Gisteren was hij al niet lekker, nu officieel ziek.
Hij werd vanmorgen om 6 uur wakker met de mededeling: We gaan naar beneden. Om mijn, wat gaan we daar dan doen? antwoordde hij, Cola drinken.
Mijn overlevendige zoon van 3 ligt nu, 2 uur na zijn ontwaken, nog steeds stil op bed.
Niet echt handig als je weet dat we donderdagochtend in alle vroegte naar Praag vliegen.
dinsdag, september 25, 2007
maandag, september 24, 2007
Biogaze
Vroeger, thuis, als we een kleine brandwond opliepen, verbond mijn vader (huisarts) dat met biogaze en een verbandje. De geur van biogaze is voor mij onlosmakelijk verbonden met brandwonden.
Toen ik, op mijn negentiende, net samenwonend mijn hand behoorlijk verbrandde aan de oven, miste ik, voor het eerst, de biogaze.
Moest ik van de week aan denken, toen ik bij de drogist biogaze zag liggen. Toen heb ik het niet gekocht........
Gisterenmiddag hadden we een hoop mensen over voor de lunch. Dus extra stokbrood gebakken, soepje gemaakt, salades op tafel, je kent het wel. Terwijl ik een bakblik met stokbrood uit de oven haalde, kreeg ik een duw, en brandde ik me, op het zachte vel van mijn bovenarm.
Eerst leek het een klein brandwondje, zo een die met een dag niet vindbaar meer is, al deed het wel behoorlijk zeer, we zagen niets.
Na de lunch bleek het een behoorlijk grote brandplek te zijn. I haalde Bepanthen om te koelen, en dat hielp goed. Pas laat op de avond, zagen we dat er een blaar zat, die inmiddels open bleek te zijn.
Vanmorgen deed het behoorlijk pijn, dus uiteindelijk toch maar biogaze gehaald, en mijn arm verbonden. Dat is nog een hele toer om dat bij jezelf, en zonder hulp te doen.
Nu ruik ik weer naar biogaze.
Toen ik, op mijn negentiende, net samenwonend mijn hand behoorlijk verbrandde aan de oven, miste ik, voor het eerst, de biogaze.
Moest ik van de week aan denken, toen ik bij de drogist biogaze zag liggen. Toen heb ik het niet gekocht........
Gisterenmiddag hadden we een hoop mensen over voor de lunch. Dus extra stokbrood gebakken, soepje gemaakt, salades op tafel, je kent het wel. Terwijl ik een bakblik met stokbrood uit de oven haalde, kreeg ik een duw, en brandde ik me, op het zachte vel van mijn bovenarm.
Eerst leek het een klein brandwondje, zo een die met een dag niet vindbaar meer is, al deed het wel behoorlijk zeer, we zagen niets.
Na de lunch bleek het een behoorlijk grote brandplek te zijn. I haalde Bepanthen om te koelen, en dat hielp goed. Pas laat op de avond, zagen we dat er een blaar zat, die inmiddels open bleek te zijn.
Vanmorgen deed het behoorlijk pijn, dus uiteindelijk toch maar biogaze gehaald, en mijn arm verbonden. Dat is nog een hele toer om dat bij jezelf, en zonder hulp te doen.
Nu ruik ik weer naar biogaze.
Licht!!!!
Een nieuw huis betrekken heeft ontegenzeggelijk voordelen. Een van de nadelen waar ik, nu pas, tegen aan loop is dat de verlichting niet in orde was.
Dat wisten we al wel, maar omdat het nog zomer was, en mooi weer, voldoende licht tussen opstaan en naar bed gaan, was dat geen probleem.
Nu het donkerder is bij het opstaan, en al (schemer)donker is bij het naar bed gaan, begon het een probleem te worden.
Vorige week had ik een grote zaklamp bij het bed gezet,zodat ik iig licht had als ik snachts naar beneden moest. Wat vreemd genoeg wel eens voor komt.
Dat was Ruurd toch te gek, toen hij thuis kwam. En vlak nadat hij daar wat aan wilde doen, werd een van mijn oppas kinderen opgehaald. R. heeft gouden handjes, dus vroeg ik hem, of hij wist hoe hij een hotelschakelaar kon monteren. Met het idee dat ik hem dan kon vragen dat eens voor me te doen, maar R trok zijn jas uit, wilde graag een kopje koffie, en ging aan de slag. Binnen een half uur had ik licht op de bovengang, wat ik zowel beneden als boven aan en uit kan doen.
Geinspireerd door deze bliksemactie, wilde Ruurd toch de lamp boven de tafel ophangen, en het ' grote' licht in de kamer ook in orde maken. Helaas, ook al heeft ook hij gouden handen, dit ging echt een beetje boven zijn pet. Dus R weer gebeld, en afgesproken dat we er een kluszondag van zouden maken. I. en ik zouden voor de lunch zorgen en R en Ruurd gingen de verlichting regelen.
Deze keer was het iets meer werk, niet alleen omdat het allemaal erg knullig is afgesloten hier, ook omdat er nog verkeerde schroeven bij de tafellamp geleverd waren. Maar R is niet voor 1 gat te vangen, en loste dat helemaal op.
Vanmorgen kwam ik dus in alle vroegte (en donkerte) beneden, drukte op een knopje, en....ik had licht.
Dat wisten we al wel, maar omdat het nog zomer was, en mooi weer, voldoende licht tussen opstaan en naar bed gaan, was dat geen probleem.
Nu het donkerder is bij het opstaan, en al (schemer)donker is bij het naar bed gaan, begon het een probleem te worden.
Vorige week had ik een grote zaklamp bij het bed gezet,zodat ik iig licht had als ik snachts naar beneden moest. Wat vreemd genoeg wel eens voor komt.
Dat was Ruurd toch te gek, toen hij thuis kwam. En vlak nadat hij daar wat aan wilde doen, werd een van mijn oppas kinderen opgehaald. R. heeft gouden handjes, dus vroeg ik hem, of hij wist hoe hij een hotelschakelaar kon monteren. Met het idee dat ik hem dan kon vragen dat eens voor me te doen, maar R trok zijn jas uit, wilde graag een kopje koffie, en ging aan de slag. Binnen een half uur had ik licht op de bovengang, wat ik zowel beneden als boven aan en uit kan doen.
Geinspireerd door deze bliksemactie, wilde Ruurd toch de lamp boven de tafel ophangen, en het ' grote' licht in de kamer ook in orde maken. Helaas, ook al heeft ook hij gouden handen, dit ging echt een beetje boven zijn pet. Dus R weer gebeld, en afgesproken dat we er een kluszondag van zouden maken. I. en ik zouden voor de lunch zorgen en R en Ruurd gingen de verlichting regelen.
Deze keer was het iets meer werk, niet alleen omdat het allemaal erg knullig is afgesloten hier, ook omdat er nog verkeerde schroeven bij de tafellamp geleverd waren. Maar R is niet voor 1 gat te vangen, en loste dat helemaal op.
Vanmorgen kwam ik dus in alle vroegte (en donkerte) beneden, drukte op een knopje, en....ik had licht.
zaterdag, september 22, 2007
Geen zin
De dag van donderdag was, achteraf bezien, emotioneler dan ik had ingeschat. Wat resulteerde in een grotendeels slapenloze nacht.
Vrijdag gewoon gewerkt, plus een patient uit bed gehaald. Vrijdag is een van de drukste dagen in de kinderopvang, en door de onrust, waren een paar van de kinderen ook nog extra druk, en ongezeglijk.
Onrust was er, want mijn zoon, die in Praag woont, was ter gelegenheid van het huwelijk van zijn vader over, en kwam natuurlijk ook bij mij buurten gisteren.Dat was wel erg gezellig, maar ook druk en doenerig. Want dan willen we natuurlijk het meeste uit de korte tijd dat we elkaar zien, halen.
Toen zij weer naar de boot gingen, werden gelijk de bonuskinderen van de boot gehaald. Aardige jongens zijn het, dat wel, maar lastig in de zin dat ze minder gezeglijk zijn dan mijn eigen kinderen. Ook omdat ik voorzichtiger ben dan met mijn eigen kinderen (daar wil ik nog wel eens tegen uitvallen als ze vervelend zijn, bij mijn bonuszonen doe ik dat toch minder snel)
Maar het moeilijkste vind ik, dat ze zo laat gaan slapen, en tot ze gaan slapen aanwezig zijn, en rumoerig.
Normaal ga ik op tijd naar boven, kijk, meestal samen met Joshua, nog wat tv. Joshua gaat dan meestal om half 10, soms een uurtje later, naar zijn bed, en gaat slapen. 2 keer per week is er wat op tv dat hij heel graag wil zien, en tot half 11 duurt. Omdat hij goed slaapt, elke dag zonder problemen op tijd wakker is, mag hij van mij kijken, maar daarna gaat hij gelijk slapen.
De bonus zonen blijven tot twaalf uur rond hangen, en kijken mee tv, vragen je de oren van je hoofd (over van alles, hoeft niet speciaal met de TV te maken te hebben) en laten zich niet naar bed sturen. Of wel naar bed, maar komen er dan 6 keer uit, en/of blijven keten.
Dat breekt mij dus op, ik blijk dat uurtje alleen savonds hard nodig te hebben om de gezellige, leuke, betrokken moeder te zijn. Zonder dat uurtje, dat ik gisteren dus miste, ben ik veel humeuriger, heb ik geen zin, en kan ik minder van de kinderen (eigen of bonus) hebben. Bovendien vergeet ik dan dingen, zoals vanmorgen het verjaarsfeestje waar ik mijn dochter heen zou brengen.
Vanavond zet ik geloof ik iedereen uit, en trek ik me terug op mijn slaapkamer, deur op slot, en claim ik een uurtje alleen voor mij. Niemand die aandacht vraagt, of geluid maakt. Dan kan ik morgen de wereld weer aan, hoop ik....
Vrijdag gewoon gewerkt, plus een patient uit bed gehaald. Vrijdag is een van de drukste dagen in de kinderopvang, en door de onrust, waren een paar van de kinderen ook nog extra druk, en ongezeglijk.
Onrust was er, want mijn zoon, die in Praag woont, was ter gelegenheid van het huwelijk van zijn vader over, en kwam natuurlijk ook bij mij buurten gisteren.Dat was wel erg gezellig, maar ook druk en doenerig. Want dan willen we natuurlijk het meeste uit de korte tijd dat we elkaar zien, halen.
Toen zij weer naar de boot gingen, werden gelijk de bonuskinderen van de boot gehaald. Aardige jongens zijn het, dat wel, maar lastig in de zin dat ze minder gezeglijk zijn dan mijn eigen kinderen. Ook omdat ik voorzichtiger ben dan met mijn eigen kinderen (daar wil ik nog wel eens tegen uitvallen als ze vervelend zijn, bij mijn bonuszonen doe ik dat toch minder snel)
Maar het moeilijkste vind ik, dat ze zo laat gaan slapen, en tot ze gaan slapen aanwezig zijn, en rumoerig.
Normaal ga ik op tijd naar boven, kijk, meestal samen met Joshua, nog wat tv. Joshua gaat dan meestal om half 10, soms een uurtje later, naar zijn bed, en gaat slapen. 2 keer per week is er wat op tv dat hij heel graag wil zien, en tot half 11 duurt. Omdat hij goed slaapt, elke dag zonder problemen op tijd wakker is, mag hij van mij kijken, maar daarna gaat hij gelijk slapen.
De bonus zonen blijven tot twaalf uur rond hangen, en kijken mee tv, vragen je de oren van je hoofd (over van alles, hoeft niet speciaal met de TV te maken te hebben) en laten zich niet naar bed sturen. Of wel naar bed, maar komen er dan 6 keer uit, en/of blijven keten.
Dat breekt mij dus op, ik blijk dat uurtje alleen savonds hard nodig te hebben om de gezellige, leuke, betrokken moeder te zijn. Zonder dat uurtje, dat ik gisteren dus miste, ben ik veel humeuriger, heb ik geen zin, en kan ik minder van de kinderen (eigen of bonus) hebben. Bovendien vergeet ik dan dingen, zoals vanmorgen het verjaarsfeestje waar ik mijn dochter heen zou brengen.
Vanavond zet ik geloof ik iedereen uit, en trek ik me terug op mijn slaapkamer, deur op slot, en claim ik een uurtje alleen voor mij. Niemand die aandacht vraagt, of geluid maakt. Dan kan ik morgen de wereld weer aan, hoop ik....
woensdag, september 19, 2007
Winkelen
Morgen trouwt mijn ex. Met degene voor wie hij mij verlaten heeft.
Daartoe moeten mijn jongste 3 kinderen er mooi uit zien. Laat nou de zoon van 10 net zo'n broertje dood hebben aan kleding kopen als ik. De actie voor een nieuwe broek voor hem, was dus uitgesteld tot vanmiddag. Zus van 7 en broer van 3 moesten daarom mee, en omdat die ook wel nieuwe schoenen konden gebruiken voor morgen, alle 3 nieuwe schoenen. Alleen dat al was een uur werk. Vooral zoon van 10 is lastig. Uiteindelijk hebben we erg leuke, mosgroene, sportschoenen weten te vinden, die zowel zijn als mijn goedkeuring hadden.
Daarna op naar de Hema, in de hoop daar een vestje te vinden voor bij de jurk van Lea. Nou het vestje vonden we wel, alleen niet in de goede maat, die waren van alle 3 modellen die we vonden uitverkocht. Beetje balen.
Bij de Bentex slaagden we in de aankoop van een broek voor Joshua. Helemaal blij, hij was vervolgens in een oogwenk verdwenen, terug naar huis, naar de Game Cube.
Toen nog een waterkoker, de mijne had het gisterenavond begeven. Ach, hij had geen beter moment kunnen uitkiezen want de waterkokers zijn in de aanbieding bij AH, voor 10 euro had ik een mooie nieuwe. Ik kan weer thee zetten.
Missie geslaagd.
Daartoe moeten mijn jongste 3 kinderen er mooi uit zien. Laat nou de zoon van 10 net zo'n broertje dood hebben aan kleding kopen als ik. De actie voor een nieuwe broek voor hem, was dus uitgesteld tot vanmiddag. Zus van 7 en broer van 3 moesten daarom mee, en omdat die ook wel nieuwe schoenen konden gebruiken voor morgen, alle 3 nieuwe schoenen. Alleen dat al was een uur werk. Vooral zoon van 10 is lastig. Uiteindelijk hebben we erg leuke, mosgroene, sportschoenen weten te vinden, die zowel zijn als mijn goedkeuring hadden.
Daarna op naar de Hema, in de hoop daar een vestje te vinden voor bij de jurk van Lea. Nou het vestje vonden we wel, alleen niet in de goede maat, die waren van alle 3 modellen die we vonden uitverkocht. Beetje balen.
Bij de Bentex slaagden we in de aankoop van een broek voor Joshua. Helemaal blij, hij was vervolgens in een oogwenk verdwenen, terug naar huis, naar de Game Cube.
Toen nog een waterkoker, de mijne had het gisterenavond begeven. Ach, hij had geen beter moment kunnen uitkiezen want de waterkokers zijn in de aanbieding bij AH, voor 10 euro had ik een mooie nieuwe. Ik kan weer thee zetten.
Missie geslaagd.
dinsdag, september 18, 2007
Bloggen
Eigenlijk wil ik heel graag vertellen, met foto's hoe het in Avi Fauna was.
Maar het gewone leven heeft het weer even over genomen. Maandag was een dag gevuld met bezigheden en vergaderingen. Vandaag gevuld met werk.
Nu ga ik nog ff tv kijken en dan slapen. Morgen is de dag iets rustiger, al moet er dan een jurk versierd worden. Dan zal ik een mooi Avi Fauna blogje maken. Al zal ik er niet alle 200 foto's bij plaatsen.
Welterusten
Maar het gewone leven heeft het weer even over genomen. Maandag was een dag gevuld met bezigheden en vergaderingen. Vandaag gevuld met werk.
Nu ga ik nog ff tv kijken en dan slapen. Morgen is de dag iets rustiger, al moet er dan een jurk versierd worden. Dan zal ik een mooi Avi Fauna blogje maken. Al zal ik er niet alle 200 foto's bij plaatsen.
Welterusten
zondag, september 16, 2007
Spannend nachtje
Bij ons kan het nooit gewoon.
Als wij het plan hebben een rustige nacht te hebben, lekker te slapen, en de volgende ochtend vroeg op te staan. Maar nee het liep anders.
Omdat Rafael in de auto had zitten slapen, was hij gisterenavond nog lekker wakker. Dus mocht hij met Joshua een filmpje kijken op de psp. In dit huis in den Bosch staat geen tv meer, is geen kabel aansluiting meer werkzaam, en is er ook geen licht meer op de bovenverdieping, een beetje kamperen dus, maar in een grote stenen tent.
Na eerst geruzied te hebben met zuslief over waar het filmpje te beginnen, waren de heren aan het film kijken, en Lea was alvast gaan slapen.
Na de film hebben we de jongens in bed gelegd, geimproviseerd bed op de grond, ze sliepen allebei zeer snel.
Wij hebben nog even naar de radio geluisterd, en een blaadje gelezen, en toen zijn ook wij als een blok in slaap gevallen.
Na een uur of 2 geslapen te hebben, werd ik wakker. In eerste instantie omdat ik wat hoorde, gelijk gevolgd door een felle zaklamp die in mijn gezicht scheen. Een uiterst correcte en beleefde stem meldde mij: Polite mevrouw, uw deur staat gewoon open..
Ik heb de man vriendelijk bedankt, Ruurd een por gegeven om de deur te sluiten.
De politie agent stommelde weer naar beneden. Ruurd, na enig aandringen mijnerzijds, er achteraan.
Toen de deur gesloten was, en Ruurd weer in bed lag, kreeg ik eerst de slappe lach. Het kan bij ons nooit gewoon. Maar eenmaal uitgelachen, realiseerde ik me ook, dat we er genadig vanaf gekomen zijn. De politie kwam alleen maar langs voor een open deur, niet omdat wij telefonisch niet bereikbaar waren en er wat aan de hand was.
En we waren allemaal nog in tact, geen ongelukken, en geen diefstallen.
Met al die gedachten duurde het toch weer even voor ik de slaap weer kon vatten.
Als wij het plan hebben een rustige nacht te hebben, lekker te slapen, en de volgende ochtend vroeg op te staan. Maar nee het liep anders.
Omdat Rafael in de auto had zitten slapen, was hij gisterenavond nog lekker wakker. Dus mocht hij met Joshua een filmpje kijken op de psp. In dit huis in den Bosch staat geen tv meer, is geen kabel aansluiting meer werkzaam, en is er ook geen licht meer op de bovenverdieping, een beetje kamperen dus, maar in een grote stenen tent.
Na eerst geruzied te hebben met zuslief over waar het filmpje te beginnen, waren de heren aan het film kijken, en Lea was alvast gaan slapen.
Na de film hebben we de jongens in bed gelegd, geimproviseerd bed op de grond, ze sliepen allebei zeer snel.
Wij hebben nog even naar de radio geluisterd, en een blaadje gelezen, en toen zijn ook wij als een blok in slaap gevallen.
Na een uur of 2 geslapen te hebben, werd ik wakker. In eerste instantie omdat ik wat hoorde, gelijk gevolgd door een felle zaklamp die in mijn gezicht scheen. Een uiterst correcte en beleefde stem meldde mij: Polite mevrouw, uw deur staat gewoon open..
Ik heb de man vriendelijk bedankt, Ruurd een por gegeven om de deur te sluiten.
De politie agent stommelde weer naar beneden. Ruurd, na enig aandringen mijnerzijds, er achteraan.
Toen de deur gesloten was, en Ruurd weer in bed lag, kreeg ik eerst de slappe lach. Het kan bij ons nooit gewoon. Maar eenmaal uitgelachen, realiseerde ik me ook, dat we er genadig vanaf gekomen zijn. De politie kwam alleen maar langs voor een open deur, niet omdat wij telefonisch niet bereikbaar waren en er wat aan de hand was.
En we waren allemaal nog in tact, geen ongelukken, en geen diefstallen.
Met al die gedachten duurde het toch weer even voor ik de slaap weer kon vatten.
zaterdag, september 15, 2007
Vandaag
Wat een dag wat een dag.
Vanmorgen met de boot van 9 uur vertrokken. Het vertrek ging eigenlijk zeer voorspoedig. Auto zat al vol met spullen die naar Utrecht zouden worden getransporteerd, en werd nog voller door alle dekbedden en de kleding die mee moest. Maar het lukte, om half 9 draaide we de sleutel in het slot, en is het huis de komende twee dagen van de poezen.
Ik naar de bus, met 3 kinderen, waar Rafael, tegen de wachtende mevrouw onze gehele doopceel lichtte. Wat erg schattig is, want gisteren kroop hij nog achter Ruurd zijn rug weg bij een verjaarsvisite.
Op de boot, waar de voetgangers altijd eerder zijn dan de automobilisten. zagen we Ruurd langslopen, en zoekend om zich heen kijken. Doof als hij is had roepen niet het gewenste effect, hij liep ons gewoon voorbij, zoekend onder de de boot opwandelende personen of hij ons soms zag komen. Pas toen Joshua hem ging halen zag hij dat wij al op de boot zaten.
Na een genoeglijk half uurtje op de boot namen we afscheid, hij zou met de auto naar Utrecht, en wij gingen met de trein.
De treinreis verliep voorspoedig. Met kinderen vind ik treinreizen toch altijd heerlijk. We hebben naar buiten zitten kijken, samen zitten kletsen, en voorgelezen. Gewoon fijn. Bij Amsterdam belde ik naar Ruurd, die net zijn auto voor de deur van Mascha neerzette. Hij ging de auto leeghalen, en ik zou bellen als we in Utrecht aankwamen.
Zo gezegd zo gedaan. De plannen waren verandert, Mascha en Ruurd hadden bedacht dat het handiger was, als we eerst naar ikea gingen, dus zouden ze ons ophalen van het station. Dat we even moesten wachten was helemaal niet erg. Voor mij en de kinderen is er genoeg te zien op het Station in Utrecht, met al zijn kleine winkeltjes, en grote hoeveelheid mensen van allerlei pluimage.We waren zelfs zo erg aan het treuzelen, dat Ruurd en Mascha al stonden te wachten toen we bij de uitgang aankwamen. Ruurd was ons zelfs een stukje tegemoet gekomen.
Mascha wilde een zitzak of ander zitmeubel dat niet te veel ruimte in neemt in het kleine kamertje dat ze heeft. Vandaar Ikea. Eerst lekker lunchen met elkaar, lekkere broodjes met kaas, optimel en voor de liefhebber een gebakje toe.
Daarna een compleet rondje Ikea. Mascha had heel veel te vertellen, en nog meer uit te zoeken, en was afwisselend al babbelend in de buurt, of zwijgend afwezig.
De belangrijkste boodschap was een spiegel. Een die ze kon gebruiken als passpiegel. Na veel, heeel veel zoeken heeft ze die gevonden, bijna aan het eind, vlak voor het magazijn vond ze een mooie, betaalbare spiegel. vak 31.1 om hem op te halen. De zitzak konden we niet vinden.
Terwijl Ruurd bij de informatiebalie ging informeren naar een zitzak, liep Mascha met het karretje, gevuld met Rafael, en Lea al babbelend naast zich, door richting vak 31. En daar vond ze DE spiegel. Niet te groot, met een houten lijstje van blank hout. Blank hout dat er om smeekt om bewerkt te worden. Helemaal gelukkig, liet ze de spiegel ook niet meer los. Ook niet bij de kassa, en ook niet toen we op de auto stonden te wachten.
Na Ikea hebben we haar naar huis gebracht, en haar kamer bewonderd. Wat een leuke kamer, in een leuk huis, in een leuke buurt. Op een tafel in de keuken lag een briefje waarop allemaal mededelingen stonden van huisgenoten naar elkaar. Die waren zo leuk, vriendelijk en gezellig over en weer, dat ik er wel vertrouwen in heb. 8 dames, van verschillende pluimage en leeftijden bij elkaar in een huis. Het zag er warm en welkom uit. Mascha zag er ook ontspannen en tevreden uit. Ik heb wat foto's gemaakt van haar kamer, haar uitzicht, het balkon en haar slaapkamertje. Leuk voor later, en het scrapbook.
Bepakt en bezakt vertrokken wij richting den Bosch. Daar aangekomen bleek dat geen van ons nog zin had om weeer in de auto te stappen en naar een BBQ in Tiel te gaan. Ruurd al in de laatste plaats. DUs besloten we om thuis te blijven. Even eten gehaald bij de Jumbo. Wat ook nog een probleem is, want het huis is bijna leeg, dus iets verzinnen dat warm is, en alleen in de oven warm gemaakt moet worden wat de oplossing.
Dus nu zitten we, in een bijna leeg huis, te wachten tot de loempia's warm genoeg zijn. Morgen AviFauna, daar hebben we allemaal megaveel zin in.
Vanmorgen met de boot van 9 uur vertrokken. Het vertrek ging eigenlijk zeer voorspoedig. Auto zat al vol met spullen die naar Utrecht zouden worden getransporteerd, en werd nog voller door alle dekbedden en de kleding die mee moest. Maar het lukte, om half 9 draaide we de sleutel in het slot, en is het huis de komende twee dagen van de poezen.
Ik naar de bus, met 3 kinderen, waar Rafael, tegen de wachtende mevrouw onze gehele doopceel lichtte. Wat erg schattig is, want gisteren kroop hij nog achter Ruurd zijn rug weg bij een verjaarsvisite.
Op de boot, waar de voetgangers altijd eerder zijn dan de automobilisten. zagen we Ruurd langslopen, en zoekend om zich heen kijken. Doof als hij is had roepen niet het gewenste effect, hij liep ons gewoon voorbij, zoekend onder de de boot opwandelende personen of hij ons soms zag komen. Pas toen Joshua hem ging halen zag hij dat wij al op de boot zaten.
Na een genoeglijk half uurtje op de boot namen we afscheid, hij zou met de auto naar Utrecht, en wij gingen met de trein.
De treinreis verliep voorspoedig. Met kinderen vind ik treinreizen toch altijd heerlijk. We hebben naar buiten zitten kijken, samen zitten kletsen, en voorgelezen. Gewoon fijn. Bij Amsterdam belde ik naar Ruurd, die net zijn auto voor de deur van Mascha neerzette. Hij ging de auto leeghalen, en ik zou bellen als we in Utrecht aankwamen.
Zo gezegd zo gedaan. De plannen waren verandert, Mascha en Ruurd hadden bedacht dat het handiger was, als we eerst naar ikea gingen, dus zouden ze ons ophalen van het station. Dat we even moesten wachten was helemaal niet erg. Voor mij en de kinderen is er genoeg te zien op het Station in Utrecht, met al zijn kleine winkeltjes, en grote hoeveelheid mensen van allerlei pluimage.We waren zelfs zo erg aan het treuzelen, dat Ruurd en Mascha al stonden te wachten toen we bij de uitgang aankwamen. Ruurd was ons zelfs een stukje tegemoet gekomen.
Mascha wilde een zitzak of ander zitmeubel dat niet te veel ruimte in neemt in het kleine kamertje dat ze heeft. Vandaar Ikea. Eerst lekker lunchen met elkaar, lekkere broodjes met kaas, optimel en voor de liefhebber een gebakje toe.
Daarna een compleet rondje Ikea. Mascha had heel veel te vertellen, en nog meer uit te zoeken, en was afwisselend al babbelend in de buurt, of zwijgend afwezig.
De belangrijkste boodschap was een spiegel. Een die ze kon gebruiken als passpiegel. Na veel, heeel veel zoeken heeft ze die gevonden, bijna aan het eind, vlak voor het magazijn vond ze een mooie, betaalbare spiegel. vak 31.1 om hem op te halen. De zitzak konden we niet vinden.
Terwijl Ruurd bij de informatiebalie ging informeren naar een zitzak, liep Mascha met het karretje, gevuld met Rafael, en Lea al babbelend naast zich, door richting vak 31. En daar vond ze DE spiegel. Niet te groot, met een houten lijstje van blank hout. Blank hout dat er om smeekt om bewerkt te worden. Helemaal gelukkig, liet ze de spiegel ook niet meer los. Ook niet bij de kassa, en ook niet toen we op de auto stonden te wachten.
Na Ikea hebben we haar naar huis gebracht, en haar kamer bewonderd. Wat een leuke kamer, in een leuk huis, in een leuke buurt. Op een tafel in de keuken lag een briefje waarop allemaal mededelingen stonden van huisgenoten naar elkaar. Die waren zo leuk, vriendelijk en gezellig over en weer, dat ik er wel vertrouwen in heb. 8 dames, van verschillende pluimage en leeftijden bij elkaar in een huis. Het zag er warm en welkom uit. Mascha zag er ook ontspannen en tevreden uit. Ik heb wat foto's gemaakt van haar kamer, haar uitzicht, het balkon en haar slaapkamertje. Leuk voor later, en het scrapbook.
Bepakt en bezakt vertrokken wij richting den Bosch. Daar aangekomen bleek dat geen van ons nog zin had om weeer in de auto te stappen en naar een BBQ in Tiel te gaan. Ruurd al in de laatste plaats. DUs besloten we om thuis te blijven. Even eten gehaald bij de Jumbo. Wat ook nog een probleem is, want het huis is bijna leeg, dus iets verzinnen dat warm is, en alleen in de oven warm gemaakt moet worden wat de oplossing.
Dus nu zitten we, in een bijna leeg huis, te wachten tot de loempia's warm genoeg zijn. Morgen AviFauna, daar hebben we allemaal megaveel zin in.
woensdag, september 12, 2007
Thuis
Toen ik vanavond voor de zoveelste keer de trap op liep om de opgevouwen was naar boven te brengen, drong het ineens tot me door.
Dit is mijn thuis. Het huis waar ik me prettig voel, waar ik mijn plekje gevonden heb.
Ik dacht even terug aan al die keren dat ik een andere trap met was in mijn handen was beklommen, en het koste me zowaar moeite die trap voor de geest te halen. Ik heb, eindelijk, mijn plekje weer gevonden.
Natuurlijk, in het oude huis kende ik iedere scheur, iedere kraak van de trap (en hoe die te vermijden) zover is het hier nog niet, ik kom nog wel eens voor verrassingen te staan. Ook schrik ik wel eens van een deur die hard dicht slaat, en dat blijkt dan bij de buren te zijn.
Thuis is het nu wel. Mijn thuis, ons thuis.
Dit is mijn thuis. Het huis waar ik me prettig voel, waar ik mijn plekje gevonden heb.
Ik dacht even terug aan al die keren dat ik een andere trap met was in mijn handen was beklommen, en het koste me zowaar moeite die trap voor de geest te halen. Ik heb, eindelijk, mijn plekje weer gevonden.
Natuurlijk, in het oude huis kende ik iedere scheur, iedere kraak van de trap (en hoe die te vermijden) zover is het hier nog niet, ik kom nog wel eens voor verrassingen te staan. Ook schrik ik wel eens van een deur die hard dicht slaat, en dat blijkt dan bij de buren te zijn.
Thuis is het nu wel. Mijn thuis, ons thuis.
Een plek waar ik me veilig voel, waar ik mijn eigen ik niet hoef te verstoppen. Waar er gelachen wordt (veel) en gehuild (soms). Een plek waar ik, wij, gelukkig zijn.
maandag, september 10, 2007
nog een voet...
Vandaag de laatste behang van de muren gescheurd. Ik was helemaal teleurgesteld toen het klaar was. Lekker werk :o))
Daarna alle gaten gevuld, vriendje was zo lief om het kozijn te schuren. En toen kon de eerste kwast op de muur. Helaas, het was inmiddels 14.50, en om half 4 moest ik weer bij 2 scholen tegelijk staan.
Eerst maar eens wat opgeruimd. Dat was het moment dat ik de volgende ' voet in de aarde' tegen kwam. Onder het tapijt, zat een raar plekje, nadere inspectie liet zien dat er gewoon een gat zat, waarschijnlijk door de vloer heen geboord, mislukt en de brokstukken weer terug gegooid. Kleed erover, niets meer van te zien.
We hadden het niet eerder opgemerkt omdat Ilja zijn bed er precies over heen viel. Moet ik het nu opknappen, of kan ik het, voorlopig, zo laten.
Na lang aarzelen toch maar even de aannemer gebeld, die zo vriendelijk was om vanavond even te komen kijken.
Omdat we volgend voorjaar, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, gaan verbouwen, is het het beste om het voor nu gewoon zo te laten. Even beetje schuiven met de meubels zodat de poot van het bureau niet precies in dat gat terecht komt.
Tijdens de verbouwing kunnen we stucken, gaten vullen, en nog meer opknappen, dan zijn alle mannen, van alle mogelijke bouwkundige kwaliteiten hier toch weken aanwezig.
Voor nu, smeer ik er roze en witte verf op (veel wit, weinig roze). Misschien morgen al wel een begin maken..................
zondag, september 09, 2007
Kamertje
Zoals ikvorige week al meldde, is Ilja verhuist. Omdat het huis behoefte heeft aan een logeerkamer annex kantoor annex scrapkamer, was al snel het plan geboren om dat in de kamer van Ilja te realiseren.
Dus toen vorige week iemand op een avond de termostaat van de CV kwam installeren, en daarom in Ilja zijn kamer moest zijn, ben ik begonnen met leegruimen.
Dat dit meer voeten in de aarde had dan het op het eerste gezicht leek, had ik al verwacht, maar zoveel voeten....
Het bed eruit, was al een hele verbetering. Vaste lezers van die blog herinneren zich vast nog wel het giga dekbed dat ik voor Ilja had gemaakt, nou dat heeft een giga bed erbij gekregen, wat zijn hele kamer vulde. Dat er uit maakte dus al een wereld van verschil. Maar dan al zijn spullen inpakken. Los van het werk, ging het me ook niet in mijn koude kleren zitten. Het maakt het wel erg definitief allemaal, wat het natuurlijk op voorhand al was, maar goed. De navelstreng is erg taai zullen we maar zeggen.
Het volgende waar ik tegen aan liep was dat de kamer, eenmaal leeg, wel erg uitgewoond eruit zag. Afgebladderd behang, en viezig. En waarschijnlijk door de lange leegstand van het huis ,dus niet gestookt, ook hier en daar schimmelig.
Niet alleen herinrichten, maar toch ook schilderen. Eerst dachten we te gaan behangen, maar daar zijn we van terug gekomen. De muren gaan wit, het plafond gaat wit, en het kozijn gaat heeeeeeel zacht .... roze natuurlijk :o))
Zaterdag stond in het teken van leeghalen, en vandaag wilde ik gaan schilderen. Maar helaas, de volgende voet in de aarde maakte dat er toch nog behang gestoken moest worden. Nog meer, want gisteren middag/avond, zijn we gedrieen aan het trekken en scheuren geweest. Ik ben dus al de hele middag aan het behang scheuren. Echt vervelend is het niet, maar wel vermoeiend. Maar met een lekker CDtje op best aangenaam werk.
Met een roller kan ik niet werken heb ik gemerkt (overal zat verf, behalve op de muur) dus morgen ff een blokwitter kopen, en een bakje voor de verf, dan kan ik los.
Dus toen vorige week iemand op een avond de termostaat van de CV kwam installeren, en daarom in Ilja zijn kamer moest zijn, ben ik begonnen met leegruimen.
Dat dit meer voeten in de aarde had dan het op het eerste gezicht leek, had ik al verwacht, maar zoveel voeten....
Het bed eruit, was al een hele verbetering. Vaste lezers van die blog herinneren zich vast nog wel het giga dekbed dat ik voor Ilja had gemaakt, nou dat heeft een giga bed erbij gekregen, wat zijn hele kamer vulde. Dat er uit maakte dus al een wereld van verschil. Maar dan al zijn spullen inpakken. Los van het werk, ging het me ook niet in mijn koude kleren zitten. Het maakt het wel erg definitief allemaal, wat het natuurlijk op voorhand al was, maar goed. De navelstreng is erg taai zullen we maar zeggen.
Het volgende waar ik tegen aan liep was dat de kamer, eenmaal leeg, wel erg uitgewoond eruit zag. Afgebladderd behang, en viezig. En waarschijnlijk door de lange leegstand van het huis ,dus niet gestookt, ook hier en daar schimmelig.
Niet alleen herinrichten, maar toch ook schilderen. Eerst dachten we te gaan behangen, maar daar zijn we van terug gekomen. De muren gaan wit, het plafond gaat wit, en het kozijn gaat heeeeeeel zacht .... roze natuurlijk :o))
Zaterdag stond in het teken van leeghalen, en vandaag wilde ik gaan schilderen. Maar helaas, de volgende voet in de aarde maakte dat er toch nog behang gestoken moest worden. Nog meer, want gisteren middag/avond, zijn we gedrieen aan het trekken en scheuren geweest. Ik ben dus al de hele middag aan het behang scheuren. Echt vervelend is het niet, maar wel vermoeiend. Maar met een lekker CDtje op best aangenaam werk.
Met een roller kan ik niet werken heb ik gemerkt (overal zat verf, behalve op de muur) dus morgen ff een blokwitter kopen, en een bakje voor de verf, dan kan ik los.
donderdag, september 06, 2007
zondag, september 02, 2007
Filmpje !!
Ik weet niet of het bij iedereen bekend is, maar op een PSP kun je ook filmpjes kijken. Voor weinig geld kun je films kopen die voor de PSP geschikt zijn.
Gisteren bij de Free Record shop (een van de betere bronnen voor games en toebehoren) hebben we een paar films voor de PSP gekocht. Waaronder een die Lea had uitgezocht.
Zojuist vroeg Lea of ze weer haar filmpje mocht kijken. Ruurd heeft de PSP voor haar in gereedheid gebracht, en is daarna koffie gaan drinken.
Na enige tijd vroegen we ons toch af, waar Lea was. Buiten niet, en in huis zagen we haar ook niet zo gauw.
Ruurd vindt haar, samen met haar vriendinnetje in de badkamer, naast elkaar op de grond zittend, naar de PSP te kijken. Want in de badkamer is het zo lekker donker.......
Gisteren bij de Free Record shop (een van de betere bronnen voor games en toebehoren) hebben we een paar films voor de PSP gekocht. Waaronder een die Lea had uitgezocht.
Zojuist vroeg Lea of ze weer haar filmpje mocht kijken. Ruurd heeft de PSP voor haar in gereedheid gebracht, en is daarna koffie gaan drinken.
Na enige tijd vroegen we ons toch af, waar Lea was. Buiten niet, en in huis zagen we haar ook niet zo gauw.
Ruurd vindt haar, samen met haar vriendinnetje in de badkamer, naast elkaar op de grond zittend, naar de PSP te kijken. Want in de badkamer is het zo lekker donker.......
zaterdag, september 01, 2007
Weer thuis,
We zijn weer thuis, na een wat een enerverend dagje overkant was.
We namen, bepakt en bezakt, de boot van 9 uur. Reden zonder problemen naar Amsterdam, waar we even, letterlijk de weg kwijt raakten, maar met behulp van de mobiele telefoon was dat snel opgelost.
Op het kruispunt stond mijn zoon ons op te wachten. Al die pakken en zakken waren namelijk voor hem bedoelt, hij trok vandaag in zijn nieuwe kamer in Amsterdam. 18 jaar oud, betrekt hij vandaag zijn nieuwe kamer, en begon vandaag bij zijn nieuwe baas.
Ik vond dat hij wat verloren stond, toen we na een klein half uur afscheid namen, maar toen ik hem 10 minuten daarna belde klonk hij weer als zichzelf, en het smsje aan het eind van de dag bevestigde dat ook nog een keer. Bovendien, het netwerk om hem heen is er, dus helemaal alleen in een vreemde stad is hij ook niet. Maar wennen zal het wel zijn, zowel voor hem, als voor mij/ons. Zijn jongste broer (3) zat te huilen in de auto, omdat hij Ilja zo mist. 10 september komt hijweer naar huis, om zijn fiets op te halen.
Inmiddels was het tegen 12 uur, hadden we slechts zeeeer licht ontbeten, en lustten we wel was. Joshua wilde graag eten bij V&D, dus hebben we een La Place opgezocht vlak bij Ikea. Die ging pas om 11 uur open op zaterdag (en zondag) We waren dus de eerste klanten, in een verder, compleet leeg restaurant. En leuk dat het was :o)) Kinderen hebben heerlijk wat gedronken (smootie is zooo lekker bij La Place) en een broodje gegeten (de een meer dan de andere)
Omdat we toch aan de overkant waren, omdat ik een nieuwe techniek wil uitproberen, omdat ik weer opnieuw wil gaan scrapbooken, zijn we door gereden naar Zwanenburg. Daar zit Scrapart, een geweldige winkel. Ik heb daar veel gekocht, eigenlijk beetje boven het budget (en dat was al groot) maar het was zo mooi, en de uitverkoop was zo verleidelijk. Ik kom niet zo vaak in een scrapwinkel.
Het voorste gedeelte van de winkel was ingericht met een leestafel, en een ruimte met kinderspeelgoed. De kinderen hebben zich kostelijk vermaakt. Ik heb geen seconde last van ze gehad. Ze hebben heeel rustig gespeeld. Zodat ik lekker de tijd had om mijn materiaal bij elkaar te zoeken (en meer :o))
Ik heb een stapel papier, stazon stempelinkt, in 3 kleuren (waarvan 1 roze natuurlijk), 2 pakjes, van 3 kleuren alcoholinkt, pakje goud en zilver alcohol inkt, brons en pearl alcoholinkt, een adaptor, extra viltjes, een blending solution voor alcohol inkt, een cadeautje voor Annelies, reiniger voor stazon inkt, en nog wat stanzen die in de aanbieding waren. Ruurd wist zich te beheersen, maar stopte toch nog een pot met bloemen stempels (30!) in mijn mandje. Achteraf vertelde hij dat hij nog meer stempels had gezien die hij wel had willen kopen, hij is nog erger dan ik :o))
Na afrekenen moesten de kinderen (en ik ook) nog even naar toilet. Nou is de kassa voor in de winkel, en voor de toiletten, moesten we heel de winkel door. Op de weg terug zag ik nog een gespje wat ik niet kon laten liggen. Dus toch nog maar een keer langs de kassa. Het goede van deze actie is, dat mijn vingers nu jeuken om te gaan beginnen, experimenteren en mooie dingen wil maken.
Na deze actie zijn we naar de eindbestemming van deze dag gegaan. Een verjaardagsfeest van Ruurd zijn schoonzusje. In Amstelveen.
Omdat het nog erg vroeg was, Rafael ff schone kleren nodig had, we de kinderen nog een speelgoedje hadden beloofd, zijn we in Amstelveen nog even het winkelcentrum in gegaan. Behalve dat we voor Rafael pracht kleding vonden bij de Hennes, en voor Ruurd films voor zijn PSP, en voor Joshua een spelletje bij de Free Record shop, vonden we nog wat anders. Een Build a Bear workshop. De kinderen moesten er in, en waren vervolgens niet bij de etalage weg te slaan. Ik heb ze nu beloofd dat we bij een volgend uitje in Amstelveen daar heen zullen gaan, en dat ze dan een knuffel mogen maken. Daar kan ik ook niet meer onderuit, want ze blijven het me vertellen. En als ik eerlijk ben, ik vind het zelf ook wel leuk om eens mee te maken. Al levert het me wel weer 3 nieuwe beesten op, en die hadden we nog niet :o)))
Daarna het familie feestje, Ik blijf het moeilijk vinden, grote groepen mensen die ik niet (goed) ken. Voel me altijd een beetje een kat in een vreemd pakhuis dan. Een combinatie van ingebakken verlegenheid en een erfenis uit het verleden vermoed ik.
We moesten op tijd weer weg voor de boot. In de auto wat zitten suffen, en de kinderen zitten wiebelen achterin. Geheel tegen de verwachting in, gingen ze niet slapen. Dat deden de jongens pas toen ze weer thuis waren. Dochterlief niet gelijk, die klaagde dat haar ogen nog heeel erg wakker waren:o)))
We namen, bepakt en bezakt, de boot van 9 uur. Reden zonder problemen naar Amsterdam, waar we even, letterlijk de weg kwijt raakten, maar met behulp van de mobiele telefoon was dat snel opgelost.
Op het kruispunt stond mijn zoon ons op te wachten. Al die pakken en zakken waren namelijk voor hem bedoelt, hij trok vandaag in zijn nieuwe kamer in Amsterdam. 18 jaar oud, betrekt hij vandaag zijn nieuwe kamer, en begon vandaag bij zijn nieuwe baas.
Ik vond dat hij wat verloren stond, toen we na een klein half uur afscheid namen, maar toen ik hem 10 minuten daarna belde klonk hij weer als zichzelf, en het smsje aan het eind van de dag bevestigde dat ook nog een keer. Bovendien, het netwerk om hem heen is er, dus helemaal alleen in een vreemde stad is hij ook niet. Maar wennen zal het wel zijn, zowel voor hem, als voor mij/ons. Zijn jongste broer (3) zat te huilen in de auto, omdat hij Ilja zo mist. 10 september komt hijweer naar huis, om zijn fiets op te halen.
Inmiddels was het tegen 12 uur, hadden we slechts zeeeer licht ontbeten, en lustten we wel was. Joshua wilde graag eten bij V&D, dus hebben we een La Place opgezocht vlak bij Ikea. Die ging pas om 11 uur open op zaterdag (en zondag) We waren dus de eerste klanten, in een verder, compleet leeg restaurant. En leuk dat het was :o)) Kinderen hebben heerlijk wat gedronken (smootie is zooo lekker bij La Place) en een broodje gegeten (de een meer dan de andere)
Omdat we toch aan de overkant waren, omdat ik een nieuwe techniek wil uitproberen, omdat ik weer opnieuw wil gaan scrapbooken, zijn we door gereden naar Zwanenburg. Daar zit Scrapart, een geweldige winkel. Ik heb daar veel gekocht, eigenlijk beetje boven het budget (en dat was al groot) maar het was zo mooi, en de uitverkoop was zo verleidelijk. Ik kom niet zo vaak in een scrapwinkel.
Het voorste gedeelte van de winkel was ingericht met een leestafel, en een ruimte met kinderspeelgoed. De kinderen hebben zich kostelijk vermaakt. Ik heb geen seconde last van ze gehad. Ze hebben heeel rustig gespeeld. Zodat ik lekker de tijd had om mijn materiaal bij elkaar te zoeken (en meer :o))
Ik heb een stapel papier, stazon stempelinkt, in 3 kleuren (waarvan 1 roze natuurlijk), 2 pakjes, van 3 kleuren alcoholinkt, pakje goud en zilver alcohol inkt, brons en pearl alcoholinkt, een adaptor, extra viltjes, een blending solution voor alcohol inkt, een cadeautje voor Annelies, reiniger voor stazon inkt, en nog wat stanzen die in de aanbieding waren. Ruurd wist zich te beheersen, maar stopte toch nog een pot met bloemen stempels (30!) in mijn mandje. Achteraf vertelde hij dat hij nog meer stempels had gezien die hij wel had willen kopen, hij is nog erger dan ik :o))
Na afrekenen moesten de kinderen (en ik ook) nog even naar toilet. Nou is de kassa voor in de winkel, en voor de toiletten, moesten we heel de winkel door. Op de weg terug zag ik nog een gespje wat ik niet kon laten liggen. Dus toch nog maar een keer langs de kassa. Het goede van deze actie is, dat mijn vingers nu jeuken om te gaan beginnen, experimenteren en mooie dingen wil maken.
Na deze actie zijn we naar de eindbestemming van deze dag gegaan. Een verjaardagsfeest van Ruurd zijn schoonzusje. In Amstelveen.
Omdat het nog erg vroeg was, Rafael ff schone kleren nodig had, we de kinderen nog een speelgoedje hadden beloofd, zijn we in Amstelveen nog even het winkelcentrum in gegaan. Behalve dat we voor Rafael pracht kleding vonden bij de Hennes, en voor Ruurd films voor zijn PSP, en voor Joshua een spelletje bij de Free Record shop, vonden we nog wat anders. Een Build a Bear workshop. De kinderen moesten er in, en waren vervolgens niet bij de etalage weg te slaan. Ik heb ze nu beloofd dat we bij een volgend uitje in Amstelveen daar heen zullen gaan, en dat ze dan een knuffel mogen maken. Daar kan ik ook niet meer onderuit, want ze blijven het me vertellen. En als ik eerlijk ben, ik vind het zelf ook wel leuk om eens mee te maken. Al levert het me wel weer 3 nieuwe beesten op, en die hadden we nog niet :o)))
Daarna het familie feestje, Ik blijf het moeilijk vinden, grote groepen mensen die ik niet (goed) ken. Voel me altijd een beetje een kat in een vreemd pakhuis dan. Een combinatie van ingebakken verlegenheid en een erfenis uit het verleden vermoed ik.
We moesten op tijd weer weg voor de boot. In de auto wat zitten suffen, en de kinderen zitten wiebelen achterin. Geheel tegen de verwachting in, gingen ze niet slapen. Dat deden de jongens pas toen ze weer thuis waren. Dochterlief niet gelijk, die klaagde dat haar ogen nog heeel erg wakker waren:o)))
Abonneren op:
Posts (Atom)