Top 2000

Elk jaar luister is, zoals velen, vanaf 2e kerstdag tot zo lang mogelijk op oudejaar naar de top 2000. Muziek is, meer dan andere zintuigen, voor mij gelinkt aan herinnering. Een liedje kan me zomaar 10 of 20 jaar terug zetten, of meer.
Bij het ene nummer ben ik terug gedurende mijn zwangerschap van mijn oudste, bij een ander ineens in de zomer van 2006 toen ik verliefd was. Weer een ander brengt mij terug naar mijn verliefde zelf van 19 jaar, verliefd op de man die de vader van mijn kinderen werd, en die me uiteindelijk zo veel pijn gedaan heeft.

De top 2000 is dit jaar een bitterzoete ervaring. Het is in februari 2 jaar geleden dat mijn toenmalige man verdween eerst uit mijn huis, en daarna uit mijn leven. Schijnbaar is na 2 jaar het moment van rouw aangebroken, en ik rouw gedurende de top 2000. Eerst onbewust, naarmate de week vordert wordt het gevoel steeds duidelijker. Steeds meer komt het verdriet boven, en doe ik het enige wat ik kan op die momenten, ik zoek de eenzaamheid, schud iedereen van me af, en sluit me op in mezelf.

Vanmorgen hoorde ik het liedje van Marco Borsato door de radio schallen, het liedje waarmee hij beroemd is geworden, zijn grootste hit. De meeste dromen zijn bedrog. En toen wist ik het, ondanks het grote verdriet van een failliet huwelijk, het verdriet van mijn kinderen, is er wel een droom uitgekomen.
Naast mij staat een man, die er voor me is, op momenten dat ik hem nodig heb. Een man die de maan voor me zou plukken als ik er om zou vragen. Een man in wiens armen ik mag slapen. Een man die mijn maatje is, mijn vriendje in alle betekenissen van het woord.

'De meeste dromen zijn bedrog, maar als ik wakker word naast jou dan droom ik nog.'

Het verdriet, de rouw zal oplossen, verdwijnen, al zal het wel altijd een blauwe plek blijven, en zal er iets van het verdriet blijven, wat op de vreemdste momenten terug zal komen.
Ik hoop dat de droom ook zal blijven, en dat ik de rest van mijn leven me mag koesteren in de warmte en liefde van Ruurd.

Ik kan het nog

s Avonds voor ik naar bed ga, of eerder op de avond, zet ik de afwasmachine aan, zodat de afwas smorgens als we weer opstaan, schoon is, en in de kast kan.
Gisterenavond heeft de afwasmachine, volgens mij, ook gedraaid, maar als ik hem open vanmorgen, is de afwas nog niet gedaan
Dus zet ik de afwasmachine aan, en blijf luisteren of hij dan wel draait. En ondanks dat de afwasmachine een hoop lawaai maakt, hoor ik toch geen water lopen. Chips, ook dat nog, een kapotte afwasmachine, heb ik dat...

Gelukkig is er nog een klein beetje afwasmiddel, en zo komt het dat ik vanmorgen om half 9 samen met mijn zoon van 10, die spontaan kwam helpen, de afwas stond te doen.
Wel gezellig hoor, zo met mijn handen in het warme sop, samen een grote afwas weg te werken. Ging nog vrij vlot ook, ondanks de afwezigheid van een afdruiprek, want dat is niet mee verhuist.

Voorlopig maar ff met de hand afwassen, in de hoop dat een vriend de afwasmachine weer aan het werk kan krijgen. Zo niet, dan wordt het langer met de hand afwassen, want de keuken is het sluitpost van de verbouwingsbegroting, en dus pas eind 2008 aan de beurt. Maar zoals Suske en Wiske al zongen:

' er is toch niets zo gezellig,
als samen de afwas doen
Je kunt er gezellig bij zingen,
en praat over allerlei dingen
Waarvoor je anders de tijd niet vindt,
en daarom zeg ik je leer mijn kind....
Er is toch niet zo gezellig
als samen de afwas doen'
( lp Suske en Wiske en de gouden locomotief)

Bloggen

Ik wil wel bloggen hoor. Over het opzetten van de kerstboom, waar ik hele mooie foto's bij wil plaatsen, over het naar den Bosch gaan om te tekenen voor het huis dat eindelijk verkocht is. Over de kou, die extra erg is door gebrek aan goede winterjas, over de hoge cijfers die Joshua ineens haalt, en de lol die hij er aan heeft dat hij hoge cijfers haalt.

Je ziet onderwerpen genoeg.
Maar.... Ik blog altijd savonds, en ik heb ineens de mogelijkheid om om 10 uur in bed te liggen savonds, en wat erger is, ik slaap ook voor 11 uur, al een paar dagen. Na alle stress, en drukte, is dat heerlijk.
Blog dan overdag zou je zeggen. Ook dat gaat niet, want overdag pas ik op twee van de allerliefste kleine kinderen. Een meidje dat afgelopen zondag 2 is geworden, en die heel wat feller is dan alle jongentjes waar ik oppas tezamen. Voor haar moet de deur opslot. Wat zowel voor mij, als mijn omgeving errug wennen is. Iedereen is stomverbaasd dat de deur dicht zit.
En een jochie dat zondag 4 mnd werd, een schatje, zo makkelijk als baby waren mijn eigen kinderen niet, maar het is wel het prototype van een handenbinder. Letterlijk,zolang hij in handen is, is het goed, hem neerleggen op een bank, in het stoeltje betekend brullen, tot traantjes aan toe.

Dan is er nog een jongentje van 3, die erg streng wordt opgevoed, en die nu hij ergens is waar de regels wat soepeler zijn, moet wennen aan de vrijheid. om dan tot de ontdekking te komen dat er aan die vrijheid ook grenzen zijn. Grappig proces om mee te maken.

Al met al zoveel drukte, dat ik niet aan de leuke blogs toe kom. Nu eerst maar eens naar Den Bosch, eerst de zakelijke kant van het verhaal, en daarna gaan we ook nog ff samen de stad in.

Birthdaygirls

Daar heb je ze, mijn verjaardagmeiden. Vanmorgen was Lea alleen jarig, en vanmiddag waren ze samen jarig.
Lea was al vroeg wakker, dus na even in bed geknuffeld en gekletst te hebben, gingen we allemaal samen naar beneden. Daar was de kamer versierd en lagen de cadeautjes op tafel klaar.
Lea begon gelijk te regelen van wie wat moest doen, gelukkig hoefden we daaar niet naar te luisteren.
Hoe blij ze was met haar cadeau's kun je op deze foto zien.



De ochtend verliep vrij rustig, met een beetje visite, de middag daar in tegen werd het drukker en drukker. Zeker toen rond half 4 Mascha ook verscheen.
Voor haar ben ik bezig met het maken van een scrapbook van haar eerste 21 jaar. Mooi, bewerkelijk, en emotioneler dan ik dacht is het werken daaraan. Doordat ik afgelopen week ook nog 2 kleine kinderen erbij kreeg om op te passen, was het boek niet af. Vandaar dat ik voor Mascha een tegoedbon heb gemaakt, voor haar boek. Ook de tegoedbon is gescrapt natuurlijk.

Voor:


En achter:


Ze was er blij mee, en ook verrast dat ze het, toch wel traditionele cadeau zou krijgen. En ze wilde er nog niets van zien. Nog wel ff doorwerken voor mij, want ik heb de belofte gedaan dat het boek voor het eind van dit jaar af moet zijn.

We hebben heerlijk samen gegeten, en daarna samen genatafeld, heerlijk dat mijn kinderen dat, allemaal, ook graag doen.



Lea kwam voor het naar bed gaan naar me toe, Moemi, het was een fijne verjaardag, zei ze.

Lang zullen ze leven...

Het is nu 00.04 uur op zaterdag 15 december 2007. 8 jaar geleden had ik nu de tweede wee te pakken. Het duurde nog een uur voor ik door had dat de bevalling begonnen was, en nog 5.14 uur voor ik mijn tweede dochter in mijn armen had.
Een meisje. Ik was zo blij met haar. Mijn meidje.
Nog zie ik mijn oudste dochter verbaasd kijken, toen ik om mijn dochter vroeg, en zij naast me stond, dat was het moment dat het tot haar doordrong dat zij, na 13 jaar, een zusje had, en ik dus 2 dochters.

De kamer is versierd, de cadeautjes gepakt. Morgen vieren mijn beiden meiden hun verjaardag. Mijn oudste dochter is op 14 december 21 geworden.
Haar cadeau ligt niet klaar, is nog niet af. Zij krijgt, traditoneel, een fotoboek van haar eerste 21 jaar. Na enige emotionele blokkades mijnerzijds, zijn het de practische opstakels die zorgen dat het cadeau nog niet af is. Nu ik het ritme te pakken heb, moet het lukken om het nog dit jaar af te hebben, en haar te geven. Voor haar heb ik een mooie tegoedbon voor het boek gemaakt.Samen gaan we morgen naar TeXels om daar een cadeau voor haar te scoren. Dat wat ik gezien heb, neemt ruimte in, en ze woont zo klein dat ik dat even met haar wil bespreken.

Morgen zijn ze samen jarig, en beiden verheugen zich erop, om samen hun verjaardag te vieren. Samen kaasfondue te eten, en samen taart te kiezen en te eten.

Verdriet

Eigenlijk wil ik al een paar dagen bloggen over de twee schatten van oppaskinderen die er ineens bij zijn gekomen, een jochie van bijna 3 mnd, en zijn zusje van bijna 2. Schatjes, allebei, maar veel werk.
Maar helaas, de gebeurtenissen stapelen zich op, en zijn niet leuk. Ergens is het fijn, voor mij, dat iig de twee kleintjes hier rondlopen, daar word ik tenminste vrolijk van.

Maandagavond werd er nl door Ruurd zijn oudste zoon, over me gescholden tegen Ruurd, gisterenavond werd er tegen me gescholden,door beiden zonen, in bewoordingen die ik niet zal herhalen, niet wil herhalen. Woorden die ik niet eens gebruik als ik heel erg boos ben.
Het gaat me niet in mijn koude kleren zitten. Ik heb er inmiddels 2 nachten slecht van geslapen.

Wat ik er mee moet, weet ik niet. Ik begin te denken dat het voor Ruurd verkeerd is, als wij een relatie hebben. Beiden zonen zeggen dat als ik er niet was, ze wel langs zouden willen komen, en er geen problemen zouden zijn.
Het doet me gewoon heel erg veel verdriet dit alles. En net als we denken dat we in rustiger vaarwater komen, financieel, en emotioneel.

Wel bestede dag.

Een drukke en creatieve dag vandaag.

Vanmorgen, ondanks de vrije zondag, om 7 uur op. Ontbeten, en begonnen met opruimen, dat was ff nodig.Morgen heb ik 2 kleine kinderen op te passen, en dan gebeurt het niet.
Daarna kreeg Lea de geest en die wilde met de strijkkralen spelen, ze heeft een mooie doos gekregen van Sinterklaas.
Omdat ik iets op tafel wilde doen, waarbij ik de gehele tafel bij nodig had, heb ik eerst mijn bureautje leeggeruimd, en voor haar een werkplek vrij gemaakt. Kind was de koning te rijk, en de resultaten mochten er zijn. Ze heeft gedurende de gehele dag een grote prinses bij elkaar gepuzzeld, volgens voorbeeld.

Toen dat allemaal gereed was, heb ik eerst bij een paar foto's scrappapier gezocht. Dat is altijd een leuk werkje, maar omdat ik savonds scrap, dus bij kunstlicht, wilde ik de papieren en foto's van te voren bij elkaar gezocht hebben. Want bij kunstlicht zijn kleuren echt anders. Ik werk nou eenmaal het liefste bij daglicht, helaas is mijn leven nu zo ingericht dat dat gewoon niet lukt. Ik kan alleen savonds, dus bij kunstlicht werken.
Dit bij elkaar zoeken is niet alleen leuk om te doen, maar ook een hele klus. De grap is, dat je denkt, bij deze foto wil ik dit papier, en uiteindelijk niet alleen een ander papiertje erbij zoekt, maar zelfs in een totaal onverwachte kleur of design. Toen die klus klaar was, was het inmiddels 4 uur, moest ik nog stof knippen voor toneelkleding die morgenochtend mee naar school moet, moest er nog gekookt worden, en moesten er ook nog kinderen te bed.
Gelukkig had ik hulp. Joshua schilde de aardappels, Ruurd heeft ze gekookt, ik heb de zuurkool voorbereid, Ruurd heeft er weer een oven schotel van gemaakt. En de worst gewarmd.
Daardoor was voor het eten de stof voor 2 sloven, en 8 herderspakken, geknipt.
Na het eten in een kleine 2,5 uur, alles in elkaar gezet.
Er ligt hier nu een stapeltje kerstkleding op tafel. De naaimachine staat al weer op zijn plek. Achter mij ligt een pizzadoos met papier en bijbehorende foto's.
En nu heb ik ook nog een paar administratieve dingen gedaan die nog lagen te wachten omdat ik gisteren de hele dag weg was, en vandaag creatief bezig was.
Nu nog 1 ding doen, en dan ga ik te bed. Eindelijk, voor het eerst in 2 weken, eens op tijd.

Kast

Gisteren was een drukke, zeer volle dag.

We zijn bezig toestemming te krijgen voor het aanbouwen van een tweede huiskamer ten behoeve van de Kinderopvang, zoals het in de officiele stukken heet.
Natuurlijk moet die ruimte ook ingericht worden, en mijn voorkeur voor tweedehands kennende, kan je je indenken waar ik begonnen ben met zoeken.
Juist; op Marktplaats.
Daar vond ik, al enige tijd geleden DE kast. Alleen maar laden, maar wel een wand van 3 m vol. En een wand ook echt, 256 hoog.

Al sinds begin november ben ik verliefd op deze kast, alleen al van de foto. Echter de kast staat in Twello, niet echt naast de deur. Daardoor was er gisteren pas gelegenheid om de kast te bekijken.
We namen de boot van 8 uur, en waren tegen 10.30 uur in Twello. De verkoper van de kast bleek een restaurateur van meubels, en alleen daarom al had ik de rit graag gemaakt.
We werden binnen gelaten in een pracht van een werkplaats. Die geurde naar lijm, hout, zaagsel en lak. Er stonden meubels in verschillende fases van restauratie, en ik moest me beheersen om niet overal even aan te voelen.
Achter in de werkplaats, waar de kast stond, lagen allerlei onderdelen van oude kasten en meubels, ik zag het onderstel van een tafel, een frontje van een kast, prachtige stukken oud hout. Echt geweldig, mijn creatieve hart ging open.
De kast die ik wilde zien, betaat uit onderdelen, de grootste is 2,95m, maar de kleinste van 1,05m lang stond in de werkplaats opgesteld.
Ik ben om, mits de maat past, want dat moet ik ff bekijken en met de aannemer doornemen.
Ruurd echter moet er nog even over denken. Die is niet van het snelle beslissen. En gelukkig hebben we nog even, want de ruimte waar de kast moet komen te staan, is nog niet meer dan een tekening.

Ik heb geen foto van de kast, en voorals nog ga ik niet het webadres erbij zetten, straks worden jullie ook verliefd, en dan kan ik fluiten naar mijn kast.

Bekeuring = Alfabet

Mijn partner heeft een italiaanse auto, en een italiaanse rijstijl.
Op de weg een opgewonden standje dus. Dat resulteert in regelmatig een enveloppe van het centraal incasso bureau in de bus.
Omdat 1 van mijn stokpaardjes het houden aan de verkeersregels is, ben ik hier dus niet al te blij mee, nog los al dat geld dat voor niets uitgeven wordt.

Enige tijd geleden heb ik er uit een grap, een sanctie op gezet. Hij een bekeuring, ik een alfabet voor mijn cuttlebug (stansmachine)
In de voorgaande week, kwamen er 2 bekeuringen binnen, en vandaag een totaal andere enveloppe. Een van Scrap-I-Do, met als inhoud het eerste alfabet. De tweede(die tegelijk besteld is) wordt nagestuurd.

Gek genoeg wil ik nog steeds niet dat hij te hard rijdt, begin ik te sputteren als hij zich op andere wijze niet aan de verkeersregels houdt. Gezien de voordelen voor mijzelf, zou je toch anders verwachten :o))

Heerlijk avondje, foto impressie

Heerlijk avondje

Okay, een dag te laat geblogd, maar daarom niet minder interessant.

Woensdagavond zou Sinterklaas bij ons komen. Omdat de kinderen op 5 december smiddags altijd vrij zijn wilde ik perse dinsdagavond alles klaar hebben. Dat was in zoverre gelukt dat alle cadeaus ingepakt waren, en bijna al de gedichten af waren. Alleen die bij elkaar voegen dat moest nog gebeuren op woensdagochtend, als de kinderen op school bij Sinterklaas waren.
Na een geweldige intocht van de Sint op school, die door de harde wind een beetje in het water viel, en een rondje surprises kijken in de groepen 6, 7 en 8 (en wat een mooie waren er weer gemaakt dit jaar) snel naar huis om de laatste klus te klaren.

Gelukkig werkte mijn systeem, en was ik rond half 11 al klaar met alles, en kon het grote genieten beginnen. Eerst maar ff lekker een bakkie, en tot rust komen, ik kon toch niets anders, want overal in huis lagen nog mensen te slapen.

Om 12.15 gingen we samen (Ruurd en ik) Rafael, Lea en Joshua ophalen. Dat betekende dat we 3 kwartier bij school waren, want Rafael was om 12.15 al uit, Lea om half 1, en Joshua zou officieel om half 1 klaar zijn, maar die was pas tegen 1 uur de school uit. Juf was erg blij met hem, want hij had als enige goed geholpen met opruimen. Kinderen blijven je verbazen (mij wel in ieder geval)

Eenmaal thuis, storte zowel Rafael als Lea in slaap, waardoor ik een heeel rustige middag voor het heerlijk avondje had. Erg makkelijk. Sander en Iva zouden voor het eten zorgen, en de hapjes voor de avond, dus ook daar hoefde ik niets aan. Ik wilde een kamer opruimen boven, maar omdat daar kinderen sliepen kon ik daar niet aan de gang.
De kamer hebben Lea en ik, toen ze weer wakker was, nog maar even gedaan.
Om half 5 kwam Mascha met de boot, en had ik mijn cluppie compleet. Alleen dat was voor mij genoeg om het een geslaagde avond te maken.

Sander en Mascha samen waren weer gelijk als vroeger, en voor het eerst sinds ik hier woon, voelde het goed, vertrouwd en thuis. Sander en Ilja, spraken alleen over keuken werk, en hoe het in hun keuken ging, wat nodig was enzovoort enzovoort. Tot Iva er uiteindelijk wat van zei, toen hielden ze er zeker een uur mee op:o))
Om half 8 kreeg ik een smsje van Sinterklaas dat we bij de voordeur moesten kijken. Daar hing een brief van de Sint, op heel mooi Sinterklaaspapier, dat de pieten het niet helemaal hadden begrepen, wel kadootjes in de garage hadden gebracht, maar aankloppen waren vergeten.
Daarop vertrok de hele stoet naar de garage om daar 2! heel grote zakken vol cadeautjes te vinden. Voor iedereen waren er zeker 6 cadeautjes, voor een aantal zelfs meer.
De eerste paar rondes gingen snel, de cadeautjes werden met vreugde ontvangen, en vooral voor Rafael, erg wakker, want de hele dag geslapen, kon het niet snel genoeg gaan. Het kostte ons erg veel moeite om er de rem op te zetten, maar met behulp van pepernoten/chocoladetaart lukte dat aardig.
Tegen 9 uur werd er van twee kanten van het huis op de deur gebonst. Omdat ik mijn zus verwachtte reageerde ik niet gelijk, maar voor ik het wist vlogen de pepernoten me de oren. Ineens werd het huis bevolkt door 3 pieten en een Sinterklaas. Die toch wel weer erg veel van iedereen wisten.
Gek dat je Sinterklaas dingen verteld die je anders voor iedereen geheim houdt. Dat het verhuizen me toch wel erg veel moeite had gekost bijv.
Na een half uur gingen ze weer weg, en wij weer verder met cadeautjes uitpakken.

We hebben het gered dit jaar, om op 5 december uitgepakt te zijn, al was het nipt. Het was 23.55 toen het laatste cadeautje was uitgepakt. En dus weer 1 uur voor ik in bed lag. Verwend met cadeautjes, maar vooral met gezelligheid. Al mijn kinderen onder mijn dak, wat onder dit dak nog niet eerder was voorgekomen.
Het was een heerlijk avondje.