele gesprekken met de squeezebox. Mega grappig dat hij dat kan. Als hij werkt, en Ruben op school zit, dan ga ik het wel eens proberen.

Geheugen versus agenda

Mijn hele leven ben ik geen agenda mens, vroeger ops chool schreef ik er trouw mijn huiswerk in op, maar ik deed het eigenlijk toen ook al op geheugen. Voor de vorm legde ik mijn agenda op tafel, en keek naar mijn huiswerk. Het was meestal al af en geleerd voor ik in mijn agenda keek (ja ik was een braaf meisje)

Na mijn schooltijd heb ik ook nooit meer een agenda gebruikt. Of beter, ik heb het wel geprobeerd, maar het lukte nooit. In de tijd dat ik in de wijk werkte schreef ik adressen er in op, en eventueel dingen die ik moest doorgeven. Geen afspraak tijden, of andere zaken.

Nu ik oppas gebruik ik een agenda, nou ja, kalender, maar achteraf om op te schrijven welk kind er wanneer is geweest, De afspraken zitten, over het algemeen, gewoon in mijn hoofd. Heeeel soms vergeet ik iemand, of iets, maar dat zijn echt uitzonderingen.

Wanneer gaat het mis, als er dingen op datum worden afgesproken, want ik ben niet compatible met cijfers, dat heb ik al zo vaak gemerkt. Ik kan rekenen, foutloos zelfs, maar heeeeeeeeeeel langzaam. Vraag mij welke datum het is, en ik moet echt eerst een krant kopen ,op Internet kijken of op Teletekst, want ik weet het nooit.
Als een moeder dus afspreekt dat haar zoons bij mij zijn om 17 december, zeg ik dat het prima is. Me niet realiserend dat dat de donderdag voor de kerstvakantie is. Me nog minder realiserend dat deze zoons tot half 7 vanavond blijven, en dat het schoolfeest dan al min of meer af is.

Ga toch maar weer eens proberen een agenda bij te houden. NIet dat het had geholpen in dit geval, maar dan had ik het me eerder gerealiseerd en de kinderen er beter op kunnen voorbereiden.
Ik vind het niet altijd leuk een werkende moeder te zijn.

Gelukt!

Gelukt, het is gelukt om 2 jurken te maken maandag, en, ik was nog voor het eten savonds klaar. Tot mijn eigen verbazing ,want ik had nachtwerk ingecalculeerd.

Gelukt om de tractatie op tijd af te krijgen, en ook nog voor het diep in de nacht was. Samen met Lea gevuld, en foto's van gemaakt.

Gelukt om op tijd weer geld op de rekening te hebben (met dank aan mijn GOB) waardoor het Nuon kon afschrijven en we weer warm kunnen zitten.

Gelukt om een fijne verjaardag te vieren voor Lea. Ondanks dat er spanningen waren tussen verschillende mensen, die ook nog even ontplofte aan het eind van de middag, vlak voor het eten. Maar het lukte hen om het weer goed te maken voor het eten, en het eten was gewoon gezellig, zonder spanning.

En nu zit ik uit te puffen. Eigenlijk moet ik de kerstkaarten (die ik keurig op tijd af had dit jaar) in de, eveneens versierde, enveloppen steken, maar ik moet nog even wachten. Cecilia is het nl gelukt om op stoelen te klimmen, en vandaar op de tafel te klimmen. Wat mijn leven weer een stuk spannender maakt. Terwijl ik dit schrijf, dreigt ze dus ook van een stoel te vallen, en stoot in dat proces haar hoofd tegen de tafel. Gisteren was ze ziek, van de inenting tegen de mexicaanse griep. Daarom zijn er ook geen foto's gemaakt van de zusjes in de nieuwe jurk. Cecilia heeft grootste deel van de dag geslapen, om wakker te worden toen ik wilde slapen.

Vanavond ga ik naar school om mijn meisje te zien schitteren als zwerfster op het schooltoneel. Met los haar (vind je dat niet erg? Vroeg ze me vanmorgen) 10 is ze sinds gisteren, en het lijkt wel of mijn ontroering voor haar alleen maar groter wordt. Ze doet het goed, op school, sociaal, met 4 ouders, ja, ik ben trots, heel trots op mijn meidje.

Druk

Pfff, ik zit ff. Wat een dag, en wat een weekeinde.
Lea is jarig dinsdag, en daartoe moest een tractatie gemaakt worden. Ik had een leuke stempelset gekocht in Amerika, en daarmee alvast het nodige voorwerk gedaan. Daarna eerst Sinterklaas gedaan, en veel, heel erg veel gewerkt.
Nu moest het in elkaar, en bleek er hier en daar een probleem te zijn. Die zijn er om opgelost te worden, maar het kostte meer tijd dan ik had ingepland. Bovendien was ik zaterdagochtend ook alleen met Cecilia, en aangezien die niet erg lekker is (tanden denk ik) deed ik ook minder dan ik wilde.
En toen moesten er ook nog cadeautjes gehaald worden. Kostte ook meer tijd dan ik had ingecalculeerd. We zijn wel goed geslaagd, daarover later meer.

Al met al heb ik zere vingers van het vouwen van karton, het opplakken van onderdelen, maar er zijn 48 tractatie doosjes klaar. Morgen zullen we ze vullen, en zal ik een foto maken van het geheel. En plaatsen.

Daarnaast wil ik voor Lea en Cecilia een min of meer zelfde jurk maken die ze aankunnen met Lea haar verjaardag, en met kerst. Dus een stof met een glimmertje wilde ik.Katoen heb ik genoeg, maar een glimmertje. Niet een glimstof, maar meer een stof met een glim draadje, of een borduurseltje erop. Dus Ruurd en ik zaterdag naar de enige stoffenwinkel die ons eiland rijk is.
Voor mij was een mevrouw, duidelijk een bekende van de verkoopster/eigenaar van de winkel. Ik kom er niet vaak, waardoor ze niet wist wie ik was. Ik zag niet wat ik zocht, en stond daarna bij het kant te kijken, maar ook daar zag ik het zo gauw niet, Toen de verkoopster dus vroeg of ze me kon helpen, zei ik Ik vrees van niet. Wat ik zocht. Dus ik vertelde, dat ik voor mijn beide dochters een jurk wilde maken en daar een stofje voor zocht. Wat voor stof? Nou met een glimmertje.
Met een vaag handgebaar naar de satijnen stoffen: daar liggen de glim stoffen, liep ze weg.
Ik heb nog even rond gekeken en heb toen de winkel maar verlaten. Volgende keer dat ik stof wil hebben, maar weer gewoon naar den Helder. Daar hebben ze meer, en zijn de dames mega veel aardiger.

Thuis heb ik mijn dozen met stoffen nagekeken, en helaas, de prachtige roze stof die ik had was te kort. Een andere, niet typisch kinderstof, was genoeg, had een glimmertje, en zal beide dames erg mooi staan. Die stof heb ik vanavond nog geknipt. Morgen ben ik vrij (voor zover ik nu weet) en ga ik 2 jurken in elkaar rammelen. Makkelijke modellen, dat scheelt, wel weer een beetje meer dan ik zou willen.

Gelukkig hoef ik voor de andere dochter, die morgen 23 wordt, geen kleding te maken, dat kan ze zelf beter dan ik. Ze is er niet morgen, ik zal haar niet spreken waarschijnlijk. Maar dat geeft niet, we doen het over als ze kerstvakantie heeft. Al zal ik morgen wel een gebakje op haar nemen.

Ultieme cadeau

Voor degene die nog willen weten WAT Ruurd nou van SInterklaas kreeg:

http://www.overkanter.blogspot.com/

Oproep

Bij het laatste gesprek in het ziekenhuis (8 oktober) zou ik doorgestuurd worden naar het AMC.
Ik werd een paar dagen later terug gebeld, dat het iets anders ging dan gebruikelijk. Ze wilden eerst de verwijsbrief en alle stukken zien, en als ze mijn geval (lol) interessant vonden , zou ik een oproep krijgen.

Die viel zo juist in de bus. 11 maart 2010 mag ik langskomen.

We worstelen nog even door.

Verdrietig

Zondagavond, na een lang en gezellig weekeinde, ging Joshua naar bed. Bij het gebruikelijke
bedritueel (planten water geven, hamster voeren) kwam hij tot de nare ontdekking dat zijn hamster dood was.
Joshua was in en in verdrietig.
Dat was een nare afsluiting van een erg leuk weekeinde.

Wat de zaak nog naarder maakte was dat deze hamster nog heel jong was. Zijn vorige twee hamsters waren bijna 3 jaar oud geworden, en deze had hij nogmaar een paar weken geleden gekocht.
Nu wil hij nooit meer een beestje, zegt hij. Ik denk dat ik de hamsterkooi toch nog maar even bewaar, want ik denk zomaar dat ik die nog nodig zal hebben.

Verdrietig is het wel.

Balen:(

Vervelend genoeg wilde ik gisteren een foto maken van Sinterklaas. Toen ik naar de andere kant van de kamer liep, enn tussen de mensen door wilde lopen, stapte ik verkeerd, verloor mijn evenwicht, en ben daardoor verkeerd op mijn, toch al zere been, terecht gekomen.
Het deed een beetje zeer, maar wel toenemend gisterenavond.
Na een nacht slaap leek het wel goed te gaan, maar tijdens het opruimen vanmorgen gaf mijn enkel er de brui aan.
De rest van de dag heeeeel rustig aan gedaan, met kruk gelopen en voornamelijk, heeeel erg weinig gelopen.
Niet geknutseld, of spelletjes gedaan met de kinderen, wat ik van plan was, maar aan tafel zitten, been op een andere stoel, en rust, rust, rust. Morgen moet ik nl weer werken, en moet ik uit de voeten kunnen.
We zijn nu 14 maanden en 5 dagen bezig, en het heelt niet erg Ik heb er zelf een hard hoofd in dat het spontaan gaat genezen.

Wat een heerlijk avondje was het. Het begon vroeg. Alle kinderen waren rond half 4 aanwezig. En heel gezellig, mijn moeder kwam ook even buurten.
Er was iets ernstig mis gegaan met een cadeautje, dus het was even stress om een alternatief te vinden. En hier en daar moest nog iets worden ingepakt, of gecombineerd met een gedicht.

Tegen half 5 ben ik maar gaan zingen met de kinderen, en volgens traditie, Ilja begon met Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht, en de pepernoten vlogen ons om de oren. Sint Nicolaas in hoogst eigen persoon, met 3 van zijn pieten kwam ons met een bezoek vereren.
Na een genoeglijk uurtje (Sint bleef erg lang plakken, maar we zijn ook met veel natuurlijk) waarin weer eens bleek hoe goed Sint ons kent, gingen hij en zijn pieten weer weg.
Maar niet na alle zakken met cadeaus in de kamer te hebben gebracht.
Tja, en dan zijn het er toch weer veel.

Na 1 ronde cadeaus, en de ergste spanning er bij de kleintjes af was, hebben we eerst gegeten. Errug lekker moet ik zeggen ,maar ja, met 2 topkoks als zoon die beiden de keuken in duiken, kan dat ook niet anders.
En toen barste het festijn in volle glorie los. Iedereen kreeg wat hij of zij had gevraagd, en ook dingen die niet op het lijstje stonden. Leuk om te zien hoe goed ze elkaar kennen, hoe goed ze mij kennen, maar ook hoe goed ze Ruurd en Ruben al kennen. Ook Ruben en Joshua hadden goed hun best gedaan, en voor iedereen helemaal goed geschoten. Wat een mooie dingen passeerde er de revue.

Het was een feest van traditie, van lachen, van een traan hier en daar, van veel liefde, van bijzondere cadeaus.
Op verzoek van de grote kinderen waren er minder cadeaus dan voorgaande jaren (eindelijk gelukt) en waren we vroeg begonnen. Vreemd genoeg waren we nauwelijks eerder klaar.
Toen we bijna klaar waren bleek er nog een zelfdoe cadeau te zijn. Piet had geen zin meer gehad in inpakken, en had nog wat pakjes in een doos gegooid, en iedereen moest er maar uit halen wat van zijn of haar gading was.
Er bleek voor iedereen een chocoladeletter te zijn, waarmee een hele ruilhandel op gang kwam voor iedereen zijn eigen letter had. En de juiste smaak :D
Daarna bleken er ook nog een paar gezelschap spellen in de doos te zitten. 1 was voor naar Utrecht, 3 bleven hier, en voor Ilja en Sophie zaten er groene dingen in de doos.
Als laatste nog 1 ronde cadeaus. Voor een aantal was het het topcadeau van de avond. Rafael viel na het uitpakken van zijn laatste cadeautje prompt in slaap. Op schoot bij zijn grote broer. Ruben was stil van zijn laatste cadeau, en Ruurd, Ruurd was sprakeloos.

Na het opruimen, nog een rondje stokbrood, gingen de kleintjes naar bed (nou ja, duwden we Lea naar bed, Rafael en Cecilia sliepen al)
En de groten gingen de gezelschapspellen uit proberen, om daarna naadloos over gingen op Jenga.
Ruurd en ik hielden het voor gezien, en hebben nog lang Jenga om horen vallen.
Het was een zeer geslaagde avond.

Rust

Stilte voor de storm? Of zit ik in het oog van de storm? In beide gevallen is er rust.
Raar he, op pakjesavond rust. Maar behalve 3 gedichten, ben ik helemaal klaar voor gereed. Voor Ruurd heb ik HET cadeau gescoord, en nee Ruurd, maak je geen illusies, ook hier zal ik het niet zeggen voor je het hebt uitgepakt, en geroepen hebt OOO, dit heb ik altijd willen hebben (of woorden van gelijke strekking)

Los van deze sintstress, heb ik een hele drukke week gehad met oppas. Minimaal 2 (drukke) kinderen om op te passen, beginnen om half 8 of 8 uur, en door oppassen tot half 6 of half 7. En dan 5 dagen lang. Donderdag had ik gepland om overdag tussen door wat te dichten maar dat ging dus echt niet. Sterker nog, ik kon niets die dag. Daar raakte ik wel een beetje van in paniek. Dus heb ik de avond geclaimd om gedichten te kunnen schrijven. Was moeilijker dan het klinkt, want in een huishouden van deze grote is er altijd wel iemand die aandacht nodig heeft.
Bijkomend probleem is dat de financieen niet mee zitten. We hebben kijk of grote bedragen die de sores in ieder geval voor even, oplossen. Maar ja, die komen en ZIJN er nog niet.
We worstelen wel weer even door.

Vandaag geen geworstel.Vandaag achterover zitten en genieten, want de voorpret is de helft van de lol. Alle kinderen, behalve Daniel, zijn thuis vanavond. Er wordt voor eten en lekkere dingen gezorgd, en ik hoop dat de Sint in eigen persoon nog even langs komt.
Vandaag zingen we de hele dag Sinterklaasliedjes. Morgen doen we weer gewoon, maken we ons weer zorgen over de dagelijkse gang van zaken. Vandaag is het feest.