De Westwing is bijna klaar, en mag worden ingericht. Er hoeft alleen nog een keukenblok geplaatst, en de mankementen (die je pas merkt bij gebruik) moeten nog worden nagelopen, verder is hij gebruiksklaar. Dus zijn we vorige week zondag begonnen met inrichten. Natuurlijk veel meer werk dan we hadden gedacht, bovendien ben ik toch minder snel en rissig dan ik wil. Mijn buik protesteert heftig als ik te veel doe, of te lang doorga, en daar luister ik echt wel naar.
Na zondag, was de westwing half ingericht, en de huiskamer half ontmanteld. Doodongelukkig word ik daar van. Als je ook nog weet dat de bovenverdieping ook in een staat van halve inrichting verkeerd, kan je je voorstellen dat ik echt ongelukkig werd. Zeker toen iedereen me ging vertellen dat ik rustig aan moest doen.
Gelukkig viel toen de nieuwe Ikea gids op de mat. Daarin stonden precies de boekenkasten die ik mooi vind, nog goedkoper dan zelfmaken (wat de bedoeling was) en besloten R en ik, na heel wat heen en weer gepraat en verandering van plannen, dat we zaterdag, samen naar Ikea zouden gaan.
Gewapend met de Ikeagids, een briefje met alle maten, een goed humeur (maar dat hebben we eigenlijk altijd als we samen op pad zijn) vertrokken we met de boot van 12 uur, richting Ikea. Beetje laat, maar de kinderen werden pas om 11 uur door hun vader opgehaald, dus eerder ging niet.
Tegen half 2 waren we bij Ikea. We besloten eerst een rondje te doen, en dan te gaan zitten lunchen en rekenen.
Niet op het prioriteiten lijstje, maar wel in het begin van de showroom, vonden we banken. Nou is er bij Ikea een serie banken en fauteuil die ik niet mooi vind, maar die zo ongelooflijk lekker zitten, dat ik er elke keer als we bij Ikea zijn, even in moet zitten. Laat die serie er nu ook in het roze staan. Nog lichter roze dan op de site, gewoon mooi.Zelfs R vond de bank mooi, na even puzzelen en proefzitten, besloten we voor een chaise longe en een fauteuil. Dat lijkt ons het mooist in onze kamer, en het meest praktisch. De chaise longe in het roze, de stoel in zwart wit.
Toen dat achter de rug was, de boekenkasten. Wat we zochten was snel gevonden, en we besloten niet alles in 1 keer mee te nemen, dus de juiste nummers opgeschreven, en op zoek naar een tafel.
R is helemaal weg van een Norden tafel. Die hebben we en staat nu in de Westwing. De bedoeling was dat er een zelfde tafel bij zou komen. Want waarom zou je verder zoeken als iemand er helemaal verliefd op is niet waar?! Echter, die tafel in de maat die wij wilden, was er niet meer in de kleur (berkenfineer) die wij wilden, alleen in wit, en die vonden we geen van beiden mooi. Toen vonden we een Bjursta, bijna het zelfde, iets smaller (5 cm) en met 2 bladen er tussen ipv 1, maar kwa uiterlijk toch wel erg gelijkend. Die is het dus uiteindelijk geworden.
Toen stoelen. Erg leuk is dat, want behalve dat een stoel lekker moet zitten en stevig moet zijn, vind ik ook dat ie betaalbaar moet zijn. Tot mijn stomme verbazing zag ik een eetkamerstoel staan, die per stuk (ik dacht nog even dat het per 4 was ofzo) 159 euro moet kosten. Waarschijnlijk vanwege het materiaal waar hij van gemaakt is, of want hij zat niet bijzonder lekker, en ook kwa uiterlijk vond ik hem niet bijzonder. Wel mooi, maar niet bijzonder.
R is nog veel kritischer dan ik. Bovendien heeft hij lange benen waardoor stoelen snel niet lekker zitten. Gelukkig vonden we er 1 die we beiden prettig vonden, voor een leuk prijsje. We besloten er een paar (6) mee naar huis te nemen, voor bij de tafel in de huiskamer, en als ze op termijn echt bevallen, halen we er meer. Vorig jaar hebben we nl 12 stoelen gekocht bij Ikea, kant en klaar, die eigenlijk allemaal stuk zijn inmiddels. Niet door ruw gebruik, maar door constructie foutje? We zijn dus iets voorzichtiger geworden.
Na de eetkamers, was het de beurt aan kinderland en de lunch.
Bij de lunch zitten rekenen wat we nou precies wilden, en daar een lijstje van gemaakt, en op naar beneden. Nou kunnen wij het magazijn nooit helemaal ongeschonden door komen, dus werden er ook dingen als een vergiet, batterijen, cadeautjes voor zus en kinderen, meegenomen.
Daar waar we de meubels moesten inladen bleek dat 1 ding wat we wilden hebben, niet in het magazijn te vinden was, alleen in de showroom. We splitsten, ik ging weer naar boven, en R ging beneden de meubels inladen. Eenmaal boven bleek dat we toch beneden in het magazijn moesten zijn (wat een gezeur) en kon ik met lege kar weer naar beneden.
Daar moesten we passen en meten om te zien of alles in onze auto zou passen (inmiddels is dat de Zafira, maar dat verhaal vertel ik later nog wel) Terwijl R de auto ging opmeten, maakte ik een prioriteiten lijstje. De huiskamer kon, behalve tafel en stoelen, nog wel wachten. De Westwing niet. Daarvoor hadden we een boekenkast nodig, een trofastkast en een nog een ander model boekenkast, en bakken. Daarmee zal ik, vermoedelijk, voldoende opbergruimte hebben voor al het speelgoed, en is de ruimte genoeg aangekleed om niet meer overdreven hol te klinken.
Dus in plaats van http://www.ikea.com/nl/nl/catalog/products/00071356, 1 tv meubel en 5 kleine boekenkasten, besloten we tot een kleinere hoeveelheid, en nog een rondje Ikea volgende week, maar dan zonder mij :o))
De tafel die we hadden uitgezocht konden we niet vinden in het magazijn, die moesten we ophalen bij de afhalen goederen. Terwijl R dat aan het regelen was, sleepte ik wat stoelen naar onze kar. De kar was te zwaar om te rijden, dus was het makkelijker 3 keer heen en weer te lopen met 2 stoelen.
Terwijl ik daar mee bezig was zat een egyptisch uitziende meneer vlak naast waar onze kar stond ook op iemand te wachten. Toen alles op de kar stond, zei hij tegen mij: Nou jullie nemen ook veel mee. Waarop ik meldde dat we heel ikea leegkochten en er voor anderen niets over bleef.
We hebben het nog even over de auto gehad die we bij ons hadden, en over de drukte daar, gewoon een gezellig kletspraatje dus.
Toen R terug kwam, vroeg ik hem of de boekenkast voor I ook nog mee kon. Voor R kon antwoorden, zei deze meneer Nee, dat past niet meer. R keek lichtelijk verbaasd, maar ik schoot in de lag. Ja, zegt de meneer, tegen R, jij zegt het niet, dus ik zal je een beetje helpen.
De kast voor I paste inderdaad niet meer in auto:o)
Het was een heel gepuzzel om alles in de auto te passen. Ondanks de behoorlijke reuma die R heeft is hij toch ongelooflijk sterk, want hij sleepte dozen de auto in, waar ik totaal geen beweging in kreeg.
Voor het afhalen goederen moet je een stukje rijden. Onderweg van de Ikea naar de dependance werden we behoorlijk grof ingehaald door iemand in een zwarte auto. Deze zwarte auto bleek ook goederen te willen afhalen. R zette mij voor de deur af, terwijl hij de auto parkeerde, want zei hij, dan ben je die zwarte auto weer voor.
Binnen werd ik dan ook heel vuil aangekeken, maar de zwarte auto moest echt zijn beurt afwachten.
Met enig passen en meten paste de tafel ook nog in de Zafira en konden we naar huis.
Boot half 8 terug. Later dan we wilden, maar met een lading spullen. Tafel en stoelen zijn al in elkaar gezet. Vanmiddag, als alle pubers die hier in huis liggen te slapen zijn uitgeslapen gaan de kasten voor de Westwing in elkaar,en kunnen er dozen leeg.
Verhuizen zal nooit mijn favoriete bezigheid zijn, maar ik krijg er nu wel weer vertrouwen in, dat ik ooit weer een gestroomlijnd huishouden heb.
zondag, augustus 31, 2008
donderdag, augustus 28, 2008
spannend
31 weken zwanger, dan hoor je geen bloed te verliezen alsof je ongesteld gaat worden.
Dus heb ik de verloskundige gebeld, en mag ik daar straks even heen. Ik doe erg mijn best om niet in paniek te raken, maar dat lukt maar gedeeltelijk.
Gelukkig laat Tinus van zich voelen, anders was de paniek echt wel toegeslagen..
Bij de verloskundige geweest. Er lijkt niets ernstigs aan de hand te zijn. Baarmoedermond zit dicht, en Tinus doet het goed.
Maar ik moet rust houden (hoe doe je dat) onder bedreiging een ziekenhuis opname zal ik het toch maar doen. Ik mag maandag weer verpleegkundig werk gaan doen, mits het bloeden is opgehouden.
Dus ik ga zo mijn bedje opzoeken en me morgen, overmorgen en zondag heeeel veel rustiger houden dan ik van plan was.
Dus heb ik de verloskundige gebeld, en mag ik daar straks even heen. Ik doe erg mijn best om niet in paniek te raken, maar dat lukt maar gedeeltelijk.
Gelukkig laat Tinus van zich voelen, anders was de paniek echt wel toegeslagen..
Bij de verloskundige geweest. Er lijkt niets ernstigs aan de hand te zijn. Baarmoedermond zit dicht, en Tinus doet het goed.
Maar ik moet rust houden (hoe doe je dat) onder bedreiging een ziekenhuis opname zal ik het toch maar doen. Ik mag maandag weer verpleegkundig werk gaan doen, mits het bloeden is opgehouden.
Dus ik ga zo mijn bedje opzoeken en me morgen, overmorgen en zondag heeeel veel rustiger houden dan ik van plan was.
zaterdag, augustus 23, 2008
proefrit
Nooit heb ik er van willen weten, geen 2 auto's voor de deur. 1 is genoeg, en zo vaak rijd ik toch niet.
Toen kwam de baas van R met het snode plan dat R toch het grootste deel van de week op kantoor moest zitten. Is best, zei ik, maar dan pas per 1 september, want in augustus heb ik zowel auto als oppas nodig, ik heb nog een klant van de particuliere thuiszorg aangenomen.
De baas zei nee, en dus rijd ik al weer 2 weken in de auto van de buurvrouw. Niet erg, maar ook niet erg handig. Na lang nadenken kwam dus langzaam het plan om toch een tweede auto te gaan kopen. De eisen mijnerzijds waren simpel, goedkoop in aanschaf,goedkoop in onderhoud, en rijdend op gas. Buiten dat wil ik er minimaal 7 personen (inclusief bestuurder) in kwijt kunnen, er prettig in kunnen rijden, en het gevoel hebben dat ik 'kracht' onder me heb.
Dus een bevriende garagist gevraagd of hij wat wist.
Omdat een goede vriendin al jaren met veel plezier in een Opel Zafira rijdt, vroeg ik hem ook, wat vind je van zo'n auto. Toeval wil dat hij er 1 had staan, een Opel Zafira Elegance uit 1999, en daar kon ik een proefrit in rijden.
Vanmiddag stond ie voor de deur, en heb ik een proefrit gereden. Het is een automaat, wat erg wennen is voor mij, ik miste het schakelen, terwijl schakelen nou niet mijn grootste hobby is :o))
Het uiterlijk van de auto doet me weinig. Het is geen auto met een WOW effect, wel een degelijke auto. De zafira rijdt prettiger dan ik had verwacht, en power en kracht heeft ze zeker. Zoals de heren het uitdrukte, het is een degelijke duitse dame.
Dus nu zijn we aan het denken, en aan het rekenen.
vrijdag, augustus 22, 2008
Naar
Sinds enige tijd had ik, hadden wij een paar jonge katten. Een zwarte, Puma, een zwartwitte, Muis, en een witte Dotty.
Zoals dat gaat met kleine katjes, ze worden groot, en ze gaan buiten spelen.
Vanmorgen miste ik Muis. En Muis daar had ik het grootste zwak voor. Ik heb de hele dag naarstig naar Muis gezocht, maar al vanaf vanmorgen er een naar gevoel bij gehad.
Zojuist hebben we haar gevonden, ze is vast komen zitten in een boom, tegenover ons huis. En is haar gestikt, opgehangen, geen idee hoe dat dan werkt. Haar buik zit vast, waarschijnlijk sinds vannacht.
De buurman heeft haar losgemaakt en in onze tuin begraven, samen met J, die er alleen naar kon kijken en dikke tranen huilde. Ik ook, maar meer in mijn hart dan zichtbaar.
Arme Muis. Je was een leuke kat. Ik zal je heel erg missen.
Puma en Dotty, die de hele dag onrustig waren, zijn na onze vondst en de begravenis rustig gaan slapen. Ze wisten het, zei J zeer treffend.
De buurman heeft ook de vork van de boom er af gezaagd, zodat er niet morgen, of volgende week, weer een kat in klem komt te zitten.
Zoals dat gaat met kleine katjes, ze worden groot, en ze gaan buiten spelen.
Vanmorgen miste ik Muis. En Muis daar had ik het grootste zwak voor. Ik heb de hele dag naarstig naar Muis gezocht, maar al vanaf vanmorgen er een naar gevoel bij gehad.
Zojuist hebben we haar gevonden, ze is vast komen zitten in een boom, tegenover ons huis. En is haar gestikt, opgehangen, geen idee hoe dat dan werkt. Haar buik zit vast, waarschijnlijk sinds vannacht.
De buurman heeft haar losgemaakt en in onze tuin begraven, samen met J, die er alleen naar kon kijken en dikke tranen huilde. Ik ook, maar meer in mijn hart dan zichtbaar.
Arme Muis. Je was een leuke kat. Ik zal je heel erg missen.
Puma en Dotty, die de hele dag onrustig waren, zijn na onze vondst en de begravenis rustig gaan slapen. Ze wisten het, zei J zeer treffend.
De buurman heeft ook de vork van de boom er af gezaagd, zodat er niet morgen, of volgende week, weer een kat in klem komt te zitten.
woensdag, augustus 20, 2008
chaotische dag
Pff, ik ben blij dat deze dag er opzit, hij was leuk, en vol, daar niet van, maar zo chaotisch dat zelfs IK er moe van werd.
Mijn programma is deze weken sowieso redelijk gevuld. Ik ga om 8 uur weg, breng 2 kinderen naar school, waar ik dan ruim de tijd voor kan nemen, en rijdt door naar de Cocksdorp waar ik een mevrouw help haar elastische kousen aan te trekken. Dan ga ik terug naar huis, waar mijn oppaskinderen opgepast worden door een achterwacht, en pas ik op, doe wat huishouden, haal en breng kinderen naar school. Na 4 uur worden de kinderen 1 voor 1 weer opgehaald, en gaan wij eten en opruimen en te bed.
Vandaag begon al anders. Om 8 uur werd ik gebeld door mijn cliente, dat ze eerst een fysiotherapeut op bezoek had, en pas om 11.30 haar kousen aan kon krijgen. Dat betekende dat ik eerst andere dingen kon gaan doen, maar ook dat iemand anders (r in dit geval) kinderen van school moest gaan halen.
Toen ik om 1 uur weer thuis was, en zat te lunchen, ging de bel. Voor de deur stond iemand die ik al 3 jaar niet gezien had, waar ik het adres helaas van kwijt geraakt was. Hij, zij en hun dochter waren al 3 jaar niet op Texel geweest, en waren er nu op vakantie. Ze zijn heerlijk de halve middag op bezoek geweest, we hebben lekker bij gepraat, en gewoon gezellig.
Onderwijl kwam eerst de buurman, en toen de buurvrouw omdat de gemeente een plan heeft voor herbestrating waar we het niet zo mee eens zijn.
Toen mijn bezoek vertrok, kwam de thuiskapster binnen. J, R en R moesten geknipt. J voor het eerst van zijn leven kort haar, en R en R gewoon opnieuw kort.
Na het knippen, eindelijk even rust, dacht ik, maar daar kwam mijn dochter binnen vallen, R en J kwamen binnen, en de kinderen werden door hun moeder opgehaald.
Weer een drukte van belang dus.
Na enige tijd kwamen de buren weer binnen, want we hadden afgesproken een plan te maken voor een actie tegen de gemeente plannen.
Toen die weg waren kwam iemand wat anders halen, en een uitnodiging voor een feestje brengen.
Na het eten, moesten we ff opruimen, en moesten R en ik naar een receptie, L wilde graag mee. Het was een dubbele reden dat we moesten., We wilden het bruidspaar graag feliciteren, maar we hadden ook beloofd om op de jongste telg van het gezin te passen, gedurende de huwelijksnacht.
We hebebn er even gezeten, en gekletst. Daarna het jongentje opgehaald.
Toen ik met hem, niet via de feestzaal, maar via de voordeur van het pand, en over het terras verdween, met kind, werd ik vreemd aangekeken door verschillende van de gasten die op het terras stonden. Het zag er ook uit of ik een kind ontvoerde, vooral toen de bruid me nog achterna kwam rennen :o)))
Natuurlijk lag het jochie niet gelijk weer in bed,bovendien moest nog even de taart van hem afgewassen worden. Maar eenmaal weer in bed, met speen, sliep hij toch snel weer, en was eindelijk de rust in huis weergekeerd.
Een fijne dag, dat wel, maar zelfs voor mij chaotisch en druk. Zo druk dat de was die ik wilde doen er een beetje bij ingeschoten is. En de afwasmachine moet ik morgen ook nog vullen.
Mijn programma is deze weken sowieso redelijk gevuld. Ik ga om 8 uur weg, breng 2 kinderen naar school, waar ik dan ruim de tijd voor kan nemen, en rijdt door naar de Cocksdorp waar ik een mevrouw help haar elastische kousen aan te trekken. Dan ga ik terug naar huis, waar mijn oppaskinderen opgepast worden door een achterwacht, en pas ik op, doe wat huishouden, haal en breng kinderen naar school. Na 4 uur worden de kinderen 1 voor 1 weer opgehaald, en gaan wij eten en opruimen en te bed.
Vandaag begon al anders. Om 8 uur werd ik gebeld door mijn cliente, dat ze eerst een fysiotherapeut op bezoek had, en pas om 11.30 haar kousen aan kon krijgen. Dat betekende dat ik eerst andere dingen kon gaan doen, maar ook dat iemand anders (r in dit geval) kinderen van school moest gaan halen.
Toen ik om 1 uur weer thuis was, en zat te lunchen, ging de bel. Voor de deur stond iemand die ik al 3 jaar niet gezien had, waar ik het adres helaas van kwijt geraakt was. Hij, zij en hun dochter waren al 3 jaar niet op Texel geweest, en waren er nu op vakantie. Ze zijn heerlijk de halve middag op bezoek geweest, we hebben lekker bij gepraat, en gewoon gezellig.
Onderwijl kwam eerst de buurman, en toen de buurvrouw omdat de gemeente een plan heeft voor herbestrating waar we het niet zo mee eens zijn.
Toen mijn bezoek vertrok, kwam de thuiskapster binnen. J, R en R moesten geknipt. J voor het eerst van zijn leven kort haar, en R en R gewoon opnieuw kort.
Na het knippen, eindelijk even rust, dacht ik, maar daar kwam mijn dochter binnen vallen, R en J kwamen binnen, en de kinderen werden door hun moeder opgehaald.
Weer een drukte van belang dus.
Na enige tijd kwamen de buren weer binnen, want we hadden afgesproken een plan te maken voor een actie tegen de gemeente plannen.
Toen die weg waren kwam iemand wat anders halen, en een uitnodiging voor een feestje brengen.
Na het eten, moesten we ff opruimen, en moesten R en ik naar een receptie, L wilde graag mee. Het was een dubbele reden dat we moesten., We wilden het bruidspaar graag feliciteren, maar we hadden ook beloofd om op de jongste telg van het gezin te passen, gedurende de huwelijksnacht.
We hebebn er even gezeten, en gekletst. Daarna het jongentje opgehaald.
Toen ik met hem, niet via de feestzaal, maar via de voordeur van het pand, en over het terras verdween, met kind, werd ik vreemd aangekeken door verschillende van de gasten die op het terras stonden. Het zag er ook uit of ik een kind ontvoerde, vooral toen de bruid me nog achterna kwam rennen :o)))
Natuurlijk lag het jochie niet gelijk weer in bed,bovendien moest nog even de taart van hem afgewassen worden. Maar eenmaal weer in bed, met speen, sliep hij toch snel weer, en was eindelijk de rust in huis weergekeerd.
Een fijne dag, dat wel, maar zelfs voor mij chaotisch en druk. Zo druk dat de was die ik wilde doen er een beetje bij ingeschoten is. En de afwasmachine moet ik morgen ook nog vullen.
dinsdag, augustus 19, 2008
Vreemde concequentie
Met nog 10 weken te gaan, begin ik langzaam hier en daar eens wat te kopen voor Tinus. Te maken ook, maar ook een rompertje hier, en een pakje daar. Alleen, dat kopen wil niet erg lukken.
Doordat het tegenwoordig gebruikelijk is om te weten wat je gaat krijgen, is de kleding voor baby's er op aangepast.
Was het 5 jaar geleden, toen ik zwanger was van R nog gewoon dat de kleintjes maat in een neutrale kleur cq model was, zelfs bij de Zeeman is het vanaf mt 50 roze of blauw. Geen neutrale witte pakjes te vinden. Of wel wit maar dan met strikjes en bloemetjes.
Dus heb ik maar weer wat patronen gescoord op Marktplaats, en ga ik weer achter het machine, als ik tenminste leuke stof kan vinden, want witte stof is hier op het eiland ook moeilijk te verkrijgen.
Waarom wit? Weet ik niet ik vind kleine nieuwe baby's in het wit gewoon heel mooi en lief en teer, en puur en en en....
Doordat het tegenwoordig gebruikelijk is om te weten wat je gaat krijgen, is de kleding voor baby's er op aangepast.
Was het 5 jaar geleden, toen ik zwanger was van R nog gewoon dat de kleintjes maat in een neutrale kleur cq model was, zelfs bij de Zeeman is het vanaf mt 50 roze of blauw. Geen neutrale witte pakjes te vinden. Of wel wit maar dan met strikjes en bloemetjes.
Dus heb ik maar weer wat patronen gescoord op Marktplaats, en ga ik weer achter het machine, als ik tenminste leuke stof kan vinden, want witte stof is hier op het eiland ook moeilijk te verkrijgen.
Waarom wit? Weet ik niet ik vind kleine nieuwe baby's in het wit gewoon heel mooi en lief en teer, en puur en en en....
zondag, augustus 17, 2008
Zoals beloofd
Het was een luier met hindernissen. Niet alleen de luier die uitgehaald moest worden, wat een hele klus was, maar ook de andere die ik maakte ging niet zo soepel als ik hoopte.
Ik knip luiers altijd in serie, dwz meer dan 1 tegelijk. In dit geval had ik er 2 geknipt, omdat ik niet meer winprofleece had.
Vanmorgen was ik om half 6 al op, omdat ik niet meer kon slapen. De rust in huis heb ik gebruikt om de luier die nog los zat, te maken zoals ik hem hebben wilde. Dat ging vrij soepel, alleen de sluitflappen waren wat te lang uitgevallen. Omdat ik niet weer een luier wilde loshalen, heb ik het anders opgelost. Wat ook weer resulteerde in een trial and error gebeuren.
Door het gepruts met de luier was ik te laat op mijn werk. Gelukkig had mijn cliente er minder moeite mee dan ik, ik ben liever te vroeg dan te laat.
Uiteindelijk kwam alles goed. Het werk liep voorspoedig (maar het is een leuke cliente, dat scheelt de helft) De luiers kwamen goed in elkaar, en de was raakte gevouwen. Zo fijn om te ontdekken dat de wasmand een bodem heeft, soms zie ik die dagen niet.
De kinderen wilde graag knutselen. Gisteren had ik bij de Zeeman een paar pakketjes Shrink Art gekocht. Dat vinden ze geweldig, dus de 5 pakjes waren zo weer op. Helaas hebben ze het hier bij de Zeeman niet meer, dat wordt dus andere Zeemans langs om te zien of we nog meer pakketjes kunnen vinden. Een van de gisteren gekochte pakketjes had als thema fruit. L kwam op het lumineuze idee de Shrink Art te gebruiken als embellishment bij een scrap die ik over haar had liggen. Die lag nog, omdat hij nog niet af was. Met de door haar gemaakte embellishments is de scrap helemaal af.
Ik knip luiers altijd in serie, dwz meer dan 1 tegelijk. In dit geval had ik er 2 geknipt, omdat ik niet meer winprofleece had.
Vanmorgen was ik om half 6 al op, omdat ik niet meer kon slapen. De rust in huis heb ik gebruikt om de luier die nog los zat, te maken zoals ik hem hebben wilde. Dat ging vrij soepel, alleen de sluitflappen waren wat te lang uitgevallen. Omdat ik niet weer een luier wilde loshalen, heb ik het anders opgelost. Wat ook weer resulteerde in een trial and error gebeuren.
Door het gepruts met de luier was ik te laat op mijn werk. Gelukkig had mijn cliente er minder moeite mee dan ik, ik ben liever te vroeg dan te laat.
Uiteindelijk kwam alles goed. Het werk liep voorspoedig (maar het is een leuke cliente, dat scheelt de helft) De luiers kwamen goed in elkaar, en de was raakte gevouwen. Zo fijn om te ontdekken dat de wasmand een bodem heeft, soms zie ik die dagen niet.
De kinderen wilde graag knutselen. Gisteren had ik bij de Zeeman een paar pakketjes Shrink Art gekocht. Dat vinden ze geweldig, dus de 5 pakjes waren zo weer op. Helaas hebben ze het hier bij de Zeeman niet meer, dat wordt dus andere Zeemans langs om te zien of we nog meer pakketjes kunnen vinden. Een van de gisteren gekochte pakketjes had als thema fruit. L kwam op het lumineuze idee de Shrink Art te gebruiken als embellishment bij een scrap die ik over haar had liggen. Die lag nog, omdat hij nog niet af was. Met de door haar gemaakte embellishments is de scrap helemaal af.
zaterdag, augustus 16, 2008
Niet leuk
Zo leuk als ik dingen maken vind, zo vervelend vind ik dingen over doen en uithalen.
En dat laatste is waar ik de hele dag al mee bezig ben. Een luier gemaakt, en niet tevreden met het resultaat. Dus uithalen die hap, en nog een keer maken, maar dan zo dat ik WEL tevreden ben. Ik weet wat ik anders wil dan het patroon. Maar dat betekent dat ik alles eerst moet loshalen, en als ik ergens een hekel aan heb is het naden die ik net heb vastgemaakt lostornen, vooral als het niet makkelijk gaat en ik er dus uren mee bezig ben.
Tussendoor hebben we maar even de week boodschappen gedaan. Ook daar had ik eigenlijk geen zin in. Mijn lijf is moe van al het geloop van afgelopen week. Zoals te doen gebruikelijk was het weer erg gezellig in den Burg, en hebben R en ik wat afgelachen.
De leukste van vandaag was een meneer die nogal knorrig tegen R zei, dat hij moest opschieten want dat niet iedereen met vakantie op Texel was. Op ons, Dat zijn wij ook niet, wij zijn gewoon thuis viel hij stil.
Had hij ons bij AH bezig gezien had hij dat niet durven zeggen, want ik geloof dat we daar wel 10 bekenden zijn tegen gekomen met wie we ff een praatje moesten maken (of zij met ons, dat kan ook :o))
Nu ga ik maar even eten (vind ik ook al niet leuk op het moment) en dan weer verder uithalen. Zodra de luier af is, zal ik foto's plaatsen.
En dat laatste is waar ik de hele dag al mee bezig ben. Een luier gemaakt, en niet tevreden met het resultaat. Dus uithalen die hap, en nog een keer maken, maar dan zo dat ik WEL tevreden ben. Ik weet wat ik anders wil dan het patroon. Maar dat betekent dat ik alles eerst moet loshalen, en als ik ergens een hekel aan heb is het naden die ik net heb vastgemaakt lostornen, vooral als het niet makkelijk gaat en ik er dus uren mee bezig ben.
Tussendoor hebben we maar even de week boodschappen gedaan. Ook daar had ik eigenlijk geen zin in. Mijn lijf is moe van al het geloop van afgelopen week. Zoals te doen gebruikelijk was het weer erg gezellig in den Burg, en hebben R en ik wat afgelachen.
De leukste van vandaag was een meneer die nogal knorrig tegen R zei, dat hij moest opschieten want dat niet iedereen met vakantie op Texel was. Op ons, Dat zijn wij ook niet, wij zijn gewoon thuis viel hij stil.
Had hij ons bij AH bezig gezien had hij dat niet durven zeggen, want ik geloof dat we daar wel 10 bekenden zijn tegen gekomen met wie we ff een praatje moesten maken (of zij met ons, dat kan ook :o))
Nu ga ik maar even eten (vind ik ook al niet leuk op het moment) en dan weer verder uithalen. Zodra de luier af is, zal ik foto's plaatsen.
donderdag, augustus 14, 2008
1 jaar en huisvlijt.
Zomaar, onverwacht kwamen er bloemen. Een mooie bos langstelige rozen. Van mijn partner. Om te vieren dat we vandaag 1 jaar samen een partnerschap hebben.
Voor Tinus heb ik vandaag een klein luiertje gemaakt, van een mooi stofje. De aannemer heeft uit de garage nog een doos luierstoffen gehaald, en een doos luiers. Dus staat de naaimachine weer op tafel, en is er weer 1 luiertje af. Behalve slepen van het weekeinde met spullen (daarover later meer) zullen er vast nog een paar luiertjes gemaakt worden.
Ik heb er een ballpen naast gelegd zodat je goed kunt zien hoe klein een klein luiertje is.
1 jaar
Vandaag is het 1 jaar geleden dat R en ik bij de burgelijke stand vertelden dat we samen verder gingen. Getrouwd zijn we niet, we hebben een geregistreerd partnerschap. Als ik trouw, wil ik een groot feest, en daar waren ik, en mijn kinderen, vorig jaar nog niet aan toe. Misschien ben ik het wel nooit meer. Dit is goed zo.
We hebben een zeer turbulent jaar achter de rug, met een aantal miskramen, een verbouwing, een grote ruzie in de familie om mijn persoontje. Veel geldzorgen, die nog steeds niet opgelost zijn. Ondanks dat we beiden hard werken, en veel werken, kunnen de eindjes maar net aan elkaar knopen.
Als nieuwste ontwikkeling ben ik weer het grootste deel van de week alleen met de kinderen. R vertrekt maandagochtend om half 6 naar Groenekan waar hij werkt, en komt dinsdagavond weer thuis. Donderdagochtend vertrekt hij weer naar Groenekan (de bedoeling is om weer om half 6, maar soms verslapen we ons, zo ook vandaag) en komt dan vrijdagavond weer thuis. Voor ons is het erg wennen.
Voor hem, om weer zoveel van huis te zijn, voor mij en de kinderen om hem weer te missen. Leuk om te horen dat de kinderen het ook niet leuk vinden dat hij er niet is. En niet alleen omdat we geen auto voor de deur hebben, en dus heel veel moeten lopen omdat fietsen bij mij gewoon niet zo lekker gaat op het moment.
Al deze stormen hebben we overleefd. We hebben het erg leuk samen, delen dezelfde humor, en lachen wat af. Inmiddels weten we dat we ook erg ruzie kunnen maken. Van die grote onweersbuien die wel de lucht klaren, dat dan weer wel.
Eindelijk heb ik het gevoel dat ik een maatje heb, iemand die ik kan vertrouwen, al is dat laatste heel erg moeilijk voor mij.
Het eenjarig jubileum vier ik alleen, zonder R, die vandaag gewoon naar Groenekan is gegaan om te werken, en pas morgen weer thuis komt. Ik vier het wel, want er is zeker iets om te vieren.
We hebben een zeer turbulent jaar achter de rug, met een aantal miskramen, een verbouwing, een grote ruzie in de familie om mijn persoontje. Veel geldzorgen, die nog steeds niet opgelost zijn. Ondanks dat we beiden hard werken, en veel werken, kunnen de eindjes maar net aan elkaar knopen.
Als nieuwste ontwikkeling ben ik weer het grootste deel van de week alleen met de kinderen. R vertrekt maandagochtend om half 6 naar Groenekan waar hij werkt, en komt dinsdagavond weer thuis. Donderdagochtend vertrekt hij weer naar Groenekan (de bedoeling is om weer om half 6, maar soms verslapen we ons, zo ook vandaag) en komt dan vrijdagavond weer thuis. Voor ons is het erg wennen.
Voor hem, om weer zoveel van huis te zijn, voor mij en de kinderen om hem weer te missen. Leuk om te horen dat de kinderen het ook niet leuk vinden dat hij er niet is. En niet alleen omdat we geen auto voor de deur hebben, en dus heel veel moeten lopen omdat fietsen bij mij gewoon niet zo lekker gaat op het moment.
Al deze stormen hebben we overleefd. We hebben het erg leuk samen, delen dezelfde humor, en lachen wat af. Inmiddels weten we dat we ook erg ruzie kunnen maken. Van die grote onweersbuien die wel de lucht klaren, dat dan weer wel.
Eindelijk heb ik het gevoel dat ik een maatje heb, iemand die ik kan vertrouwen, al is dat laatste heel erg moeilijk voor mij.
Het eenjarig jubileum vier ik alleen, zonder R, die vandaag gewoon naar Groenekan is gegaan om te werken, en pas morgen weer thuis komt. Ik vier het wel, want er is zeker iets om te vieren.
zondag, augustus 10, 2008
Tinus
Alle andere klussen ten spijt, er moesten van de week luiertjes voor Tinus gemaakt worden. Dus heb ik mallen gemaakt, van grijsboard, om makkelijk patronen te kunnen tekenen, en donderdagavond de stof geknipt. Zoiets heeft altijd nog heel wat voeten in aarde. Niet omdat ik op mijn schaarse vrije dagen niet vooruit te branden ben, maar ook omdat het altijd anders loopt dan ik wil. Op het moment dat iedereen klaar staat om te vertrekken komt er iemand binnen die echt even aandacht behoeft, waardoor alles vertraging oploopt.
Toch was donderdagavond de stof geknipt voor ik naar bed ging.
Vrijdag had ik maar een paar, grotere, kinderen om op te passen,dus kon ik op de naaimachine. De 2 oppaskinderen werden er eerst 3 en toen 5, maar bleven allemaal groter,boven de 4 jaar bedoel ik dan. Ik kon achter de naaimachine.
Tijdens het maken van de piepkleine luiertjes had ik voor het eerst het verliefde gevoel dat je kunt hebben als je zwanger bent, het zwijmelen boven babyspullen en het idee dat er straks babybeentjes uit die luiers zullen steken....
Aan het eind van de dag waren er 4 mini luiertjes klaar.
Om in de stemming te blijven hebben we bij de Hema ook nog 2 paar mini sokjes gekocht.
Eenmaal thuis was geen idee van het kleine spul ook gelijk weer gedaan. Ilja wilde graag dat ik voor hem een dekbedhoes maakte. Afmaakte eigenlijk. De oplettende lezer weet dat Ilja een dekbed heeft van 5 meter bij 3 meter, en kan zich dus voorstellen hoe dat er uit heeft gezien. Ilja is helemaal gelukkig met zijn prachtige nieuwe dekbedhoes.
En om nou in de stemming te blijven heb ik vanmorgen 2 lapjes voor luiers gekocht, een lapje voor luiertjes voor Lea haar pop. Op een andere site heb ik 4 stofjes besteld om een omslagdoek te maken voor Tinus, voor als Tinus net geboren is.
De aannemer heeft me beloofd dat hij woensdag, donderdag en vrijdag heeft ingepland om de puntjes op de i te zetten in de Westwing dus volgende week kunnen we gaan inrichten. Eindelijk zit er weer schot in de zaak, en het is moooooooi geworden.
Toch was donderdagavond de stof geknipt voor ik naar bed ging.
Vrijdag had ik maar een paar, grotere, kinderen om op te passen,dus kon ik op de naaimachine. De 2 oppaskinderen werden er eerst 3 en toen 5, maar bleven allemaal groter,boven de 4 jaar bedoel ik dan. Ik kon achter de naaimachine.
Tijdens het maken van de piepkleine luiertjes had ik voor het eerst het verliefde gevoel dat je kunt hebben als je zwanger bent, het zwijmelen boven babyspullen en het idee dat er straks babybeentjes uit die luiers zullen steken....
Aan het eind van de dag waren er 4 mini luiertjes klaar.
Om in de stemming te blijven hebben we bij de Hema ook nog 2 paar mini sokjes gekocht.
Eenmaal thuis was geen idee van het kleine spul ook gelijk weer gedaan. Ilja wilde graag dat ik voor hem een dekbedhoes maakte. Afmaakte eigenlijk. De oplettende lezer weet dat Ilja een dekbed heeft van 5 meter bij 3 meter, en kan zich dus voorstellen hoe dat er uit heeft gezien. Ilja is helemaal gelukkig met zijn prachtige nieuwe dekbedhoes.
En om nou in de stemming te blijven heb ik vanmorgen 2 lapjes voor luiers gekocht, een lapje voor luiertjes voor Lea haar pop. Op een andere site heb ik 4 stofjes besteld om een omslagdoek te maken voor Tinus, voor als Tinus net geboren is.
De aannemer heeft me beloofd dat hij woensdag, donderdag en vrijdag heeft ingepland om de puntjes op de i te zetten in de Westwing dus volgende week kunnen we gaan inrichten. Eindelijk zit er weer schot in de zaak, en het is moooooooi geworden.
zaterdag, augustus 09, 2008
Oud verdriet
Zijn het de hormonen? Is het de magische 2 jaar na de scheiding? Ik weet het niet.
Feit is dat ik er erg veel verdriet van heb. Van de scheiding, van het leven dat mijn kinderen moeten leiden. Van de keuzes die ze maken, moeten maken, om zaken in goede banen te leiden.
Altijd moet ik de wijste zijn, degene zijn die een stapje opzij doet. Soms ben ik dat moe. Soms, heel soms laat ik het grote verdriet toe.
Liever doe ik dat niet, liever ben ik sterk. Verdriet toelaten kost veel energie, en maakt me heel kwetsbaar. Vandaag was het soms, vandaag hebben er weer hete tranen gevloeid om alle zaken die me pijn en verdriet doen. Morgen ben ik weer sterk, morgen kan ik alles weer aan. Vandaag is het nog even soms......
Ik kom pas als je liggen gaat
Je klaar bent voor de nacht
Ik kom in beelden, in fragmenten
Hard, ineens en onverwacht
Ik kom terwijl je uit het raam kijkt
Van je favoriet café
Ik zal er zijn zodra je even denkt
'Ik heb er vrede mee'
Als je eens rustig over zee kijkt
En je denkt: 'nu heb ik rust'
Heb ik je onverwachts en zachtjes
keihard op je ziel gekust
Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet
Ik kom het liefste als je luistert
Naar een onverwacht mooi lied
Ik kom pas kijken, weken, maanden
Na het echte groot verdriet
Ik schuil in weggestopte foto's
Iets wat je vindt onder de bank
En echt ik ben niet te verdrinken
Ik schuil het makkelijkst in drank
Ik kom soms midden in het lachen
Dat zo overgaat in huilen
Het zijn precies dezelfde tranen
Die alleen maar van hun namen ruilen
Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet
Maar het liefste kom ik 's nachts
Als je niet slapen kan
Juist dan, juist dan
liedtekst van Acda en de Munnick
Feit is dat ik er erg veel verdriet van heb. Van de scheiding, van het leven dat mijn kinderen moeten leiden. Van de keuzes die ze maken, moeten maken, om zaken in goede banen te leiden.
Altijd moet ik de wijste zijn, degene zijn die een stapje opzij doet. Soms ben ik dat moe. Soms, heel soms laat ik het grote verdriet toe.
Liever doe ik dat niet, liever ben ik sterk. Verdriet toelaten kost veel energie, en maakt me heel kwetsbaar. Vandaag was het soms, vandaag hebben er weer hete tranen gevloeid om alle zaken die me pijn en verdriet doen. Morgen ben ik weer sterk, morgen kan ik alles weer aan. Vandaag is het nog even soms......
Ik kom pas als je liggen gaat
Je klaar bent voor de nacht
Ik kom in beelden, in fragmenten
Hard, ineens en onverwacht
Ik kom terwijl je uit het raam kijkt
Van je favoriet café
Ik zal er zijn zodra je even denkt
'Ik heb er vrede mee'
Als je eens rustig over zee kijkt
En je denkt: 'nu heb ik rust'
Heb ik je onverwachts en zachtjes
keihard op je ziel gekust
Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet
Ik kom het liefste als je luistert
Naar een onverwacht mooi lied
Ik kom pas kijken, weken, maanden
Na het echte groot verdriet
Ik schuil in weggestopte foto's
Iets wat je vindt onder de bank
En echt ik ben niet te verdrinken
Ik schuil het makkelijkst in drank
Ik kom soms midden in het lachen
Dat zo overgaat in huilen
Het zijn precies dezelfde tranen
Die alleen maar van hun namen ruilen
Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet
Maar het liefste kom ik 's nachts
Als je niet slapen kan
Juist dan, juist dan
liedtekst van Acda en de Munnick
donderdag, augustus 07, 2008
Kiespijn update
Eindelijk, na dagen ellende, en pap, gaat het beter met mijn kies. Ik kan zelfs weer, heeeel voorzichtig bijten ermee.
Gelukkig, dat betekent ook dat ik weer brood kan eten, en al ben ik geen broodeter, de pap kwam mijn neus uit.
Wat een mooi bijkomend voordeel is, is dat de overdreven vermoeidheid ook verdwenen is. Misschien heeft de antibiotica ook een andere infectie aangepakt, of de ontsteking was al langer aanwezig, en alleen niet pijnlijk. Ik vermoed het laatste. Ik kan nl nu ook met koud water mijn mond spoelen en ik lees dat niet tegen koude vloeistoffen kunnen symptoom van een ontsteking.
Ik ben wel erg blij dat ik me beter voel. Ik maakte me wel zorgen of die slechte conditie, grote vermoeidheid geen invloed zou hebben op een bevalling. Op dit moment heb ik alleen last van de normale vermoeidheid tijdens een zwangerschap. Maar ik heb weer energie. Zoveel energie dat ik vandaag luiertjes heb geknipt (ja ik ga weer voor katoen), stof voor andere heb gekocht, en een en ander heb weten te regelen voor de geboortekaartjes. Zou het dan toch allemaal op tijd goed komen???
Gelukkig, dat betekent ook dat ik weer brood kan eten, en al ben ik geen broodeter, de pap kwam mijn neus uit.
Wat een mooi bijkomend voordeel is, is dat de overdreven vermoeidheid ook verdwenen is. Misschien heeft de antibiotica ook een andere infectie aangepakt, of de ontsteking was al langer aanwezig, en alleen niet pijnlijk. Ik vermoed het laatste. Ik kan nl nu ook met koud water mijn mond spoelen en ik lees dat niet tegen koude vloeistoffen kunnen symptoom van een ontsteking.
Ik ben wel erg blij dat ik me beter voel. Ik maakte me wel zorgen of die slechte conditie, grote vermoeidheid geen invloed zou hebben op een bevalling. Op dit moment heb ik alleen last van de normale vermoeidheid tijdens een zwangerschap. Maar ik heb weer energie. Zoveel energie dat ik vandaag luiertjes heb geknipt (ja ik ga weer voor katoen), stof voor andere heb gekocht, en een en ander heb weten te regelen voor de geboortekaartjes. Zou het dan toch allemaal op tijd goed komen???
maandag, augustus 04, 2008
Misverstand
Vorige week was ik even snel alleen naar de AH. Voor me bij de kassa stond een moeder met 6 kinderen. Als grootgezin moeder keek ik er naar, en herkende veel.
Zij keek terug, geergerd.
Als ik dan invul, tja dan sta je daar als groot gezin, met al je kinderen bij de kassa, achter je staat zo'n laatste kans moeder, zwanger van de eerste, afkeurend naar jou kinderschaar te kijken.
Ik heb haar maar niet verteld dat dit mijn zevende is.
Vanmorgen stond ik bij de bank, in de rij voor de pin. Voor me stond een mevr met haar dochter, die haar ogen niet van me af kon houden. Ik stond daar met 2 eigen kinderen en 4 oppaskinderen. 1 van 11, 2 van 5, 1 van 4, 1 van 2, in de wagen 1 van een half jaar, en zelf overduidelijk zwanger.
Deze mevrouw keek haar ogen uit, en zei dat ook. Ze wist niet wat ze zag, maar ze vond het wel leuk zei ze.
Leuk die misverstanden op straat.
Zij keek terug, geergerd.
Als ik dan invul, tja dan sta je daar als groot gezin, met al je kinderen bij de kassa, achter je staat zo'n laatste kans moeder, zwanger van de eerste, afkeurend naar jou kinderschaar te kijken.
Ik heb haar maar niet verteld dat dit mijn zevende is.
Vanmorgen stond ik bij de bank, in de rij voor de pin. Voor me stond een mevr met haar dochter, die haar ogen niet van me af kon houden. Ik stond daar met 2 eigen kinderen en 4 oppaskinderen. 1 van 11, 2 van 5, 1 van 4, 1 van 2, in de wagen 1 van een half jaar, en zelf overduidelijk zwanger.
Deze mevrouw keek haar ogen uit, en zei dat ook. Ze wist niet wat ze zag, maar ze vond het wel leuk zei ze.
Leuk die misverstanden op straat.
Kiespijn deel 2
Gisterenavond met veel pijn in mijn mond naar bed gegaan. Slapen gaat slecht als je pijn hebt heb ik (weer eens) gemerkt. Vannacht herhaaldelijk gedacht dat ik vanmorgen de kies er uit zou laten trekken.
Om half 3 2 paracetemol geslikt, en toen een paar uur geslapen. Om half 6 wakker geworden omdat R weg ging met de boot van 6 uur. Om een uur later weer wakker te worden omdat hij weer terug was, hij was iets belangrijks vergeten en had dat pas gemerkt toen hij bij de boot stond.
Bij het opstaan om 7 uur, verging ik nog van de pijn. Na lang aarzelen toch een paracetemol genomen, en de antibiotica. Sinds een minuut of 10 lijkt de pijn af te zakken. Het kloppende van de ontsteking was bij het wakker worden gelukkig al verdwenen.
Waar ik ook erg blij mee ben is dat Tinus erg van zich laat horen. Ik maak me toch zorgen, antibiotica en pijnstillers kunnen niet echt goed zijn voor zo'n hummeltje. Al verzekerd iedereen me dat het geen kwaad kan.
Zou Tinus niet in mijn buik zitten, dan had ik gisteren geen moment geaarzeld en de kies er uit laten trekken, maar op internet lees ik ook dat de stoffen die ze gebruiken voor de verdoving (waar ik toch al niet tegen kan) toch wel erg link zijn in geval van zwangerschap. Ik bijt me er wel weer door heen, of beter ik bijt wel even niet, nergens in.
Om half 3 2 paracetemol geslikt, en toen een paar uur geslapen. Om half 6 wakker geworden omdat R weg ging met de boot van 6 uur. Om een uur later weer wakker te worden omdat hij weer terug was, hij was iets belangrijks vergeten en had dat pas gemerkt toen hij bij de boot stond.
Bij het opstaan om 7 uur, verging ik nog van de pijn. Na lang aarzelen toch een paracetemol genomen, en de antibiotica. Sinds een minuut of 10 lijkt de pijn af te zakken. Het kloppende van de ontsteking was bij het wakker worden gelukkig al verdwenen.
Waar ik ook erg blij mee ben is dat Tinus erg van zich laat horen. Ik maak me toch zorgen, antibiotica en pijnstillers kunnen niet echt goed zijn voor zo'n hummeltje. Al verzekerd iedereen me dat het geen kwaad kan.
Zou Tinus niet in mijn buik zitten, dan had ik gisteren geen moment geaarzeld en de kies er uit laten trekken, maar op internet lees ik ook dat de stoffen die ze gebruiken voor de verdoving (waar ik toch al niet tegen kan) toch wel erg link zijn in geval van zwangerschap. Ik bijt me er wel weer door heen, of beter ik bijt wel even niet, nergens in.
zondag, augustus 03, 2008
Kiespijn
Ik heb een kies, nou ja, ik heb er natuurlijk meer, maar 1 die erg dwingend aanwezig is. Er zijn al verschillende behandelingen op losgelaten, maar steeds zeurt die kies weer om aandacht.
Sinds afgelopen v rijdagmiddag in zulke toenemende mate dat ik vanmorgen de paracetemol greep, en zelfs 2.
Dus na lang nadenken toch de tandarts gebeld en vanavond naar het pijnspreekuur.
Tja, en dan heb je een probleem als zwangere vrouw. Want een zenuwbehandeling, die er volgens mij al inzit, doen ze liever niet als je zwanger bent. Een kies trekken is ook niet de juiste actie tijdens een zwangerschap.
Uiteindelijk in overleg met mij en de verloskundige besloten tot een antibiotica kuur, en pijnstilling. Antibiotica is de enige behandeling die nog niet is losgelaten op deze kies, dus ik heb goede hoop dat het zal helpen, temeer het om de wortel heen zichtbaar dik is, de ontsteking zit dus nog daar waar de bloedvaten langskomen.
De eerste pil is geslikt, en vanavond, voor het slapen de tweede. Ik duim dat het helpt en dat ik iig tot na de bevalling verder pijn vrij blijf.
Sinds afgelopen v rijdagmiddag in zulke toenemende mate dat ik vanmorgen de paracetemol greep, en zelfs 2.
Dus na lang nadenken toch de tandarts gebeld en vanavond naar het pijnspreekuur.
Tja, en dan heb je een probleem als zwangere vrouw. Want een zenuwbehandeling, die er volgens mij al inzit, doen ze liever niet als je zwanger bent. Een kies trekken is ook niet de juiste actie tijdens een zwangerschap.
Uiteindelijk in overleg met mij en de verloskundige besloten tot een antibiotica kuur, en pijnstilling. Antibiotica is de enige behandeling die nog niet is losgelaten op deze kies, dus ik heb goede hoop dat het zal helpen, temeer het om de wortel heen zichtbaar dik is, de ontsteking zit dus nog daar waar de bloedvaten langskomen.
De eerste pil is geslikt, en vanavond, voor het slapen de tweede. Ik duim dat het helpt en dat ik iig tot na de bevalling verder pijn vrij blijf.
zaterdag, augustus 02, 2008
Apenheul
Begin van de vakantie hadden we ze beloofd. We gaan naar de Apenheul. De zondagen hadden we gereserveerd voor uitjes met het gezin.......dachten we.
Helaas liep het een beetje anders omdat mijn andere werk, particuliere thuiszorg, ineens aan me begon te trekken, en dan vooral voor werk tijdens de weekeinden. Geen uitjes dus op zondag, waarvoor we met een vroege boot weg moesten.
Door de week zit ik meestal vast met oppaskinderen, dus ook dan geen uitjes buiten het eiland.
Toen zag ik ineens een gaatje, een donderdag helemaal vrij. Gelijk een uitje gepland naar de Apenheul, dat stond toch boven aan het lijstje van te bezoeken dierenparken.
R gelijk vrij gevraagd van zijn werk, kon hij ook mee.
We zouden de boot van 6 uur nemen, om maar vroeg in Apeldoorn te zijn, wat toch 2 uur rijden is, vanaf de boot. Het hele gezin werd om 5.59 wakker. Nou is mijn lief goed in laagvliegen, maar dit was zelfs voor hem geen haalbare kaart. Dan de boot van 7 uur maar pakken. Behalve haren kammen (maar dat kan heel goed op de boot) redden we dat prima. Omdat ik begrepen had dat je geen eten en/of drinken mee het park in mocht nemen, had ik niet veel fourage meegenomen, alleen voor onderweg. Dat doen we volgend jaar toch anders.
Om half 10 waren we bij de Apenheul, die ging net open. En het was nog heerlijk rustig.
Apenheul ligt op een groot terrein waar meer te doen is. R (4) bleef al gelijk hangen omdat hij een mooie fontein zag. Dat is onderdeel van een rondwandeling. We hebben nog even gespeeld met de gedachte om dat ook te doen, maar besloten al snel dat te doen als we terug kwamen en nog tijd hadden.
In de Apenheul werden we vriendelijk ontvangen door een dierenverzorgster die ons de regels uitlegde. Ook kregen we een zogenaamde Aapvrije tas, om onze spullen in te stoppen, zodat de apen er niet bij kunnen komen. Dit alles wekt de suggestie dat de apen op je schouders en hoofd gaan zitten. Vooral de opmerking dat je zakken leeg moeten zijn (dus ook je mobiel niet in je zak houden) maakt het heel spannend.
Eenmaal in het park waren we het er snel over eens dat het een mooi aangelegd park is. Zowel mens als dier vriendelijk.
Het is aangelegd als rondwandeling, met steeds een lus waar een speciaal leefgebied van apen is ingericht. Op de hoofdrondwandeling lopen geen apen vrij, daar kun je gewoon eten en drinken, in alle lussen lopen de apen vrij rond, en moeten alle spullen in de aapvrijetas zijn opgeborgen. De verzorgers letten daar ook op. Niet om als een soort bewaking te fungeren, maar voor de veiligheid van de apen.
De eerste stop was ' Bolivia' een oppasser met een erg spaans accent liet ons door, deelde aan de kinderen paspoorten uit, en vroeg ons op het pleintje te wachten. Met kleine groepjes tegelijk gingen we de poort naar Bolivia door, de grens over. Aan de andere kant van de grens werden we tegen gehouden door een Boliviaanse grenswachter, omdat we paspoorten bij ons hadden, en een vergunning om te onderzoeken mochten we toch naar binnen. Er waren zoveel kleine aapjes geboren dat we moesten helpen zoeken.
In totaal lopen daar 117 apen rond, waarvan 27 kleintjes, varierend van 2 mnd oud tot een week. Geweldig. Alleen al in die lus zijn we, denk ik, ruim een uur geweest.
De tweede lus wat Madagaskar. De kinderen konden daar een speurtocht doen, afgestemd op de leeftijd van het kind. L(8) had erg veel last van de warmte dus wilde in eerste instantie niet meedoen, maar eenmaal een tijdje in de schaduw was ze weer afgekoeld en deed ze weer volop mee. Wat er in resulteerde dat we Madagaskar 3 keer gelopen hebben. Ook hebben we daar naar het voederen van de RingstaartMaki's en Katta's gekeken. Ook daar waren veel jongen, dus genoeg te zien. Wat voor de kinderen erg leuk was, was dat de jonge apen in gedrag erg lijken op jonge katten, waarvan er hier in huis 3 rondlopen.
In Madagaskar zat iemand op een bankje, maakte zijn tas open en haalde er wat eten uit. In een oogwenk zaten er meerdere Katta's om heen, en gingen bij de mevr die naast hen zat op schoot zitten. Ook stond er gelijk een verzorger bij, die de mevr die de tas open deed vertelde dat dat echt niet kon. Van mensen eten kunnen de apen niet alleen heel ziek worden, ze kunnen er ook aan dood gaan. R(4) probeerde nog een aap te lokken om bij hem op schoot te komen zitten, maar het eten was interessanter, zodra dat was opgeborgen, verdwenen de apen ook weer, zonder nog iemand een blik waardig te keuren.
Volgende stop was lunch. Er moest er 1 plassen, en het was inmiddels ook lunchtijd. Gek toch dat kinderen zo moe kunnen zijn, maar zodra ze een speeltuin zien hebben ze ineens weer energie. De lunch duurde daardoor iets langer dan gepland want ook de kinderboerderij (met exotische dieren) annex speeltuin moest bekeken worden.
Tot onze grote vreugde was de lunch precies klaar op het moment dat het voederen van de Gorilla's ging plaats vinden. We konden zo aanschuiven, vlak achterons ging het hek dicht, een mazzeltje dus.
Ondanks de warmte, waar L toch wel veel last van had, was het een geweldige show. We begrepen van de oppasser dat er bij de vorige voedering maar 4 apen tevoorschijn kwamen, nu waren er wel 7 te zien, waaronder 1 die zwanger was, en 1 met jong.
Behalve informatie over de gorilla's, deze op het park, en die in het wild, werd er ook nog een hoop verteld over wat we kunnen doen om de gorilla's niet te laten uitsterven. Als er niets gebeurd zijn gorilla's in het wild over 10 jaar uitgestorven. Een heel simpele actie is je mobiele telefoon laten recyclen.
Van de gorilla's kwamen we in het gebied van de OerangOetang. Ook daar hadden de dieren last van de warmte, en waren lomer dan loom. Geen specticulaire acties, maar wel de gelegenheid om deze prachtige dieren goed te bekijken.
Vervolgens een onherbergzaamgebied waar de berberapen wonen. Voor ons ziet het er uit als een grote zandbak, met hier en daar een aap, voor de apen (en ezels, die heb ik daar ook gezien) schijnbaar een plek waar het goed toeven is, want de apen waren daar behoorlijk actief.
We voerden daar een gesprek met een oppasser, die ons vertelde dat je apen, ook al is het illegaal in nederland, gewoon op Marktplaats kunt kopen voor een paar honderd euro. Ze worden dan als huisdier gehouden. Onvoorstelbaar.
De kinderen vonden dat gebied niet zo heel interessant, want we waren er snel door.
We wandelenden de Gorillatrail, en aan het eind waren ze daar. De leeuwaapjes. J zijn lievelingsapen.
Daar hebben we lang staan kijken, veel foto's gemaakt. Ook van de witkopapen die hun gebied delen met de leeuwapen.
Achterons lag het Gorilla eiland, waar de gorilla's net een plekje in de schaduw opzochten. Ook moeder en kind lieten zich weer zien. Ontroerend mooi.
Volgende stop was de busch speeltuin, waar een glijbaan was, waarvoor je erg omhoog moest klimmen en dan binnendoor naar beneden kon glijden. Het mocht eigenlijk niet, hij is nog te kort, maar toch ging R de glijbaan op. Na 1 keer was hij niet meer te houden, en ging hij keer op keer de glijbaan op. Zijn leven lang is hij al glijbaanfan, dit was het dus helemaal. Gelukkig voor hem(en ons) was er niemand die er wat van zei, en was hij ook bij lange na niet de enige onder de 1.20m die de glijbaan op ging, wel de fanatiekste geloof ik.
Een ijsje verder gingen we naar het laatste gebied.
Het Amazone gebied. Daar hebben ze een loopbrug gebouwd die langzaam omhoog slingert tot boven in de bomen. Onderweg steeds stukjes geplaatst uit een dagboek van een Amazone ganger, en daarbij uitgebeeld wat er beschreven wordt. Erg leuk om al die bordjes te lezen.
Om ons heen liepen doodkopaapjes. en andere aapjes waarvan ik niet van allemaal weet hoe ze heten. De apen komen heel erg dicht bij je, en je kunt ze aanraken, al moet je dat niet doen. Tot mijn grote vreugde lukte het me een foto te maken van een jonge moeder die wel een heel erg klein aapje op haar rug had geklemd. Dat kleintje was, bleek later, 3 dagen oud.
Toen J een doodkopaapje zag met iets in zijn handen, merkte hij, op conversatie toon op, dat die aap een stukje kauwgom had gevonden. Zeer alert keek er gelijk een oppasser mee. Wat het precies was weten we niet, maar geen kauwgom of ander mensen eten. Gelukkig maar want voor de aap lijkt me dat ook geen eten.
Na de loopbrug de bomen in, was er een houtenbrug over een slingerapen gebied. Dat vind R prachtige beesten, dus ook daar lang blijven hangen. We zagen een moeder met een tweeling, die over de takken liep, 2 baby's aan haar zijden geklemd.
Tenslotte nog de wolapen bekeken. Volgens J zijn dat rare apen.
Inmiddels was het ruim 1700 uur geweest, en we wilden toch echt voor 1800 uur in de auto zitten. Omdat we de bushcarousel nog passeerden, wilden de jongens er toch erg graag ook op. L durfde niet, die vond het te hoog en te eng, zeker toen ze zag dat de beesten nog omhoog en omlaag gingen tijdens het draaien. De jongens vonden het geweldig, die wilden nog een rondje.
Ze moesten echter nog een souvenir uitzoeken, wat heel wat voeten in de aarde had. Uiteindelijk heeft wel iedereen wat hij/zij wilde hebben, en konden we op huis aan.
We waren koud het park af, toen er achter ons werd omgeroepen dat het park ging sluiten.
De terugreis verliep zonder problemen met 2 slapende kinderen in huis. We hadden de boot van half 9, en om half 11 lag alles in gedouched weer in bed.
Dit park gaat op onze lijst van jaarlijks te bezoeken parken, net zoals AviFauna.
Helaas liep het een beetje anders omdat mijn andere werk, particuliere thuiszorg, ineens aan me begon te trekken, en dan vooral voor werk tijdens de weekeinden. Geen uitjes dus op zondag, waarvoor we met een vroege boot weg moesten.
Door de week zit ik meestal vast met oppaskinderen, dus ook dan geen uitjes buiten het eiland.
Toen zag ik ineens een gaatje, een donderdag helemaal vrij. Gelijk een uitje gepland naar de Apenheul, dat stond toch boven aan het lijstje van te bezoeken dierenparken.
R gelijk vrij gevraagd van zijn werk, kon hij ook mee.
We zouden de boot van 6 uur nemen, om maar vroeg in Apeldoorn te zijn, wat toch 2 uur rijden is, vanaf de boot. Het hele gezin werd om 5.59 wakker. Nou is mijn lief goed in laagvliegen, maar dit was zelfs voor hem geen haalbare kaart. Dan de boot van 7 uur maar pakken. Behalve haren kammen (maar dat kan heel goed op de boot) redden we dat prima. Omdat ik begrepen had dat je geen eten en/of drinken mee het park in mocht nemen, had ik niet veel fourage meegenomen, alleen voor onderweg. Dat doen we volgend jaar toch anders.
Om half 10 waren we bij de Apenheul, die ging net open. En het was nog heerlijk rustig.
Apenheul ligt op een groot terrein waar meer te doen is. R (4) bleef al gelijk hangen omdat hij een mooie fontein zag. Dat is onderdeel van een rondwandeling. We hebben nog even gespeeld met de gedachte om dat ook te doen, maar besloten al snel dat te doen als we terug kwamen en nog tijd hadden.
In de Apenheul werden we vriendelijk ontvangen door een dierenverzorgster die ons de regels uitlegde. Ook kregen we een zogenaamde Aapvrije tas, om onze spullen in te stoppen, zodat de apen er niet bij kunnen komen. Dit alles wekt de suggestie dat de apen op je schouders en hoofd gaan zitten. Vooral de opmerking dat je zakken leeg moeten zijn (dus ook je mobiel niet in je zak houden) maakt het heel spannend.
Eenmaal in het park waren we het er snel over eens dat het een mooi aangelegd park is. Zowel mens als dier vriendelijk.
Het is aangelegd als rondwandeling, met steeds een lus waar een speciaal leefgebied van apen is ingericht. Op de hoofdrondwandeling lopen geen apen vrij, daar kun je gewoon eten en drinken, in alle lussen lopen de apen vrij rond, en moeten alle spullen in de aapvrijetas zijn opgeborgen. De verzorgers letten daar ook op. Niet om als een soort bewaking te fungeren, maar voor de veiligheid van de apen.
De eerste stop was ' Bolivia' een oppasser met een erg spaans accent liet ons door, deelde aan de kinderen paspoorten uit, en vroeg ons op het pleintje te wachten. Met kleine groepjes tegelijk gingen we de poort naar Bolivia door, de grens over. Aan de andere kant van de grens werden we tegen gehouden door een Boliviaanse grenswachter, omdat we paspoorten bij ons hadden, en een vergunning om te onderzoeken mochten we toch naar binnen. Er waren zoveel kleine aapjes geboren dat we moesten helpen zoeken.
In totaal lopen daar 117 apen rond, waarvan 27 kleintjes, varierend van 2 mnd oud tot een week. Geweldig. Alleen al in die lus zijn we, denk ik, ruim een uur geweest.
De tweede lus wat Madagaskar. De kinderen konden daar een speurtocht doen, afgestemd op de leeftijd van het kind. L(8) had erg veel last van de warmte dus wilde in eerste instantie niet meedoen, maar eenmaal een tijdje in de schaduw was ze weer afgekoeld en deed ze weer volop mee. Wat er in resulteerde dat we Madagaskar 3 keer gelopen hebben. Ook hebben we daar naar het voederen van de RingstaartMaki's en Katta's gekeken. Ook daar waren veel jongen, dus genoeg te zien. Wat voor de kinderen erg leuk was, was dat de jonge apen in gedrag erg lijken op jonge katten, waarvan er hier in huis 3 rondlopen.
In Madagaskar zat iemand op een bankje, maakte zijn tas open en haalde er wat eten uit. In een oogwenk zaten er meerdere Katta's om heen, en gingen bij de mevr die naast hen zat op schoot zitten. Ook stond er gelijk een verzorger bij, die de mevr die de tas open deed vertelde dat dat echt niet kon. Van mensen eten kunnen de apen niet alleen heel ziek worden, ze kunnen er ook aan dood gaan. R(4) probeerde nog een aap te lokken om bij hem op schoot te komen zitten, maar het eten was interessanter, zodra dat was opgeborgen, verdwenen de apen ook weer, zonder nog iemand een blik waardig te keuren.
Volgende stop was lunch. Er moest er 1 plassen, en het was inmiddels ook lunchtijd. Gek toch dat kinderen zo moe kunnen zijn, maar zodra ze een speeltuin zien hebben ze ineens weer energie. De lunch duurde daardoor iets langer dan gepland want ook de kinderboerderij (met exotische dieren) annex speeltuin moest bekeken worden.
Tot onze grote vreugde was de lunch precies klaar op het moment dat het voederen van de Gorilla's ging plaats vinden. We konden zo aanschuiven, vlak achterons ging het hek dicht, een mazzeltje dus.
Ondanks de warmte, waar L toch wel veel last van had, was het een geweldige show. We begrepen van de oppasser dat er bij de vorige voedering maar 4 apen tevoorschijn kwamen, nu waren er wel 7 te zien, waaronder 1 die zwanger was, en 1 met jong.
Behalve informatie over de gorilla's, deze op het park, en die in het wild, werd er ook nog een hoop verteld over wat we kunnen doen om de gorilla's niet te laten uitsterven. Als er niets gebeurd zijn gorilla's in het wild over 10 jaar uitgestorven. Een heel simpele actie is je mobiele telefoon laten recyclen.
Van de gorilla's kwamen we in het gebied van de OerangOetang. Ook daar hadden de dieren last van de warmte, en waren lomer dan loom. Geen specticulaire acties, maar wel de gelegenheid om deze prachtige dieren goed te bekijken.
Vervolgens een onherbergzaamgebied waar de berberapen wonen. Voor ons ziet het er uit als een grote zandbak, met hier en daar een aap, voor de apen (en ezels, die heb ik daar ook gezien) schijnbaar een plek waar het goed toeven is, want de apen waren daar behoorlijk actief.
We voerden daar een gesprek met een oppasser, die ons vertelde dat je apen, ook al is het illegaal in nederland, gewoon op Marktplaats kunt kopen voor een paar honderd euro. Ze worden dan als huisdier gehouden. Onvoorstelbaar.
De kinderen vonden dat gebied niet zo heel interessant, want we waren er snel door.
We wandelenden de Gorillatrail, en aan het eind waren ze daar. De leeuwaapjes. J zijn lievelingsapen.
Daar hebben we lang staan kijken, veel foto's gemaakt. Ook van de witkopapen die hun gebied delen met de leeuwapen.
Achterons lag het Gorilla eiland, waar de gorilla's net een plekje in de schaduw opzochten. Ook moeder en kind lieten zich weer zien. Ontroerend mooi.
Volgende stop was de busch speeltuin, waar een glijbaan was, waarvoor je erg omhoog moest klimmen en dan binnendoor naar beneden kon glijden. Het mocht eigenlijk niet, hij is nog te kort, maar toch ging R de glijbaan op. Na 1 keer was hij niet meer te houden, en ging hij keer op keer de glijbaan op. Zijn leven lang is hij al glijbaanfan, dit was het dus helemaal. Gelukkig voor hem(en ons) was er niemand die er wat van zei, en was hij ook bij lange na niet de enige onder de 1.20m die de glijbaan op ging, wel de fanatiekste geloof ik.
Een ijsje verder gingen we naar het laatste gebied.
Het Amazone gebied. Daar hebben ze een loopbrug gebouwd die langzaam omhoog slingert tot boven in de bomen. Onderweg steeds stukjes geplaatst uit een dagboek van een Amazone ganger, en daarbij uitgebeeld wat er beschreven wordt. Erg leuk om al die bordjes te lezen.
Om ons heen liepen doodkopaapjes. en andere aapjes waarvan ik niet van allemaal weet hoe ze heten. De apen komen heel erg dicht bij je, en je kunt ze aanraken, al moet je dat niet doen. Tot mijn grote vreugde lukte het me een foto te maken van een jonge moeder die wel een heel erg klein aapje op haar rug had geklemd. Dat kleintje was, bleek later, 3 dagen oud.
Toen J een doodkopaapje zag met iets in zijn handen, merkte hij, op conversatie toon op, dat die aap een stukje kauwgom had gevonden. Zeer alert keek er gelijk een oppasser mee. Wat het precies was weten we niet, maar geen kauwgom of ander mensen eten. Gelukkig maar want voor de aap lijkt me dat ook geen eten.
Na de loopbrug de bomen in, was er een houtenbrug over een slingerapen gebied. Dat vind R prachtige beesten, dus ook daar lang blijven hangen. We zagen een moeder met een tweeling, die over de takken liep, 2 baby's aan haar zijden geklemd.
Tenslotte nog de wolapen bekeken. Volgens J zijn dat rare apen.
Inmiddels was het ruim 1700 uur geweest, en we wilden toch echt voor 1800 uur in de auto zitten. Omdat we de bushcarousel nog passeerden, wilden de jongens er toch erg graag ook op. L durfde niet, die vond het te hoog en te eng, zeker toen ze zag dat de beesten nog omhoog en omlaag gingen tijdens het draaien. De jongens vonden het geweldig, die wilden nog een rondje.
Ze moesten echter nog een souvenir uitzoeken, wat heel wat voeten in de aarde had. Uiteindelijk heeft wel iedereen wat hij/zij wilde hebben, en konden we op huis aan.
We waren koud het park af, toen er achter ons werd omgeroepen dat het park ging sluiten.
De terugreis verliep zonder problemen met 2 slapende kinderen in huis. We hadden de boot van half 9, en om half 11 lag alles in gedouched weer in bed.
Dit park gaat op onze lijst van jaarlijks te bezoeken parken, net zoals AviFauna.
Abonneren op:
Posts (Atom)