Londen

ZO, ik ben er weer. Terug van 4 dagen londen. De wasmachine draait, de droger ook. Ben gelijk weer helemaal 'thuis'

Donderdagochtend vroeg op. Op tijd met de boot, om ruim op tijd op schiphol aan te komen. Na het inchecken, besloten we het afscheid, ook vanwege Cecilia niet langer te rekken, en ging ik door de douane.
Cecilia huilde heel hard, ik mocht niet weg. Zelfs door de douane, waarna je niet meer kan zien wat er aan de andere kant van de douane gebeurd, kon ik haar horen. Naar weggaan was dat.

Na een lange, hele lange tijd wachten, werd het gate nummer bekend, en kon ik naar het vliegtuig. Door een stelletje opgeschoten jongens, die zich misdroegen bij de security check was ik laat bij het vliegtuig, en kwam ergens tussen in terecht. Soms is het handig een kruk bij je te hebben, want ik kreeg aan alle kanten hulp.

Na een rustige, voorspoedige reis, waar ik een leuk gesprek voerde met mijn medereiziger, stond op Stansted mijn zoon me op te wachten. Nonchelant tegen een hekje geleund, boekje in de hand.
Zo leuk om een jong volwassene te zien, die zo eigen is, en toch zo zichzelf.

We reisden met trein en underground naar zijn huis, vanwaar we naar de pub in de straat vertrokken, om daar wat te eten.
Daar hebben we lang gezeten, bij kletsen in een warm lentezonnetje. Heerlijk. Als ik daar zou wonen, zou je me denk ik vaak in die pub vinden. Goede koffie, lekker brood, en heerlijke patat.
Savonds moest Sander naar dansles, en was ik enige tijd alleen. Via zijn computer contact gehad met het thuisfront, en gelezen. Eindelijk kon ik me weer eens verliezen in een boek.
Toen Sander thuis kwam hebben we nog wat gedronken, en zijn we gaan slapen.

Zoals te doen gebruikelijk was ik de volgende ochtend vroeg wakker. Gewoon om half 7, nederlandse tijd. Gaf niets, ik heb verder gelezen in mijn boek, ben zelfs weer in slaap gevallen, en heb nog meer gelezen in mijn boek.
Na het ontbijt (toast met jam, hoe engels kan je het hebben?) gingen we de stad in. Picaddily circus, Waterstones (de grootste boekwinkel van europa) Sander zijn werkplek in Harrods, en daarna op jacht naar de juiste ingredienten voor het eten savonds. We gingen bij de buren eten, waar Sander een goed contact mee heeft.
De jacht naar de juiste ingredienten was niet al te gemakkelijk, op de burrough market gezocht naar een Tarbot, risottorijst, groenten, en aardappels. ALles gevonden, en daar een paar erg leuke foto's van Sander gemaakt.
Ik ben erg onder de indruk van zijn passie voor eten, en mooie ingredienten. HEt was erg leuk om te zien hoe hij in zijn element is tussen verse groenten, en hoe blij hij wordt van het vinden van een mooie vis.

Thuis deden we scones, met jam en room, mega lekker is dat. En om een uurtje of 7 vertrokken we, met alle ingredienten naar de buren. We kwamen gelijk aan met zijn buurvrouw, van mijn leeftijd, en Sander vertrok met de zoon en dochter naar de keuken om te koken, terwijl in de huiskamer thee dronken, en elkaar leerden kennen door met elkaar te praten. Geweldige vrouw, veel meegemaakt, en een pracht leven voor haarzelf en haar kinderen (her) opgebouwd, en dat allemaal zonder bitter te worden. Petje af.
Het eten was geweldig, de gesprekken aan tafel vrolijk, diepgaand, voelde heel goed. Ik ben blij dat Sander deze mensen heeft ontmoet, en zo dicht bij zich heeft. Als er iets is, heeft hij tenminste iemand om op terug te vallen. Aan mij heeft hij dan, in practische zin, gewoon helemaal niets, omdat ik er minstens 3 uur over doe om bij hem te komen.
Het was half 2 voor ik mijn bed in rolde, er heilig van overtuigd dat ik kon uitslapen op zaterdag.

Zaterdagochtend werd ik...half 7 nederlandse tijd wakker. Ervaring leert dat blijven liggen niet helpt, en ik er beter uit kan gaan. Wakker gebleven dus, en mijn boek gelezen.
Vandaag zouden we souvenirs kopen, hadden we bedacht.
In de metro naar de stad viel het ons al op dat het (zelfs voor londense maatschaven) erg druk was. Op Covent Garden werd het optreden gestoord door een steeds overvliegende helicopter. Bleek er een megagrote demonstratie gaande te zijn tegen de bezuinigingen in de UK. De halve stad was afgezet. We lieten ons er niet door tegen houden en liepen van Covent Garden naar Westminster. Prachtige wandeling.
Na een kop koffie stapten we weer in de metro, op weg naar Harrods waar we souvenirs zouden kopen. Maar behalve dat het allemaal echt souvenirs waren, en duur, was er niets bij dat gewoon leuk was. Nog een poging gedaan een stempel te kopen in een stempelwinkel, maar zelfs dat lukte niet. Uiteindelijk heb ik voor niemand souvenirs gekocht, en voor mezelf alleen een tijdschrift en een boek voor de wegterug.

Na nog ergens heerlijk thee en scones gegeten te hebben, gingen we naar huis. Daar hebben we allebei lekker zitten lezen, en over gewone dagelijkse dingen gepraat. De grote onderwerpen hadden allemaal de revue gepasseerd, en het was tijd voor klein en kneuterig. Sander heeft een heerlijke paddestoelen risotto voor me gekookt en na het opruimen hebben we naar sherlock holmes gekeken. Helaas heb ik stukken gemist omdat ikz o moe was, maar overall, was het een erg mooi gemaakte, en grappige film.

De volgende ochtend moest ik al weer terug. Na een uitgebreid ontbijt vertrokken we naar de metro. De route was iets anders dan op de heenweg omdat er onderhoudt wordt gepleegd aan de metrolijn. Op Seven Sisters zette Sander me op de trein.
Het afscheid was heftig. Veel heftiger dan ik verwachtte. Ik was blij om weer naar huis te gaan en mijn kinderen en lief daar te zien. Maar ik liet ook een kind achter. Het voelde verscheurd, en ik voelde dan ook de tranen over mijn wangen lopen toen de trein eenmaal het station verliet.

Toen de ergste emoties weer waren gaan liggen, heb ik genoten van het ritje door het engelse landschap. Op Stansted door de douane. Waar ik helemaal gefouilleerd werd omdat mijn kruk niet over de band kon bij de security check. Was wel grappig, vooral omdat ik zeker wist dat ze niets zouden vinden.
Na enige tijd wachten in de lounge, kon ik deze keer snel naar de gate. In het vliegtuig kwam ik helaas naast de meest arrogante man van heel de wereld te zitten, die vond dat de wereld van hem was, en me de hele reis terug heeft zitten porren en duwen omdat hij te weinig ruimte had, zonder verder ook maar 1 keer sorry oid te zeggen. Was een beetje teleurstellend omdat de heenreis zo leuk was geweest.

Toen we de landing inzette merkte ik dat ik begon te stralen, nog even, en ik was weer bij mijn kinderen en lief.
De rij bij de douane was lang, erg lang als je naar huis wilt. Door de klapdeuren liep ik gelijk in de armen van mijn kinderen. Cecilia moest 2 keer kijken, sloeg haar armen om mijn nek, en zuchtte heel diep. Moemi was weer thuis. Zoo lief, zooo welkom.

En nu ben ik weer thuis, doe ik weer de gewone dingen, en toch... alles is anders. Beter door 4 dagen bij mijn oudste te zijn geweest, en te hebben gezien hoe goed hij het doet. Hij is er nog lang niet, maar wow, jaloersmakend goed is hij bezig. Deze moeder is apetrots.

Vandaag

Na gisteren, ging het vandaag een stuk beter.
Eerst vanmorgen alle achterstallige was opgevouwen. Mens wat was er veel. En was opvouwen is echt mijn favoriete bezigheid in het huishouden! (NOT)
Daarna de fysio, die het zelfde gevoel heeft als ikzelf, dat er iets niet helemaal goed zit in die enkel.Dus een verwijsbrief mee, en verzoek tot verder onderzoek. Ben benieuwd woensdag.
Daarna thuis de zooi van gisteren verder opgeruimd.

Vanmiddag nog even een paar stempels gezet. Een serie voor een uitdaging op een webgroep over stempels, stempeltechnieken en uitdagingen. Zo'n lijst is veeeel leuker als je actief meedoet, dus moest ik stempels zetten. Verder nog niets kunnen doen, deze moeten eerst een nacht drogen voor ik verder kan. Zal wel 2 nachten worden, want morgen moet ik op veel kinderen passen.
Ook nog een serie stempels gezet voor (lach niet) kerstkaarten. Ik ben helemaal in de stemming voor kerstkaarten, dus maak ik kerstkaarten.

Vanavond met de stoommachine gedweild, en nu is het huis opgeruimd, schoon waar nodig (kan beter maar ik doe mijn ogen wel dicht) en leefbaar.

Daarna naar boven, samen met Lea en Joshua met Cecilia gespeeld, wat kan die meid lachen. Ze had een tshirt aan van een beetje stugge stof. Terwijl ik het haar uitdeed, zei ik: Het is een goed tshirt, lekker warm, en zit ook lekker, maar aan en uit trekken is door de stof niet zo prettig. Waarop Cecilia in een schaterlach uitbarstte. (ze kan nl niet tegen kietelen)
Ach, ik kan dan wel niet met haar in de wagen wandelen, en niet met haar tutten bij het badje, we kunnen wel heerlijk samen met haar grote broer(s) en zus op het grote bed spelen, knuffelen en lachen. Ze komt er in ieder geval niets te kort.

Bijzondere ervaring

Heel bijzonder, met mijn oudste zoon via Skype praten over zijn toekomst plannen, terwijl ik uitkijk op een wieg die klaar hangt.

Daar gaat ie.....

Zomaar, weg is ie.
Geen uitgebreid afscheid, dat wilde hij niet. Ik wel, dus ik kreeg wel een knuffel, maar daar moest ik het mee doen.
19 jaar, en geheel op eigen houtje een woning en een baan geregeld in Amsterdam.
Woensdag moet ie beginnen, en vandaag is hij vertrokken. Morgen brengt R. hem zijn spullen.
Heel bijzonder zoiets.

De laatste maanden zat hij al de halve week in Amsterdam. Hij heeft daar een vriendin, en een paar van zijn vrienden wonen daar ook. Zijn vriendin vertelde van de week dat op sommige plekken hij meer bekenden tegenkomt dan zij, die daar haar hele leven al woont. Dat is wel grappig natuurlijk.

Ik ben niet weemoedig, of verdrietig ofzo, het voelt wel vreemd. Weer een kind dat zijn vleugels uitslaat. Amsterdam is gelukkig heel wat dichterbij dan Praag.

Misverstand

Vorige week was ik even snel alleen naar de AH. Voor me bij de kassa stond een moeder met 6 kinderen. Als grootgezin moeder keek ik er naar, en herkende veel.
Zij keek terug, geergerd.
Als ik dan invul, tja dan sta je daar als groot gezin, met al je kinderen bij de kassa, achter je staat zo'n laatste kans moeder, zwanger van de eerste, afkeurend naar jou kinderschaar te kijken.

Ik heb haar maar niet verteld dat dit mijn zevende is.

Vanmorgen stond ik bij de bank, in de rij voor de pin. Voor me stond een mevr met haar dochter, die haar ogen niet van me af kon houden. Ik stond daar met 2 eigen kinderen en 4 oppaskinderen. 1 van 11, 2 van 5, 1 van 4, 1 van 2, in de wagen 1 van een half jaar, en zelf overduidelijk zwanger.
Deze mevrouw keek haar ogen uit, en zei dat ook. Ze wist niet wat ze zag, maar ze vond het wel leuk zei ze.

Leuk die misverstanden op straat.

Kwijt

Maandagochtend en vakantie. Dat betekent voor mijn kinderen dat er een bezoekje aan de markt gepland staat alwaar ze een tractatie mogen uitzoeken bij de snoep/koek en broodkraam.
Ondanks een paar (slechts 3) extra kinderen, nodigde het mooie weer toch uit tot een bezoekje aan de markt. Dat een van de oppaskindjes een boodschap op de markt had, was dan ook alleen een extra aanleiding.

Na enig oponthoud, krijg 5 kinderen maar eens tegelijk in jas en schoenen, vertrokken we rond half 11 richting het centrum. Mijn 2 jarig oppasmeisje aan de hand mee, haar broertje van bijna 8 mnd in de wagen. Al uit de verte zagen we de drukte voor ons opdoemen. Het kleine meidje voor de zekerheid ook in de wagen gezet, de andere kinderen goed geinstrueerd dat ze bij elkaar, en bij mij, moesten blijven, en daar gingen we.

Eerst een bolletje wol voor een babytruitje gekocht, en daarna wilde ik ff pinnen. Maar nee, de pin had storing, dus op zoek naar de volgende pin. Onderweg naar de volgende pin bedacht ik me, dat we eerst wel even de boodschap voor J konden doen. Die wilde een plankje met afbeelding van naam laten voorzien, voor de vriend van haar moeder en zijn zoon. Terwijl we bij de kraam staan te wachten tot we aan de beurt zijn, mis ik R. Waar is R? Hij was er zojuist nog, dat weet ik zeker, want hij had me een schat laten zien.
De meiden even bij de kraam laten staan, kinderwagen mee, en ff een stukje terug lopen, dan vind ik hem wel....
Nou nee dus. In geen velden of wegen R te zien. En waren het nou lege velden en wegen, dan was het nog makkelijk. Het is echter zo druk (maandag, markt en vakantie) dat je over de hoofden kan lopen.

Ik begin nu toch redelijk bezorgt te raken, en loop weer naar de meiden terug, misschien is hij toch bij de kraam, en heb ik hem alleen gemist. De meiden staan braaf te wachten, maar geen R.
Ik wil de meiden mee, ik wil niet nog meer kinderen kwijt raken.
Na enig protest lopen ze met me mee. Het zoekt niet echt handig, met een sliert kinderen achter je aan, dus plant ik, na over leg de meiden op een muurtje, vlak bij waar we R uit het oog zijn verloren. Met de opdracht te blijven zitten! En goed uit te kijken of ze R zien lopen, in dat geval moet hij bij ze blijven zitten. Ik loop weer terug in de richting waar we vandaan kwamen. Iedere bekende vraag ik of ze R misschien gezien hebben, en gelukkig helpen ook onbekenden met zoeken.
Tis druk, er lopen veel mensen, maar geen R. De hele markt loop ik af, alle bekende en onbekende plekken waar hij wil spelen ga ik langs. Het is geen wegloperig kind, maar je weet het niet, hij is pas 4, hoe werkt zijn hoofd? Vermoedelijk heeft hij weer iets gevonden, heeft dat opgeraapt en zag hij me niet meer toen hij weer opkeek. Wat doe je dan als je 4 bent?

En wat doe je, als je een kind vind? Dan breng je het naar de politie, bedenk ik. Dus loop ik eerst terug naar de 2 meiden, die nog altijd braaf op het muurtje zitten. Ze mogen een bakje vers fruit kopen om het wachten te doden,en beloven andermaal goed uit te kijken naar R.

Ik ga, met de kinderwagen met 2 kindjes erin, naar het politiebureau. De dienstdoende agent neemt een signalement op, want ook daar zit hij niet.
Weer buiten slaat de paniek in alle hevigheid toe. Allerlei doem scenario's flitsen door mijn hoofd. Ik besluit dat ik niet in paniek mag raken, daar heb ik geen tijd voor. En loop, over de markt, weer terug naar de meiden.

Nog steeds is de markt druk, ook zie ik heel veel kinderen van zijn hoogte met rode shirts aan. 2x denk ik hem te zien, en 2x is het een ander kind.
Als ik bij de meiden aankom, zie ik, behalve het blonde en het donkere hoofd, ook een koppie met stiekeltjes haar. R!
Hij krijgt dikke knuffels, en een grote preek. HIJ was niet bang of in paniek. Hij was me kwijt, had gewacht en was toen aan de wandel gegaan. Ineens had zijn zus hem zien aankomen, en had hem gezegt te gaan zitten, en dat hij stout was.

Als ik hem, uren later, nog een extra knuffel geef, en zeg dat hij nooit meer kwijt moet zijn, vraagt hij zich verwonderd af: Ben je nog steeds verdrietig?
Op hem heeft het veeeel minder indruk gemaakt dan op mij. Behalve die opmerking van zijn zus, dat hij stout was, die heeft er wel ingehakt :o))

Rare dag

Deze week is gevuld met rare dagen. Koninginnedag was een vrije dag, ook voor mij, maar donderdag, Hemelvaartsdag/Dag van de Arbeid, was gewoon een werkdag. Voor mij dan wel te verstaan, niet voor mijn vriendje, waardoor het wel relaxed werken was. Hij heeft de baby de fles gegeven, dat was wel ff lekker. Had ik toch even mijn handen vrij.
Vandaag was het voor beiden een werkdag. Hij boven, op kantoor, en ik beneden met een hok vol kinderen. Ik had er vanmorgen vijf, en vanmiddag zou ik een paar anderen hebben, waardoor het er de hele dag vijf zouden zijn. Maar toen de moeder van 2 van de kinderen die alleen smorgens zouden zijn, ze op kwam halen, riepen beiden dat ze niet mee gingen. Moeder, die om de hoek woont, ging alleen naar huis.
Kinderen bleven tot een uur of 6 hangen. Toen had ik er 7.
Ik voldoe met mijn gastouderschap aan de regels waardoor ik er maximaal 6 mag oppassen. Toen mijn baas, zoals ik haar gekscherend altijd noem dan ook op bezoek kwam, en koppen telde, had ik wat uit te leggen. Gelukkig nam ze genoegen met mijn ' Ja maar er zijn er al 2 opgehaald'
Ik heb nou eenmaal een kinderhuis, waar buurkinderen ook vaak, en graag, aanwaaien. Met de verbouwing, door mijn jongste al concequent 'Speelkamer' genoemd, zal het nog wel erger worden.

Bij het binnenkomen vanmorgen trokken de eerste al het Little People te voorschijn. En ik heb veel. Het is zulk aantrekkelijk speelgoed dat het een pracht opstelling werd, waar ze de hele dag, af en aan, zonder ruzie, mee gespeeld hebben. Tussen het buitenspelen door.
Omdat de meeste rond half 5 zouden worden opgehaald, gaf ik om 4 uur opdracht dat er toch echt opgeruimd moest worden. Zonder mopperen deden ze allemaal hun best, en om half 5 was de vloer en de tafel weer leeg.

Klinkt als een gezellige gewone doorsnee vakantiedag. Toch was het raar, want al mijn eigen kinderen verblijven elders. De jongste 2 bij hun vader, die daarboven zit de hele voorjaarsvakantie in Duitsland op vakantie. Zoonlief zit op de Animay conventie in Zwolle, Dochter aan het werk op het strand, en de oudste in Praag. Tuurlijk, het is de gang des levens, maar toch is het raar, als je dag zo in het teken staat van kinderen, dat er niet een van mezelf tussen door speelt. Gelukkig kwam er een prachtig tshirtje van Tinus P binnen, maatje 50-56. Waardoor ons kleintje wel weer even heel aanwezig was.
Voor nu ga ik mijn spullen pakken, douchen en te bed. Morgen gaan we met de boot van 7 uur, nog een poging doen de Cricut op te halen.

Zieke kinderen

Vandaag stond in het teken van zieke kinderen.

Dochter die gisteren heel ziek was, dacht vanmorgen dat ze weer helemaal beter was, en stond op, en deed haar ding. Zoonlief, die gisteren niet lekker thuis kwam, ontwikkelde in de loop van de nacht hoge koorts die de hele dag aan hield. Hij heeft de hele dag liggen slapen, met als hoogtepunt dat hij in de loop van de middag niet meer reageerde als hij werd aangesproken.
Gelukkig knapte hij tegen de avond weer op, wilde weer wat drinken (wat hij helaas gelijk weer uitspuugde)
Maar de koorts zakte wat, en nu ligt hij lekker te slapen.

Zijn zus is een ander verhaal, die kreeg het aan het einde van de middag ineens zo koud dat ze begon te rillen, en binnen de korste keren was de koorts weer helemaal terug. Ook zij ligt nu lekker te slapen.

Om de dag door te komen, heb ik me vermaakt met het doen van verstelwerk. Wat heb ik daar toch een hekel aan, en dat loopt dus behoorlijk op elke keer. Maar nu viel het mee, behalve 2 rokken van mijn zus en een winkel haak in een kinderrok, was het enige echt nare werk, het inzetten van een ritssluiting in een jas. Dan merk ik wel dat de dure naaimachine zijn geld opbrengt, het is een stuk makkelijker en prettiger als de naaimachine doet wat je wilt dat hij doet.

Op de achtergrond was de wetenschap aanwezig dat mijn oudste dit weekeinde in Nederland was. Hij belde donderdagavond dat hij naar Nederland kwam, maar geen tijd had om naar Texel te komen. Raar idee, dat hij zo dicht bij is (in Amsterdam) en dat ik hem net zo min spreek of zie, dan wanneer hij in Praag zit. Hij zou me nog laten horen of hij weer heelhuids op honk is, maar of hij daar vandaag aan toe komt.....

Ziek

Gisteren was ze al niet lekker, vanmorgen had ze echt koorts, die in de loop van de dag flink opliep. Mijn jongste dochter kan niet tegen paracetemol, wat wil zeggen dat ik het ook weinig of niets voor haar kan doen. Heel hoge koorts, hoofdpijn, spugen, zere benen, gewoon een flinke griep. Ze ligt de hele dag al in bed, en ik er naast, of iig in de buurt.

Om 7 uur kwamen haar broers thuis van het wekelijkse bezoek aan hun vader. Het moment dat ik hem overneem, spuugt hij. Het arme kind, ook zo ziek als een hond. Inmiddels heeft ook hij hoge koorts. Hij was vanmorgen al niet lekker, maar met wat paracetemol ging het eigenlijk weer zo goed dat hij wel naar zijn vader kon. Toch beter op mijn intuitie moeten vertrouwen.

Nu liggen ze samen in mijn bed, ze slapen. Mijn afspraak van morgen heb ik maar afgezegd, want ik laat ze liever geen ochtend alleen.

Birthdaygirls

Daar heb je ze, mijn verjaardagmeiden. Vanmorgen was Lea alleen jarig, en vanmiddag waren ze samen jarig.
Lea was al vroeg wakker, dus na even in bed geknuffeld en gekletst te hebben, gingen we allemaal samen naar beneden. Daar was de kamer versierd en lagen de cadeautjes op tafel klaar.
Lea begon gelijk te regelen van wie wat moest doen, gelukkig hoefden we daaar niet naar te luisteren.
Hoe blij ze was met haar cadeau's kun je op deze foto zien.



De ochtend verliep vrij rustig, met een beetje visite, de middag daar in tegen werd het drukker en drukker. Zeker toen rond half 4 Mascha ook verscheen.
Voor haar ben ik bezig met het maken van een scrapbook van haar eerste 21 jaar. Mooi, bewerkelijk, en emotioneler dan ik dacht is het werken daaraan. Doordat ik afgelopen week ook nog 2 kleine kinderen erbij kreeg om op te passen, was het boek niet af. Vandaar dat ik voor Mascha een tegoedbon heb gemaakt, voor haar boek. Ook de tegoedbon is gescrapt natuurlijk.

Voor:


En achter:


Ze was er blij mee, en ook verrast dat ze het, toch wel traditionele cadeau zou krijgen. En ze wilde er nog niets van zien. Nog wel ff doorwerken voor mij, want ik heb de belofte gedaan dat het boek voor het eind van dit jaar af moet zijn.

We hebben heerlijk samen gegeten, en daarna samen genatafeld, heerlijk dat mijn kinderen dat, allemaal, ook graag doen.



Lea kwam voor het naar bed gaan naar me toe, Moemi, het was een fijne verjaardag, zei ze.

Nooit gewoon

Bij het ophalen van de kinderen op woensdagmiddag is het altijd een heel geregel. Vandaar dat ik nog vrij laat bij school ben.
Ik sta, op de hoek bij school, nog heel even na te praten met een andere moeder, als er een jongentje van school in paniek naar me toeloopt, hij krijgt geen lucht.
Ik beuk hem eerst op zijn rug, en bij geen effect, pas ik de heimrich greep toe, wat eigenlijk niet mag bij kinderen, maar je moet wat.
Na twee pogingen, hij is groot, en stevig, krijgt hij weer lucht. Pff, zijn kleur wordt van wit weer wat roze, als hij ineens weer naar zijn keel grijpt, en piept dat het erg veel pijn doet.
Ik zet mijn jongste uit de bakfiets, achterop de fiets van de andere moeder, laat het jongetje instappen. Racen naar de dokter.
Daar was gelukkig de dokter aanwezig, de jawbreaker zat inmiddels vast in de slokdarm, deed vreselijk veel pijn. Maar die loste vanzelf op. Gelukkig.

Ik heb het jongetje maar terug gebracht naar zijn moeder, die inmiddels telefonisch op de hoogte was gesteld van het ongeval.

GAAF!!!

Zit ik rustig, voor het naar bed gaan nog ff mail te checken. Gaat ineens de skype pringel, I die me belt uit Tsjechie. Omdat ik geen headset aan mijn pc heb, duurt het ff voor ik aan kan nemen, en zijn ze al weg.
Tot ik op het lumineuze idee kom om terug te bellen. En ja hoor, daar hoor ik ze. Hun stemmen in mijn oor.
Helaas kunnen ze mij niet horen, en na enige pogingen geef ik het op, en chatten we verder.
Maar zooo gaaf om ff hun stem te horen. Ben er letterlijk door ontroerd.

Ik ga morgen gelijk zorgen dat mijn skype het doet, EN dat er een headset standaard aan mijn lappie zit.

Moeders.............

Kleertjes maken

Gisterenavond aan tafel ' out of the blue' vroeg Lea me, of ik kleertjes wilde maken voor de baby.
Ik zal zeer vaag gereageerd hebben, want we hebben een heel ander gesprek, en ik weet zo gauw niet over welke baby ze het heeft. Ik denk nog even dat ze het heeft over Baby Chouchou, die ze voor haar verjaardag heeft gevraagd.
Maar nee, ze bedoelde de baby van haar vader en zijn vrouw.
Ik reageerde eerst met, dat doet S zelf maar. Daar kwam van Lea de reactie op, dat S dan helemaal niet kan! (met nadruk)
Mijn vriendin en mijn partner vonden het belachelijk dat ik het zelfs maar overweeg. Maar ja, het is wel haar vader, en haar halfbroertje of halfzusje. Misschien doe ik het dus toch wel.
Laat ik haar stof, en patroon uitzoeken, en maak het alleen. Ben ik het middel, het gereedschap voor haar.
Gelukkig hoe ik er nu nog niet over na te denken. Ik vind dit een moeilijke.

Boos

Om mij niet geheel bekende redenen, heb ik een dagje vandaag of eigenlijk vanmiddag, dat niet echt wil vlotten. Hoofd zit vol met dingen die aandacht behoeven, en daardoor energie vergen, die ik eigenlijk niet over heb.
Maar zoals bekend, dingen in het hoofd die aandacht vergen, gaan altijd door, en voor, dus energie voorraad was zo tegen 2 op. En toen begon het pas.
Met dochter (en 2 andere kinderen) naar de dokter, terug naar huis omdat 1 van die kinderen zou worden opgehaald door moeder. Toen naar de apotheek, waar ze de benodigde pijnstiller voor dochterlief niet hadden, gelijk door naar de politie, omdat zoon (10) iets heeft uitgespookt wat niet helemaal door de beugel kan, toen naar de drogist voor andere pijnstillers (tip van de apotheek) alwaar ze de pijnstiller die ik had voorgeschreven in de juiste dosering wel hadden, langs AH voor de ingredienten van een soepie, thuis snel een maaltijd in elkaar geflanst, en gegeten.
Tijdens het eten komt J zoonlief halen om nog even mee te gaan. Omdat ze van die lieve ogen hebben (of omdat ik stom ben, dat kan ook) geef ik toestemming nog een half uurtje buiten te spelen, want ik wil vroeg naar boven, en in bed.
En wat denk je? Op de afgesproken tijd is er natuurlijk niemand terug thuis. Roepen heeft geen zin (heb ik wel geprobeerd) want hij is natuuuurlijk buiten roep afstand. Ik geloof dat ik hem maar weeer eens een weekje huisarrest voorschrijf.

Voor het eerst..

Morgen wordt hij 4. Vandaag ging hij voor het eerst naar school. Heel spannend vond hij het gisteren. Zo spannend, dat hij er niet van kon slapen,pas toen zijn zusje, 7, bij hem ging liggen, vielen ze beiden in slaap. En dat na een dag die om 4.30 begon :o)

Vanmorgen was hij voornamelijk opgewonden, was al vroeg in de kleren. Bij school wilde hij, net als zijn grote broer en zus. Maar die gingen niet mee zijn klas in, die hebben hun eigen klas. Weer spannend dus.
We hadden het ruim genomen, dus ik kon even bij hem blijven. Maar, geheel in de traditie van bijna al zijn broers en zussen, ebde de spanning weg toen hij eenmaal in de klas zat, andere kinderen om zich heen zag, en de juf een hand had gegeven.



Tegen kwart voor negen, moest ik toch echt even weg, Lea en Joshua dag zeggen, en dat vond hij prima. Toen we bij het raam stonden om te zwaaien, had hij daar eigenlijk geen aandacht voor. Hij zat in het verhaal dat de juf aan het vertellen was.
Ik heb nog een tijdje om de hoek staan kijken. Trots op mijn kleine man, die eigenlijk zo heel klein niet meer is. En een beetje weemoedig, omdat mijn kleine man zo klein niet meer is. Ben benieuwd hoe hij het gehad heeft, als ik hem straks ga halen....

Aanrader

Na een lange week bij hun vader (lang voor mij, maar zeker ook voor hen) wilden we vandaag nog iets leuks gaan doen met het spul.
Eigelijk stond het circus op het programma, maar ik wilde graag een jurk maken voor mezelf, en de kinderen wilden graag thuis blijven en spelen. Dus besloten we vanavond met ons 5-en (R, ik en mijn jongste 3 kinderen) naar de film te gaan.

Na een geweldig voorfilmpje (over een leerling alien die een aardbewoner wil ontvoeren) werden wij ondergedompeld in de wereld van de keuken.
In het begin is het heel erg spannend, zo spannend dat Rafael (3) op de grond ging zitten (weer op schoot zegt ie, ik heb een snoepje gevonden op de grond, dus ik: Dat moet je niet opeten, dat is vies Hij: nee lekker)

Daarna werd de film, ontroerend, grappig. Een verhaal dat voortrolde als een sneltrein. Waarbij je goed moet opletten met de details, sommige zijn zo snel voorbij dat je de film eigenlijk meerdere keren moet zien om alle details te zien.

Joshua verzuchtte, toen de film af was : Dit is een superfilm, die wil ik nog eens zien. En ik ben het volmondig met hem eens. Dit is er een die zelf ik op DVD wil hebben, en dat komt heeel weinig voor.
Nu wachten we dus maar af wanneer Ratatouille op DVD verschijnt, ik sta als eerste in de rij om hem te kopen.

Zonen

14 was hij, mijn oudste toen hij in westerbork zou gaan logeren. Hij zou daar alleen heen reizen. Met de trein.
Dat is, vanaf hier, een reis van 5 uur, met tig keer overstappen.
Ik zie hem nog gaan, mijn dwarrel, waarbij wij elk ouder gesprek te horen kregen dat hij zo slordig was, dat hij zijn boeken nooit kon vinden. Zonder met mijn ogen te knipperen liet ik hem gaan, er van overtuigd dat hij in westerbork zou aankomen.
Na hem uitgezwaaid te hebben, zei mijn andere zoon (toen 8 ) dat hij dat ook wel zou durven als hij zo groot was. Waarop ik reageerde dat ik hem op zijn 21ste nog niet alleen zou laten gaan, omdat hij in Maastricht zou aankomen, en dan boos zou zijn omdat de trein verkeerd zou zijn gereden.

Hij zit nu in de trein, die zoon. 18 jaar oud inmiddels. Hij is het kind die al zijn administratie op orde heeft, die dan wel geen steriele, maar wel opgeruimde kamer heeft. Het kind dat georganiseerd is, zeg maar.
Hij moet naar Amsterdam. En, belangrijker, vandaag nog terug. De laatste boot moet hij hebben, en dat past allemaal precies. En nu al zit ik te zenuwen, want gaat dat wel goed? Zit hij op tijd in de trein.
Hij belde voor het spoor dat hij moet hebben, en ik heb hem de vertrektijd van de trein ge smsed, en daar 5 min vanaf getrokken, in de hoop dat hij dan meer haast maakt.
In mijn hoofd maak ik al noodscenario's. Waar kunnen ze slapen als ze in Den Helder stranden, en waar als het in Amsterdam al duidelijk is dat ze niet thuis kunnen komen vandaag?

Volgend jaar woont hij in Amsterdam daarom is hij nu een kamer kijken. Laat ik mijn oudste zonder problemen naar Praag verhuizen, voor deze jongen zou ik het liefste naar Amsterdam verhuizen, zodat hij thuis kan blijven wonen. Rare meiden, die moeders............

Sander.

Hier is hij dan, mijn oudste, met mijn jongste zoon.
Samen op de laatste dag dat ze samen in Nederland wonen.
Samen met de kinderen, vriendje en zijn kinderen zijn we vandaag naar Amsterdam afgereisd om daar een leuke middag samen door te brengen. Door het weer vanmorgen hadden we gekozen voor een bezoek aan Nemo. Wat op zich al een groot succes was.
Toch voelde het anders, en ik moet me sterk vergissen als het niet voor mijn oudste ook anders voelde. Het zal een lange tijd duren dat hij ze weer in levende lijve zal zien, en dan is hij op bezoek. Op bezoek in Nederland, en dat voelt anders, dan moet er van alles, omdat je elkaar maar zo kort ziet.

Op dit moment zit hij in het vliegtuig, nog een uurtje, dan is hij in zijn nieuwe vaderland, waar hij morgen om 1300 uur bij zijn nieuwe baas begint.
Al ben ik heel trots op hem, en vind ik het fantastisch. Toch was ik hevig geemotioneerd toen ik hem weg zag lopen, naar zijn fiets. Om zijn laatste spullen bij zijn huis te gaan halen, en dan door zijn huisbaas/ buurvrouw naar schiphol te worden gebracht.

Nog een emotie kwam er bij mij boven. Ik was er met mijn vriend, waar ik echt van hou, van wie ik heel blij word. Maar toch, dit had ik graag samen met zijn vader beleefd. Het is toch onze zoon. De jongen die wij gisteren 23 jaar geleden met veel liefde hebben ontvangen. Die wij samen hebben groot zien worden. Wij hadden daar toch samen moeten staan? Maar helaas, ook dat mag niet zo zijn.

Zoonlief heeft beloofd morgen te laten weten hoe zijn eerste werkdag was. Ik heb hem beloofd regelmatig iets van me te laten horen. Praag is niet zo ver weg. Het voelt alleen anders dan Amsterdam.

Ballet

Ik had een belachelijk druk weekeinde.
Wat voor een groot deel gevuld was met de ballet uitvoering van mijn jongste dochter. Ik had me opgegeven als vrijwilliger achter de schermen. Voor 2 dagen.
Ik ben gek op het sfeertje achter het toneel. Zonder dat ik zelf ook maar de minste behoefte heb op het podium te staan, voel ik me graag betrokken bij een uitvoering.
Bovendien hoefde ik op deze manier niet in de clinch met haar vader, kon hij gewoon komen kijken wanneer hij wilde, en had ik daar geen last van. Berekend?? Ja vast, maar het werkte wel.

Het thema van de voorstelling was tegenstellingen, dat uitte zich in de dansen, snelle en langzame dansen, Modern en Klassiek, jong en oud, en dan door elkaar. Hierdoor werd het een zeer dynamische voorstelling.
De groep van mijn dochter deed het fantastisch, ik ben echt trots op ze. Ze spetterde van het toneel af, zondagmiddag nog meer dan zaterdagavond. Graag over twee jaar weer erbij, en (nog) meer betrokken bij het geheel.

Groepsfoto van de Dansmix 2

Impressies uit de kleedkamer voor de voorstelling


Ze deden steen, papier, schaar, en steeds meer kinderen gingen meedoen. Was nog best lastig ze rustig te houden. Maar een lol dat ze hadden. Zondag waren ze zo mogelijk nog nerveuser dan zaterdag, en waren ze nog luidruchtiger.

Lea voor

En Lea tijdens de voorstelling

Prietpraat

Na het naar school brengen sta ik nog even met de buurvrouw te praten, op de stoep. Rafaël is alvasst naar binnen gegaan.
Kom ik binnen, en zeg, meer uit gewoonte dan omdat ik hem verdenk, Hoe stout ben je geweest?
zegt hij : Ik ben 1000 stout geweest.
Waarom vraag ik.
Hij wilde snoepjes van Joshua pakken,en dat had hij ook gedaan, maar hij was heel schuldig.

Dus zeg ik, als je zo stout bent, moet je op de trap gaan zitten.
En dat deed hij, wel even speelgoed verzamelen om op de trap mee te kunnen spelen:o))