Wat een heerlijk avondje was het. Het begon vroeg. Alle kinderen waren rond half 4 aanwezig. En heel gezellig, mijn moeder kwam ook even buurten.
Er was iets ernstig mis gegaan met een cadeautje, dus het was even stress om een alternatief te vinden. En hier en daar moest nog iets worden ingepakt, of gecombineerd met een gedicht.

Tegen half 5 ben ik maar gaan zingen met de kinderen, en volgens traditie, Ilja begon met Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht, en de pepernoten vlogen ons om de oren. Sint Nicolaas in hoogst eigen persoon, met 3 van zijn pieten kwam ons met een bezoek vereren.
Na een genoeglijk uurtje (Sint bleef erg lang plakken, maar we zijn ook met veel natuurlijk) waarin weer eens bleek hoe goed Sint ons kent, gingen hij en zijn pieten weer weg.
Maar niet na alle zakken met cadeaus in de kamer te hebben gebracht.
Tja, en dan zijn het er toch weer veel.

Na 1 ronde cadeaus, en de ergste spanning er bij de kleintjes af was, hebben we eerst gegeten. Errug lekker moet ik zeggen ,maar ja, met 2 topkoks als zoon die beiden de keuken in duiken, kan dat ook niet anders.
En toen barste het festijn in volle glorie los. Iedereen kreeg wat hij of zij had gevraagd, en ook dingen die niet op het lijstje stonden. Leuk om te zien hoe goed ze elkaar kennen, hoe goed ze mij kennen, maar ook hoe goed ze Ruurd en Ruben al kennen. Ook Ruben en Joshua hadden goed hun best gedaan, en voor iedereen helemaal goed geschoten. Wat een mooie dingen passeerde er de revue.

Het was een feest van traditie, van lachen, van een traan hier en daar, van veel liefde, van bijzondere cadeaus.
Op verzoek van de grote kinderen waren er minder cadeaus dan voorgaande jaren (eindelijk gelukt) en waren we vroeg begonnen. Vreemd genoeg waren we nauwelijks eerder klaar.
Toen we bijna klaar waren bleek er nog een zelfdoe cadeau te zijn. Piet had geen zin meer gehad in inpakken, en had nog wat pakjes in een doos gegooid, en iedereen moest er maar uit halen wat van zijn of haar gading was.
Er bleek voor iedereen een chocoladeletter te zijn, waarmee een hele ruilhandel op gang kwam voor iedereen zijn eigen letter had. En de juiste smaak :D
Daarna bleken er ook nog een paar gezelschap spellen in de doos te zitten. 1 was voor naar Utrecht, 3 bleven hier, en voor Ilja en Sophie zaten er groene dingen in de doos.
Als laatste nog 1 ronde cadeaus. Voor een aantal was het het topcadeau van de avond. Rafael viel na het uitpakken van zijn laatste cadeautje prompt in slaap. Op schoot bij zijn grote broer. Ruben was stil van zijn laatste cadeau, en Ruurd, Ruurd was sprakeloos.

Na het opruimen, nog een rondje stokbrood, gingen de kleintjes naar bed (nou ja, duwden we Lea naar bed, Rafael en Cecilia sliepen al)
En de groten gingen de gezelschapspellen uit proberen, om daarna naadloos over gingen op Jenga.
Ruurd en ik hielden het voor gezien, en hebben nog lang Jenga om horen vallen.
Het was een zeer geslaagde avond.

Rust

Stilte voor de storm? Of zit ik in het oog van de storm? In beide gevallen is er rust.
Raar he, op pakjesavond rust. Maar behalve 3 gedichten, ben ik helemaal klaar voor gereed. Voor Ruurd heb ik HET cadeau gescoord, en nee Ruurd, maak je geen illusies, ook hier zal ik het niet zeggen voor je het hebt uitgepakt, en geroepen hebt OOO, dit heb ik altijd willen hebben (of woorden van gelijke strekking)

Los van deze sintstress, heb ik een hele drukke week gehad met oppas. Minimaal 2 (drukke) kinderen om op te passen, beginnen om half 8 of 8 uur, en door oppassen tot half 6 of half 7. En dan 5 dagen lang. Donderdag had ik gepland om overdag tussen door wat te dichten maar dat ging dus echt niet. Sterker nog, ik kon niets die dag. Daar raakte ik wel een beetje van in paniek. Dus heb ik de avond geclaimd om gedichten te kunnen schrijven. Was moeilijker dan het klinkt, want in een huishouden van deze grote is er altijd wel iemand die aandacht nodig heeft.
Bijkomend probleem is dat de financieen niet mee zitten. We hebben kijk of grote bedragen die de sores in ieder geval voor even, oplossen. Maar ja, die komen en ZIJN er nog niet.
We worstelen wel weer even door.

Vandaag geen geworstel.Vandaag achterover zitten en genieten, want de voorpret is de helft van de lol. Alle kinderen, behalve Daniel, zijn thuis vanavond. Er wordt voor eten en lekkere dingen gezorgd, en ik hoop dat de Sint in eigen persoon nog even langs komt.
Vandaag zingen we de hele dag Sinterklaasliedjes. Morgen doen we weer gewoon, maken we ons weer zorgen over de dagelijkse gang van zaken. Vandaag is het feest.

buiten de waard.....

Tja, riep ik vorige week nog heel hard dat ik koste wat kost op de haven wilde staan om Sint Nicolaaas binnen te zien varen (desnoods in rolstoel) Dit had ik niet bedacht.

Cecilia, hoewel weer haar vrolijke zelf, heeft nog steeds koorts. En op de bank ligt, als een ziek vogeltje Lea met al 2 dagen hoge koorts. Ik heb zomaar het vermoeden dat ik niet op de haven sta, zaterdag.

En je mag best weten dat ik daar van baal. Ik sta graag op de haven, vorig jaar heb ik het ook al gemist. Nou ja, dan doen we thuis chocolademelk en banket staaf. En laten de jongens pepernoten scoren bij de zwarte pieten.

Gelukkig heb ik al een brief gekregen van de Sint, waarin hij meldt dat een bezoek aan huis er dit jaar wel in zit. Vol verwachting klopt mijn hart....


In de tussentijd ga ik maar dichten.

Sinterklaas

Sinterklaasavond, begon eigenlijk al smorgens vroeg.
Ik had mezelf voorgenomen wel Sinterklaas in te halen op school. Ik had het op de haven al gemist, ben al weken niet op school geweest, en wilde heel graag 'gewoon' Sinterklaas feest vieren op school. Dus stonden Ruurd, Cecilia, en ik in de regen op het plein op de Sint te wachten.
Ruurd had Cecilia zijn pet op gezet, waardoor het meisje helemaal afgeschermd was voor de regen. Want al regende het niet hard, het regende wel gestaag door, en werden we toch erg nat.
Er zat een zwarte Piet vast op het dak van de school. Daar had hij snachts in een piepklein tentje geslapen, maar nu durfde (of kon) hij er niet af.
Dus werd de brandweer gebeld, en die kwam al snel. Tot ons aller verbazing zat Sint ook in de brandweerauto, en stonden er twee zwarte Pieten op het dak van de auto.
Na wat gestuntel van de Pieten, stond de ladder goed, kon Piet van het dak, en wij allemaal weer neer binnen.
In school even een rondje suprises kijken gedaan. De bovenbouw (groep 6, 7 en 8) maakt suprises voor elkaar, en elk jaar is er gelegenheid tot het bekijken van de suprises. Er waren weer heel mooie bij, leuk om de groei te zien in de suprises. Ook leuk om te zien dat er momenteel weinig ouders zijn die de suprises hebben gemaakt. Ik vind het toch leuker om de knutselwerken van de kinderen te zien. Lea had ook erg veel lol in het maken van de suprise, alleen het gedicht was moeilijker, daar heb ik dus mee geholpen.

naar huis, waar we eerst de laatste cadeaus hebben ingepakt, Ruurd en Ilja zijn toen nog wat laatste cadeaus gekocht, want doordat Ruurd onverwacht donderdag toch naar Utrecht moest, en maandag ziek was, lagen we ernstig achter op schema. Ik moest toen nog een kleine 30 gedichten maken, want Cecilia was de dag ervoor zo onrustig geweest dat ik geen 10 minuten achter elkaar had kunnen doorwerken. Vrijdagmiddag was ze zo lief, 4 uur achter elkaar te slapen waardoor ik door kon dichten.

Om 1 uur kwam mijn oudste met zijn vriendin uit Praag. Zij ging even bij vrienden op bezoek, en hij dook de keuken in. Waar we allemaal erg blij mee waren, want er kwamen erg lekkere dingen uit de keuken.
Ruurd heeft de hele dag heen en weer naar de boot gereden, want iedereen zat op een andere boot, maar rond 6 uur was de hele club aanwezig en waren we met 14 man in feeststemming.
We zaten net voor een lekker maal klaar, toen Lea en Rafael een bult cadeautjes ontdekte in de WestWing.
Na het uitsorteren gingen we toch maar een beetje eten, en daarna begonnen we met uitpakken. Grappig om te zien dat ook de kinderen niet gelijk cadeautjes begonnen uit te pakken maar rustig afwachtten tot ze aan de beurt waren.

Zoals gebruikelijk was de jongste eerst aan de beurt, want ook Cecilia was aardig bedacht door Sinterklaas. Zo ontrolde zich het gebruikelijke beeld, van om de beurt een cadeautje, een gedicht voorlezen, uitpakken. Zoals gebruikelijk ging elk cadeautje een rondje, omdat iedereen in elk cadeautje geinteresseerd was. Er werd veel gelachen, rake opmerkingen gemaakt, de sfeer was vrolijk, gezellig en liefdevol.
Tot om 9 uur ineens Sinterklaas met 3 pieten voor het raam stond. Lea zag hem het eerst, en Rafael vloog naar de deur. Ilja nam de honeurs waar, en deed dat met verve. Hij was beleefd, gebruikte de juiste woorden tegen het hoog bezoek.
Sint had (letterlijk) voor iedereen een vriendelijk woord, en iedereen moest bij Sinterklaas komen, en op schoot zitten. Omdat we een professionele fotograaf in ons midden hadden heb ik minder foto's gemaakt dan anders, de foto's van Cecilia bij Sinterklaas heb ik dus nog niet.
Sinterklaas was geweldig, hij wist nog alle dingen van voorgaande jaren, de Pieten waren rustig (moe) maar werden wakker toen Ilja het menu van zijn werk vertelde.
Nadat iedereen bij Sinterklaas was geweest, wilde Ruben nog even op schoot speciaal voor de foto. En ging de Sint weer verder, uitgezwaaid voor Lea en Rafael. Mascha met een opdracht voor volgend jaar achterlatend, de kostuums van Sint en Piet ontwerpen, met behoud van de traditie. Ben benieuwd wat ze bedenkt :o)

We hebben thee gedronken, en zijn toen door gegaan met het uitpakken van de cadeautjes. Mascha werd zo verwend dat ze riep dat ze geen cadeautjes wil voor haar verjaardag, volgende week (krijgt ze toch natuurlijk). Iedereen is erg verwend. 2 Pieten hadden erg mooie gedichten gemaakt. Door tijdgebrek kwam een van die pieten er helaas zelf bekaaid vanaf, wat gedichten betreft, volgend jaar zal ik beter mijn best doen.
Het streven was om op 5 december ook klaar te zijn met uitpakken, maar dat hebben we (weer) niet gehaald. Maar het was een geslaagde avond. Mijn december is goed begonnen.

traditie's

Groot gebracht in een gezin waar Oma ook een Sinterklaas fan was, een moeder die piano speelde en een groot gezin.
Allemaal ingredienten voor een gedegen Sinterklaastraditie. Er werd piano gespeeld, veel en hard gezongen, en zwarte Piet strooide lekkers door de kamer of de gang.
Bij de open haard zetten we onze schoen, en daar zat op wonderbaarlijke wijze smorgens iets in. Niet alleen iets lekkers, maar vaak ook een cadeautje.

Toen ik zelf een gezin kreeg, nam ik die traditie mee. Ook mijn partner mocht zijn schoen zetten, en kreeg iets in zijn schoen. In de loop der jaren werd zijn sinterklaas gevoel groter, en zong ook hij mee aan de talloze sinterklaasliedjes die ik, en de kinderen ook, kenden. Op school leerde ze dan een nieuwe die we gelijk bij ons reportoire voegden.

Toen ik ging scheiden heb ik de traditie in stand gehouden. We zingen veel liedjes, schoenen mogen gezet worden, en smorgens gaan we, gezamelijk, naar beneden om te zien of Piet wat in de schoen gestopt heeft.

Nu proberen we twee gezinnen samen te brengen. 2 gezinnen met heel veel verschillende tradities en mores. Over het algemeen lukt het aardig, maar hoe leer je iemand de Sinterklaas tradities, als die helemaal geen Sinterklaas gevoel heeft? Waar Sinterklaas een kinderfeest is, wat je alleen viert met kleine kinderen en verder niet?
Van de liedjes die wij zingen, kennen de nieuwe gezinsleden de helft niet. Van de spanning en de lol van het zoeken van (goedkope) cadeautjes en het maken van gedichten zien ze de lol (nog) niet in.

We zullen onze eigen tradities moeten vinden, zonder geheel de oude los te laten. En dat is lastiger dan het zich van te voren liet aanzien.

Hij is er weer........

En wij hebben hem binnen gezongen, gevlagd, en gefeest.

Het was gelukkig zeeeer prachtig weer, de kinderen in pietenpak gehesen. Op naar de haven. Ik was gevraagd ook vlaggetjes uit te delen. Voor mij dus een wat andere intocht dan andere jaren. Maar ik mocht en kon genieten met mijn kinderen. Eerst van de aankomst in de haven, en daarna ( al vlaggetjes uitdelend) van zijn intocht in den Burg.
Wij, Texelaars, nemen Sinterklaas heeel serieus, dus was, de burgemeester, zoals het een stadsvertegenwoordigster betaamd, de hele dag bij Sinterklaas in de buurt.Deed met hem de rondleiding door Den Burg, en was ook al de tijd aanwezig bij het grote feest in Den Burg.





Thuis nemen we Sinterklaas ook altijd zeeer serieus. Met veel zang, schoenen en spanning.
Vroeger in ons vorige leven, speelde de vader altijd gitaar om het zingen te begeleiden. Daar heb ik een oplossing voor gevonden, in de vorm van een geweldige zus die naar mijn huis komt om, op de piano, de liedjes te begeleiden. We zingen altijd lang, en hebben een groot reportoire. We kennen de ouwe getrouwen (zie de maanschijnt door de bomen, zie ginds komt de stoomboot) de klassieken, die niet veel meer gezongen worden ( Sinterklaas, zegt moe; Jongens heb je het al vernomen) en de nieuwe (Sinterklaas is verdwemen; Sinterklaas is gekomen) En alles wat er tussen zit. Daarbij zingen we van alle liedjes 2 of 3 coupletten, die iedereen uit volle borst meezingt. Die traditie heb ik van huis mee genomen,geintroduceerd bij mijn eigen gezin, en ook in mijn nieuwe leven weer meegenomen.
Ik ga nu naar bed, de schoenen zijn gevuld, de brief van Piet hangt, niet aan de open haard, maar wel boven de schoenen, zo dat de kinderen het gelijk zien, als ze morgenochtend beneden komen.
Het lijkt in dit nieuwe leven, en nieuwe huis, te lukken met de Sinterklaas traditie. Ik word er helemaal vrolijk van.