Oudejaarsdag

Oudejaarsdag, toch wel het moment om terug te kijken naar het afgelopen jaar. Op tv zijn de jaaroverzichten niet van de lucht, kranten en tijdschriften doen ook allemaal mee.
Ik doe het zelf ook. Al een week of wat denk ik dat ik blij zal zijn als 2009 voorbij zal zijn. Voor mijn persoonlijk leven is het een zwaar jaar geweest. Financieel zeker, met advocaten kosten, en een ex (niet de mijne gelukkig) die zover ging tot het leggen van loonbeslag, en uiteindelijk moet zeggen dat het allemaal onterecht was. Maar wel de kosten bij ons kon neerleggen.
En als de financieeen niet lekker lopen, zet dat een grote druk op het geheel.

Veel pijn en verdriet door het gedrag van broers en zussen aan beiden zijde. Met als laatste stunt een gewoon onprettige kerstkaart van Ruurd zijn familie. Voor ons beiden is dat de druppel. We laten ons niet meer van onze beste kant zien, we laten ons gewoon niet meer zien.
Pijnlijker, en verdrietiger is het dan ook vrienden verdwenen zijn. Om onduidelijke redenen. Ik heb er verdriet van.

Gelukkig was 2009 niet alleen naar, en pijnlijk. Veel vreugde was er ook.
Natuurlijk vanwege ons aller oogappeltje Cecilia, die zich zeer snel ontwikkeld, en gewoon erg vrolijk en gezellig is, nou ja, meestenstijds. Ze kan ook stierlijk vervelend zijn als ze ergens geen zin in heeft. En momenteel klimt ze overal op, en snel. Om je vervolgens verbolgen aan te kijken als ze het niet mag. Niets is veilig voor haar handjes, en je kunt het niet hoog genoeg opbergen.

We werden in 2009 verblijdt met nog een gezinslid. Ruben, die in maart besloot om bij ons te komen wonen. Ik kan niet zeggen dat het altijd makkelijk is. Het is moeilijk om er ineens een puber bij te hebben. Het is vooral leuk, en gezellig. En als ik zie hoe het kind opbloeit, doe ik er graag moeite voor.

Als ik de balans opmaak, slaat die over 2009 door naar het verdriet en de pijn, maar niet veel door het positieve dat we mochten ontvangen van vrienden, dichtbij en veraf, door wat we meemaakten met onze kinderen.

Ik ben benieuwd wat 2010 gaat brengen Vreugde, geluk hoop ik. Liefde en warmte met vrienden, met ons gezin. Liefst meer contact met Daniel.
Ik wens al mijn blog lezers een mooie oudejaarsdag toe, en prachtige jaarwisseling, met veel oliebollen en mooi vuurwerk, en een liefdevol, warm en gelukkig 2010.

Nieuw speeltje

Van mijn broer kreeg ik een leuk cadeautje. Een beetje extra geld, om iets leuks voor mezelf van te kopen.
Na de eerste schok heb ik een nieuw speeltje gekocht. Een Squeezebox radio. In de westwing zit ik al sinds het begin te klooien met de radio, en dit lijkt de oplossing te zijn.
Alleen, het is een erg leuk speeltje voor Ruurd ook. Die is dus de hele avond al aan het spelen met mijn nieuwe radio.

Hij sleept het overal mee naar toe, en voert hele gesprekken met de squeezebox. Mega grappig dat hij dat kan. Als hij werkt, en Ruben op school zit, dan ga ik het wel eens proberen.

Geheugen versus agenda

Mijn hele leven ben ik geen agenda mens, vroeger ops chool schreef ik er trouw mijn huiswerk in op, maar ik deed het eigenlijk toen ook al op geheugen. Voor de vorm legde ik mijn agenda op tafel, en keek naar mijn huiswerk. Het was meestal al af en geleerd voor ik in mijn agenda keek (ja ik was een braaf meisje)

Na mijn schooltijd heb ik ook nooit meer een agenda gebruikt. Of beter, ik heb het wel geprobeerd, maar het lukte nooit. In de tijd dat ik in de wijk werkte schreef ik adressen er in op, en eventueel dingen die ik moest doorgeven. Geen afspraak tijden, of andere zaken.

Nu ik oppas gebruik ik een agenda, nou ja, kalender, maar achteraf om op te schrijven welk kind er wanneer is geweest, De afspraken zitten, over het algemeen, gewoon in mijn hoofd. Heeeel soms vergeet ik iemand, of iets, maar dat zijn echt uitzonderingen.

Wanneer gaat het mis, als er dingen op datum worden afgesproken, want ik ben niet compatible met cijfers, dat heb ik al zo vaak gemerkt. Ik kan rekenen, foutloos zelfs, maar heeeeeeeeeeel langzaam. Vraag mij welke datum het is, en ik moet echt eerst een krant kopen ,op Internet kijken of op Teletekst, want ik weet het nooit.
Als een moeder dus afspreekt dat haar zoons bij mij zijn om 17 december, zeg ik dat het prima is. Me niet realiserend dat dat de donderdag voor de kerstvakantie is. Me nog minder realiserend dat deze zoons tot half 7 vanavond blijven, en dat het schoolfeest dan al min of meer af is.

Ga toch maar weer eens proberen een agenda bij te houden. NIet dat het had geholpen in dit geval, maar dan had ik het me eerder gerealiseerd en de kinderen er beter op kunnen voorbereiden.
Ik vind het niet altijd leuk een werkende moeder te zijn.

Gelukt!

Gelukt, het is gelukt om 2 jurken te maken maandag, en, ik was nog voor het eten savonds klaar. Tot mijn eigen verbazing ,want ik had nachtwerk ingecalculeerd.

Gelukt om de tractatie op tijd af te krijgen, en ook nog voor het diep in de nacht was. Samen met Lea gevuld, en foto's van gemaakt.

Gelukt om op tijd weer geld op de rekening te hebben (met dank aan mijn GOB) waardoor het Nuon kon afschrijven en we weer warm kunnen zitten.

Gelukt om een fijne verjaardag te vieren voor Lea. Ondanks dat er spanningen waren tussen verschillende mensen, die ook nog even ontplofte aan het eind van de middag, vlak voor het eten. Maar het lukte hen om het weer goed te maken voor het eten, en het eten was gewoon gezellig, zonder spanning.

En nu zit ik uit te puffen. Eigenlijk moet ik de kerstkaarten (die ik keurig op tijd af had dit jaar) in de, eveneens versierde, enveloppen steken, maar ik moet nog even wachten. Cecilia is het nl gelukt om op stoelen te klimmen, en vandaar op de tafel te klimmen. Wat mijn leven weer een stuk spannender maakt. Terwijl ik dit schrijf, dreigt ze dus ook van een stoel te vallen, en stoot in dat proces haar hoofd tegen de tafel. Gisteren was ze ziek, van de inenting tegen de mexicaanse griep. Daarom zijn er ook geen foto's gemaakt van de zusjes in de nieuwe jurk. Cecilia heeft grootste deel van de dag geslapen, om wakker te worden toen ik wilde slapen.

Vanavond ga ik naar school om mijn meisje te zien schitteren als zwerfster op het schooltoneel. Met los haar (vind je dat niet erg? Vroeg ze me vanmorgen) 10 is ze sinds gisteren, en het lijkt wel of mijn ontroering voor haar alleen maar groter wordt. Ze doet het goed, op school, sociaal, met 4 ouders, ja, ik ben trots, heel trots op mijn meidje.

Druk

Pfff, ik zit ff. Wat een dag, en wat een weekeinde.
Lea is jarig dinsdag, en daartoe moest een tractatie gemaakt worden. Ik had een leuke stempelset gekocht in Amerika, en daarmee alvast het nodige voorwerk gedaan. Daarna eerst Sinterklaas gedaan, en veel, heel erg veel gewerkt.
Nu moest het in elkaar, en bleek er hier en daar een probleem te zijn. Die zijn er om opgelost te worden, maar het kostte meer tijd dan ik had ingepland. Bovendien was ik zaterdagochtend ook alleen met Cecilia, en aangezien die niet erg lekker is (tanden denk ik) deed ik ook minder dan ik wilde.
En toen moesten er ook nog cadeautjes gehaald worden. Kostte ook meer tijd dan ik had ingecalculeerd. We zijn wel goed geslaagd, daarover later meer.

Al met al heb ik zere vingers van het vouwen van karton, het opplakken van onderdelen, maar er zijn 48 tractatie doosjes klaar. Morgen zullen we ze vullen, en zal ik een foto maken van het geheel. En plaatsen.

Daarnaast wil ik voor Lea en Cecilia een min of meer zelfde jurk maken die ze aankunnen met Lea haar verjaardag, en met kerst. Dus een stof met een glimmertje wilde ik.Katoen heb ik genoeg, maar een glimmertje. Niet een glimstof, maar meer een stof met een glim draadje, of een borduurseltje erop. Dus Ruurd en ik zaterdag naar de enige stoffenwinkel die ons eiland rijk is.
Voor mij was een mevrouw, duidelijk een bekende van de verkoopster/eigenaar van de winkel. Ik kom er niet vaak, waardoor ze niet wist wie ik was. Ik zag niet wat ik zocht, en stond daarna bij het kant te kijken, maar ook daar zag ik het zo gauw niet, Toen de verkoopster dus vroeg of ze me kon helpen, zei ik Ik vrees van niet. Wat ik zocht. Dus ik vertelde, dat ik voor mijn beide dochters een jurk wilde maken en daar een stofje voor zocht. Wat voor stof? Nou met een glimmertje.
Met een vaag handgebaar naar de satijnen stoffen: daar liggen de glim stoffen, liep ze weg.
Ik heb nog even rond gekeken en heb toen de winkel maar verlaten. Volgende keer dat ik stof wil hebben, maar weer gewoon naar den Helder. Daar hebben ze meer, en zijn de dames mega veel aardiger.

Thuis heb ik mijn dozen met stoffen nagekeken, en helaas, de prachtige roze stof die ik had was te kort. Een andere, niet typisch kinderstof, was genoeg, had een glimmertje, en zal beide dames erg mooi staan. Die stof heb ik vanavond nog geknipt. Morgen ben ik vrij (voor zover ik nu weet) en ga ik 2 jurken in elkaar rammelen. Makkelijke modellen, dat scheelt, wel weer een beetje meer dan ik zou willen.

Gelukkig hoef ik voor de andere dochter, die morgen 23 wordt, geen kleding te maken, dat kan ze zelf beter dan ik. Ze is er niet morgen, ik zal haar niet spreken waarschijnlijk. Maar dat geeft niet, we doen het over als ze kerstvakantie heeft. Al zal ik morgen wel een gebakje op haar nemen.

Ultieme cadeau

Voor degene die nog willen weten WAT Ruurd nou van SInterklaas kreeg:

http://www.overkanter.blogspot.com/

Oproep

Bij het laatste gesprek in het ziekenhuis (8 oktober) zou ik doorgestuurd worden naar het AMC.
Ik werd een paar dagen later terug gebeld, dat het iets anders ging dan gebruikelijk. Ze wilden eerst de verwijsbrief en alle stukken zien, en als ze mijn geval (lol) interessant vonden , zou ik een oproep krijgen.

Die viel zo juist in de bus. 11 maart 2010 mag ik langskomen.

We worstelen nog even door.

Verdrietig

Zondagavond, na een lang en gezellig weekeinde, ging Joshua naar bed. Bij het gebruikelijke
bedritueel (planten water geven, hamster voeren) kwam hij tot de nare ontdekking dat zijn hamster dood was.
Joshua was in en in verdrietig.
Dat was een nare afsluiting van een erg leuk weekeinde.

Wat de zaak nog naarder maakte was dat deze hamster nog heel jong was. Zijn vorige twee hamsters waren bijna 3 jaar oud geworden, en deze had hij nogmaar een paar weken geleden gekocht.
Nu wil hij nooit meer een beestje, zegt hij. Ik denk dat ik de hamsterkooi toch nog maar even bewaar, want ik denk zomaar dat ik die nog nodig zal hebben.

Verdrietig is het wel.

Balen:(

Vervelend genoeg wilde ik gisteren een foto maken van Sinterklaas. Toen ik naar de andere kant van de kamer liep, enn tussen de mensen door wilde lopen, stapte ik verkeerd, verloor mijn evenwicht, en ben daardoor verkeerd op mijn, toch al zere been, terecht gekomen.
Het deed een beetje zeer, maar wel toenemend gisterenavond.
Na een nacht slaap leek het wel goed te gaan, maar tijdens het opruimen vanmorgen gaf mijn enkel er de brui aan.
De rest van de dag heeeeel rustig aan gedaan, met kruk gelopen en voornamelijk, heeeel erg weinig gelopen.
Niet geknutseld, of spelletjes gedaan met de kinderen, wat ik van plan was, maar aan tafel zitten, been op een andere stoel, en rust, rust, rust. Morgen moet ik nl weer werken, en moet ik uit de voeten kunnen.
We zijn nu 14 maanden en 5 dagen bezig, en het heelt niet erg Ik heb er zelf een hard hoofd in dat het spontaan gaat genezen.

Wat een heerlijk avondje was het. Het begon vroeg. Alle kinderen waren rond half 4 aanwezig. En heel gezellig, mijn moeder kwam ook even buurten.
Er was iets ernstig mis gegaan met een cadeautje, dus het was even stress om een alternatief te vinden. En hier en daar moest nog iets worden ingepakt, of gecombineerd met een gedicht.

Tegen half 5 ben ik maar gaan zingen met de kinderen, en volgens traditie, Ilja begon met Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht, en de pepernoten vlogen ons om de oren. Sint Nicolaas in hoogst eigen persoon, met 3 van zijn pieten kwam ons met een bezoek vereren.
Na een genoeglijk uurtje (Sint bleef erg lang plakken, maar we zijn ook met veel natuurlijk) waarin weer eens bleek hoe goed Sint ons kent, gingen hij en zijn pieten weer weg.
Maar niet na alle zakken met cadeaus in de kamer te hebben gebracht.
Tja, en dan zijn het er toch weer veel.

Na 1 ronde cadeaus, en de ergste spanning er bij de kleintjes af was, hebben we eerst gegeten. Errug lekker moet ik zeggen ,maar ja, met 2 topkoks als zoon die beiden de keuken in duiken, kan dat ook niet anders.
En toen barste het festijn in volle glorie los. Iedereen kreeg wat hij of zij had gevraagd, en ook dingen die niet op het lijstje stonden. Leuk om te zien hoe goed ze elkaar kennen, hoe goed ze mij kennen, maar ook hoe goed ze Ruurd en Ruben al kennen. Ook Ruben en Joshua hadden goed hun best gedaan, en voor iedereen helemaal goed geschoten. Wat een mooie dingen passeerde er de revue.

Het was een feest van traditie, van lachen, van een traan hier en daar, van veel liefde, van bijzondere cadeaus.
Op verzoek van de grote kinderen waren er minder cadeaus dan voorgaande jaren (eindelijk gelukt) en waren we vroeg begonnen. Vreemd genoeg waren we nauwelijks eerder klaar.
Toen we bijna klaar waren bleek er nog een zelfdoe cadeau te zijn. Piet had geen zin meer gehad in inpakken, en had nog wat pakjes in een doos gegooid, en iedereen moest er maar uit halen wat van zijn of haar gading was.
Er bleek voor iedereen een chocoladeletter te zijn, waarmee een hele ruilhandel op gang kwam voor iedereen zijn eigen letter had. En de juiste smaak :D
Daarna bleken er ook nog een paar gezelschap spellen in de doos te zitten. 1 was voor naar Utrecht, 3 bleven hier, en voor Ilja en Sophie zaten er groene dingen in de doos.
Als laatste nog 1 ronde cadeaus. Voor een aantal was het het topcadeau van de avond. Rafael viel na het uitpakken van zijn laatste cadeautje prompt in slaap. Op schoot bij zijn grote broer. Ruben was stil van zijn laatste cadeau, en Ruurd, Ruurd was sprakeloos.

Na het opruimen, nog een rondje stokbrood, gingen de kleintjes naar bed (nou ja, duwden we Lea naar bed, Rafael en Cecilia sliepen al)
En de groten gingen de gezelschapspellen uit proberen, om daarna naadloos over gingen op Jenga.
Ruurd en ik hielden het voor gezien, en hebben nog lang Jenga om horen vallen.
Het was een zeer geslaagde avond.

Rust

Stilte voor de storm? Of zit ik in het oog van de storm? In beide gevallen is er rust.
Raar he, op pakjesavond rust. Maar behalve 3 gedichten, ben ik helemaal klaar voor gereed. Voor Ruurd heb ik HET cadeau gescoord, en nee Ruurd, maak je geen illusies, ook hier zal ik het niet zeggen voor je het hebt uitgepakt, en geroepen hebt OOO, dit heb ik altijd willen hebben (of woorden van gelijke strekking)

Los van deze sintstress, heb ik een hele drukke week gehad met oppas. Minimaal 2 (drukke) kinderen om op te passen, beginnen om half 8 of 8 uur, en door oppassen tot half 6 of half 7. En dan 5 dagen lang. Donderdag had ik gepland om overdag tussen door wat te dichten maar dat ging dus echt niet. Sterker nog, ik kon niets die dag. Daar raakte ik wel een beetje van in paniek. Dus heb ik de avond geclaimd om gedichten te kunnen schrijven. Was moeilijker dan het klinkt, want in een huishouden van deze grote is er altijd wel iemand die aandacht nodig heeft.
Bijkomend probleem is dat de financieen niet mee zitten. We hebben kijk of grote bedragen die de sores in ieder geval voor even, oplossen. Maar ja, die komen en ZIJN er nog niet.
We worstelen wel weer even door.

Vandaag geen geworstel.Vandaag achterover zitten en genieten, want de voorpret is de helft van de lol. Alle kinderen, behalve Daniel, zijn thuis vanavond. Er wordt voor eten en lekkere dingen gezorgd, en ik hoop dat de Sint in eigen persoon nog even langs komt.
Vandaag zingen we de hele dag Sinterklaasliedjes. Morgen doen we weer gewoon, maken we ons weer zorgen over de dagelijkse gang van zaken. Vandaag is het feest.

Dagje uit

Gisteren was het eindelijk zover.Het stond al even in de planning, was een paar keer mis gelopen door drukke bezigheden elders, maar gisteren gingen we naar Dordrecht. Stempels waren besteld, en tot mijn vreugde had ik ook een item op Marktplaats gescoord dat we ook op konden halen in Dordrecht.

Ruurd had de routes uitgeprint en bekeken zoals altijd, dus daar hoefde ik me niet zorgen over te maken. Sterker nog, ik heb niet eens de adressen gememoreerd.

Kinderen waren vroeg wakker, want Sinterklaas. Dus was ik vroeg genoeg beneden om rustig alle spullen te pakken, voor zo ver ik dat niet vrijdagavond had gedaan.
Rond 8 uur kwam Margriet en hesen wij onszelf en Cecilia in de auto, voor de boot van 9 uur.

We hadden er zin in Wel een beetje veel rijden op 1 dag, maar daar zien we niet tegen op. Margriet had kruidnootjes bij zich, die erg in de smaak vielen, vooral bij Cecilia.
Ruurd en Margriet scoorden op de boot een boterkoek Texel voor Heidi, en koffie en chocolademelk voor ons. Een goed begin van de dag.

In den Helder goot het van de lucht, de regen werd erger en erger Door een gordijn van regen reden we langzaam maar gestaag richting het zuiden. Vlak bij Alkmaar werd het droog, en zaten we gezellig te kletsen toen Ruurd ineens zei, Dit gaat niet goed...
De auto hield in, en reed niet meer soepel. Ze sloeg een paar keer af, wat heel erg niet fijn is als je langs de snelweg zit. We dachten eerst maar eens te kijken of er diesel in moest. Ruurd reed naar de eerste de beste benzine pomp en gooide Yolanda vol met diesel. Er ging wel erg veel diesel in, wel 10 liter meer dan normaal.
Gelukkig dachten we nog, dan was het alleen dat. Ruurd ging betalen, kwam terug en schrok zich een ongeluk. De diesel liep er net zo snel uit als hij het er in gegooid had.
Hij parkeerde de auto naast de pomp, en belde de wegenwacht. Shit, we bleken geen lid te zijn van de wegenwacht, alleen van de ANWB Dus gelijk maar lid geworden.

Het was inmiddels 11 uur, en toen om half 12 de wegenwacht kwam, dacht ik dat het geen Dordrecht meer zou worden vandaag. Eerst dat maar eens afgemeld. Was nog niet zo gemakkelijk omdat ik van Heidi geen telefoonnummer had, en dus Joshua moest uitleggen hoe hij een mail moest sturen.
NOu zit dat jong regelmatig achter de computer, speelt de meest ingewikkelde spelletjes, maar het versturen van een simpele mail, was een hele onderneming.
Maar het lukte.
Ondertussen was de man van de wegenwacht, samen met Ruurd bezig met de dieseltank. Als ik het goed begrepen heb, was er een probleem met de sonde. Die zat niet goed, en dan zoog de tank lucht aan. Wat maakte dat Yolanda niet soepel reed, en doordat de sonde niet goed zat, liep er diesel uit de tank als die erg vol zat.
Dus een teveel aan diesel uit de tank laten lopen, dat zit nu in jerrycans achter in de landrover, en met wat lapmiddelen en perslucht de tank weer zodanig schoon en in elkaar dat we iig naar huis konden.

Omdat Yolanda nu wel redelijk soepel liep, besloten we niet rechtstreeks naar huis te rijden maar bij V en D te gaan lunchen, en even den Helder in te gaan.
Dat laatste bleek een goede gooi te zijn. We hebben lekker gelunched (doe ik altijd graag bij V en D) Daarna even den Helder in. Voor het eerst sinds tijden weer eens bij Simpel Scrappen langs. Grappig om te zien hoe ik met alle egards behandeld werd nu ik samen met Margriet was. Leuk om weer eens in een scrapwinkel rond te lopen. Ze hadden weer mooie spullen maar ik had niets nodig, dus niets gekocht. Ik kan me altijd goed beheersen hoewel het lastig was bij een borderpunch van Martha Steward, die had ik wel graag gekocht. Nu alleen een Design Ruler van Tim Holtz en een setje stempelinkt meegenomen, waar ik ook voor ging.

We wilden daarna graag naar huis, maar het was al 15.30 de boot was dus net weg. We hebben nog een rondje langs de dijk gereden, over de zee uitgekeken die zeeer wild te keer ging. Me verbaasd over een paar zee kanoers, die door de storm roeiden. Hoewel ik me tegelijk kan voorstellen hoe verschrikkelijk leuk het is om met zulke hoge golven in het water te zijn.
Boot van 16.30 terug. Ondanks alles hebben we een goede en gezellige dag gehad. Alleen, lange einden rijden met Yolanda kan even niet, die moet eerst goed gerepareerd. Wat dubbel balen was, voor iedereen, want vandaag zouden we naar Winschoten.

Terug

Een paar weken geleden heb ik geblogd dat we twee kittens kwijt waren, en dat de een opgehaald hebben bij het dierenpension.

De ander was langer weg, en heb ik op Koopplein geplaatst (de plaatselijke 'marktplaats') Daarop werd ik gebeld, en hebben we een cyperse kater opgehaald. Ik twijfelde, de kop was te dik, en hij deed 'anders' dan ik van Archimedes gewend was.
Aan de andere kant een paar dagen zwerven veranderd een kater gewoonlijk ook wel.

De lieve kater is een paar dagen gebleven en toen was ie weer verdwenen. Katers ook, dacht ik, en besloot het even af te wachten.

Vandaag zat er een cyper op de vuilcontainer, en toen de zwarte kitten de ander zag, en hij hem, wauw, ze sprongen een meter de lucht in van vreugde, zo blij waren ze dat ze elkaar weer zagen.
Dit was duidelijk onze Archimedes. Had ik bij de andere kater mijn twijfels, bij het zien van deze was ik geheel overtuigd.

Archimedes ligt nu beneden te slapen, blij weer thuis te zijn. Nee niet tegen zijn broertje aan, maar op zijn favoriete plek, Boven op Joshua zijn tas.
Het is het derde goede dat ons deze week overkwam. 2 dingen kan ik nog niet bloggen ivm Sinterklaas.

Alweer woensdag.

Ik heb een te druk bestaan. Om maar eens even met de deur in huis te vallen. Het is nu bijna 8 uur en dan begint mijn werkdag, ofwel komen de eerste oppas kinderen binnen. Het zijn er veel vandaag, gewoon volle bak. Gelukkig heb ik een stagaire, anders zou ik het helemaal niet redden.
De laatste worden vanavond om 18.30 opgehaald.
Dan moeten we nog eten, Ruurd en ik moeten vanavond een uurtje weg, en er moet ook nog gewoon huishouden gedaan worden.

Gisteren was ik vroeg klaar, om 4 uur al, was ook om 8 uur begonnen. En toen moest er schoongemaakt worden, er moest een puber een proefwerk leren (gek dat dat mij altijd zoveel energie kost) en bij het opruimen bleek de afwasmachine het niet te doen. Zout bijvullen was niet de truc, de afvoer bleek verstopt, en dat heb ik verholpen, maar ondertussen toch maar even de afwas (van de hele dag) met de hand gedaan. Omdat dat niet was ingecalculeerd, stond Cecilia langer in de box dan ze leuk vond, en die huilde dus haar longen uit haar lijf(je)
Uiteindelijk heb ik haar er maar uit gehaald, en op een krukje naast me gezet. Dat was prima, alleen at ze wel het sop op (moemi ze is nu net de kerstman zei Joshua)

Toen ik eenmaal boven was, bleek daar nog een bed (mijn bed) te moeten worden opgemaakt. Dat had ik dan wel zelf afgehaald, ik was alleen even vergeten dat de huiskabouter geen bedden op maakt. zeker niet van die grote.

Het was half 10 voor ik zat. Rustig? Nee, want er moest nog duits geoefend worden. Gek, dat kost tijd, en na 10 min kwam hij melden dat dat veel tijd ging kosten (he he, heb je het ook door?)

Toen dat allemaal achter de rug was, had ik echt geen zin meer om een blog te schrijven, en al helemaaaal niet om foto's te uploaden.

Eigenlijk

Eigenlijk wil ik bloggen over de intocht van Sinterklaas, en een paar van de geweldige foto's die Ruben heeft gemaakt plaatsen.
Ik wil bloggen over het prachtige weer, over dat de meiden net genoeg waren opgeknapt om toch naar de haven te gaan.. Bloggen dat Cecilia voor het eerst!!!! op mijn buik gezeten heeft in de prachtige knalroze draagdoek die ik vlak na haar geboorte heb gekocht. (beetje dom plan maar het was wel fijn)
Ik wil bloggen over de pietenbrief, en de gezichten van de kinderen (alle 5 thuiswonende) bij het zien van de cadeautjes. Over de reactie van Cecilia, over de opmerking van Rafael bij de chocoladeletter (wat gelijk gevleugelde woorden werden waar we nooit meer vanaf komen ben ik bang)

Over de heerlijk rustige dag die we gehad hebben thuis, gewoon niets bijzonders, lekker film gekeken met de kinderen, en met Rafael zitten knutselen.
Ik zou het resultaat van dat knutselen willen laten zien.

Maar helaas, ik ben te moe om de foto's nog op mijn pc te zetten en morgenvroeg moet ik weer werken.
Als het lukt, plaats ik morgen foto's Want daar heb ik de smaak wel van te pakken :D Voor nu, welterusten.

buiten de waard.....

Tja, riep ik vorige week nog heel hard dat ik koste wat kost op de haven wilde staan om Sint Nicolaaas binnen te zien varen (desnoods in rolstoel) Dit had ik niet bedacht.

Cecilia, hoewel weer haar vrolijke zelf, heeft nog steeds koorts. En op de bank ligt, als een ziek vogeltje Lea met al 2 dagen hoge koorts. Ik heb zomaar het vermoeden dat ik niet op de haven sta, zaterdag.

En je mag best weten dat ik daar van baal. Ik sta graag op de haven, vorig jaar heb ik het ook al gemist. Nou ja, dan doen we thuis chocolademelk en banket staaf. En laten de jongens pepernoten scoren bij de zwarte pieten.

Gelukkig heb ik al een brief gekregen van de Sint, waarin hij meldt dat een bezoek aan huis er dit jaar wel in zit. Vol verwachting klopt mijn hart....


In de tussentijd ga ik maar dichten.

Ziek

Wat begon als een ontspannen rustige dag met de kinderen (Cecilia en 3 oppaskinderen) werd een bijzonder stressvolle dag, toen Cecilia achterover van een auto op de grond klapte, en niets anders wilde dan op schoot zitten, en zelfs begon te spugen na verloop van tijd.

Natuurlijk spuugde ze over mij heen en over zichzelf. Omdat ik 3 andere kindertjes onder de 4 in de westwing had zitten, heb ik alleen me een washandje mezelf gefatsoeneerd. Gelukkig had ik net was opgevouwen en kon ik zo een schoon shirt uit de was vissen. Ook voor Cecilia kon ik gelijk schone kleertje pakken. Dingen die makkelijk zitten bedacht ik maar, als je misselijk bent....
Na het omkleden viel ze in slaap, op het aankleedkussen. Na het even aan gekeken te hebben, wilde ik haar toch in bedje leggen, maar toen ik haar optilde werd ze weer wakker, en .........spuugde een tweede keer over me heen. Fijn, dat was mijn enige (net schone) broek. Eerst Cecilia maar opnieuw verschoond, en daarna mijzelf. Met de tweede keer spugen was wel een groot deel van mijn zorg weg, want ze keer weer helder uit haar oogjes.

Omdat ze op schoot bleef hangen, bedacht ik dat ik haar eens moest tempen. en ja hoor, verhoging, die al snel opliep naar koorts. Ik vrees (en hoop) dat het een ongelukkige samenloop van omstandigheden is geweest, en dat het spugen niet direcht verband houdt met de val. Tenslotte, het was niet haar eerste val. Ons meidje in een klimmertje, en wie hoog klimt.........

Ze spuugde een uur geleden nog een keer, en ligt nu te slapen Ik maak me op voor een onrustige nacht.

Week overzicht.

Is het echt al weer een week geleden dat ik heb geblogd? Dat is dan niet vanwege gebrek aan onderwerpen, eerder het tegendeel.
Even kijken:

Maandag, lange dag. Regen, en 2 nieuwe oppasjongetjes. Spannend. Het ging goed al was het wel wennen voor beiden partijen. Fysio belde af, dat scheelde weer.

Dinsdag: Samen met de stagaire de eerste voorbereidingen gedaan voor een Sinterklaasfeest in het kindercafe dat zij (met hulp) moet organiseren. Savonds had ik vergadering van het particulier zorgbureau. Er komen grote en spannende veranderingen aan. Ik baal dat ik een zeer been heb, want nu kan ik er niet die aandacht aan geven die ik zou willen. Aan de andere kant, ik heb het gastouderbureau toegezegd tenminste 4 jaar fulltime beschikbaar te zijn, en die zijn nog niet om.
Als ik thuis nog ff achter mijn laptop zit te mailen, houdt die er ineens mee op.Shit, zit ik ook nog zonder laptop.

Woensdag: Sintermaarten, kinderen zijn gek, allemaal. Ik zit ook nog vol met oppaskinderen. Wel gezellig ook eigenlijk.
Savonds moeten wij weg, en zullen de jongens de sintermaarten voor hun rekening nemen. Dat doen ze concentieus. Er komt iemand wat ophalen, want zonder dat ik er voor hoefde zingen kwam er een bestelling uit Amerika binnen.
Ik heb de jongens op hun hart gedrukt dat ze voor Margriet wel koffie mogen schenken, maar dat ze dan eerst moet zingen. Waarvan akte.

Donderdag: Weer kinderen de hele dag. Waarvan 1 zo moe dat ze mega sjaggie is. Ik stop haar in bed, onder protest. Maar ik zeg erbij dat ze er pas uitmag als ik gezien heb dat ze slaapt.Ze gaat liggen en knijpt haar ogen dicht. Als ik opmerk dat ik daar niet intrap valt ze zowaar in slaap en slaapt ruim 2 uur. Ze wordt als haar vrolijke zelf weer wakker. Pff, dat scheelt.
Vervelender is dat ik een kat mis. Niemand kan vertellen wanneer hij voor het laatst gesignaleerd is. Als of ik nog niet genoeg aan mijn hoofd heb, maak ik me nu ook zorgen over die kat.

Vrijdag: Bij het opstaan blijkt er nog een kat kwijt. Bah, hier baal ik van. Katten moeten er gewoon zijn, en dan mag ik op ze schelden en ze naar buiten mieteren als ik ze lastig zijn maar ze mogen niet kwijt, dan ben ik ongerust, en als ze dood gaan, ben ik verdrietig, en daar heb ik geen zin in.
Rafael blijkt ziek, goed ziek. Hoge koorts, en veel slapen. Als hij limonade drinkt moet hij spugen, hij vast dus de rest van de dag. En slaapt.
Voor de rest is het een rustige dag. Samen met de stagaire gaan we verder met de voorbereidingen. Om 16.02 houdt mijn laptop er mee op. duurt even voor ik door heb dat hij er mee opgehouden is, en dat al mijn trucs niet werken. Vandaar dat ik weet hoelaat het was toen hij er mee ophield, want daar bleef de klok op staan.
Om 1400 uur belt er een vriend van Ruben dat hij de trein van 1500 uur neemt, en een weekeinde langs komt. Het kost enig geregel omdat hij een trein later pakt, en die trein ernstig vertraging heeft, maar uiteindelijk zitten we gezamelijk om 2000 aan tafel.

Zaterdag: Ik kijk op Koopplein en ja hoor Garfield staat daar genoemd. Ruurd gaat hem halen en hij is zooo blij dat hij thuis is.
Lea is naar haar vader, en Rafael is lekker thuis. We kijken de inkomst, en zijn beiden blij dat de ziele Piet de Sint niet mee heeft genomen terug naar Spanje. Ondertussen snijdt ik papier voor de tractatie van Lea. Alvast voor haar verjaardag. Als de sint eenmaal hier is, heb ik daar geen tijd meer voor en ze is wel een week na Sint jarig.

Zondag: Begint rustig, maar na 12 uur moet er toch een westwing opgeruimd worden. Dat kost ons tot 1800 uur. Maar dan is de was weer gewassen, de dozen geleegd, en de zakken kleding opgeruimd en uitgezocht.
Ruurd heeft heerlijk eten gekookt in de romertopf, recept uit de allerhande. Heerlijk, ik ga weer vaker zo koken.
Daarna nog de laatste zooi opruimen, en de huiskamer. Ruben en Joshua zijn weer beter, dus er kan weer gestofzuigd en gedweild worden. Om half negen ben ik boven, moe, dat wel. De beneden verdieping is schoon, Joshua zijn kamer eindelijk een soort van ingericht. Er liggen geen zakken kleding meer in de gang boven, en niet in de westwing. Morgen komt er een nieuw kindje,wel tot 1800 uur, en komen er 2 jongentje voor het eerst een hele dag. Spannend gebeuren wel.

Weekeinde

Na een week ziekte, van de jongens, hebben we een beetje huishoudelijke achterstand opgelopen.
Tis toch eigenlijk raar dat je geen thuishulp krijgt als je grote(re) kinderen in huis hebt. Als daar wat mee is, ziekte, meer huiswerk, een feestje, dondert het hele systeem in elkaar.

Maar goed, gisteren heb ik hen de deur uit gezet om een lekkere lunch te scoren, en heb zelf de kamer grondig gedaan, gestofzuigd, en gedweild. Ja, ik wist na een kwartier weer waarom ik het hen laat doen. Vervolgens heb ik in fases de rest gedaan. Tussendoor steeds zitten en uitrusten. Eind van de middag was de huiskamer schoon, de luxaflex weer gerepareerd, alles opgeruimd.

Vandaag wil ik scrappen maar met 2 zieke pubers, een man die MTX slikt en daar heel naar van wordt, en een hangende baby (nou ja 1 jarige) zie ik dat nog niet gebeuren.
Ik blog dus maar wat, heb mijn Hyves opgeruimd, en probeer me niet te irriteren aan al die mensen die me niet ff met rust willen laten zodat ik kan scrappen.

Soms is het leven gewoon niet helemaal eerlijk verdeeld :D Rest van de week weer hoegenaamd geen tijd, omdat ik moet werken.
Wel leuk dat er 3 nieuwe kinderen bij zijn, waardoor het weer gewoon werk is, en eigenlijk is dat fijner.

Eerste les

Enige tijd geleden zei Lea tegen me:" Ik zou zo graag op vioolles" En toen ik haar toch ging aanmelden voor de jubileum voorstelling van de muziekschool heb ik haar gelijk aangemeld voor vioolles.
Ik kreeg een mailtje terug dat ze op de wachtlijst stond. Nou had ik niet anders verwacht want het schooljaar was al begonnen, en de indeling van de muziekschool wordt voor de zomervakantie gemaakt.
Jammer voor Lea, volgend schooljaar zou ze nu van een plekje verzekerd zijn.

Tot mijn verbazing, en vreugde werden we vorige week gebeld door de muziekschool dat er iemand was afgevallen en dat Lea het mag proberen. Maandagavond van 19.25 tot 20.00 uur. De muziekleraar belde zelf ook nog een keer op.

Ze had er zin in, vandaag, ook al was ze de hele dag ziek en beroerd, we gingen naar de muziekschool. Ruurd en ik allebei mee, voor kennismaking en de eerste les.

Ze vond het GEWELDIG. Deed geconcentreerd mee tijdens de les, deed het ook gewoon goed. (gelukkig want dat gekras op een viool is niet om aan te horen)







Nadat ze haar viool had ingepakt, zei ze tegen me, Moemi, Ik ben zoo blij, dit vind ik zo leuk.
Ze huppelde voor ons de muziekschool uit: Ik kan niet wachten tot ik morgen weer kan gaan spelen. We gaan het concertgebouw maar vast bespreken :D

Jarig

Voor alles is een eerste keer. Ook voor een verjaardag,en dat is dan best spannend.
Want waarom gaat iedereen ineens zingen

, en wat moet je met al die grote pakken?



Daar gaat iedereen aan zitten trekken.


Het door haar vader gemaakte cadeau viel heel erg in de smaak. Eindelijk kan ze veilig naar buiten kijken. Hoewel naar binnen kijken ineens ook erg leuk is





Ze vond het maar spannend allemaal. Hoewel ze de aandacht wel prettig leek te vinden. De gezelligheid van het bezoek waardeerde ze zeker.
Natuurlijk ook de chocolade taart,


de pizza en de chocolademousse die ik als dessert had gemaakt natuurlijk helemaal.


Het was een volle, emotionele en goede dag. Ik wens haar, en ons, een rustig, mooi jaar toe. Zonder de stress, en het verdriet van het eerste jaar.

Cecilia

1 november 2008 of eigenlijk was dit al 2 november rond een uur of 1. 3 uur oud is ze hier, ze slaapt na alle spannende gebeurtenissen van die dag. Het is tenslotte niet niks, geboren worden.




31 oktober 2009, savonds om 22.00 uur.
Ze slaapt, ze is moe na alle gebeurtenissen van vandaag.
Zo weinig verschil met een jaar geleden, en zoveel verschil.
Wat heeft ze veel geleerd, en wat is ze gegroeid, al is het nog steeds een klein meisje. SLechts 72 cm is ze. Ze loopt, ze klimt. Ze begint zelfs al te praten, geloof het of niet.
Ze is gek op haar moeder, vader en grote broers en zussen. Vrolijk is ze ook, grappig zelfs. Ze kan geweldig grapjes maken. Ze windt haar grote broer om haar kleine vinger, al zal hij dat altijd ontkennen. En ze weet het ook.
Het is een slimmertje, een lievertje, en ik ben stapel verliefd op dit kleine meidje.
Morgen wordt ze 1.

Druk

pff, wat een dag was dit. Een goede dag, maar een beeeetje over gevuld.
Eens kijken hoe ging het ook weer. Opstaan, nog wat achterstallig onderhoud van gisteren doen.Mens wat heb ik daar een hekel aan, maar soms kan het niet anders. Dus stond ik om 7 uur vanmorgen al af te wassen.
Daarna nog wat opruimen en om 8 uur kon ik eindelijk ontbijten. Om 8.17 2 kindertjes naar school gestuurd, en toen Cecilia aangekleed, en aan de borst. Toen ze net sliep kwamen de eerste twee oppaskinderen, en helaas, Cecilia weer wakker.

De oppaskinderen waren vroeg wakker geweest vanmorgen, en dus druk en ongezeglijk. Het jochie heb ik om 10 uur in bed gestopt, daar was echt geen land meer mee te bezeilen.
Om 10.15 kwam P, van het gastouderbureau, voor een kennismakingsgesprek met een moeder en 2 zoons. Die waren er om 10.45. Leuk gesprek, leuke jongens, en weer 2 oppaskinderen erbij. Fijn, dat konden we gebruiken.
Toen zij weggingen, stond het andere echtpaar, met baby van 2,5mnd, al op de stoep. Prachtig kindje, werkelijk waar, egyptische ouders. Helaas komt zij nog niet nu in de opvang, maar pas over ene paar maanden. Cecilia was in ene groot na deze minidame, de overigens gelijk naar me lachte.

Tegen half 1 vertrok P weer, en moest ik nog eea opruimen en de tafel dekken want even later kwam iedereen thuis om te lunchen.
Tijdens de lunch (met 11 personen) zit Cecilia in haar stoel, en ze stort in. Ik heb haar er uit gepakt, en ze sliep (eindelijk) binnen 1 minuut tegen mijn schouder.
Daardoor had ik na de lunch even rust. Dwz, nadat de tafel was afgeruimd, de vloer geveegd, de kinderen had schoongeveegd en verschoond.
Om 3 uur kwamen de volgende 2 oppaskinderen. 2 schatten van jongens, maar druk. Ze hebben heerlijk gespeeld, gedanst en gepuzzeld.
Om half 4 kwam er visite, en kwamen ook de kinderen terug uit school. Samen met M. die zo lief is om in haar vakantie de kinderen tussen de middag en smiddags van en naar school te helpen.
Drukte van belang. Na de thee ging Rafael met de visite mee, en bleef een ander hier om met Lea te spelen.
Om 16.30 werden 2 kinderen opgehaald, en keerde de rust weer terug.Even na 5 uur werden ook de 2 jongens opgehaald, en kon ik gaan koken.
Het duurde wel even voor ik omgeschakeld was, dus zaten we pas om 18.30 aan tafel. De risotto was echter heerlijk, volgende keer maak ik meer :D
Terwijl we aan het toetje toe waren, kwam Rafael thuis, en zou M worden opgehaald. H en E bleven even zitten, en namen een kopje koffie en een bakkie thee. De twee jongste speelden heerlijk op de grond, opa Henk speelde met Cecilia. En de twee meiden keken film (samen met de pubers)
Erg gezellgi. De twee kleintjes wilden een dublo toren bouwen die tot het plafond kwam. Dat lukt wel, maar hij stortte wel steeds weer in. Ze lagen elke keer weer helemaaal in een kreukel van het lachen. Erg leuk.

Toen ze uiteindelijk vertrokken, zonder 1 van de meiden, die ligt nu hier te slapen, was het half 9 geweest, en moest de keuken nog opgeruimd worden.
Geheel tegen mijn gewoonte was ik pas om 2100 uur boven. Even tv kijken en slapen.

Wandelen

Bijna vergeten te vertellen. Cecilia en ik zijn gisteren wezen wandelen.

Kijk zelf maar:







En leuk dat ze het vond!!!

Nieuw

Nieuwe week, tijd voor nieuwe dingen.
Om te beginnen heb ik een nieuwe laptop. Dwz, we hebben weer eens een grote ruiltruc gedaan. Ruurd heeft een nieuwe, ik zijn oude, en Joshua mijn oude. Wij allemaal blij :D. Duurde even want er moesten niet alleen laptops, maar ook bestanden doorgeschoven worden. En ook al kan ik dat best zelf, het is heeeel handig als iemand anders (met meer verstand van zaken) dat even doet.

Op die nieuwe laptop heb ik gisterenavond ook een nieuw blog gemaakt. Een blog om te laten zien wat ik zo al maak. Het was even zoeken naar de naam, want de leuke waren allemaal al bezet. Uiteindelijk is het Creaties van Marrigje geworden. En, sterker nog, er staan al foto's op, en vandaag komen er meer.
Dit blog vind ik niet de juiste plek om te showen wat ik allemaal maak. En omdat het wel leuk is om te showen.. Een blog erbij.

Geprobeerd een link te maken, maar dat wil Blogspot niet. Het adres is www.creatiesvanmarrigje.blogspot.com

11 jaar

11 jaar geleden was zaterdag 24 oktober een sombere dag. Het regende de hele dag, en ik voelde me heel erg niet lekker. De hele dag heb ik zitten borduren, in het blauw. En naar de tv gekeken met de kinderen.

Die nacht stormde het hevig, en smorgens was er de mooiste zonsopgang die je je kunt voorstellen. De storm had de kastanjeboom bij mijn moeder in de tuin in twee gespleten. Die moest later gerooid en vervangen worden. Zondag 25 oktober was daarna een prachtige rustige herfstdag.

Net als gisteren en vandaag.

Normaliter is het weer niet iets dat in mijn geheugen blijft hangen. Alleen op bijzondere dagen lijkt het zich in mijn geheugen te griffen.

24 oktober 1998 was de dag dat mijn vader aan het eind van de middag plotseling overleed.
En als ik dit opschrijf, krijg ik tranen in mijn ogen. Ik mis hem nog elke dag. Ook 11 jaar na zijn dood moet ik hem weer gelijk geven je komt er niet overheen, je went eraan.

Afgesloten

Na ruim 2 jaar strijd, heel veel onnodige advocaten kostten. Heel veel stress en verdriet, een leeggeplunderde bankrekening, kregen we gisteren bericht dat het dossier op het kantoor van de advocaat gesloten gaat worden.
Nog een eind rekening (die ook niet misselijk zal zijn, en waarvan ik nu niet weet waarvan die betaald moet worden) kunnen we eindelijk aan wederopbouw gaan denken.

Wederopbouw van een spaarrekening. Wederopbouw van rust in het gezin, want wat een impact heeft een brief van een deurwaarder op de rust in het gezin.

En helaas ook aan de wederopbouw van ons 'huwelijks'geluk. Hoe dol we ook op elkaar zijn, deze zaak heeft veel druk gelegd op ons leven samen.
Nu kan deze zaak afgestreept worden op ons lijstje 'zware zaken'
Er staan nog een paar dingen op, al wordt het lijstje wel steeds korter. We kunnen ons weer helemaal op de toekomst concentreren.

Knutselen

Sinds een klein jaar, komt elke vakantie (en soms tussendoor ook nog) een goede vriendin van mij knutselen met de kinderen. Soms een ochtend, soms een middag,en soms een hele dag.
Ze komt dan met 2 tassen vol met spullen. Ja, er ligt hier genoeg in de kast, maar het spul dat ze meeneemt heb ik natuurlijk NET niet in de kast liggen.
Alle kinderen die hier zijn mogen mee doen. En alle kinderen vinden het heerlijk.

Vandaag was het de herfstvakantie knutseldag. Om half 11 kwam mijn vriendin binnen met 2 tassen met spullen. Het eerste wat er uit de tas kwam was een spin art machine. een gewone, goedkope, kinderspeelgoed. Volgens M kwam deze nog uit het gulden tijdperk.
De pret was er niet minder om. Nadat M had uitgelegd hoe het moest, probeerden Rafael en Lea aarzelend hoe het werkte.
Al snel hadden ze de smaak te pakken, en creeerden ze de meest mooie producten. Zeker toen M nog een doos vol kleurtjes verf/glitterlijm uit haar tas toverde.
Na de lunch werd er een vriendinnetje bij gehaald, en kwamen mijn oppaskinderen waarvan de oudste ook de smaak snel te pakken had.

Toen kwam er nog een leuke uit de tas.Voedingskleurstof. Verdund met een beetje water, bleek dat een prachtige inkt te zijn, die het geweldig deed in de spin art. Toen ik dat zag, wilde ik zelf ook even experimenteren. Daardoor zat ik zelf ook volkomen onder de inkt. en glitter.

Maar de resultaten waren er naar.



Het kostte ons slechts een uur om wat orde in de chaos te scheppen. Maar gezellig dat het was.

Klimmen

Had ik al verteld dat ze kan klimmen? Dit is nog niets vergeleken wat ze uithaalt als ze niet in de box zit.....

Weg

Ze kan het al een paar maanden eigenlijk. Maar ik had nog niet de moeite genomen het te melden.
Maar vandaag keerde ze me haar rug toe, en ging.
Apetrots is ze, dat ze het kan, en ze keek nog een keer op, maar ging toch weg.
En ik: Ik zat op de grond, en keek haar na, minstens zo trots.







Gelukkig kwam ze ook weer terug........

Weekeinde

Pfff, het zit erop, dit weekeinde. Nee, naar was het niet, wel vol, erg vol.

Afgelopen vrijdag kwam de jongste zoon van Ruurd voor een weekeinde naar Texel. Dat was voor het eerst in ruim 7 mnd, en dus voor alle partijen spannend. Dat was ook goed te merken, want we moesten allemaal alle zeilen bijzetten om het zonder slag of stoot te laten verlopen.
Ik merk dan aan mezelf dat ik wat stroef word, en heb me dan ook wat terug getrokken in de westwing, met stempels, inkt en Cecilia :D.
Nou is de WestWing, in tegenstelling tot de huiskamer, gewoon ingericht op (kleine) kinderen. Dus ik zit daar sowieso veel overdag.

Ik had van de week leuke achtergrondjes gemaakt, en heb daar, nog leukere kaartjes van gemaakt. Moet ze nog plaatsen.( Ik blijf daar maar een afkeer van hebben, dat gedoe met foto's plaatsen :D )

Vandaag was mijn moeder jarig, en nadat we D op de boot hadden gezet, zijn we doorgereden naar Oosterend. Op zich was het leuk om wat mensen weer te zien, die ik te weinig zie, Erg emotioneel was dat mijn jongste zus daar ook was, voor het eerst sinds bijna een jaar zag ik haar, en ze heeft me geen blik waardig gekeurd. Triest vind ik dat. En dat alleen omdat ik mijn dochter haar tweede naam, de naam van mijn zus heb meegegeven.

Nu ben ik op, moe en klaar met dit weekeinde. Het was een goed weekeinde maar zwaar, emotioneel en vermoeiend. NIet echt een goede voorbereiding op een nieuwe werkweek. Gelukkig ben ik morgen vrij (denk ik, soms heb ik ineens toch kinderen)

CB

Mijn meiske is 70 cm en 9 kilo.
Ze loopt, klimt, en begint te praten. Nou ja, laten we zeggen, ze communiceert in baby's maar dat spreek ik niet. Gelukkig vindt ze dat niet erg, ze verstaat namelijk heel goed grote mensen taal.

Nu is ze ziek. Ze heeft 2 prikken gehad vanmorgen, en sinds vanmiddag is ze ziek. Ze ligt op schoot, en slaapt warm tegen me aan.
Ze is lief, en wordt groot. Hoewel ze voorlopig nog steeds mijn kleine meisje is (al denkt ze zelf dat ze groot is)

Jarig

Wat was ie jarig gisteren. 6 jaar is ie geworden.
Bij het wakker worden mocht hij wel naar beneden maar op de cadeautjes moest hij echt nog even wachten. Dat heb je als je op zondag jarig bent, dan staat niet iedereen om 7 uur te juichen naast zijn bed.
Nou was dat helemaal niet erg, we hebben heerlijk samen ontbeten en wat op TV gekeken. Tegen 9 uur hebben we iedereen uit bed getrokken, Rafael voor de tv achter gelaten en in de westwing de cadeautjes op tafel gelegd.
Toen eenmaal iedereen uit bed was, mocht ook Rafael komen, en cadeautjes uitpakken.
Wat was ie blij met alles. Alles moest uitgebreid bekeken worden, ik kon nog maar net voorkomen dat hij de gekregen DVD eerst ging bekijken voor hij het volgende pakje uitpakte :).
Zijn grote wens ging ook in vervulling, het vliegtuig van Thomas the Tankengine. Ik heb gelukkig op het juiste moment op het knopje gedrukt, en heb de foto gemaakt waarop je dat duidelijk kan zien.

De rest van de ochtend verliep rustig. Gelukkig maar want daardoor was de traktatie af, en lukte het me een grote pan pompoensoep te maken voor de lunch.
Om half 1 ging mijn mobiel, of Ruurd even de familie uit Winschoten wilde ophalen van de boot. Natuurlijk wilde hij dat. Wij, de kinderen en ik, dekte ondertussen de tafel. Waar iedereen om 1 uur uitgehongerd op aanviel. Tijdens de lunch begon te visite te komen.
Rafael zat al een prinsje aan tafel, en nam cadeaus in ontvangst. Van zijn grote zus en broer kreeg hij skeelers. Die moesten natuurlijk gelijk uitgeprobeerd worden, samen met zijn grote zus.Aan het eind van de middag had hij het trucje aardig door, en durfde hij zonder iets vast te houden op de stoep te skeeleren, en vanmorgen wilde hij eigenlijk al op zijn skeelers naar school.

De winschoter familie moest helaas met de boot van 3 uur weer weg, was leuk geweest als ze ook hadden kunnen blijven eten.
Ondanks dat er 7 mensen tegelijk verdwenen, bleef het druk, want de stroom visite bleef door gaan, en Rafael bleef cadeautjes in ontvangst nemen.
Toen zijn school vriendinnetje ook nog kwam,was voor hem het feest compleet.

Om half 6 gingen we aan tafel, gourmet op verzoek van Rafael. Met 12 man aan tafel, en een gourmetstel en een tafel grill. We hadden natuurlijk veel te veel eten. Maar leuk was het wel.
Hij was echt jarig. Een dag met een gouden randje, voor hem, en voor mij.

Jubileum week

Deze week staat in het teken van jubileums (of gewoon feesten)

Gisteren was het de 14e verjaardag van Ruurd en zijn ex hun jongste zoon. We hebben hem gebeld, en de broers hebben elkaar voor het eerst sinds maart weer eens gesproken. Hij heeft toegezegd volgend weekeinde hier te komen. Ik hoop dat het ook gebeurt.

Gisteren was het ook 3 jaar geleden dat Ruurd en ik elkaar ontmoetten. Ongelooflijk dat het pas 3 jaar geleden is. Vooral als we op een rijtje zetten wat we in de tussentijd hebben gedaan en meegemaakt is het ongelooflijk dat dat allemaal in 3 jaar is gebeurd.

Vandaag is het 1 oktober. Mijn kleine meisje is 11 maanden vandaag. Ze loopt (had ik dat hier al gemeld?) al bijna 1,5 maand. En sinds deze week klimt ze ook, overal boven op. Ook klimt ze uit haar kinderstoel (triptrap).

Vandaag is het ook 1 jaar geleden dat ik zwikte, en met een enkel in het gips thuis kwam. Ook al zo ongelofelijk. Zeg tegen iemand dat je al een jaar niet of nauwelijks kan lopen door een gezwikte enkel, en geloof me, ze kijken je zeeeer ongelovig aan. En het is toch echt zo. Maandag deed de fysio een oefening, die moeizaam ging, en na afloop ook zoveel pijn veroorzaakte dat de tranen in mijn ogen schoten. Vanmorgen stond ik op, en ben ik weer op het niveau van voor die oefening.

Zondag, dierendag, wordt mijn kleine mannetje alweer 6 jaar. Hij zit in groep 3, heeft al extra rekenwerk omdat hij het gewone rekenwerk te makkelijk vindt. En lezen gaat als een trein. Vorige week was hij heel ziek. Maar een week missen lijkt voor hem geen probleem te zijn geweest.

Een jubileum week dus. Veel feest, maar met wisselende emoties. Dat dan weer wel.

Wil ik eens een afbeelding uploaden, wil Blogger het niet. Misschien vanavond een fotoblog.

Pech en kleur.

Vanmorgen moest ik om 8.50 uur op controle bij de tandarts zijn. Ik had al een paar dagen erg veel last van een afgebroken kies, waarvan ik weet dat die eruit moet, en ik hoopte dat de tandarts die gelijk zou kunnen trekken.
Na de controle, en constateren van het eeuwig aanwezige tandsteen merkte hij op dat die kies er wel uit moest, maar daar had ik toch geen last van. Nou wel dus.
Dus zette hij een verdoving, en verwijderde tandsteen. Tot mijn verbazing deed het tandsteen verwijderen, ook in het verdoofde gebied zeer. Mijn mond voelde ook niet stijf of gevoelloos, in tegendeel eigenlijk.
Dus liet de tandarts mij even zitten, en hielp eerst een andere patient. Zo kon de verdoving goed inwerken. Maar ook die extra tijd hielp niet echt, nog steeds voelde ik niet echt verdoofd.
Een tweede spuit dus maar, die minder pijn deed dan de eerste, dacht ik, tot de tandarts de spuit toch iets verder in mijn wang liet zakken, au dat was toch nog wel erg gevoelig.
Ik mocht weer wachten. en twee patienten verder wist ik, die kies gaat er vandaag niet uit. Want nog steeds niet gevoelloos. De test van de tandarts wees dat ook uit,
Dus ga ik een verwijsbrief voor de kaakchirurg krijgen en moet de kies er (poliklinisch) uitgetrokken worden.
Thuis grapten we al dat dat misschien gelijktijdig met mijn enkel kon gebeuren, dan ben ik er toch :D

Eenmaal thuis ging de kies mega zeer doen, hopelijk heeft de naald met verdoving niet de ontstekingshaard geraaakt, en loopt er nu troep mijn kaak in. Dan zijn we verder van huis.

Gelukkig waren er ook leuke dingen vandaag. Mijn bestelling uit Amerika kwam binnen. Een van de dingen die ik bestel zijn stempelkussens, en in het pakket van deze maand zitten er maar liefst 17!
Die uitgespreid op tafel geeft een zee van kleur, zeker als ik de 18 eerder verzamelde kussens erbij uitspreid. Het maakt mijn hele dag weer goed.

Ook had ik (tweedehands) een leuk vest voor mezelf gekocht. Dat kwam gelijktijdig binnen. Wauw, in het echt is het vest nog mooier dan op de foto, en het past ook nog! Ik ben wat uit proportie momenteel, iets dikker dan ik prettig vind, maar door het probleem met bewegen kan ik er niet echt veel aan doen, want nog minder eten is ongezond. En door de borstvoeding... Nou ja, vul dat verder zelf maar in, voor ik allerlei stalkers op dit weblog krijg.

Al met al was het een kleurrijk geheel. Beetje balen dat ik het niet kan laten zien, want de lens van mijn camera wil niet erg meer. Wil ik eindelijk eens foto's plaatsen, kan het niet.

Zaterdag

En dan is het weer zaterdag. Eigenlijk wil ik, nu ik eindelijk mijn handen vrij heb, de kerstkaarten verder inkleuren. Dat is nogal een precisie werk, en dat kan ik dus niet doen als ik op 4 kinderen moet passen, om de haverklap gestoord wordt door deze of gene.
Maar ik kan maar niet opstarten. Heb er uuuuren over gedaan om me aan te kleden. Ben boos geworden op iedereen omdat ze me nooit een seconde met rust laten (wat onzin is natuurlijk, maar zo voelde het wel even)

Ik wil lekker door het bos banjeren, eigenlijk. Genieten van de herfst, die in alle hevigheid is losgebarsten de afgelopen 2 weken. Raar is dat altijd, zomaar ineens, zonder aanwijsbare reden, is het geen zomer meer maar is het herfst. Vreemd woord eigenlijk herfst, volgens Drs P is het enige woord dat op Herfst rijmt, Driewerfst. Maar ja, wanneer gebruik je dat woord?

Ik kan altijd zo genieten van de seizoenen in het bos. Eerst voorjaar, met het allerlichtste groen dat je kunt bedenken. Zo lichtgroen dat je het nog niet kan zien als je dicht bij de boom staat, maar wel als een lichtgroene wolk om de boom heen, als je er verder af staat. Dat moment is maar heel kort, 2 dagen ofzo, maar zoo mooi vind ik dat.

Dan in de zomer, de zwoele warmte onder de bomen. Het geluid van insecten overdag, en van vogels in de schemering. Heerlijk vind ik het dan om door het bos te fietsen. Ik had me er ook erg op verheugd dit jaar, om dat te kunnen doen met mijn baby voorop de fiets.

Nu hebben we dan de herfst, met het mooie strijklicht, het spectrum van kleuren, varierend van diep rood, tot lichtbruin, en het volle groen van de varens en dennen hier in het bos.
Het felle rood van de paddestoelen, De geur van pasgemaaid gras, rottende bladeren. Heerlijk. De laatste bloeiende bloemen, die hun kleuren en geuren nog feller en intenser laten zijn dan in de zomer, als of ze nog even willen laten zien wat ze kunnen voor ze weer ondergedompeld worden in de donkerte van de winter.

Straks hebben we weer de winter. Hopelijk weer met sneeuw, en vorst. Dan door het stille bos lopen, waarbij elke voetstap kraakt omdat de grond, en de daarop liggende blaadjes en grasjes bevroren zijn. Je adem die een wolkje maakt als je uitademt, en een tintelende frisheid in je longen geeft als je inademt, Heerlijk.

Ja, het bos, en de seizoenen, dat is wel echt mijn ding. Dit jaar heb ik het hoofdzakelijk meegemaakt vanuit een landrover. Ook niet verkeerd, maar volgend jaar hoop ik weer op fietstochten langs mijn favoriete plekjes. Waar je met de auto toch niet kunt komen.

rondje ziekenhuis

Het heeft even geduurd, want ik moest het zelf even herkauwen voor ik het kon opschrijven. Afgelopen dinsdag zijn Ruurd en ik voor een rondje ziekenhuis afgereisd naar Den Helder.
Eerst de kinderen naar school, die helemaal blij waren dat hun moeder , of ging het om het zusje?? eens op school waren. Zelf vind ik het ook erg leuk, en vind ook dat ik veel te weinig op school kan zijn.

Boot van 9 uur heen, was een beetje vroeg, maar we wilden wat doen. Helaas reden we verkeerd, en was de tijd om. Ach met Yolanda toeren en over de zee uitkijken vinden we alle 2 (alle 3, want Cecilia werd wakker en keek mee) erg leuk. Op zich was dat geen probleem dus.

Ik had een afspraak om 10.45 op de poli Chirurgie. Het was druk, en we zaten er lekker aan tafel. Cecilia vermaakte de hele wachtkamer. Er zat een oudere mevrouw die elke beweging van het meiske volgde. Ik hoorde af en toe een opmerking, van OO, kijk nou gaat ze staan. Ook had ze, tot haar eigen frustratie als ze het door had gehad, de lachers op haar hand toen ze mijn (veel te hete) thee wilde drinken, en niet het geduld had te wachten tot het was afgekoelt. Herinner je de foto nog van een paar blogs geleden??? Nou zo keek ze ook toen ze op de thee moest wachten.

Het spreekuur van de chirurg liep een beetje uit, en dat was een beetje vervelend, omdat Ruurd om 11.30 een afspraak had bij de reumatoloog. Gelukkig liep dat spreekuur ook uit, en konden we daar later terecht.
Om 11.20 was ik eindelijk aan de beurt. De uitslag van de MRI was goed, dat is in dit geval goed en slecht nieuws. Omdat mijn klachten niet meer stabiel zijn maar weer toenemen, vond de chirurg dat we niet langer kunnen wachten, en verwees me door naar de Orthopedie voor een enkelbandplastik, ofwel het inkorten/herstellen van de banden door middel van een operatie.
Hij keek er niet vrolijk bij,en op Ruurd zijn opmerking daarover merkte hij op dat hij het nog te vroeg na de zwangerschap vindt. Liever zou hij nog een half jaar wachten, maar ja, met toenemende klachten kan dat eigenlijk niet.
Een operatie betekend weer gips, eerst minder kunnen en geen garantie dat het daarmee over is. Ik heb dus gemengde gevoelens over de komende operatie.

Toen op een holletje naar de reumatoloog. Wat een leuk mens is dat. Ze was helemaal weg van Cecilia (maar ja, die was ook allerliefst, en wie smelt er nou niet van die grote blauwe ogen? )
De uitslag van het gesprek gecombineerd met een onderzoek leverde een nieuwe weg van behandelingen op. Ruurd vergaat dagelijks van de pijn, vooral in de kleine gewrichten (voeten, handen) zijn psoriasis is ook erg actief. Allemaal indicaties voor een 2elijns reumamedicatie. Nee, daar wordt een mens ook niet echt blij van, hoewel ik hier een beter gevoel bij heb dan de vorige medicatie. Dat was pas echt troep. Hij moet het 2 maanden gebruiken, en dan weer een date bij zijn arts, om te zien of het een gewenst effect heeft, en de bijwerkingen niet erger zijn dan de kwaal. Het is een heftig middel, de bijwerkingen kunnen dus ook heftig zijn.

Daarna zouden we nog den Helder in. Ik had wat nodig van een scrapwinkel, en dat kan ik eigenlijk niet bestellen, dat moet ik zien. Dus we zouden naar simpel scrappen en naar Hennis en Maurits.
Eerst lekker gelunched bij V en D, en daarna zijn we naar huis gegaan. We hadden geen van beiden zin meer in iets anders.

Verdrietig

Joshua heeft 2 hamstertjes. Van die leuke dwergdingen. Hij verzorgt ze zelf, en doet dat ook met verve.
Vanmorgen deden ze het alle twee nog, en vanavond lag er 1 dood in de kooi.
Joshua is heel erg verdrietig. Samen met Ruben heeft hij Jingle in de tuin begraven.
Ze was al 2 jaar, ruim, en veel ouder worden ze niet. Maar toch..

Maandag

En dan is het zomaar weer maandag. Na een weekeinde dat beroerd begon, want ruzie, hebben we eigenlijk een goed en rusig weekeinde achter de rug.
Ik ben heerlijk aan het knutselen geweest met de kerstkaarten, die zijn nu bijna af. Nou ja, ik bedenk vast nog wel iets dat zeeeer bewerkelijk is. Maar goed, het houdt me van de straat (en uit de kroeg)

Gisteren was het niet het lekkerste weer van de wereld, nat en somber. Toch heeft Lea het gepresteerd om de hele dag onzichtbaar te zijn. Buiten dan. Ze heeft de hele dag, samen met een vriendin, in de 'hut' gespeeld. Dat is een natuurlijke holte tussen bomen in de buurt. Ondanks een stortbui, en nog wat lichte buitjes, heb ik ze de hele dag niet meer gezien. De verwachting van de andere moeder en mijzelf was dat we 2 zeer zwarte meisjes terug kregen. Tot onze stomme verbazing waren ze min of meer schoon toen ze om een uur of 6 weer binnen kwamen. Ik heb haar toch maar in bad gestopt, wie weet was het onzichtbaar vuil, je weet het nooit natuurlijk.

De jongens, 12 en 16 jaar oud, gingen het hele weekeinde als een stel jonge honden te keer. In de speeltuin voor de deur, vond een ware ruil van fietsen plaats. Daarmee gingen ze de hort op. Uiteindelijk belde Ruben vanuit de Koog. En om 2100 uur was het hele spul weer terug, en gingen ze (met kortingskaartje) naar de film.
Gisteren zijn ze naar het paardrijden wezen kijken van 1 van de groepsgenoten. Daarna hebben ze hier gegamed.

Klinkt toch als een gezellige zondag?
Nu dan het werk waar ik gisteren geen zin in had (en nu eigenlijk ook niet maar het moet toch)

foto

Eigenlijk moet ik het niet doen, deze foto plaatsen. Als ze later groot is, en solliciteert zal haar toekomstige baas haar googlen, en dan deze foto vinden.
Dus ik twijfel, maar de foto is te mooi, dus bij deze:



Dit gaat de 2e ijsjes layout worden. Want waar was ze zo boos om??? Haar vader was bezig om een dubbellikker uit te pakken, en het ging niet snel genoeg.
Als je goed naar de foto kijkt, kun je zien dat ze al ijs gegeten had. Maar ja, ijs is nog belangrijker dan chocolade voor deze dame.

Toevoeging

'U heeft de hulp van een advocaat nodig, voor een procedure bij de rechtbank of voor een uitgebreid juridisch advies. Dat kost geld. Als u een laag inkomen heeft en weinig vermogen kunt u in aanmerking komen voor gesubsidieerde rechtsbijstand. Dan betaalt de overheid het grootste deel van de advocaatkosten en betaalt u alleen een eigen bijdrage. De hoogte van de eigen bijdrage is afhankelijk van uw inkomen.'

Bovenstaande heb ik van de site van het Juridisch loket geplukt. Deze regeling is een geweldige regeling, tenminste, in grondslag is het een regeling waar ik volledig achter kan staan. Op dit moment ondervinden we echter de negatieve kant van het verhaal.
De ex van Ruurd blijkt, dankzij deze regeling te kunnen blijven procederen, terwijl wij financieel volledig uitgeput zijn. Emotioneel zo langzamerhand ook.
Daarom is er nu een loonbeslag en gaat zij een kleine 2000 euro meer ontvangen dan ze recht op heeft, en mogen wij ook de advocatenkosten (a 2000 euro) gaan betalen, plus de kosten van de deurwaarder.
Want, al zou zij dat moeten doen, wegens onterechte acties van haar kant. Onze reserve is uitgeput, en we zijn daardoor niet in staat een zaak aanhangig te maken. Het is uiteindelijk 'goedkoper' om al de kosten te dragen, en te betalen.
Volgens mij is dit een gevolg van een juridische toevoeging dat niet zo bedoelt is.

Toen ik ging scheiden zei mijn advocaat tegen me, Mvr Barnard, u zult werk moeten zoeken want uw ex kan niet voor u blijven zorgen, hij heeft ook recht om een nieuw leven op te bouwen.
Ik kon het niet meer met haar eens zijn. Misschien ben ik iets te makkelijk geweest, en krijgen mijn kinderen daardoor minder alimentatie dan ze recht op zouden hebben. Maar daardoor hebben mijn ex en ik elkaar los kunnen laten. Naar ik hoop is het op termijn mogelijk een meer normale relatie op te bouwen waarin we weer door 1 deur kunnen en misschien zelfs weer normaal met elkaar kunnen praten. Als de ergste pijn echt verleden tijd is.
Ruurd en zijn ex kunnen elkaar, zolang de rechtzaken maar doorslepen, niet loslaten. Het gaat ten koste van hun kinderen. Het zet de relatie van mij en Ruurd erg onder druk, en of Ruurd en zijn ex ooit nog normaal met elkaar kunnen praten?? Ik vrees van niet. Helaas.

Nieuw begin

Deze week is de eerste week van ons nieuwe leven, of misschien moet ik zeggen, nieuwe routine.
Ruurd is begonnen bij een nieuwe baas, en dat betekent dat hij elke dag de boot van 7 smorgens heen heeft en de boot van half 7 savonds terug heeft.
Ik draai de tent weer alleen met de kinderen.
Na lang nadenken hebben we een routine bedacht die zou moeten werken. En ik moet zeggen, de afgelopen 2 dagen ging het prima.
Er is slechts 1 kink in de kabel, ik ben eigenlijk ziek. Beetje koorts maar zo'n dikke en pijnlijke keel dat ik er slecht van slaap, en gewoon elke 4 uur paracetemol slik, want ik moet toch op de been blijven. Internet vertelde me dat het 4 tot 7 dagen duurt een keel ontsteking, dat er eigenlijk niets aan te doen is, en dat de 4e dag het ergste is. Aangezien het zondag begonnen is, hoop ik dus maar dat ik vannacht weer kan slapen.

Verder wil mijn enkel ook niet echt wat ik wil, de fysiotherapeute was ook niet tevreden, want ondanks alle oefeningen die ik doe, en de spierkracht die weer terug is , is de pijn erger dan hij vorige week was, en is de enkel ook weer gezwollen. Ik vrees dus dat ik echt tegen een operatie aan zit te kijken. En dan ben ik er weer een aantal weken uit. Maaar, als het helpt, dan wil ik dat wel proberen. Het is een beetje het laatste redmiddel. Tenslotte was het ongelukje gisteren 11 maanden geleden (jaa, dat zie je goed Cecilia was gisteren al weer 10 maanden oud)

MRI

Vandaag moest ik voor een MRI naar den Helder.
We waren raar in geroosterd, zodat we in den Helder ruim 3 kwartier over hadden. Die hebben we doorgebracht met door Huisduinen toeren, en over de zee uit kijken. Cecilia, die mee was, heeft heerlijk liggen slapen in haar stoeltje.
Eenmaal in het ziekenhuis moesten we nog een klein kwartier wachten. Wat met een meisje als Cecilia geen probleem is.

Keurig op tijd was ik aan de beurt. Ruurd en Cecilia heb ik om een ijsje gestuurd, en toen ging ik naar binnen.
Een MRI maken van een enkel duurt ongeveer een half uur. Vervelend was dat mijn bril af moest, want ik zie geen klap zonder dat ding.

Uiteindelijk lag ik, min of meer ontdaan van metaal op de brancard, mijn rechtervoet tegen een steuntje en ingesnoerd, en mijn linkervoet 'los' En liet men mij de MRI inglijden. Er werd me op het hart gedrukt, dat ik totaal stil moest blijven liggen, en toen kreeg ik een koptelefoon op waar popmuziek uitkwam.
3 maal raden hoeveel moeite het me kostte om mijn voeten stil te houden....

Triest

Gisteren ochtend belde mijn moeder, erg aangeslagen.
De vrouw van mijn jongste broer (zij is 28, hij 39) was opgenomen in het ziekenhuis in Groningen met een longembolie, en het zag er niet goed uit.

Gisterenavond belde mijn zus, er was geen hoop meer, ze gingen de aparatuur uitzetten.

Zojuist belt mijn zus, mijn schoonzus is gisterenavond overleden.

Veel contact met mijn broer en zijn vrouw heb ik niet, ze begeven zich in een heel andere wereld dan ik doe. Maar het is wel mijn jongste broertje. En om hem, ben ik er wel heel verdrietig over.

Ziekenhuis bezoek

Geen puf om te bloggen, geen boeiende onderwerpen ook. Het is een saaie cadans van opstaan, kinderen ontvangen, kinderen naar school, oppassen, lunchen, nog meer oppassen, kinderen van school halen, en op nog meer kinderen passen.
Het enige boeiende wat er deze week heeft plaats gevonden is het ziekenhuis bezoek.

Woensdag moest ik voor controle naar het Gemini. Omdat de tijd gunstig was wat schooltijden betrof, hebben we alle kinderen meegenomen. Dan konden we nog ff den Helder in voor een paar laatste schoolspullen voor deze of gene.
Kinderen in het ziekenhuis beneden achtergelaten voor een ijsje. Wij naar boven. Daar had ik nog niet meegemaakt dat we lang moesten wachten. Ik had er alle vertrouwen in dat we zo weer beneden zouden zijn.
Nou, nee dus, we hebben ruim een uur zitten wachten voor we in een behandelkamer werden gevraagd, en daar moesten we ook nog 10 min wachten op de dokter.
Niet echt een probleem, alleen konden we dat niet aan de kinderen melden, want die hadden geen mobiel bij zich.
Cecilia hadden we wel bij ons, en die vermaakte zich kostelijk. En daardoor ook het wachtende publiek. Ze is met haar 9,5 mnd een echt ondernemend type. Na even te hebben gekeken, kroop ze zo naar het speelgoed toe, dat toch een hele gang bij haar verwijderd was. Bovendien was ze meer dan bereid haar laatste kunsten te vertonen, dus ging ze bij haar vader staan, stond gewoon los, en haalde grapjes uit met haar moeder, haar vette lach daarbij ten gehore brengend.

De arts was niet helemaal tevreden. Het zou geen pijn meer moeten doen, en dat doet het wel. Omdat de spierkracht terug is en ik nog steeds het gevoel heb dat ik door mijn enkel zak, gaan we nu wel verder onderzoek doen. Eerst een MRI volgende week woensdag, en dan 15 september voor een gesprek weer naar de arts. Hij had het er over een operatie, maar daar wil ik nog niet naar luisteren of over denken.

Omdat we zolang hebben moeten wachten hebben we alleen wat gedronken/gegeten bij de V&D, en zijn we daarna naar huis gegaan.

Ritme

Afgelopen maandag zijn de scholen weer begonnen. En hoe ik ook elk jaar weer mijn best doe het juiste ritme van waken en slapen er de laatste vakantie week weer in te brengen, elk jaar zijn we allemaal de eerste week moe en onwillig weer in het ritme te voegen.
Gelukkig voor mij heb ik de hele zomervakantie doorgewerkt, en heb ik het ritme niet losgelaten. Elke dag om half 7 gaat mijn wekker, en sta ik op, in een soort ijzeren dicipline. Ik voel me er erg prettig bij, zeker nu het schooljaar weer begonnen is, en er smorgens van mij ook actie en aandacht gevraagd wordt.

Voor de kinderen is het moeilijker. Voor hen is het ook spannender. Rafael is in groep 3 begonnen, wat hij voor de zomer heel eng vond, maar gelukkig inmiddels gewoon leuk vindt.
Lea zit in groep 7, en heeft er heel veel zin in, want zit nu bij de leukste leraar van de school.

Joshua en Ruben hebben nog een weekje respijt, die beginnen volgende week pas. Ook voor hen is het spannend. Ruben begint in een nieuwe klas, en Joshua naar de 2e, das toch weer anders dan de brugklas.

En moeders? Moeders werkt gewoon door, met of zonder kinderen thuis. Enige probleemje (dat we gewoon gana oplossen) is dat Ruurd per 1 september 5 dagen in de week aan de overkant zit, gelukkig alleen overdag, en ik nog steeds niet in staat ben heen en weer naar school te lopen.

Nou ja, en dan hebben we nog dat grote probleem van een onterecht loonbeslag dat de ex van Ruurd heeft laten leggen om achterstallige alimentatie (die er niet is!!) te innen. Kost erg veel energie zoiets. Daar ga ik dus verder geen blog aan wijden (denk ik) Dit speelt al even maand of 10 denk ik. Het loonbeslag van afgelopen week, is slechts het zoveelste deel in een vervelende soap.

Avontuur (of avonduur, dat mag ook)

Kom, zei mijn lief gisteren na het eten, "hijs je in de auto, dan breng ik je ergens heen, en doen we daar een rondje. Waar wil je heen?"
Ik wilde wel naar waar vroeger het museum stond, want daar is nu een prachtig natuurgebied met een wandelpad, voor rolstoelen.
Alzo geschiedde. Het pad voor rolstoelgebruikers wordt echter gevolgd door een bospad, 3.25 km, dat zou ik toch moeten kunnen lopen?!
We liepen dus door. Gezellig keuvelend, Cecilia in de wagen minstens zo gezellig keuvelend, liepen we daar als een jong gezin. Ik moet zeggen, dat beviel prima.
Ergens halverwege de rondwandeling, kwamen we bij een wildhek, volgens de paaltjes moesten we daar door heen. Dat op zich was al spannend, het voelde een beetje of we iets deden dat niet mocht.
We liepen nu midden in het natuurreservaat waar we eerder alleen langs liepen. In de verte zagen we een schotse Hooglander staan. En nou heb ik het niet zo op runderen, indrukwekkend is het wel als je ze zo van dichtbij kan zien. We liepen dus nog even verder.
Net om de hoek zagen we ze. De hele kudde, precies OP het pad waar wij met de wagen en ik met kruk langs moesten. Op enkele tientallen meters afstand durfde ik niet meer. Niet met Cecilia in de wagen, en niet met mijn eigen kruk. Ruurd wel, dat is een held. Blijf jij maar even staan, zei hij, en hij liep door.
Nogmaals, ik ben geen held, ook dat hij zo tussen de hooglanders stond vond ik eng, hij niet.
De runderen ook niet schijnbaar, want ze keurden hem geen blik waardig. Ze liepen door, want daar waren ze toch al mee bezig, en maakten zo voor ons de weg vrij.
Toen we doorliepen, bleken er 3 zwarte nog tussen de bomen verscholen te zijn, die ons wel nauwlettend in de gaten hielden maar meer uit nieuwsgierigheid dan wat anders.
Eenmaal weer door het hek, kwam mijn bravoure weer terug. Ruurd wilde wel de wandeling afbreken en een kortere route nemen, Ik niet. We liepen dus door. Op zoek naar blauwe paaltjes.
Inmiddels begon het te schemeren, en dat maakt een boswandeling weer heel anders. We staken de weg over, en moesten het natuurreservaat weer in. Ook al wist ik dat de hooglanders helemaal aan de andere kant van het reservaat stonden (daar hadden we ze net gezien nietwaar) toch vond ik het weer mega spannend, dat de schemer snel overging in donker, hielp niet echt.
Cecilia vond het echter allemaal prachtig. Ze keek met grote ogen om zich heen, lachte af en toe eens naar haar vader en/of moeder.
Tot we weer het natuurreservaat uit gingen, en in een dichtbegroeid bos terecht kwamen. Toen werd het iets te donker voor haar. Ze begon bedremmeld te kijken, en nog bedremmelder, en toen toch te huilen.
We hebben haar er maar uit haar wagen getild, en Ruurd heeft haar op zijn arm genomen.
We dachten op dat moment dat we er bijna waren. Dat was niet helemaal waar. We moesten nog het houten bakje aflopen (zo heet die weg echt) Inmiddels was het goeddeels donker, en bospaden zijn niet verlicht. Vreemd hoeveel je kan zien als je meegaat in het donker worden. Het kostte me alleen moeite de hobbels in het pad te ontwijken, maar verder niet.
Om kwart voor 10 zaten we weer in de auto. Ik heb Cecilia op schoot gehouden en we zijn heel langzaam terug naar huis gereden.
Cecilia viel onderweg naar huis in een diepe slaap, en dat doet ze nu nog.

familie

Mijn moeder ligt in het ziekenhuis voor een knie operatie. Gisteren belt een tante op, om het bezoek te coordineren.
Op haar vraag wanneer ik kan, antwoord ik: Ik moet de hele week werken. (Bezoekuur betekent sowieso 3 uur weg, dus niet iets wat je ff tussen door doet) Ze antwoordt: "O je hebt kinderen de hele week."
Het klonk zo denigrerend, alsof het niet echt werk is wat ik doe. Op mijn: Dat is gewoon werk, werd een beetje lacherig gereageerd.
Het raakt me onaangenaam. Ik zorg er wel voor dat mijn gezin altijd te eten heeft gehad, en zelfs wat extra's kan krijgen af en toe.
Nooit heb ik iets van deze tante of van mijn moeder ontvangen. Terwijl mijn zussen en broers voor alles bij hun moeder aankloppen.
Toegegeven, ik zou liever een goed betaalde baan hebben, zodat we 2x per jaar op vakantie kunnen, een groot huis kunnen bewonen, en 2 auto's hebben, en die voor mijn drie oudste kinderen ook kopen en betalen. Maar helaas, dat werk ligt niet voor het oprapen, bovendien weet ik niet of ik daar zin in heb. Dus heb ik zelf werk gecreeerd, door mijn huis open te stellen voor kinderen van anderen. Ik heb er zelfs een aparte ruimte voor aan mijn huis gebouwd, en een deel van de tuin voor afgeschermd, zodat de kinderen veilig kunnen spelen.
Ik werk dus wel thuis, maar het is gewoon werk. Bij tijd en wijlen zelfs zwaar werk. Het is ook werk zonder pauze van 8 tot 1700 uur, bijna dagelijks. Ik klaag niet, want ik vind het leuk werk, en ik doe het graag. Hopelijk kan ik straks ook weer beter lopen en kan ik dan lekker met de kinderen er op uit, daar wordt het werk veel leuker van.
Ik had alleen van mijn eigen familie wat meer support verwacht. Raar eigenlijk want ik kan me niet herinneren dat ik het uit die hoek heb gekregen. Toch raakt het me elke keer weer onaangenaam als er zo duidelijk blijk gegeven wordt van, ja van wat eigenlijk?
Misschien wel van O ja, Marrigje is er ook nog. Het went schijnbaar nooit.

Werk

Prachtig weer, weer om naar het bos te gaan, of lekker over het eiland te fietsen.
Behalve dat mijn lijf dat niet goed vind, gaat het ook niet lukken omdat zowel ik als Ruurd gewoon moeten werken vandaag. Ik zelfs tot 5 uur vandaag.
We zijn wel thuis, en vanwege het mooie weer zullen we vanmiddag de clown maar eens aan de waterslang vast maken, er zijn vast wel kinderen die dat leuk vinden:o))

De grote jongens stuur ik wel naar het zwembad, als ze vervelend zijn. En eten? Daar heb ik na een dag werken dus helemaaaal geen zin meer in. Dus lunchen we momenteel uitgebreid.
Het is nu al prachtig, en heerlijk buiten, en iedereen slaapt nog. Heerlijk is dat.

Ben benieuwd wat vandaag verder gaat brengen. Echt zin in vandaag heb ik niet. Misschien blijkt het vanavond wel een dag met een gouden randje geweest te zijn. Een feestje waar ik geen zin in had blijkt ook vaak een leuk feestje achteraf.

Vakantie

Zo, we hebben alle verplichtingen deze vakantie achter de rug. Kamp, logeerpartij bij vader, en nog een paar dingen.
Logeerpartij bij hun vader is zeer beroerd begonnen, en zo verlopen, dus we zijn allemaal blij dat het achter de rug is.
Eigenlijk wilden we vandaag naar Artis, als ik naar buiten kijk echter, is dat een slecht plan. Het regent pijpestelen, en de weersverwachting voorspelt geen veel beter weer.
Gelukkig hadden we een alternatief plan, en dat gaan we maar uitvoeren. Is ook dichterbij zodat ik (waarschijnlijk) de was kan bijwerken.
Eigenlijk is dat 1 van de twee dingen waar ik zo'n hekel aan heb, dat ik het maar blijf uitstellen.

Hoewel Ruurd en ik gewoon moeten werken (ik heb nog een half uurtje voor ik moet beginnen) heb ik het gevoel dat onze vakantie, nu pas echt begint. Nu maar eens een paar dagjes uit plannen, er staan nog een paar dierentuinen op het programma.

Nieuwe week.

Wat een week hebben we achter de rug. Een drukke, meer dan gevulde week.
Met heel veel goeds, ook wel naars, maar uiteindelijk kijk ik er met een goed gevoel op terug.

Een lijstje?
Maandag, mijn zus, die sinds de geboorte van Cecilia niet hier wil komen, want Cecilia, die naar haar vernoemd is met haar tweede naam, maakte dusdanig ruzie met andere kinderen en partner, dat het contact nu geheel verbroken is, helaas.
Er kwam een deurwaarder langs met ontrechte claim. Wat weer resulteert in een gesprek, en contact met advocaat, en weer meer stress.
Ruzie met de fysiotherapeut, een vervanger die vond dat ik me aanstelde en maar gewoon moest gaan lopen.

Dinsdag kwamen vrienden van ons, die op het eiland kamperen even aanwaaien. Maar na het slaapje bleek hun jongste zoon goed ziek, en zijn ze maar blijven eten.
Tussendoor belde Ruurd, dat zijn werkgever geen werk voor hem heeft, dat de klanten uitblijven en dat het waarschijnlijk verstandig is als hij naar ander werk uitkijkt.

Woensdag, de hele dag druk met werk, en kinderen. Bovendien kregen we loge's. Altijd heerlijk met Sabine en Tim.

Donderdag Veel kinderen om op te passen, en Sabine en Tim er bij. Na de lunch was het ff rust, en kon ik was opvouwen.
Na mijn werk, om 1700 uur, naar de blokker, en op de camping eten. Errug gezellig. Hoewel zoonlief die niet mee wilde, bij terug komst tegen ons zei: Weet je dat het al 5 over 12 is?! (zouden we nog wel eens weg mogen samen:) )

Vrijdagochtend ging de wekker heel vroeg (niet vroeger dan anders schijnt het maar het voelde als nachtwerk) Maar ik moest er uit, want ik heb deze weken ook een patient om te helpen, die niemand anders wilde hebben voor de zorg. Best een compliment natuurlijk, maar uitslapen is er dus voorlopig niet bij.
Daarna eindelijk echt alle was opgevouwen, om 12 uur kwam een andere vriendin met 3 dochters buurten. Na de lunch kwam mijn pakket uit Amerika aan, met stempels. Dicht gelaten tot 4 uur, omdat ik op M wilde wachten, met wie ik samen heb besteld.
Nog een andere vriendin kwam haar nood klagen en bleef eten.
Savonds ben ik met Zoonlief, die daar speciaal voor uit Amsterdam kwam, naar de nieuwe Harry Potter film geweest. Dat was erg gezellig.

Zaterdag naar Amsterdam en Utrecht om kinderen op te halen en weer weg te brengen. Onderwijl de Ikea in Utrecht geplunderd. We hadden eea nodig, en hebben nog een leuk kastje gescoord. Een ladenkast, jullie kennen mijn voorliefde voor ladenkasten.

Zondag ochtend eerst werken, toen de ladenkasten in elkaar, en een met alcoholinkt bewerkt. Ziet er erg leuk uit. Misschien ga ik nog ff verder maar ik moet daar eerst eens even over nadenken.
sAvonds kwamen de vrienden, die vandaag weer naar huis gaan, bij ons eten. Dus hebben we met 14 man heerlijk kaasfondue gegeten, en hebben we tot laat zitten praten, en de kinderen zitten gamen.

Een volle gevulde week., Wat zal deze brengen???