Het begin is er....

Gisteren aan het eind van de middag belde hij op, en om 19.10 stonden ze ineens in mijn tuin. Mijn aannemer, die als alles goed gaat, de gemeente meewerkt, en we geen al te gekke dingen tegen komen, mijn huis voor mij zal maken zoals ik het hebben wil. Te beginnen met een toilet boven.

In het eerste plan, wilde ik een badkamer, met ligbad boven. Op de tekening kon dat makkelijk, en het kan ook makkelijk, echter, eenmaal wonend hier, vind ik het zo jammer om de heerlijk grote slaapkamer voor de kinderen op te offeren voor een badkamer. Plan is dus veranderd, als de gemeente meewerkt, wil ik graag een badkamer beneden, waar nu de bijkeuken is. Omdat dat nog even kan duren, doen we het anders. Boven worden twee inbouwkasten opgeofferd voor de badkamer. Die komt dan tot de gevel, dan kunnen we aanvragen een raam in de gevel te maken zodat er onlucht kan worden, en daglicht in de badkamer kan binnenstromen. Een bovenlichtje, want dat is in stijl met de huizen in de buurt. In de badkamer zal dan een toilet gebouwd worden, een wasbak en een douche.
De aannemer heeft zijn plannen aangepast en kan niet aankomende week, maar de week daarna beginnen.
Het begin van wat waarschijnlijk een serie van verbouwingen, opknapbeurten en aanpassingen zal zijn, met uiteindelijk resultaat, een droomhuis, met een droomtuin.

Speeltuin

Tegenover ons nieuwe huis ligt een eenvoudige speeltuin. Die natuurlijk een grote aantrekkingskracht op mijn en andere kinderen uitoefent. Zo ook op Rafaël van 3. Met zijn grote trekker speelt hij het liefste in de speeltuin, echter van mij, zijn moeder, mag dat niet altijd. Soms vind ik het nou eenmaal handiger als hij gewoon in de tuin speelt (die ook niet klein is).

Dus toen hij zojuist richting speeltuin vertrok, heb ik hem terug gehaald. Hij was boos, heeel erg boos. Moeder is stom. Okay, dat geeft niet, als hij maar in de tuin blijft.

Even later heeft hij wat anders bedacht, hij wil plantjes water geven. Als hij binnenkomt met de gieter in zijn hand om die met water te (laten) vullen, vraagt zijn broer van 18 hem:" Hoe is het kleine man?" Waarop Rafaël antwoordt: "Ik ben boos op moeder, die moet ergens anders wonen."

Om vervolgens in de keuken te roepen: "Moemi jij moet mij optillen...."

Zondagavond

He, welke kat is dat? vraagt vriendje vanavond na het eten terwijl hij de keuken aan het opruimen is. Kitty Zegt Lea, zonder aarzelen, waarop vriendje zich hardop afvraagt waar haar buik dan gebleven is.
Ineens is het hele huis in rep en roer. Jonge katten, ergens, maar waar. Boven, zoveel is duidelijk.
Uiteindelijk vinden we ze ergens achter de gordijnen. 3 roept Lea gelijk aan haar beide broers, en naar beneden waar haar oudste broer uithangt.

Het blijken er 4. 4 natte hoopjes wol, die achter het gordijn verstopt liggen. We verplaatsen ze toch maar, en nu liggen ze, samen met hun moeder, in een verhuisdoos te slapen.

Lea heeft gelijk haar zus, en haar tante gebeld om het heugelijke nieuws mee te delen. Het heeft toch altijd iets feestelijks, een geboorte. Of het nou mensenkinderen of kattenkinderen zijn.

auto

Wegens overmatige drukte deze week geen blog van mijn hand. De drukte bestond er onderandere uit dat ik een client had aan de andere kant van het eiland. Dat betekent dat ik deze week elke dag oppas en een auto moest lenen.
Afgelopen jaar heb ik veel gewerkt in de particuliere verpleging en voor alles buiten een straal van 7 km van mijn woonplek leende ik ergens een auto. Nou is het bijna onmogelijk altijd dezelfde auto te lenen, dus heb ik een heel scala een auto's gereden.
En toen woensdagochtend. Ik had met een moeder van een oppas kindje afgesproken dat ik haar auto mocht lenen, en zij zou een uurtje op mijn jongste passen. Bij school ruilden we, een bakfiets met kind, voor een auto.
Nog voor ik het dorp uit was, was ik verkocht, wat een auto. En buiten het dorp helemaal, op het lange rechte stuk was het gewoon genieten. Zo wil ik wel auto rijden, en zo ga ik het zelfs nog leuk vinden ook.
Bij thuiskomst probeerde ik nog even de auto te ruilen voor de bakfiets, maar helaas, ze trapte er niet in. Gelukkig voor mij, mocht ik donderdagochtend nog een keer ik deze prachtige Renault Megane rijden. Nu mijn vriendje er nog van overtuigen dat dat de meest geweldige auto ter wereld is. Tot nog toe wil hij er niet aan...........

Dozen vervolg

Omdat het nu toch in mijn hoofd zat dat die garage leeg moest, heb ik vandaag, samen met mijn 18 jarige zoon, een gat geslagen in die garage.
Het was net schatgraven. Hij was op zoek naar nog 2 dozen met zijn spullen, voornamelijk computerspul vermoed ik, daar hij zijn kledingkast compleet heeft verhuisd, ingeruimd en wel.
Behalve enige orde in de chaos van de garage, hebben we ook een aantal dozen naar binnen verhuisd, naar de desbetreffende plek.
Ik heb 1 doos van mijn 2 dozen kleding gevonden, een doos met beddegoed (hehe, eindelijk weer dekbedhoezen over de dekbedden) Het boek dat ik aan het lezen was, al ben ik inmiddels aan een ander begonnen, en heb ik voor lezen nog steeds te weinig tijd, ik ben wel erg blij dat ik het boek weer kan pakken, en uitlezen want het is prachtig.
In de keuken staan weer 7 dozen die uitgepakt moeten worden, in de kamer staan er 3 nieuw, en zijn er al 3 leeg.

Verhuizen is vreselijk, ik hoop het nooit meer hoeven doen.

Das Texel

Alle dozen staan dus nog in de garage. De dag heeft minder uren dan ik zou willen, en ik heb op zaterdag altijd meer klussen dan ik denk.
Daar kwam bij, mijn zus belde of ik mee ging naar een rommelmarkt. Natuurlijk ga ik mee.
Vriendje mocht mee, als hij zijn mond hield. Maar gelukkig had hij er ook plezier in, en kon hij ook lachen om de zussen onzin die we ten toon spreidden. Lekker giebelen om onzin boekjes, en prullaria waarvan we geen van twee een idee hadden wat het was. Wel hebben we beiden een tas spul gescoord. Zij 12 boterham bordjes, en ik een koektrommel. Beiden natuurlijk een paar boeken, en vooral kook en bakboekjes. Tot groot vermaak van de verkopende dames doken we samen, vaak tegelijk, op de aanwezige bakboekjes, en kwamen we uiteindelijk met een paar dezelfde thuis.
Natuurlijk zijn we bekend als de bonte hond daar, en werd ik op een gegeven moment aangesproken door een van de verkopende dames, met de vraag of de brief over de betaalde hypotheek rente wel op het juiste adres was aangekomen. Daar ik pas verhuisd ben.
Na dat bevestigend antwoord, bleek ik nog andere gegevens nodig te hebben voor het invullen van mijn belasting over 2006. Zij zou zorgen dat ik die deze week had, zodat mijn adviseur aan het werk kan.
En omdat het Texel is, kwam ze vandaag even die gegevens langs brengen, ze moest toch in de buurt zijn.

Dozen

Okay, verhuizen bestaat in eerste instantie uit je hele leven in dozen pakken. Een heel werk, emotioneel ook nog in mijn geval. Maar dan.
Al die dozen moeten worden verplaatst naar het nieuwe huis. Zoveel is duidelijk. Dat is dus zondag 2 weken geleden gebeurd. Op alle dozen staat wat er in zit, en waar het heen moet, handig bedacht en uitgevoerd toch?
Ware het niet dat al die dozen, kleine hoeveelheid uitzonderingen daar gelaten, in de garage zijn geplaatst. Die zo vol is met dozen, er niets meer bij kan.
Komt nog bij dat er, in de haast, niet gekeken is naar zware dozen onderop, lichte dozen boven, waar door de, goed gestapelde dozen, ook nog eens in gezakt zijn, en scheef tegen elkaar aan leunen. Waardoor het bijna onmogelijk is om een doos te pakken te krijgen.
Tot overmaat van ramp heeft bij het sluiten van de garage, maandag avond, een van de pubers de garage zo dicht getrokken dat de grote deur in het slot gevallen is. Deze deur is alleen van binnen uit te openen, maar de garage staat zo vol, dat we niet bij die garage deur kunnen komen.
Plan voor vandaag: De garage leeg halen, en op het terras de dozen op bestemming stapelen. Dozen met boeken, origami en scrapboek spul, gaan weer terug in de garage, de rest wordt in de juiste kamer geplaatst. Dan kan ik in de loop van de week weer een stuk of wat dozen gaan legen. Lijkt me heel erg leuk om weer te weten waar spullen zijn. Nu is het geijkte antwoord op de vraag:"Waar is....?" " Rechts onder in de garage, kan ook links onder zijn....."

GEEL

Een klein jaar geleden zat ik bij een vriendin en haar kinderen in de auto. Naast mij zat haar oudste zoon, die mij ineens een ram gaf, onder vermelding van een of ander auto merk.Na nog 3 van die rammen omdat ik de type auto gewoon zo snel niet herken, heb ik het spel omgestuurd naar een kleur auto. Gele auto's dan mocht ie rammen, en ik ook als ik ze eerder zag.
Dit spel is een eigen leven gaan leiden, en ook als ik met anderen in de auto zit, meppen we wat af.

Vanmiddag zit ik op de bakfiets, en ineens krijg ik een tik van mijn jongste zoon, die voorop op de bakfiets zat. Toen ik verwonderd vroeg waar ik die aan te danken had, hij had me tenslotte nog net er voor verteld dat ik lief was, antwoordde hij, me met zijn grote ogen verwonderd en onschuldig aankijkend: "Een gele auto moemi, dan moet ik je toch slaan?"

We hebben nog heel wat gele auto's gezien vandaag.....

Hamtaro

Ik breek maar even in op dit blog, voordat een van mijn groot-mensen het verhaal verteld. Dat kan natuurlijk niet goed gaan.
Al weken waren mijn groot-mensen zenuwachtig bezig allerlei spullen in dozen te stoppen. Van die lekkere grote, waar ik me heeerlijk in zou kunnen verstoppen. Jammer genoeg kan ik mijn wereld niet uit, en kan ik de wereld van de groot-mensen en klein-mensen alleen maar door het raam zien.
Na een paar weken van die zenuwachtige spanning zijn mijn groot-mensen en klein-mensen ineens verdwenen. Ik blijf alleen in huis achter, met twee zwarte poezen.
Soms laten mijn groot-mensen een gaatje open in mijn wereld, waardoor ik kan ontsnappen en de menswereld in. Als de groot-mensen me zien zoeken, plakken ze dat gaatje dicht, dan lukt het dus niet. Nu mijn groot-mensen en klein-mensen er niet zijn, neem ik mijn kans waar. Ik ga op zoek.
Gelukkig, de groot-mensen zijn slordig geweest, er is een gaatje, ik kan er uit.
Het kost een beetje moeite, maar het lukt me door het gaat, op de stenen te komen. Ik moet nog verder naar beneden, en de dozen die er de vorige keer stonden zijn weg. Groot-mensen zijn niet alleen weg, ze nemen ook steeds dozen en kisten mee. Mijn pootjes hebben gelukkig goede nagels, het lukt me naar beneden te komen.
Ik duik onder de kachel, en vind daar een truitje, lekker zacht, daar kan ik wel een nestje van maken. Net op tijd overigens, want ineens komen er weer groot-mensen binnen. Een van hen stevent op mijn wereld af, tilt het op, en neemt het mee. Ben ik ff blij dat ik daar niet in zit. Weg zijn de groot-mensen weer. Ik ben weer alleen, met mijn nestje. Dat is lekker, beetje knagen, en lekker zacht nestje...
O, deze wereld is een beetje minder leuk dan ik dacht. Ik zie een poot van een kat op me afkomen, en vlucht weg van dit lekkere plekje, op zoek naar een veiliger heenkomen, onder dat grote zwarte ding daar kan die kat niet komen. Ze blijft het wel proberen, waar zijn die groot-mensen als je ze nodig hebt? Nergens he, zo zijn groot-mensen, die vergeten je gewoon.
Net als ik het op begin te geven, hoor ik wat. Zouden ze terug komen? Ja, daar zijn ze. 2 groot-mensen en een klein-mens. Met zaklantarens. Zoeken ze mij? dat geloof ik niet, ik kruip nog verder weg in een hoekje.
Ze jagen wel gelijk de kat weg, zouden ze toch voor mij komen dan?
O kijk, mijn groot-mens zit op de grond, die is wel leuk, ik ga even kijken. Als ze me ziet, is ze helemaal blij, Kijk daar is hij, roept ze. Het andere groot-mens pakt me op. Dan stoppen ze me ergens in waar het helemaal donker is. Kan me niet veel schelen, zolang er geen katten zijn.
Oi, ze tillen me door de lucht, en dan hoor ik een donker gebrom. Dit heb ik nog nooit mee gemaakt, wat willen die groot- mensen en klein-mens nu toch?
Het gebrom stopt. Weer ga ik door de lucht. Ze halen me uit mijn donkere hokje, en stoppen me ergens anders in. Waar ben ik nu weer? O wacht, dit ken ik. Dit is mijn wereld, ik ruik het, en ik zie het. Ik ben weer thuis. Bij mijn eigen groot-mensen, en ook mijn klein-mensen. In mijn eigen wereld.
Voorlopig blijf ik weer in mijn eigen wereld, en laat ik de gaatjes voor wat ze zijn. Tot ik zin heb in weer een nieuw avontuur....

Verhuizing deel 2

Zaterdag 31 maart.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Helaas heb ik geen van de mensen die aanboden te helpen verhuizen kunnen bereiken, en staan we er smorgens met ons tweeën voor. Als ik bij het zwembad zit met zoonlief, wordt ik gebeld door vriendje, dat hulp is gearriveerd.
En wat voor hulp. Een vriend van de voedselbank, die vaak gezegd heeft dat hij wilde helpen en een auto had. De man is ook niet helemaal zonder gewrichtsklachten, en snel gaat het niet, maarwel gestaag door. Zaterdag versjouwen vriend en hij een groot deel van de dozen uit de 'verhuiskamer' en, op mijn verzoek, het grootste deel van de meubels. Omdat hij smiddags even een paar andere dingen moest doen, hebben vriend en ik een paar uur alleen. Vriend zet in die tijd een bed in elkaar, en ik zorg voor de boodschappen, en pak nog een paar dozen in, in het oude huis.
Savonds, als de kinderen weer thuis zijn (vroeg want Ex moet ook verhuizen) hebben we een heel fijne avond in ons nieuwe huis. Vriend en dochter(7) zetten samen haar bed in elkaar. Ik heb er van genoten. Ze deden het echt samen, er is geen onvertogen woord gevallen, en het bed zit, zonder stress, goed in elkaar.
Ondertussen sloop ik een kast uit elkaar, en maak de boekenkasten leeg. Deze kasten zijn blijven staan in het nieuwe huis, en van de boeken die er in staan, vind ik er zelf maar 1 interessant, die pluk ik er dus uit, de rest moet naar een rommelmarkt.
Samen met zoon(10) sleep ik er 3 naar beneden (voor de kinderboeken die zo snel mogelijk moeten worden uitgepakt) en 1 naar mijn slaapkamer (want helemaal zonder boeken kan ik niet, dus een boekenkast in de slaapkamer is van levensbelang)
Als zoon (17) thuis komt uit zijn werk gaan vriend en hij nog voor een laatste ritje en kunnen we eindelijk naar bed. 1 uur is het dan al, en ik ben kapot. Morgen is er gelukkig meer hulp....

Verhuizing deel 1

Vrijdag 30 maart,

Even terug denken en vertellen. Er is zoveel gebeurd de afgelopen week, dat ik savonds mijn bed in rolde, en geen energie had om te bloggen. En geloof me, ik heb het wel geprobeerd, maar met ogen die dicht vallen van vermoeidheid is het slecht bloggen.

Vrijdag dus.
eea zat al tegen, want de ouders van L, mijn oppas baby hadden echt niet begrepen dat het lastig zo niet uitermate onhandig is om een extra kind erbij te hebben als je aan het verhuizen bent. Zelf had ik het goed opgelost door een wissel in te plannen, waarbij L en mijn eigen jongste naar L zijn andere oppasmoeder ging. (achter af hoor ik van het gastouderbureau, dat ze dat wel heel vreemd hadden gevonden, nogmaals zucht)
De kelder bleek ook nog eens zo vol te zitten dat het ons een hele ochtend kostte dat leeg te halen, en de tuin nam goeddeels de middag in beslag. Er stond vrijdag nl van 8 uur smorgens tot 4 uur smiddag een grote vuilcontainer voor de deur. Dat ging dus voor.
Tegen vier uur konden de eerste grote dingen pas verhuisd worden. Mankracht die zou komen helpen kwam niet opdagen en dus stonden we met 3 man een poging te doen eea voor elkaar te krijgen. Niet echt te doen dus.
Hetgeen resulteerde in een paniek aanval mijnerzijds die eindigde met het kapot gooien van mijn mobiel. Dat had ik laatst ook al een keer gedaan, en omdat alleen gooien die keer niet genoegwas, heb ik er op gesprongen tot er echt niets van over was. Het lucht wel op. Maar onhandig is het wel, zo zonder mobiel. Zeker als je in twee huizen aan het werk bent, en je wel voor de ander bereikbaar moet zijn. Toen ik dus enigszins bekoeld was, de tuin en de kelder leeg en in de container, ben ik een bezemsteel (die was gebroken bij het werk) gaan halen. En daarna even door gelopen naar PhoneHouse voor een nieuw mobiel. Die jongen heeft nog nooit zo snel een mobiel verkocht, want ik was binnen 5 minuten binnen en weer buiten. Waarbij het grootste deel van de tijd nog werd besteed aan wachten tot de klant voor ons geholpen was en de kassa vrij.
Gaat vriend even later toch een nieuwe bezem kop halen (die was toch ook stuk) en komt na enige tijd terug met een bezem kop, EN een nieuw mobiel. Toen had ik er dus twee. Niet echt handig, wel grappig in alle stress.
Ondanks het harde werk, en versjouwen van meubels, konden we niet in eht nieuwe huis slapen deze nacht. Dus zijn we na het eten, voor de laatste nacht naar het oude huis vertrokken. Raar idee, nog een nacht slapen op de plek waar ik al 22 jaar sliep. In het huis waar ik elke kraak van ken, waar ik blindelings naar de wc kan lopen, en de spullen uit de keuken en kast kon trekken. Afscheid voelt raar, onwerkelijk bijna. De spanning van verhuizen, en de verwachting van het nieuwe huis voeren de boventoon. Morgen slapen we in ons nieuwe huis............

Paaszondag begon als alle andere paaszondagen, ware het dan in een nieuw huis, met een paar extra kinderen.
Kinderen vroeg wakker, bij mij in bed, wachten tot ze naar beneden mogen om paaseieren te gaan zoeken.

Geen nette kleren dit jaar, want die zitten nog in dozen die onvindbaar zijn. Rustig de dag beginnen dus. Kopje thee, paaseitje,en ondertussen de was opvouwen.Ik twijfel nog even of ik naar de kerkdienst in den Helder zal gaan, maar besluit dat het met de verhuizing niet zo'n slim plan is. Een gewone rustige zondag dus, tot........

8.45, paniek in de speeltuin, als ik naar buiten kijk zie ik Joshua op de grond liggen, en huilen. Nou huilt deze niet zo snel, dus dat is mis. Ik vlieg het huis uit, de speeltuin in, en daar ligt Joshua, met een kapotgezicht. Vriend en buurman zijn al terplaatse en constateren ook dat het mis is. Verdere inspectie leert dat zijn arm gebroken is. En ja, dat kon ik zo zien, en ook wat voor breuk, en hoe aan te pakken. Dat betekent dus, Den Helder.
Echter, 8,45 betekent dat het tegen 9 is als de artsenpost is gebeld en het besluit Den Helder is genomen, wat weer betekend dat het de boot van 10 uur gaat worden. Arme Joshua, eerst een uur pijn lijden, dan een half uur op de boot in de auto.
Op de boot had vriendlief de vertegenwoordigheid van geest om het personeel van de TESO te vragen om een personeelslid van de teso op te merken dat hij in een rij wilde zodat hij er snel af kon, omdat hij een kind met gebroken botten in zijn auto had. We werden keurig midden voor gemanouvreed. Tot mijn grote verbazing werd er vlak voor het afrijden op het raampje getikt. Was dit de auto voor het Gemini? Ja, kom maar dan. Voor ons stonden 3 auto's, die mochten weg, de rij er naast werd tegen gehouden, en de rij achter ons ook. Toen een auto naar onze auto toeterde, omdat we zo langzaam reden, kreeg die een vermanend vingertje van het Teso personeel.
Tegen de tijd dat we in het ziekenhuis zijn, is Joshua murw van de pijn en zijn gezicht nat van het huilen.
Gelukkig is er een geweldige zuster, die meeleeft, en Joshua in alles bijstaat, alles goed uitlegt en hem volledig op zijn gemak wist te stellen, ondanks de pijn, de schrik en de ongewoonte.
Omdat het een dubbele breuk was (beide botten in zijn pols zijn gebroken) EN eea niet op zijn plaats was blijven zitten, werd besloten de arm onder algehele narcose te zetten.
Vriend naar huis gestuurd, want daar waren de kinderen onder de hoede van een 16 en 18 jarige achter gebleven en dat wilde ik toch niet de hele dag laten duren. Die had dus de boot van half 12 weer terug, en was om 12 uur weer thuis.
Ondertussen was Joshua naar de OK gereden en had ik daar, bij de deur helaas, afscheid van hem moeten nemen. De zuster heeft me naar de kinderafdeling gebracht, en daar begon het wachten. Ze hadden gezegd een half uur, dus het eerste half uur ging prima, daarna vond ik dat ze nu snel moesten komen, anders ging ik hem zelf wel halen.
Gelukkig duurde het toen nog maar een kwartier voor ze me kwamen halen, en ik weer in een gang mocht wachten tot Joshua uit de verkoeverkamer kwam. Ook daar liet ik me weer overdonderen en had ik natuurlijk gewoon mee moeten lopen naar binnen. Net toen ik bedacht dat ik gewoon naar binnen zou gaan, kwam hij eruit. En een praatjes dat hij had. Helemaal groggy van de narcose. Hij bleef het zelfde verhaal vertellen, maar hij was er weer!

Eenmaal op de kamer kwam de arts vertellen dat hij behoorlijk boos was geweest toen ze hem wakker maakte, want hij lag net lekker te dromen en toen moest hij wakker worden. Als in een flash back had hij toen alles opnieuw beleefd en waar daar niet helemaal blij van geworden. Tot hem verteld werd dat alles achter de rug was, en hij weer naar zijn moeder ging.
Omdat hij bleef praten heb ik hem heel even alleen gelaten, en toen ik terug kwam, was hij ver weg. Het boek dat ik, uit voorzorg, meegenomen had, kwam goed van pas.

Tegen 2 uur werd hij weer wakker, en had iets meer praats, nog steeds pijn, maar een stuk minder. Tussen 4 en 5 mochten we naar huis. Hij wilde rond 3 uur aangekleed en klaar zitten om te gaan. Maar de pijn nam toe, en de tranen begonnen weer te stromen. Op de boot (van half 5) een paracetemol gegeven, en nu ligt hij op de bank tv te kijken.
Al met al een heeeel andere eerste paasdag dan in ik gedachten had vanmorgen. Wel weer wat anders dan dozen sjouwen:o)))