Kerstkaart

ZOOOOO jammer dat ik geen scanner heb, want dan zou ik de kerstkaart die ik vandaag gekregen heb op mijn blog kunnen posten. Toch eens kijken of ik de scanner weer aan het werk kan krijgen.

Annelies heeft een heeel erg verschrikkelijk mooie kerstkaart voor me gemaakt. Een schudkaart van een engeltje. Maar zo mooi,e n zo uniek, dat die een foto op mijn blog waardig is.

Wordt vervolgd.

Moe

Heftig dagje, om 9 uur al op de boot, inschrijven bij Tempo Team. Ze adverteren met een baan als verpleegkundige op texel, 24 uur vast, en als je daar dan naar vraagt, hebben ze er nooit van gehoord. Ja ze hebben wel eens een dienst op Texel, maar vast, nee geen idee. Hoogst irritant zoiets.
Daarna even bij de pastor van het Gemini langs, even lekker zitten praten, en om half 12 de boot terug. Op de boot nog een poging gedaan het ene blauwe poppetje te pakken, maar helaas nog niet gelukt, met grootste inspanning heb ik me er van kunnen weerhouden de PSP vliegles te geven,en blijf ik vasthoudend proberen uiteindelijk te slagen, maar wat een irritant gedoe (en wat een kick als het straks wel lukt)

Even MSN, en daarna kinderen halen, opruimen schoonmaken, koken, wassen kinderen te bed. Ik had nog plannen vanavond, maar het enige wat ik nog wil is slapen. Morgen wacht me weer een heel erg drukke dag, met musical op school, en oppaskinderen.

Ontspanning??!

Ik heb de PSP van Ruurd geleend (voor de niet kenners onder ons, dat is een zak spelcomputer) want er zat een spelletje in dat ik wel erg leuk vind.En aangezien Ruurd de PSP ook nog eens vergeten is hier, en ik ff tijd heb, speel ik nu dus Locoroco. Een erg leuk spel zonder vechten, meer puzzelen. En zoals te doen gebruikelijk, kan ik niet doorspelen voor ik op 1 level alle dingen gevonden en gedaan heb die ik zou moeten doen, ik ga niet voor minder dan perfect. Dus blijf ik nu op een level hangen, omdat ik 1 blauw bolletje wel kan vinden, maar niet kan pakken. Hoogst ergelijk, en ook irritant. Toch eens kijken of ik een tip kan vinden op internet, schijnt te kunnen..

Eigenlijk ben ik meer een Tetris (dus Nintendo)fan, maar dit spel is ook wel ernstig verslavend, al was het alleen maar voor het leuke muziekje dat het maakt, wordt een mens erg vrolijk van.

Kerstboom

Traditioneel zetten wij de kerstboom op, na de verjaardagen van de meiden. Dus op 16 december, echter 16 december viel dit jaar op een zaterdag, en dus zijn de kinderen bij hun vader. Kerstboom opzetten zal dus nog een dag moeten wachten.
Dus ben ik gisterenmiddag, samen met zoon Ilja naar de Gamma gefietst, op zoek naar een kerstboom. Die hadden echter alle kerstbomen aan een bloemist in Den Burg verkocht, waar de bomen zeker het dubbele opbrachten.
Gelukkig hebben we nog een optie, de Welkoop. Daar waren ook alle bomen 10 euro, en dan wel niet groot, wel veel keus. En we vonden een heel mooi boompje, de mooiste van Texel.
Ilja heeft vannacht de kamer anders ingericht, zodat de boom ook een nieuwe plek heeft. Anders dan alle andere jaren in dit huis.
Straks gaan we, voor het laatst in dit huis, de kerstboom versieren. Waar zal onze kerstboom volgende kerst staan??

7 jaar

En dan is het meiske ineens 7. Smorgens vroeg wakker. Zo makkelijk dat ik 2 meiden achter elkaar jarig heb, dus de kamer was al versierd.
Eerst allemaal opstaan, wat al een klus opzich is, vervolgens verzamelen rond de tafel. Samen met Rafaël (3) de cadeautjes van zolder gehaald. Zo schattig dat hij wilde helpen, en niet ondertussen de cadeautjes open maakt, maar ze echt aan zijn grote zus geeft.
Alle cadeautjes op tafel, meisje op de hoge stoel, en dan zingen met z'n allen. Eindelijk mogen de cadeautjes dan open. Het eerste pakje een mini babyborn in kerstsfeer. Helemaal goed, die wilde ze graag, zei ze, en werd ook gelijk uitgepakt, en mee gespeeld, alleen, er waren nog meer pakjes...
De andere pakjes bevatten allemaal Littlest Petshop, waar Lea helemaal gek op is, en mee begonnen is te verzamelen. Gaat lekker snel als Sinterklaas wat meebrengt, en je vlak daarna jarig bent.
Tenslotte het grote pak. Dat bevatte een echte pop, die geluid maakt. Deze pop kan tandjes groeien,en huilen. Heeft mooie zachte haartjes, en prachtige bruine ogen. Marja is ze gedoopt door Lea en Joshua, wat natuurlijk een heeeel mooie naam is.
En dan het moment waar iedereen op wachtte, Lea werd in haar prinsessenjurk gehesen. En hij staat haar wonderbaarlijk mooi, ze is waarlijk een japanse prinses. Natuurlijk heb ik wel foto's maar niet digitaal.
Op school oogst ze dan ook alle lof.
Na een drukke ochtend, komt er in de loop van de middag veel bezoek, allemaal met prachtige cadeautjes
veel Petshop, maar ook een pracht ketting, en een geweldige barbie (blauw:o))
Ilja is zo lief de keuken op te ruimen en pizza te maken, erg lekker.
We vertrekken gezamelijk naar boven, kinderen in bed, Lea slaapt zo, met haar poppen (alle 4) in haar armen (tot groot vermaak van Joshua, die constateert dat het net past op haar arm)
Rafaël heeft een groot deel van de middag geslapen, dus die slaapt niet zomaar weer. Wij kijken dus gedrieen tv, terwijl ik de was vouw. Rond een uur of tien wordt Lea ineens wakker, en spuugt de heleboel onder, combinatie van verjaardagsstress en de rondgaande buikgriep.
Bedverschoond en alles weer in bed.
Nog de rest van de was gevouwen, en om half 12 lig in eindelijk in bed. Was een heel fijne verjaardag.

Voor de nieuwsgierigen onder ons/jullie

Al heel wat jaren ben ik lid van het bestuur van de Stichting Folklore Texel (SFT) Behalve L en ikzelf zijn de bestuursleden mannen, en is de sfeer dus die van een mannenwereld.
Gedurende de periode rond het vertrek van mijn ex en de eerste tijd erna, hebben ze zich rustig gehouden. Nu het beter tot goed met me gaat, en ik mijn leven weer aan het opbouwen ben, zijn ze zeer geinteresseerd in het al dan niet aanwezig zijn van een vriendje.
Tijdens de laatste vergadering riep 1 van hen dat ze een Poll hadden opgezet over mij en de huidige liefde.

Rustig weekje

Na een heerlijk, maar druk en vermoeiend weekeinde, dacht ik een rustig weekje te hebben, waarin mijn hoofdactiviteit zou bestaan uit het creëren van een japanse prinsessenjurk (lees kimono,compleet met obi) voor Lea haar verjaardag op vrijdag.
Het begon al anders, met een vergadering van de Folklore op maandagochtend (waar ik onderwerp bleek van een poll onder de heren, maar dat terzijde) Resulterend in een andere bezigheid op donderdagmiddag.
Als ik de kinderen van school haal, vraagt een van de klasgenootjes van Joshua, of Rafaël mee komt vanmiddag (huh, zou ik op school zijn vanmiddag??) Ja dus, ik had belooft te helpen bij de musical, en de kinderen rekenen op me, dus vooruit dan maar.
Ik heb een heerlijke, doch vermoeiende middag op school, met een stel pre pubers, en zit gelijk weer helemaal in de musical. Ben ineens weer regisseur (misschien toch eens de opleiding doen) en alle kinderen willen vanalles van me. Dus heb ik een groot deel van vandaag ook door gebracht op school, en de musical gerepeteerd, we hebben nog een week, en het begint goed vorm te krijgen. Omdat ik vorig jaar ook geholpen heb bij de musical van deze groep, weten de kinderen nog wat ze aan me hebben, luisteren naar me, al moeten ze me wel weer ff uit proberen. Vanmiddag met het decor gekeken wat er nog moet, en wat we kunnen doen.
Vanavond is het Ouwe Sunderklaas hier, dus morgen kan ik niet veel van de kinderen verwachten, en donderdagochtend is er lijnbaltoernooi. Dus het is spannend of het goed komt. De kinderen zullen nog ff hard moeten werken, en dan staat er weer een musical waar ze trots op kunnen zijn. Om de decorwisselingen niet te saai te laten worden, hebben we zelfs een intermezzo.
En in de avonduren?? Dan wordt er een prinsessenjurk gefabriekt voor mijn kleine prinses die vrijdag 7 jaar gaat worden.

Moderne Tijden

Vanavond, na het eten, wilde ik even stofzuigen, en opruimen.
In de huiskamer zijn nog 3 mensen aanwezig, 2 met een laptop, en 1 achter mijn pc. 1 zat bij tafel.
Op zich was dat niet zo vreemd, al moest ik daar al erg om lachen, dat alle 3 aan het MSNen waren.
Vreemd werd het pas, toen ik door kreeg dat ze MET ELKAAR aan het msn en waren.

Over vreemde gewoonten gesproken.................

Tagged 2

Na heeeel diep nadenken had ik 6 vreemde gewoonten van mezelf gevonden. Opgeschreven, en dan krijg ik klachten dat ze niet vreemd genoeg zijn. Ik doe dus een tweede poging.
1 Ik ontbijt al jaren met 4 cracottes met bleuband goede start, pure vlokken en bosvruchtenhagel. ALs het op is, en ik ben vergeten te halen, ontbijt ik gewoon niet, ga eerst halen, en ontbijt dan later. Als dat niet kan, heb ik een probleem.

2 Ik ben ernstig mateloos als het om speelgoed gaat. Van de systemen die we hebben, hebben we ook veel. Veel Duplo, veel lego, maar dus ook veel polly pockets, Littlest Pet shop (waar pas op 4 december de eerste binnenkwam hier)

3 Ik ben lichtelijk verzamel ziek. Niet zo zeer voor mijn eigen verzamelingen (beren, Polly Pocket en Origami) maar vooral voor die van anderen. Vertel mij dat je iets verzamel, en het blijft in mijn geheugen hangen, en ik 'vind' overal olifanten, kerststallen, mariabeeldjes etc, etc

4 Ik geloof heilig in Sinterklaas. Al jaren komt dezelfde Sinterklaas, met zijn pieten bij ons langs (IRL) en ik wil niet weten wie het zijn. Voor mij is het Sinterklaas en 2 van zijn Pieten.
Maar dit jaar wel een Sinterklaas die een hart onder de riem stak, waar ik weer een jaar op kan teren.

5 Ik heb een haat liefde verhouding met een kerstboom. Ik vind het leuk als die komt, (16 december) maar ben net zo blij als hij weer gaat (1 januari) Dat is voor mij lang genoeg een kerstboom in huis.
Alle andere kerstversiering, kerststalletje, lichtjes, raamversieringen, mag van mij wel langer blijven hangen/staan.

6 Ik ben verslaafd aan marktplaats. Snuffel er graag rond. Een virutele rommelmarkt,voor iemand gek is op rommelmarkten, is dat natuurlijk het summum. Niet dat ik er nou zo vaak iets koop, maar als ik iets zoek, begin ik daar, wat het ook is dat ik zoek. Marktplaats, en daarna Veilingkijker

Nou maar hopen dat ik in totaal op 6 gekke gewoonten kom:o))))

even stilstaan

Vandaag is het een jaar geleden dat ik ontdekte, of beter kon bewijzen dan mijn man een ander had. Ik 'wist' het al een aantal maanden, maar op directe vragen gaf hij altijd ontkennend antwoord. En ik heb het heel vaak gevraagd.
Maar op 8 december 2005 vond ik 3 smsjes in zijn telefoon. Onze telefoon, want we deelden op dat moment een mobiel.
De datum staat in mijn geheugen gegrift, dat wel. Ik had alleen verwacht dat ik erg verdrietig of melancholisch zou zijn vandaag, maar dat is niet zo. Het is meer een gegeven dan wat anders. Mijn ex heeft in het afgelopen jaar zoveel dingen stuk gemaakt, en me zo vaak zo onheus behandeld,dat het me bar weinig doet.
Meer moeite heb ik vandaag met het feit dat ik een jongentje naar zijn vader moet sturen, die al vanaf gisteren middag in niet mis te verstane woorden verteld dat hij dat niet wil. Maar omdat er met zijn vader niet te praten is, moet hij wel. Daar ben ik, bij voorbaat, al verdrietig over. Ondanks dat ik mijn tijd goed gevuld heb, en een afspraak heb met een leuke man. Ik kijk uit naar het moment dat ik ze weer thuis heb, zaterdagavond.

Tagged

Annelies daagde me uit 6 vreemde gewoonten van mezelf te melden op het log.
Moet ik wel goed over nadenken. Maar daar komen ze.

1 Ik ben nog steeds gek op knuffelbeesten en poppen.
2 Bij alles wat ik zie, bedenk ik of ik het kan vouwen (origami)
3 Ik heb een hekel aan iemand moeten opbellen, email en sms is voor mij een uitkomst
4 Ik praat vaak over mijn vader, die inmiddels 8 jaar geleden is overleden (en nog steeds wordt gemist)
5 Ik kan slecht tegen het krijgen van complimenten, maar geef ze graag
6 Ik kan geen dag zonder chocolade.

Nu mag ik de pen doorgeven, dus Yvon, doe je best.

House for sale wordt House Sold

Zojuist een telefoontje van de makelaar, de tweede kijker, die ook terug kwam heeft een 2e en laatste bod gedaan, en ik heb het, op aanraden van de makelaar, geaccepteerd.
Lager dan ik had gehoopt, maar okay, nu verder. Ik heb tot 1 april om iets anders te vinden, en in te pakken. Ilja zijn 18e verjaardag zullen we in een ander onderkomen vieren.
Ik zal afscheid moeten nemen van het huis waar ik 21 jaar gewoond heb. Waar heel veel voetstappen liggen van me. Maar ook van het huis waar ik heel erg lang heel erg ongelukkig geweest ben. Met een man die op zijn zachts gezegd niet goed voor me was.
Van het huis waar ook heel veel tranen zijn gevloeid, waar ik eigenlijk, als ik heel eerlijk ben pas het laatste jaar, het jaar zonder mijn ex, gelukkig, echt gelukkig ben geweest. Wat ik als veilige haven heb kunnen gebruiken, en waar ik heb kunnen helen.
Maar net als een verband, dat niet meer nodig is, gaat het nu weg. Is het goed. Ik ben er aan toe. Mijn kinderen zijn er aan toe.
Nog een klein probleempje oplossen, en dat is het financiele deel van het verhaal. Tenslotte zal ik ergens moeten wonen, en huurhuizen hier is niet echt een optie, dan ben ik over 7 jaar aan de beurt. En dat kan niet, met een groot gezin. Maar ook hier komt het goed. Tot nu toe is alles goed gekomen, op een manier zoals ik het wil. Dit ook, die overtuiging heb ik.

Shoppen

Gisteren een heel erg gave dag gehad. Al begon het minder.
Om half 9 zaten we al op de fiets om bijna 7 km af te leggen naar het zwembad waar Joshua moest afzwemmen. Het wind was hard, en helaas, wind mee naar het zwembad toe. Helaas ja, want dan vlieg je heen, en worstel je terug. Andersom is beter. Zeker voor Joshua die eerst een kleine 40 min hard moest zwemmen, en toen hard terug moest trappen. Natuurlijk heeft hij het zwemdiploma gehaald. En ja, het staat ook op de foto, maar analoog.

Ik had een afspraak om met mijn zus te gaan winkelen, maar die was vrijdagmiddag boos weggelopen, en het was op dat moment nog onduidelijk of we wel zouden gaan. Ik had half en half het plan om dan alleen te gaan, maar ik moet ook nog wat voor school doen, achter de naaimachine, wat niet kan als de kinderen om me heen zijn, dus ik twijfelde nog tussen die twee dingen. Onderweg terug kwamen we tante Rachel tegen, en die meldde gelijk dat ze de boot van 12 uur moest hebben, dus gingen we samen naar den Helder.

Ophalen van de kinderen was net zo pijnlijk als altijd, maar ik begin te wennen aan die pijn. Eerder belde ik wel iemand, als de pijn te erg was. En het was erg gisteren, vooral na alle herrie en heibel van afgelopen week door de email. Waarschijnlijk wordt ook dat wel minder, als we beiden aan de nieuwe situatie gewend zijn, en ook accepteren. Wat vreemd genoeg bij de andere partij minder het geval is dan bij mij.

Toen snel douchen, koffie drinken en toen was het al weer tijd om naar de bus te gaan. Op de boot al zat de stemming er goed in,. en bleven we lachen. Gek zo'n zus, ik ken haar al zo lang, en soms is het spitsroeden lopen met haar, maar als ze in goede doen is, is ze gewoon geweldig gezelschap. Vrolijk, intelligent, kunstzinnig, en vooral vol humor.
We hebben lekker bij V&D gelunched, samen 1 gebakje, en 1 broodje, en toen hadden we ruim voldoende. Zeker na de warme chocolademelk met slagroom.
Toen op jacht naar cadeautjes. En geslaagd. Wonderwel goed geslaagd voor een nieuwe pop voor mijn jongste dochter. Die heeeeel graag een pop wilde hebben die huilt. Een heel mooie gevonden in een winkel die heel dure poppen verkoopt, waar ik als poppenliefhebber toch wel verliefd op wordt, een mooie (merk) pop gevonden, die net zo duur was als de goedkope versie in een andere winkel. Deze pop kan tandjes laten groeien:o))) Want een kunstje moest de pop kunnen. Ooit koop ik een Götz pop, maar dan moet ik eerst veel geld hebben.
Onderweg terug zei ik tegen mijn zus, ik vrees alleen dat ik een nieuwe garderobe moet maken voor deze pop, want ze heeft een andere maat dan de poppen die ze al heeft. Waarop zuslief me aankeek, en zei, dat vrees je helemaal niet, dat hoop je:o)) En gelijk heeft ze. Ik heb al zitten speuren naar leuke stofjes voor deze pop.

Maar ook voor de Sint goed geslaagd. Heerlijke onzincadeautjes voor de kinderen. Voor mijn zus een pracht van een bakvorm, die ze graag wilde hebben. Ja helaas was ze erbij, en weet ze dus wat er komt, maar dat geeft niet, ik verzin nog wel iets dat ze niet weet, en graag wil hebben. Ik ken haar goed genoeg om iets te vinden wat ze zelf nog niet bedacht heeft dat ze wil hebben:o)) Energie en tijd ontbreekt om nog een mooie olifant voor haar te maken, anders deed ik dat.
Voor Ilja een geweldig onzin cadeau gescoord, en voor Mascha ook een mooi iets. Maar dat zet ik hier niet neer, ze mochten mijn blog ook eens lezen. Ik verheug me wel al op Ilja zijn reactie als hij zijn cadeau uitpakt. Dat is toch de helft van de lol.

En last but not least, een geweldige spijkerbroek gescoord bij Scapino. Tot mijn verbazing en vreugde een maat 38 die gewoon goed zit, nergens te strak.Eindelijk weer een gewone, houd ik mijn andere voor mijn werk, die zit heerlijk als ik moet werken, maar ik heb liever een aparte werkbroek, op een of andere manier voelt dat prettiger. Moet ik wel weer werk vinden.
Doet me er aan denken dat ik voor de hele volgende week, smorgens een auto en oppas moet regelen, want ik heb weer een client in de Cocksdorp. Wel leuk, deze mensen heb ik eerder in zorg gehad, en die willen, nu ze weer op Texel op vakantie zijn, weer mijn hulp. Dat is een lekker gevoel.

Ik zit wel weer lekker in mijn vel. Nu de rest nog. Maandag maar weer eens steggelen met de verschillende uitzendbureau's. Er moet toch ergens werk zijn voor iemand die zo werkwillend is als ik.

Nieuwe tradities

Elk jaar, in de weken voor 5 december, zongen we, met ons hele gezin, voor de open haard, met de gitaar.
Voor dit jaar had ik een zus gevraagd om het zingen op de piano te begeleiden, maar helaas dat lukt niet.
Dus hebben we vanavond gezocht naar een nieuwe traditie, en na enige aanloop moeilijkheden, hebben we die gevonden.
Ik speel geen gitaar, en ook geen piano, dus begeleiden is niet mogelijk. We hebben vanavond eerst gewoon gezongen, zonder begeleiding. En toen hebben we een sinterklaas disco gemaakt. Was heeel gaaf, en heel vrolijk.Wat ik wel ff kon gebruiken.
Morgen weer..... Hopelijk kan Sinterklaas het ook waarderen, maar dat lees ik morgen ochtend wel in de pietenbrief, die gelukkig ook dit jaar elke keer bezorgt wordt.

House for sale deel 3

Het begint nu echt heeel erg spannend te worden.
Afgelopen week, woensdagochtend, kwam er weer iemand kijken naar het huis. Deze kijkster bleef heel lang met de makelaar boven, colang dat ik er nerveus van werd.
Bij het weggaan zei ze dat het een heeel warm en gezellig huis was, een echt kinderhuis. Ze wilde me daarme complimenteren. Geen idee hoe ik dat moet interpreteren..
Maar, inmiddels is er een vervolg aan. Deze kijkster wil terug komen, dus komt woensdag weer kijken, nu samen met haar man.
Toch maar eens beginnen met dat bedrijfsplan, want dat kan ineens nodig zijn binnenkort.

Bij effecten

Gisteren kwam Mascha terug van voetbal met de nare mededeling dat Oom S. is overleden, vrijdagavond.
Oom S. is een oom van mijn ex, maar ik kende hem goed. Elk jaar hadden we met de familie van ex, een familieweekeinde. Ik paste goed in de familie, en had met veel een goed en leuk contact. Vooral met 2 dochters van Oom S, en ook met Oom S. en Tante E. zelf.
Helaas, de verhoudingen met ex zijn dusdanig verstoord dat ik niet op de begrafenis kan verschijnen. En dat vind ik bijzonder pijnlijk.
Een lief briefje, en mooie kaart is alles wat ik kan doen, en zal doen. Ik hoop wel dat ik straks een overlijdingsbericht in de bus krijg. Ben er helemaal verdrietig en naar van.
Ongewenste, onbedachte en overwachte bij effecten van een toch al heel nare scheiding.

Hij is er!!!

Gelukkig is het prachtig weer vandaag, zonnig, en niet echt koud. We vertrokken om half 12 naar Oudeschild om daar de Sint in te halen. Tot grote vreugde van Rafaël kunnen we de fietsen parkeren naast de 'feestauto' wat hij nog een tijd aan iedereen weet te vertellen.
We zijn nog op tijd en vinden een plekje vooraan bij het hek. Lea is helemaal gelukkig want haar beste vriendinnetje is er ook, en komt bij ons staan. En dan begint het grote wachten.
Gelukkig is er muziek, en natuurlijk zingen we alle liedjes uit volle borst mee. Heerlijk die gespannen verwachting.
Dan komt de spreekstalmeester van SintNicolaas op Texel, hij zingt mee, en verteld dat de boot van Sinterklaas averij heeft, maar dat de reddingsmaatschappij hun best zal doen Sinterklaas te redden en de boot binnen te loodsen. We zingen hard nog een paar liedjes, zo hard dat Sinterklaas dat op de boot kan horen.
Ineens is er een reddingsboot met Pieten. Die ook gelijk weer vertrekken, dat maakt het geheel nog spannender. Rafaël klemt zich aan me vast, en ziet steeds witter de spanning is van zijn gezichtje te scheppen. Hij wil ook niet meer bij Tante op de arm, alleen bij Moemi. Als ik op enig moment opmerk dat hij wat zwaar begint te worden, zegt hij: dat geeft niet.

Maar dan het grote moment, de boot met pieten, en ook Sinterklaas vaart de haven binnen. Sint komt van de boot, de pieten doen rondjes met pepernoten. Het bekende ritueel, heerlijk bekend, en heerlijk feestelijk. Zo ik nog niet in de stemming was, ben ik dat nu helemaal. We krijgen handen vol pepernoten, pieten maken rare carpriolen om over het hek te komen, precies bij ons. Uiteindelijk komt ook Sinterklaas langs, om een handje te geven. En zowaar, Rafaël durft zijn hand uit te steken, en krijgt een hand van Sinterklaas.

Wind tegen terug, wel een hele trap voor Lea, die het dapper vol houdt. Rafaël is bek af, en ligt bij thuiskomst gelijk op de bank te slapen. Even een ander kind bereid vinden op te passen, want het feest gaat op de groene plaats nog ff door,en ook dat wil ik meemaken natuurlijk.
Het is weer van start gegaan, het leukste feest van het jaar. En ook dit jaar wordt het een geweldig feest!!!

Helaas heb ik nog steeds geen digitale camera, voor foto's verwijs ik naar site van Sinterklaas op Texel.
Vanaf morgen in de lucht.

Blij

Heb even geaarzeld of ik hier een blogje van zou maken, maar ik ben nu zo blij, dat ik het toch maar doe.

Om allerlei redenen heb ik geen recht op bijstand, huursubsidie, enzovoort enzovoort. Doordat ik spaargeld heb, red ik het allemaal nog, maar het spaargeld is inmiddels niet meer de helft van wat het was een half jaar geleden. En de situatie begint nijpend te worden.
Doordat ik het er met een vriendin over had, heb ik de voorwaarden voor de plaatselijke voedselbank maar eens opgevraagd, en tot mijn schrik blijk ik per direct recht te hebben op hulp.
Zo direct zelfs, dat ik voor 2 dagen een maaltijd kreeg aangereikt vandaag.
En wat zij 2 dagen noemen is voor mij wel 4 dagen, want zulke grote eters heb ik niet. Bovendien zaten er dingen bij als Tahoe en sojagehakt, wat ik als zeeer grote luxe ervaar, dat schap loop ik altijd gelijk voorbij bij het boodschappen doen, want dat is zo duur.
Ik ben zo blij. Eindelijk ff een klein lichtje, al ben ik niet blij dat het moet. Ga weer verder en nog actiever op zoek naar werk dat ik kan combineren met mijn gezin.

Nog een engel is er, mijn zus, die van de week kwam met aardappels, uien en andere groenten uit eigen tuin, maar ook bloem, meel, en thee. Ineens heb ik een koelkast die vol zit, en eten genoeg.
Het maakt dat de lethargie die zich van mij meester begon te maken weer oplost, en ik weer energie krijg om door te zetten, en oplossingen te vinden voor het steeds nijpender wordende probleem, de financieën. Ik laat me er (toch) niet onder krijgen.

Open

De kast is open, ik kan er weer dingen in zetten, en uitpakken.
Zonder sleutel helaas. Uiteindelijk was Ilja het zat, en hij heeft uren zitten prutsen om de pinnen uit de scharnieren te krijgen. Maar het is gelukt, zonder al te veel schade.
Nu toch maar een slot monteren, en de deur er weer in.

Bureaucratie

Vorige week valt er een rekening voor de schoolkosten ROC op de mat. Die had ik even laten liggen tot er weer wat gestort zou worden. Gisteren had de docent gezegd dat er een mogelijkheid was tot het in termijnen betalen. Daar dus maar eens achter heen gebeld.

Na wat doorverbinden, want gelijk het goede loket is natuurlijk ook moeilijk, blijkt dat het inderdaad mogelijk is in termijnen te betalen, wel in 2 termijnen.
Nou, erg veel schiet ik daar niet mee op, had er liever 4 gehad, maar goed okay dan. Ik wil al vragen om het formulier op te sturen, als de mevrouw aan de telefoon meld, dat het twee termijnen zijn die bijna direct na elkaar afgeschreven worden, er zit, volgens haar zeggen, nauwelijks een maand tussen. Bovendien komen er 10 euro aan administratiekosten bij.
Dat gaat me te ver, dus zal ik de nota toch nog maar even laten liggen, en maar weeeer het spaargeld aanspreken, nu kan het nog, het begint aardig te slinken........

Oud verdriet....

Ik kan natuurlijk een blogje schrijven over hoe ik me nu voel, maar het wordt veeeel beter weergegeven door een mooie tekst, van Acda en de Munnik (hoe kan het ook anders, zouden mijn kinderen zeggen, die gek worden van mijn muziek keuze, vooal omdat die bij tijden beperkt is)

Oud Verdriet

Ik kom pas als je liggen gaat
Je klaar bent voor de nacht
Ik kom in beelden, in fragmenten
Hard, ineens en onverwacht

Ik kom terwijl je uit het raam kijkt
Van je favoriet cafe
Ik zal er zijn zodra je even denkt
'Ik heb er vrede mee

Als je eens rustig over zee kijkt
En je denkt:"Nu heb ik rust"
Heb ik je onverwachts en zachtjes
keihard op je ziel gekust

Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet

Ik kom het liefste als je luistert
Naar een onverwacht mooi lied
Ik kom pas kijken , weken, maanden
Na het echte groot verdriet

Ik schuil in weggestopte foto's
Iets wat je vindt onder de bank
En echt ik ben niet te verdrinken
Ik schuil het makkelijkst in drank

Ik kom soms midden in het lachen
Dat zó overgaat in huilen
Het zijn precies dezelfde tranen
Die alleen maar van hun namen ruilen

Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet

Maar het liefste kom ik 's nachts
Als je niet slapen kan
Juist dan, juist dan....

Tekst Thomas Acda

Boos

Het komt niet vaak meer voor gelukkig maar vanmiddag heb ik het even gehad. Hele kamer vol lego, en in plaats van opruimen, zoals hen gevraagd wordt, wordt de troep alleen maar erger en mijn irritatie hoger.
Uiteindelijk, na een uur zwoegen is eea bijna klaar, maar beginnen de kinderen te gillen en te doen, en ben ik het zoooo zat, dat ik (nog een keer) uit mijn slof schiet, en het hele spul naar boven verwijs. Met de mededeling dat ik ze wat doe, als het boven een troep wordt....

Joshua pakt zijn gameboy, loopt de kamer uit met de mededeling: Ik vind je leuker als je blij bent.......

En daar kan ik het mee doen. Het werkt wel, want de boze bui is gelijk verdwenen, nu de troep nog (en de sleutel terug)

Sint Maarten

Vanwege Sint Maarten waren de kinderen heerlijk vroeg thuis, al om 3 uur.
Er is een huis vol, want behalve een oppaskindje, zijn ook de twee neefjes op bezoek. Kinderen vinden het heerlijk en in de opmaat tot Sint Maarten (en Sinterklaas) zet ik een bak pepernoten op tafel, die in no time verdwenen is.

Om half 6 is het verzamelen hier. Een oppaskindje wilde graag met ons lopen, en Lea wilde met een vriendinnetje lopen. Lekker volle bak dus. 3 moeders, 1 vader en 6 kinderen.
Even na half 6 vertrekken we. En na de buren blijken de kinderen echte kinderen uit het centrum, want ze gaan van etablisement naar etablisement. De groters weten precies wat je waar krijgt, naar de chinees voor kroepoek, naar die snackbar voor ijs, naar die voor patat, en naar AH voor een zakje snoep.Het gaat de kleintjes te hard, dus besluiten we te splitsen. De twee grote jongens gaan samen met 1 moeder en 1 vader samen door, en de andere 2 moeders met 4 kleintjes. Wij gaan naar Tante, en als we daar geweest zijn willen ze naar de Bioscoop. En gelukkig maar, want al is het van Tante naar de bioscoop nog geen 30 m lopen, we zijn doorweekt als we daar aankomen. Regen, storm, en tot grote schrik van de kinderen ook onweer. We schuilen bij de bioscoop tot de regen ernstig verminderd is, en eenmaal weer buiten, is de stemming eruit. Ze willen naar huis.
De andere moeder en ik proberen het nog, we doen nog een paar huizen aan, maar als we dan langs huis lopen willen ze echt niet meer, en hoe ik ook probeer, met buren en nog een rondje door de straat, het is over en uit, ze willen naar huis.
Verbazingwekkend wat ze in dat uurtje en met die paar huizen hebben opgehaald. Geheel tevreden zijn ze, ze mogen nog snoepen, en spelen met hun allen nog zeker een uur. Heel gezellig.
Joshua houdt het veel langer vol, en komt pas om half 9 thuis, met een tas vol snoep die hij broederlijk deelt met zijn kleine broer en zus. (en met zijn moeder)

In de rij...

Gisterenmiddag nog even snel boodschappen doen. Ik was laat, dus het was heeeel erg druk bij de AH, waar ik altijd mijn boodschappen doe. Niet erg, ik weet de weg, en had niet erg veel nodig, dus toch snel de winkel door, en op naar de kassa.
Nou heb ik de vreemde gewoonte om bij de vaste cassiere te gaan. Er zijn er 3 waar ik voor in de rij ga staan, pas als die er niet is, kies ik de kortste rij.

Dus loop ik, bij het laatste schap waar ik iets hebben moet, naar voren om even te kijken wie er bij welke kassa zit. Op zaterdag zit mijn favoriet er niet, maar M. meestal wel. Zo ook gisteren. Een mevrouw met kinderwagen, samen met haar man, zeggen tegen me dat elke rij even lang is, en dat het niet uit maakt. Ik zeg nog, dat het me daar niet om gaat, maar dat ik even moet kijken wie er bij de kassa zit, die boodschap komt niet over , blijkt later.

M. zit bij kassa 2, dus ik loop even om het schap heen, want dan sta ik recht voor kassa 2, de gebruikelijke opstel route bij AH. In dat schap ga je naar kassa 1 of kassa 2. Ik sta even in de rij, en dan blijkt dat er een tweede rij voor kassa 2 staan, maar schuin vanuit het andere schap. Dat ik dat niet heb gezien toen ik daar stond komt omdat die mevrouw met kinderwagen en haar man, de eerste waren in die rij, er zijn wat mensen achteraan gesloten. Ik laat dus keurig ruimte zodat zij kunnen invoegen, en wil daar achter aan sluiten, ritsen zoals op de snelweg, zeg maar.
Dan ineens bemoeit de vrouw voor het echtpaar zich ermee. Zij zegt, hard, tegen de man van het stel, dat ik in de verkeerde rij sta, en probeer voor te dringen. Ik reageer enigszins verbaasd, dat ik gewoon in de rij sta, en dat zij niet te klagen hebben want dat zij gewoon voor mij aan de beurt zijn.
Zij beginnen heel hard om zich heen te zoeken voor steun, dat ik achter hen stond en om gelopen ben voor tijdwinst.. Ik zeg, Ik loop niet om voor tijdwinst, ik wil bij deze kassa, dus ik ben daar voor recht in de rij gaan staan. Ik snap niet waar u zich druk om maakt, want u bent voor mij aan de beurt, ik doe niet eens een poging voor u te gaan.
Maar ze zijn het er overduidelijk niet mee eens, en blokkeren mij de mogelijkheid de kassa te gebruiken. Mopperen nog even door, en zoeken bijstand bij omstanders, die ze niet krijgen overigens.

Het lukt me om rustig te blijven, en ik blijf stoicijns staan. Inmiddels zijn er achter mij 2 rijen ontstaan, een voor kassa 1 en een voor kassa 2, zoals te doen gebruikelijk op die plek. Ik voeg in bij de rij voor kassa 2, en het probleem is opgelost.
Het ritsen gaat ook achter mij naadloos door. Want er blijven 2 rijen bestaan voor kassa 2.

Kast

In het huis waar ik nu in woon, heb ik een kamer en suite, compleet met suite deuren. Voor die deuren zit, zoals te doen gebruikelijk, een kast, links en rechts. De kast links gebruik ik als administratie kast, en heeft momenteel geen deur. De kast rechts is servieskast en de deur daar sluit met een sleutel.

Gisteren tussen de middag wil ik de tafel dekken, en kom dan tot de ontdekking dat de sleutel weg is. Waarschijnlijk gevallen denk ik nog, en omdat we haast hebben tussen de middag even de borden die, gelukkig, nog in de vaatwasser stonden gebruikt. Konden we iig eten.
Na de lunch de hele kamer op zijn kop gezet maar de sleutel is en blijft weg.
Door drukte in de middag, heb ik niet op tijd de vaatwasser weer aan gezet, en moeten we voor het avondeten borden lenen van de buurvrouw.
savonds heeft Ilja ook nog een keer de kamer op zijn kop gezet, zelfs onder stoelen en banken gekeken, maar nog steeds geen sleutel.
Waarschijnlijk heeft Rafaël de sleutel gevonden en er mee gespeeld, maar HIJ weet niet meer waar hij de sleutel heeft gelaten, en ik heb al op alle plekken waar hij gisteren heeft gespeeld gekeken, zelfs boven.
Het heeft ook wel wat, kamperen in eigen huis.

ff bij praten

Druk en enerverend weekeinde.
Stel je voor, je ontmoet iemand op Internet. Het klikt en via MSN babbel je wat af met z'n tweeen. Dus besluit je elkaar op een rustig moment ook eens in het echie te ontmoeten. Die plan ik natuurlijk op een moment dat er geen kinderen in huis zijn. Van de 5 thuiswonende kinderen zouden er vrijdagavond geen thuis zijn, dus had mijn MSN maatje een kamer gehuurd in de buurt en zouden wij uit eten gaan samen.
Echter, de 3 jongste kinderen wilden perse thuis blijven vrijdag, verandering in plannen. Dan zou hij bij ons komen eten. Ook leuk, minder rustig maar wel leuk. Oudste dochter belde smiddags om te zeggen dat ze ziek was, en ook naar huis kwam. Heel gezellig, dat wel, maar ipv rustig uit eten, wel een andere setting. En om het geheel ter af te maken, had ik een dwingende uitnodiging gekregen van mijn moeder om daar te komen eten, ter gelegenheid van de verjaardag van mijn oudste broer, die in Nederland was ten tijde van zijn verjaardag. Dus je ontmoet iemand voor het eerst irl, en dan gelijk mee naar je moeder. Is een wat zotte situatie.
Na de verjaardag heb ik hem nog ff ingemaakt met Tetris Attack, heerlijk iemand gevonden te hebben waarbij dat lukt, en daarna heb ik hem de deur uit gegooid. Had ik toen MSN maar niet aangezet, dan had ik nog redelijk op tijd in bed gelegen ook:o)))
Zaterdag hadden we wat meer tijd om ook ff met elkaar te praten, maar zaterdag is ook mijn klusjes dag, en die ging gewoon door. Echt een rustig weekeinde was het dus niet, maar zeker voor herhaling vatbaar.

Zondag was al een niet veel rustiger dag.sMorgens naar den Helder, waar ik hoorde dat een van de vrijwilligers een paar weken daarvoor was overleden. Heel erg naar dat ik dat niet op tijd gehoord had, ik was er nu helemaal naar van. Zo een lieve en vrolijke vrouw,en dan zomaar weg. Nou ja, ze was heel ziek, maar toch....
Eigenlijk had ik nog naar een feestje gemoeten, maar dat zag ik smiddags niet meer zitten. Een half uur fietsen, en dan gehaast na een half uur feestje weer terug omdat de buurkinderen te oppas kwamen. Niet erg, wel heel jammer want het was een leuk feestje waar ik veel zin in had.

Vandaag begon rustig, behalve dan dat ik de administratie moest bijwerken, en daar gewoon een broertje dood aan heb. Maar alle spullen uitgezocht, ook van mijnoudste zoon, want zijn postbakje was ook overvol.
Begin van de middag was het gedaan met de rust. Een vriendin kwam melden dat ze door haar makelaar was gebeld en dat hij haar het pand waar ik mijn oog op had laten vallen, te koop had aangeboden. Dus ik heb mijn makelaar maar gebeld, met de mededeling dat het pand nu in de verkoop is, gaat hij er achter aan.
Hij vertelde tevens dat mijn kijker van donderdag, nog niet uitgedacht is. Ze was wel erg weg van mijn huis, dus ik duim me rot. Heb zelfs voor mezelf een kaarsje aangestoken. Zou het allemaal gaan lukken nu??????

Kijker, vervolg

Nou, daar was ze dan. Ik ken haar van school, weet dat ze in dezelfde situatie zit als ik, net gescheiden, en op zoek naar nieuwe woonruimte. Ook bij haar ging het nogal plotseling, al was er geen ander in het spel.
Samen met de makelaar liep ze een rondje in en om het huis. Geen idee wat ze gezegd hebben en wat ze er van vond. Ik heb het huis, en de buurt een beetje aangeprijst, al was dat niet echt nodig, want een goede vriendin van haar, is mijn buurvrouw. Verder geen idee van het resultaat. Ik begreep van de makelaar dat ze al meerdere huizen hebben bekeken samen, en dan leer je een pokerface te bewaren. Maar aan háár zou ik mijn huis wel willen verkopen.
We hebben nog gezamelijk koffie gedronken, en over ditjes en datjes gesproken.
Toen ze weg waren kwam bij mij de terugslag. Het is toch niet niets, je huis te verkopen. Zeker niet als het verplicht vrijwillig gebeurt. Het is een emotioneler gebeuren dan ik had ingeschat van te voren. Iemand die kritisch je huis door loopt. Het huis waar zovele voetstappen van mij in zitten, het huis waar ik zoveel liefde heb gegeven. Een huis is duidelijk meer dan een verzameling stenen. Het is mijn toevluchtsoord, mijn veilige haven. De plek waar mijn kinderen gemaakt en geboren zijn.
En toch... het is een goede beslissing geweest het huis te koop te zetten en er afscheid van te gaan nemen. Ik moet ook daarin opnieuw beginnen, en dat kan hier niet.

Kijker

Straks komt ze, de kijker voor mijn huis, ons huis. En dus moest er gisteren gepoetst worden.
Boven, kasten uitgeruimd, en extra gestofzuigd, maar ook, frontjes weer aan kasten gemonteerd.
Ik had nl alles wat kapot ging, niet gerepareerd in de hoop de taxatiewaarde naar beneden te halen. Nu het huis verkocht gaat worden, is het juist zaak de waarde weer te doen stijgen, dus werd er gisteren geschroefd, geboord, en timmert. Gevolg?! Ik heb weer kastjes met deurtjes in de keuken, de kast in de kinderkamer heeft eindelijk de benodigde latjes, en de andere kast heeft weer de benodigde scharnieren.
De aannemer komt vanmiddag om het kozijn van de openslaande tuindeuren op te meten, en de dakdekker komt even wat pannen recht leggen die er met de storm van gisteren nacht zijn afgewaaid.
Het kan wel, allemaal..

Gewoon

Hier kan het nooit eens 'gewoon' Of zou dat voor mij gewoon zijn?
Gisteren weer zo'n dag. Stof geknipt, en ondanks dat ik op tijd begonnen was, toch op een holletje naar school, waar ik niet eens gewenst was, want Lea ging met een vriendinnetje mee, dus alleen de broodtrommel kwam weer mee naar huis.
De middag verliep nog relatief rustig, alhoewel de jongste er een sport van maakte heel lang en heel hard 'Moeder' te roepen, zodanig dat ik het tegen de tijd dat die naar bed moest echt niet meer kon horen. Maar verder hebben kinderen heerlijk met de duplo gespeeld en ligt de kamer nu vol rails want het was zo mooi geworden, het mocht blijven staan (heerlijk dat ik dat nu gewoon kan doen, zonder commentaar, dagen lego of duplo werken in de kamer)
En ineens gebeurde er vanalles tegelijk. De mevrouw van de Pica typecursus voor Joshua stond op de stoep, het oppas kindje werd op gehaald, en Ilja en ik werden opgehaald om naar een condoleance tegaan.
Aangezien de Picadame niet in mijn agenda stond, was ik die helemaal vergeten. Gelukkig was Mascha bereid de honeurs waar te nemen. Wat mee werkte is dat we inmiddels ervaring hebben met de picacursus, wat uitleg een stuk makkelijker maakte. Het is gelukt, Joshua gaat Pica doen.
De condoleance was iets minder eenvoudig. Duurde, door de grote belangstelling, langer dan verwacht. De vergadering van de avond heb ik maar gelaten voor wat het was. Er moest ook nog was gevouwen worden en opgeruimd.

House for sale deel 2

Sinds vrijdagmiddag staat het huis officieel te koop. Te zien op de site van de makelaar. Vanmorgen ging de telefoon al voor een bezichtiging. Helaas net op het enige moment in de week dat het echt niet kan, dus nu wordt ik teruggebeld voor een nieuwe afspraak.
Wordt wel heel erg spannend zo.

Mormeltje

Van de week was ik op zolder, want ik moest een lap stof hebben voor een stoelhoes. En ja, wie wat bewaard die heeft wat. Zo vond ik, behalve de stof, ook een oud patroon van een knuffelbeestje, Mormeltje, een breipatroon dat ooit in de Prinses gestaan heeft.
Ik heb Mormeltje vaak gebreid, en in verschillende formaten. Mormeltje zien, is willen breien dus het patroon kwam mee naar beneden. Lea (6) werd op slag verliefd, en dus staat Mormeltje op de pennen, in het licht en donker roze.
Het patroon is van mijn oma geweest, en waarschijnlijk een jaar of 50 oud. Ouder dan ik in ieder geval. Zoveel weet ik zeker. Het was een verzamel patroon, waarvan ik alleen het eerste deel heb, Mormeltje met 1 rok, en een paar schoenen. Elke keer als ik het patroon in mijn handen heb, vind ik het jammer dat ik de andere patronen niet heb.
Gelukkig hebben we tegenwoordig Internet. Een advertentie geplaatst op de site van de Libelle, en ja hoor, binnen een dag 2 reacties. Een van iemand die zelf Mormeltje vaak gebreid heeft, en dat graag weer eens zou doen, maar het patroon kwijt is, of ik het wil opsturen. Natuurlijk wil ik dat.
En dan een reactie van een mevrouw die Mormeltje vaak gebreid heeft, en de patronen op zolder heeft liggen. 14 in totaal, geschreven in haar meisjes handschrift, of ik daar een kopie van wil hebben.
Nou graag natuurlijk. Nog leuker bijna dan de originele patronen. Ik houd namelijk heel erg van handschriften.
Nu dus even doorbreien, zodat Mormeltje af is, als de patronen komen.

Huge

Ilja(17) kwam een paar weken geleden savonds laat naar me toe met de vraag of het mogelijk was een paar dekbedden aan elkaar te zetten. Ja natuurlijk, antwoordde ik, en dát was een dom antwoord,achteraf gezien.
Ik dacht dat er gewoon 2 dekbedden aan elkaar moesten voor meer warmte, meer mis had ik het niet kunnen hebben. De bedoeling was, twee dekbedden zo aan elkaar te zetten dat er een 4 m lang dekbed ontstond. En omdat het dekbed dan wat uit verhouding zou zijn, had meneer bedacht dat er een derde, in tweeën geknipt onderaan gemaakt moest worden.
Nou was dat niet helemaal een probleem. Uurtje werk, ff opletten en klaar.
Maar, een dekbed moet ook een dekbedhoes. Ik heb nog geprobeerd of hij niet gewoon een laken eronder wilde hebben, maar nee, hij wilde een dekbedhoes. En als iemand je vol overtuiging verteld dat jij het wel kan maken, dan zwicht ik.
Dus heb ik gisteren besteed aan het maken van een HUGE dekbedhoes. Ja, in hoofdletters, want een dekbedhoes van 4 m, klinkt veeeeel kleinder dan het uiteindelijk is.
Het maken was op zich niet moeilijk of een probleem,maar een dekbed hoes is heel erg veel stof, en twee dekbedhoezen is nog veel meer stof. Gelukkig had ik Ilja van te voren opdracht gegeven in de buurt te blijven, want zonder hulp was het niet gelukt. Ik verdwaalde regelmatig in de stof.

Toen het gevaarte af was, moest het dekbed in de hoes. Natuurlijk wilde Ilja dat op zijn manier doen, en dat was zo idioot, dat ik, en hij tot een uur of twaalf gisteren avond, helemaal slap waren van het lachen. Ilja was in de dekbedhoes gekropen, en wilde het dekbed er zo intrekken. Zo doet hij het altijd bij eennormaal formaat dekbed. In deze hoes raakte hij echter de weg kwijt, tot groot vermaak van de jonge kater die op de bank lag, en het hele gebeuren met zijn ogen volgde.
Af en toe kreeg ik ene punt in mijn handen gedrukt, die ik dan moest vasthouden om dat hij met een andere punt een andere k ant van de hoes ging opzoeken. Geen gezicht, zo'n dekbedhoes waar leven in zit. Er uit komen toen een en ander uiteindelijk goed zat, was ook nog een hele klus.
En dat elke week. Ik verheug me nu al op het moment dat zijn bed verschoond moet worden:o)))

Helaas heb ik nog geen digitale camera, maar de foto's houden jullie tegoed.

24 oktober

8 jaar geleden is het vandaag dat rond 5 uur savonds de telefoon ging. Na een kort gesprek wist ik dat de wereld nooit meer het zelfde zou zijn, mijn wereld in ieder geval niet. Tijdens een klusje op de tuin was mijn vader getroffen door een hartstilstand, en ter plekke overleden.
Zonder moeite kan ik het moment van de boodschap en de bijbehorende emoties oproepen en weer voelen.
Net als bij een verjaardag van 1 van mijn kinderen, herleef ik de dag van het overlijden van mijn vader, elke keer weer opnieuw.
Veel gesprekken over dood, en de daarbij behorende emoties heb ik in de loop der jaren met mijn vader gevoerd. Hij zei altijd dat het verdriet niet verminderd, maar went. Het klinkt raar, maar het is een waar woord. Ik ben er, na 8 jaar, aan gewend, dat ik hem niet kan bellen als er wat is. Dat hij niet ff de kast komt maken die nu stuk staat te zijn. Dat hij niet in actie komt, als er (emotionele) steun gevraagd wordt.
Ik ben er aan gewend dat hij dinsdagochtend niet binnen komt vallen voor een bakkie koffie. En zelfs als ik zijn motor zie staan, denk ik niet meer, daar is vader, maar Daar is Bart.
Maar het verdriet is niet weg, het gevoel van gemis is niet verminderd. Er is gewenning opgetreden.

Telefoon

Niets vermoedend loop ik vanmorgen op straat, kom ik mijn zus tegen, die me, lichtelijk geirriteerd vraagt, met wie ik dan de hele ochtend aan het bellen ben.
Euh?? Ik heb niemand gebeld, en ben ook niet gebeld. De stekker zal er wel uitliggen. Straks even regelen.
Weer thuis eerst de telefoon geprobeerd, maar helaas, nog steeds niets. Blijkt het toestel nu ECHT de geest gegeven te hebben.
Ilja, die thuis is, gaat op zoek naar een andere telefoon. Prachtig toestel uitgezocht, 2 toestellen zelfs, zodat de telefoon boven ook vervangen kan worden.
Het installeren is iets moeilijker dan gedacht, en kost ons wat hoofdbrekers, maar na even opladen, en de stekker een paar keer opnieuw insteken, hadden we ineens contact en blijk ik voor de buitenwereld weer bereikbaar.

Het oude toestel maakt nog irritant veel geluid,blijkt als het door de kinderen in gebruik genomen wordt als speelgoed, evenals de fax, die als restant uit een vorig leven nog steeds aangesloten stond.

Weekeindje Annelies

Van de week een keer begonnen met een boek dat ik van Annelies had gekregen voor mijn verjaardag. De buuf had het geleend en kwam het wild enthousiast terug brengen. Dus lag het nog te wachten om weer bij de stapel 'nog te lezen boeken' gelegd te worden. Een heel hoge stapel is dat hier, want de laatste jaren had ik niet de rust me in een boek te verdiepen.
Buuf zat hier van de week, en maande me te beginnen, dus ik begon. Boek geschreven in de ik-vorm, en daar hou ik eigenlijk niet van. Maar dit boek was leesbaar, ondanks dat.
En toen, ineens gisteren, werd ik gegrepen door het verhaal. Was ik in Bergen aan Zee, en onderging de spanning van het goed geschreven verhaal.

Toen ik tijdens de lunch ook nog de overheerlijke pompoensoep van Annelies nuttigde, was het weekeindje Annelies compleet, ondanks het feit dat Annelies niet lijfelijk aanwezig was hier.

Boek is inmiddels uit, en een aanrader voor ieder die even nergens aan wil denken.
Terug naar de Kust van Saskia Noort.
Gisteren in de bibliotheek Dubbelspel gehaald, nu maar hopen dat dat net zo boeiend is.....

Kinderen!!

Tis niks dat kinderen op een gegeven moment met de computer leren om gaan. Ook is het niet erg dat de kinderen op een gegeven moment beter weten hoe de computer werkt dan ik.
Ook geeft het niet dat ik nooit weet hoe mijn bureaublad eruit ziet als ik de pc opstart, of zelfs na een kind achter de pc kruip.

Maar nu loopt er ineens een Shadow over mijn scherm. Als ik commentaar geef, krijg ik als antwoord: Leuk he, mag je niet weghalen want die is cool:o)))))

administratie

Gisteren heb ik eindelijk de administratie bijgewerkt. Dat is nou echt zo'n klusje waar ik altijd tegen aan zit te hikken, en dat uiteindelijk weer erg meevalt.
Naar is weer te merken dat ik geen rechten heb, en gewoon, ondanks minimaal inkomen, de waterschapsbelasting moet betalen, ik heb nl spaargeld. Je zou er bijna niet meer van gaan sparen. Want nu val ik door het spaargeld uit alle regelingen.
Erg leuk was de rekening van de telefoon. Niet dat de rekening leuk was, dat zijn rekeningen natuurlijk nooit, maar van een ruime 200 euro in 2 mnd, zit ik nu op 71 euro in 2 mnd, en ik heb niet de indruk dat ik nou echt zo weinig bel.
Ik vraag me nu wel af waar het geld al die jaren naar toe gegaan is, want ik stort elke maand ongeveer het zelfde bedrag van de spaarrekening op de betaal rekening als in de jaren ervoor, maar mijn inkomen is geminimaliseerd, ik krijg minder dan de helft van wat we eerder kregen, en na aftrek van de vast lasten houd ik niet genoeg over om van te leven, dat deden we eerder ruim.
Na kijken van de oude afschriften brengt hierin helaas geen duidelijkheid. Ik ben gewoon niet de big spender waar ik altijd voor gehouden ben denk ik.
Eigenlijk ben ik gewoon trots op mezelf. Administratie zal nooit mijn favoriete bezigheid worden, maar met zulke resultaten is het wel een stuk minder erg.

Gouden randje

Soms lopen dagen gewoon helemaal goed, zo'n dag had ik vandaag.

De dag begon vroeg , om half 8 met twee nieuwe oppaskinderen, waarvan er 1 om 8.30 op school moest zijn. Dit was een test, want mijn eigen dochter moet ik op 8.45 op een andere school hebben. Gelukkig past het precies, en waren beide meiden op tijd op school.
Eenmaal weer thuis, kwam de pianostemmer, en al had ik visioenen van een hoop extra ruimte in mijn toch wat kleine huiskamer, ik haalde toch opgelucht adem toen bleek dat de piano wel gestemd kon worden. Vind het toch wel heel fijn en gezellig een piano in de huiskamer, zeker nu er ook nog op gespeeld wordt door 2 dochters.

Na de lunch en het weer naar school brengen van de kinderen, 8! barbiejurken geknipt voor het sinterklaasfeest op school. Ook dat paste qua tijd weer precies tussen het halen van de kinderen, want mocht natuurlijk niet gezien worden door de kinderen. Geeft een lekker gevoel dat dat gelukt is. Nu het maken nog........
En toen kwam er ook nog leuke en lieve visite, dus dat was helemaal goed.
Dankzij een aanwezige grote zoon kon ik even lekker zonder kinderen boodschappen doen. Met het programma dat ik morgen heb zie ik het niet gebeuren dat ik aan de boodschappen toe kom, en er waren toch een paar dingen erg op.
Na een snelle, doch lekkere maaltijd, tijd genomen om met de 3 jongsten het hele bedritueel af te werken, jammer genoeg schiet dat er wel eens bij in.
En daarna weer voor school aan de gang, een heel gezellige en wel bestede avond.
Terugkijkend echt een dag met een gouden randje, eentje om te bewaren in een doosje en op terug te kijken als het ff iets minder gaat.

Maandag

Na een zeer geslaagde zondag, met buurtbrunch, en heerlijk bezoek van Annelies met 4 kinderen, is het vandaag de dag om zakelijk bezig te zijn.
Eerst naar de bank, op de oude gezamelijke rekening is een schuld ontstaan die ex op mij wil verhalen. Daar overleg gevoerd, en toch het advies gekregen die aan te zuiveren om een BKR aantekening te voorkomen. Daar zijn ze nogal snel mee tegenwoordig. Wel een klap geld, maar verrekenen kan altijd nog bij de verkoop van het huis.
En daarna bij de gemeente de aanvraag voor een wintermarkt ingediend. Elke keer weer een gedoe. Gelukkig heb ik straks ook een nieuwe of iig andere pc en kan dat per computer. Gemak dient de mens nietwaar.

En vanmiddag had ik een BSO hier. Niet alleen mijn eigen kinderen en de vaste oppas kinderen waren hier, maar omdat de buurvrouw een begravenis had, had ze gevraagd of ik ook haar kinderen wilde ophalen van school. Natuurlijk wil ik dat. Dus had ik er nog 2 extra. Heel gezellig is dat elke keer, maar gelukkig was het mooi weer, en konden de jongens buiten dollen.

Not Amused

Zaterdagochtend betekend zwemclub. Joshua is een waterrat en is na de verplichte zwemlessen gelijk lid geworden van de zwemclub. Hij gaat er over het algemeen met veel plezier heen, al zijn we wel eens wat laat omdat de woensdagtraining precies onder etenstijd valt.
In de zomer is de zwemclub in het buitenbad, vlak bij ons huis, maar in de wintermaanden in het overdekte zwembad een km of 7 verder.

Vanmorgen ben ik, omdat het zulk mooi weer is, samen met Joshua op de fiets naar zwemclub gegaan. Dat is wel ff fietsen, maar het weer was goed, weinig tot geen wind.
Komen we daaraan, is het wel erg stil, dus ik vraag aan iemand van het zwembad, of er geen zwemclub is. Nee, die had om half negen moeten beginnen en inmiddels was het 8.50. Stom vergeten, het is herfstvakantie in de helft van Nederland, en dan is het zwembad waar de zwemclub gehouden word, niet te huur voor zulke activiteiten, dat betekend 3 weken geen zwemclub.
Dus wij weer op de fiets terug. Ik vond het heerlijk. Het fietsen, en zo'n error, daar schiet ik van in de lach.
Joshua niet, die heeft lopen mokken tot we al een uur thuis waren. En toen ik er vanavond bij het naar bed gaan over begon, werd hij weer boos.

22 jaar geleden......

22 jaar geleden is het vandaag dat ik in het huwelijk trad. Samen met de man die ik lief had, en waar ik al een zoon van had.
Het was toen een prachtige zonnige oktober vrijdag. Een dag zonder wanklank, prachtig, romantisch en helemaal goed.
Toch gek om een dag als deze zomaar voorbij te laten gaan, zonder enige aandacht. 21 jaar lang hebben we deze dag gevierd, met cadeautjes, en lekker eten.
Cadeautjes heb ik gelaten,maar ik heb lekkere appelcake gebakken, en heel erg lekker gekookt. Omdat deze dag toch niet echt feestelijk was, kon ik de kinderen niet verbieden om ergens te gaan spelen, en beide kinderen belde op dat ze elders wilde eten. De jongste viel voor het eten in slaap,en dus zat ik alleen aan tafel. Het eten was heerlijk daar niet van, toch een raar moment. Ik heb het moment maar gebruikt om even stil te staan bij de dag, en die bewust af te sluiten. Even stilte in mijn toch wat hectische bestaan.
Het is goed zo.

House for sale........

......house for sale
You can read it on the sign
House for sale
It was yours and it was mine
and tomorrow some strangers will be climbing on the stairs
To the bedroom filled with memories
The one we used to share.............

Mijn huis staat te koop. Raar is het om te zeggen, of te schrijven. Ook wel stoer.
Het huis waar ik mijn oog op heb laten vallen staat nog niet te koop, en komt ook niet zeer binnenkort te koop. En, zegt de makelaar, dat is eigenlijk wel heel gunstig voor jou, want je bent je huis nog niet kwijt.

Nu eerst mijn ex ervan overtuigen dat er eea gedaan moet worden aan het huis, om het beter verkoopbaar te maken. Mocht ik het moeten betalen dan wil ik wel van te voren weten dat die investering naar mij terugvloeit bij de verkoop van het huis. Ik wil proberen hier zelf uit te komen met ex, maar of dat lukt?? Moeten de advocaten weer aan het werk.

Ambivalent

Vanmorgen kreeg ik bericht van mijn advocaat dat ex accoord gaat met de verkoop van het huis.
Naast opluchting dat dit geen strijd hoeft te worden. Samen met de opluchting dat ex niet in dit huis gaat wonen, ook een zwaar gevoel.
Het huis, dat mijn veilige haven is geworden de laatste maanden, het huis waar ik 20 jaar heb gewoond, het huis waar 5 van mijn kinderen zijn geboren, waar al mijn kinderen hebben gewoond, zal straks het mijne niet meer zijn. Ook dat is afscheid nemen. Heb het gevoel dat ik de laatste maanden alleen maar aan het afscheid nemen ben.

Morgen komt de makelaar, en komt het huis officieel in de verkoop. Nu maar hopen dat het snel gaat, en ik er een goede prijs voor maak.
Ik ga me richten op een nieuw begin. In een nieuw pand ga ik voor mij en mijn kinderen een bedrijf en een leven opbouwen.

Nieuwe Stoelen....
Ik wist wel dat ik niet zo vroeg op de dag moest posten vanmorgen. Maar veel meer blogwaardig zou er toch niet gebeuren op een doodgewone maandagmiddag???
Nou wel dus.
Mijn tafelstoelen moeten dringend gemat worden. Natuurlijk wil ik dat graag zelf doen. Tijd en inspiratie ontbreekt echter momenteel, dus staan er bij de tafel een paar stoelen die eigenlijk niet meer kunnen. Zeker nu er hier in huis zaken worden gedaan, moeders komen kennis maken met hun kinderen, moest er op korte termijn iets anders. Dus heb ik van de week mijn moeder gebeld, met de vraag of zij iets voor me zou kunnen versieren.
Zo juist komt ze ze brengen. 5 prachtige eikenhouten stoelen. Helemaal mijn smaak, stevig en hoog genoeg bij mijn tafel (de oude waren eigenlijk te laag)
Ik ben zo blij als blik.

Draken

Afgelopen week kreeg ik een kaartje van iemand, met een draak erop. Ineens was het er weer, de alles overheersende behoefte om een vierkant stuk papier in mijn handen te hebben en om te vormen in, in dit geval, een draak.

Natuurlijk moest het die ene draak zijn, niet zomaar een draak, maar die ene, waarvan het diagram onvindbaar bleek. De Neale/Kasahara/Lang draak die ik jaren geleden op een tentoonstelling zag en daarna aan een complete studie heb onderworpen. Die draak dus.

Gisteren de hele map met diagrammen, waar het diagram tussen moest zitten door gespit. Heel leuke draken tegen gekomen, en pinguins. Gevouwen ook, leuk hoor, maar niet DE draak.
Dus vanmorgen eerst heel het internet doorgespit, veel foto's, maar geen diagram.
Uiteindelijk nog een keer de map doorgespit, en ja hoor, daar lag het diagram, op te wachten alsof het daar al die tijd gelegen had. Dat was natuurlijk niet zo, het diagram was even in een andere dimensie geweest.

Inmiddels staan er 2 draken op de vensterbank, en liggen er nog een paar blaadjes te wachten om omgevormd te worden.Ik heb ook nog heel mooi folie gevonden wat een mooie grote draak kan worden.

Klussen

Klussen in huis, daar gebruik ik de zaterdag vaak voor.
Vorige week liep ik al tegen het euvel op dat een huishouden zonder gereedschap heel lastig is. Deze week liep ik er ook nog eens tegen mijn eigen onkunde op.
Het werken met electriciteit vind ik gewoon eng. Dus een nieuwe lamp ophangen, cq een lamp verplaatsen is een klus die ik graag uitbesteed. Gelukkig heeft een van mijn zoons een vriend die zijn hand er niet voor omdraait, en het ook nog eens leuk vindt dat soort klussen te doen. De lamp is dus verplaatst. Bij een volgende klus, zal hij me leren hoe ik het moet doen, want ik wil het ook gewoon zelf kunnen. Vandaag was het heel handig dat hij het even deed. Er was nl een heel klein oppaskindje in huis.
Vervolgens moest er een kastdeur vast gemaakt worden. Geen schroeven, geen priem en geen goede schroevendraaier in huis. Had ik nou ff goed gekeken dan had ik gezien dat het scharnier niet los geschoten maar afgebroken was. Nu heb ik wel het gereedschap, maar geen scharnier in huis, en kan de kast nog niet gerepareerd.
En natuurlijk is hier de Gamma niet van 9 tot 9 open, en kan ik niet ff snel een scharnier gaan halen.

Op mijn lijstje voor Sinterklaas staat het dames gereedschap,wat versierd is met bloemen. Hoewel ik verliefd werd op de complete gereedschapkist die ik vanmiddag bij de Gamma in de aanbieding zag staan.

Makelaar

Vanmorgen had ik de makelaar op bezoek.
Daar wordt het allemaal wel heel echt van, spannend ook. De makelaar hoort vaker plannen voor bedrijven, leest vaker bedrijfsplannen. Het plan wat ik heb, is schijnbaar een goed plan, een goed doordacht plan ook, want ook hij was enthousiast.
Ik kreeg een paar goede tips hoe een bedrijfsplan eruit moet zien. Net als een werkstuk op school is het uiterlijk bijna nog belangrijker dan de inhoud van het verhaal.
De makelaar zou zorgen dat ik de nodige informatie kreeg over het pand waar ik mijn oog op heb laten vallen, bovendien zou hij zijn oog open houden voor eventueel een ander pand wat aan mijn eisen voldoet.

Ik heb de bal aan het rollen gebracht. Liefst zou ik maandag, met een goed bedrijfsplan naar de bank gaan.

Zwaar

Soms is het zwaar om het allemaal alleen te moeten doen.
Gisteren was mijn jongste zoon jarig. 3 werd hij. Een geweldige dag, gevuld met heel leuke, bijzondere en lieve verrassingen.
Maar dan kan het dus gebeuren dat de ontplofte bom pas om 10 uur is opgeruimd, en ik denk, de rest zie ik morgen wel.
Maar morgen, vandaag dus, is er de hele dag bezoek en dus zit ik om 21.30 in een opgeruimde kamer, die er een uur eerder uitzag of er een bom in ontploft was.
Vandaag was er nog uitgestelde visite. Ook verschrikkelijk gezellig. Niet in de laatste plaats voor de kinderen. We hebben een heerlijke ontspannen dag gehad. Veel gelachen, lekker gegeten, Heerlijk om weer eens met een andere volwassene aan tafel te zitten. Dat komt veel te weinig voor tegenwoordig. Om 20.30 ging ze weer met de bus, om met de laatste boot van vandaag het eiland af te gaan. Natuurlijk hebben we haar naar de bus gebracht, in de stromende regen.

Bij thuiskomst was alles nog netzo als toen we weggingen Overal speelgoed, en ballonnen. De afwas stond nog op het aanrecht, en het hele beeld was er een van rommel en onrust.
Eerst maar heerlijk de kinderen in bed. Kostte enige moeite, want zo'n fijne dag wil je niet afsluiten, die moet blijven duren.
Uiteindelijk lag het hele spul plat, en kon ik gaan puinruimen. Vanavond was het dus 22 uur voor ik zat.
Dan mis ik wel een ander in mijn leven, iemand die ff de afwas in de machine zet. Of gewoon na het opruimen samen met je op de bank zit om ff tv te kijken.

Op zulke momenten vind ik het alleen zijn zwaar.

Een Lange Dag

Vanmorgen om 10 voor 5 ging de wekker, als je dat digitaliseerd klinkt het nog vroeger 4.50.
Nog nacht , en donker. Snel aankleden en de kinderen wakker gemaakt.
Lea was snel wakker, rekte zich uit, en was wakker. Rafaël ging wat minder makkelijk. Hij was gelijk wakker, ging op schoot zitten, en zei vervolgens dat hij niet mee ging:o)) Gelukkig wilde hij zich wel aankleden, en eenmaal beneden kon het niet snel genoeg zijn.
Na een kopje thee, en een haastig ontbijt, trokken we om 5.30 de voordeur achter ons dicht, en zaten keurig op tijd in de bus.

De reis verliep zeer voorspoedig. Om 8 uur stonden we op schiphol, waar je niet kan zien dat het pas vroeg in de ochtend was. Het had net zo goed 12 uur smiddags of 9 uur savonds kunnen zijn. Druk, alle winkels open, en de koffiecorners serveerden zowel ontbijt, als lunch en diner. Wat ook allemaal grif aftrek vond. Ik kom er helaas veel te weinig, schiphol. We hebben een klein uur moeten wachten op zoons, en al die tijd heb ik genoten van de sfeer, en de diversiteit aan mensen. Leuke mensen ontmoet ook, ik houd van die vluchtige ontmoetingen op stations en in treinen.
Er was even een beetje stress (waar ik helemaal niet van houd) door de verwarring van welke gate hebben ze?? Maar na 15 min wachten na het landen van het vliegtuig, ging er recht tegenover me een deur open, en daar stonden ze, mijn zoons. De grote geheel verbaast door onze aanwezigheid (die hij zelf had geregeld:o)) en de jongste van de 2, die me het liefste door het hek heen getrokken had. De kinderen hadden elkaar duidelijk gemist, want de hele weg terug deden ze gek, druk en bijna lastig.
Joshua deelde gul zijn lekker voor onderweg, zijn verhalen over Praag en zijn kennis van de Tsjechische taal.

Ook de terugreis verliep voorspoedig, en we hadden keurig de boot van 11.30 terug, dus konden ze smiddags weer naar school, wat ze graag deden.
Joshua nou niet omdat hij zo graag naar school wilde, maar hij wilde zijn vrienden graag zien.

Toen moesten de gewone huishoudelijke dingen nog. Boodschappen, schoonmaken, opruimen, kinderen van school halen, enzovoort.
Bovendien, omdat er morgen een jarige is, moest ik nog taart maken. Gelukkig had de kleine bijna jarige een makkelijke taart uit het grote bakboek uitgezocht, dat kon ff tussen door. Een chocolade-dadeltaart. Morgen maak ik er nog een bananentoffeetaart bij, dat is een beproefd recept, en zoooo lekker.

Tenslotte was er vanavond nog een bijeenkomst voor de sinterklaasviering op school. Samen met 3 andere moeders maken we poppen en barbiejurken als geschenk voor de kinderen die dat willen. Leuk om te doen, en vooral erg gezellig. Om te testen had ik een extra taart erbij gemaakt, ik weet dus al dat de taart goed gelukt is.
Nu alleen nog even slingers ophangen en dan is deze lange dag ook weer voorbij.

Wandelen

Ik heb een favoriete wandeling over de hoge berg. Die loop ik in tijden van vreugde, als het mooi weer is, maar er liggen op dat pad ook heel veel tranen van me. Heel wat stress heb ik er daar afgelopen. Na heel wat ruzies ging ik daar afkoelen, en uithuilen. Ik vind daar altijd de rust en mezelf weer terug.

Ik begon de route altijd bij achter de schietbaan, en dan over de hoge berg en dan zo terug. Er is dan een doorkijkje waar ik gelukkig van word. Wat voor weer het ook is, en op welk uur van de dag (en nacht) Ineens kijk je dan uit over de hoge berg. Op dat plekje beleef en voel ik mijn geloof het beste en het diepst.

In het maanlicht schijnt er dan een zilveren licht over het pad. Met een donkere hemel sta je dan ineens in het licht, ook als het bewolkt is, of bij nieuwe maan.
Laatst liep ik er, en daalde juist de avondnevel over het eiland. Goudgekleurd door de ondergaande zon, die zelf rood door de nevel heen scheen. De lucht was dreigend donker, door de neerslag die het verwachtte, maar die niet kwam.
De tranen waren bij die aanblik snel gedroogd.

Tegenwoordig loop ik de wandeling vaak in tegengestelde richting. Wat als groot voordeel heeft dat de muizenissen uit mijn kop waaien, zeker met zo'n storm als vanmiddag.
Gelouterd kom ik dan weer thuis.

de dag van gisteren

Zondag, een dag van rust, tenminste voor de meeste mensen.
Voor mij betekent het, eens in de maand, oppas regelen, stressen of die al dan niet komt opdagen, en dan op een holletje naar de bus, om de boot van 9 uur te halen.
Ik ben dan nl zuster van dienst in het Gemini ziekenhuis.
Maar mij hoor je niet klagen, want ik doe het heel erg graag.
De preek gisteren was prachtig, en ontroerend. Bovendien weet ik nu eindelijk waarom engelen kunnen vliegen. Die nemen zichzelf niet zo serieus, en het leven zoals het komt. Daar word je licht van.
De duivel nam zichzelf veel te serieus, en is daarom naar beneden gevallen.

Eenmaal weer thuis, blijk ik toch het beste beroep van de wereld te hebben. Ik heb heerlijk met een klein manneke van 14 maanden op schoot gezeten, en krijg daar nog voor betaald ook! Wat een heerlijk oppaskindje heb ik erbij, zo wil ik er nog wel 10.

Er wacht mij een leuke, maar zeer drukke week. Daarover later meer............
Eerst maar eens therapeutisch de was vouwen en strijken

Zaterdag

Sinds een paar maanden heb ik een hekel aan de zaterdag. Op zaterdag zijn mijn kinderen bij hun vader, en ligt er een lange, lege dag voor me. Ik plan hem altijd helemaal vol met klussen, die ik niet afkrijg. Om maar geen last van de leegte te hebben.

Vandaag was het zo'n lange lege dag, schijnbaar begin ik er aan te wennen. De dag was minder erg dan voorgaande. Ik had een boel boodschappen om te doen, en nog een paar klussen. En het beste van alles?? Ik kreeg prachtige visite, waar het goed mee lachen is. Wat we ook vol overgave gedaan hebben.
Dat daardoor al de boeken nu op het bed van mijn afwezige oudste zoon liggen, boeit dan toch gelijk een stuk minder.
Last but not least, werd er ook nog op een ander vlak goed voor me gezorgd. Mijn eten, lekkere bami met quorn, werd warm en wel door de deur heen geschoven door een bezorgde buurvrouw,die weet dat ik, op de zaterdag meestal gewoon een boterham uit het vuistje eet.

Dat de kinderen thuiskwamen met de mededeling dat ex samenwoont met zijn vriendin...ach zelfs die mededeling raakte niet echt. Die pijn is gelukkig bijna weg. Ik heb mijn eigen leven aardig op orde, loop de hele dag te zingen en te stralen. Ik ben opnieuw begonnen........

School

Voor instanties ben ik helemaal geen moeilijk mens. Ik vul netjes vragenlijsten in, doe niet moeilijk over consultatiebureau, of schoolarts. Vraag ook netjes vrij als ik 1 van de kinderen op een rare tijd van school wil nemen.

Afgelopen week loop ik toch tegen een paar dingen op, met school.
Eerst word ik, bij het verlaten van het schoolplein, na school, door de juf aangesproken. Haar vraag, die eigenlijk een mededeling was, of ik maandag na school even een gesprekje kon hebben, moest ik negatief beantwoorden. Daarop raakte zij toch zeer geirriteerd. Ik heb die middag 4 oppaskinderen in de buitenschoolse opvang, plus 3 van mezelf. Maar, zei ik erbij, ze mag altijd bij mij langs komen, dan kan het wel. Het zelfde geld voor de avonden, dan kan ik ook, als ze bij mij langs komt.
Toen was het helemaal verkeerd, ze moest even in haar agenda kijken, want daar stond ook het nodige in,zei ze. Ik heb haar vriendelijk toe gelachen en gezegd dat ik het dan wel hoorde. Niets meer van gehoord tot nu toe.

Gisterochtend werd me in het voorbij gaan medegedeeld, dat het verzoek om mijn 9 jarige zoon mee te laten gaan op vakantie naar Tsjechië, deze week, is afgewezen. Nou ja, het kind zit inmiddels in Tsjechië, dus ze zoeken het maar uit. Als ze vinden dat hij op school moet zitten, gaan ze hem maar halen.
Dan hebben ze dus een verkeerde aan me.

Zouden ze op school echt denken dat ik kinderen heb voor hun werkverschaffing? In de verpleging noem je dit gedrag hospitalisatie van de verpleging. Zou er voor leerkrachten ook zo'n term zijn?

"maar zeg nooit ik ben alleen"

In mei heb ik bij Paul de Leeuw in de show gezeten. Mijn wens was dat Paul de Leeuw voor mij het liedje Medeleven zou zingen. Dat heeft hij ook gedaan. Afgelopen week had ik een andere CD opstaan, en hoorde ik het liedje na een lange tijd weer, onverwacht. En weer was ik er door geraakt. Het liedje bevat voor mij zoveel waarheid.
Waarom vertel ik dit? Omdat ik weer eens gemerkt heb, dat ik niet alleen ben.
Gisteren raapte ik, op een druk moment, even tussen door de post op. Daarbij zit een pakje van een voor mij, min of meer, onbekende. Iemand uit de Origamivereniging,die mij bij Paul de Leeuw had gezien, en om mij sterkte te wensen een pakje opstuurde.
Ontroerend vind ik die dingen. Ik word er ook even stil van.

Afscheid

Gek hoe dingen kunnen lopen. Helemaal vol van een nieuw plan en een nieuw begin, moet er ineens ook afscheid genomen worden.
Afscheid van de droom samen oud te worden. Afscheid van het idee de rest van mijn leven in deze straat en dit huis te wonen. Ook afscheid van het huis zelf, al kan ik dat nog even uitstellen, of beter, kan ik dat nog even over een tijd uitsmeren.

Het nemen van afscheid schept ruimte. Ruimte voor nieuwe horizonten, nieuwe plannen, een nieuw leven.
En die nieuwe horizonten zijn er, en komen steeds dichterbij. Zo dichtbij dat ik bijna (met nadruk op bijna) terug schrik voor mijn eigen voortvarendheid.

Vanmorgen een goed gesprek met de hypotheekadviseur van de bank. Zij vond het een prachtig plan dat ik heb, en wist zeker dat er markt voor was. Omdat het een orienterend gesprek was, kon ze nog niet veel zinnigs zeggen over wat de bank zou kunnen doen, maar zo op het eerste gezicht, met de cijfers die ik wel kon overleggen, was ze niet negatief. Daar was het me uiteindelijk om te doen.
Nu nog iemand vinden die me wil en kan helpen met het schrijven van een goed bedrijfsplan. Er was laatst iemand die me vertelde dat ie er heel goed in was, maar wie was dat ook al weer???
Dan maar zelf eerst een opzetje maken. Gelukkig is Internet ook een goede bron van informatie.

Tenslotte was er vandaag nog 1 domper. Of beter een tegenslag(je) een van de oppaskindjes, die hier veel uren zou zijn, gaat toch niet komen. De moeder, die vanmiddag kwam kennis maken, schrok zo van de drukte en gedoe hier dat ze het niet aandurfde. Vooral de grote kinderen vond zij zeer imponerend. De dochter, van bijna een jaar, dacht daar heel anders over. Die maakte gelijk contact met mijn 17 jarige zoon, die daar zeer van gecharmeerd was.
Gelukkig hoef ik niet zelf voor vervanging van deze uren te zorgen, daar heb ik een gastouderbureau voor. Komt ook wel goed.

Actie

Over actief ben ik geweest vandaag.
Normaal ben ik geen ster, en zeker geen liefhebster van huishouden. Ik stofzuig en dweil na het avond eten, en ruim dan ook op. Het is hier zeer kind vriendelijk dus als je op het verkeerde moment binnenkomt, is het hier een rommeltje. Geordende chaos noem ik het zelf altijd hoopvol.
Echter, in tijden van stress (positief of negatief) krijg ik het op mijn heupen, en moet er schoongemaakt. Vanmorgen wilde ik graag naar de bank, en de nodige telefoontjes plegen. Omdat er 2 grote kinderen thuis waren, wilde ik dat heel graag zonder mijn jongste doen.
Gevolg hiervan?? Tegen de tijd dat mijn twee oudste kinderen uit bed waren, was de keuken (bijna) geheel schoongemaakt, inclusief de römertopf, die al jaren ongebruikt op de plank staat (toch weer eens het kookboek opzoeken)
En nog stuiterde ik door het huis. Eerst maar eens even naar de bank dus. Daar werd ik vriendelijk te woord gestaan door een jonge jongen, die voor mij een afspraak met de hypotheek adviseur wist te regelen voor morgenochtend.
Onderweg naar huis nog even informatie ingewonnen over de aanschaf van een nieuwe computer, want dat zal er nu toch ook van moeten komen, een computer op steenkool past niet echt bij een nieuw begin vind ik.

Thuis weer over op de orde van de dag, boodschappen, lunchen, na de lunch de makelaar gebeld. Die bevestigde dat dit huis verkoopbaar is, met een redelijke kans voor de taxatiewaarde, en dus staat dit huis nu in de stille verkoop. Als ex ermee accoord gaat, en er niet zelf in wil wonen, bel ik terug, en komt het huis te koop te staan. Een hele stap, ik woon aankomende januari 21 jaar in dit huis, 5 van mijn 6 kinderen zijn in dit huis geboren. Niet niets dus,toch voelt het als een goede beslissing.

Tenslotte de advocaat gebeld. Morgen gaat er een brief naar de advocaat van de tegenpartij,en daarmee zit mijn werk er voor vandaag op.

Wordt vervolgd...............

Het begin

Ik ben wel een dagboek mens, dus waarom ben ik nog niet eerder aan een blog begonnen? Eigenlijk omdat ik er nooit tijd voor maakte. Maar nu er zoveel in mijn leven gebeurt voelt het goed dat wereldkundig te maken, want ik ben er helemaal hyper van.

Sinds gisteren zie ik het gebeuren dat ik het eindelijk weer ga redden. Finacieel dan, want de rest van mijn bestaan had ik inmiddels aardig op orde.
Ik krijg, zoals het er nu uitziet, van het gastouderbureau voldoende kinderen om rond te komen. Als de ex dan ook nog de allimentatie blijft betalen, zit ik bijna ruim. Dat zal een raar gevoel zijn.

Sinds gisteren weet ik dus dat ik in mijn huis zou kunnen blijven wonen, omdat het inkomen groot genoeg is voor de bank om mee te werken, en sinds gisteren weet ik ook dat ik het liefste dit huis zou verkopen en in een ander huis verder gaan. Ik heb er zelfs van gedroomd vannacht.
Helaas is dit plan op vrijdag avond geboren dus moet ik nog tot morgen wachten tot ik actie kan ondernemen, in de vorm van met de bank, advocaat en makelaar gaan praten. Ben benieuwd of ex toch zelf in dit pand wil gaan wonen, hij beweert van niet, maar als het te koop komt, misschien toch wel.

Dit zijn zomaar wat gedachten, ik wil het blog zo veel mogelijk zakelijk houden. Helaas kan ik het op dit moment niet verluchtigen met foto's want mijn antieke computer kan geen digitale camera aan, en geen scanner. Want een digitale camera heb ik op dit moment ook niet.