24 oktober

8 jaar geleden is het vandaag dat rond 5 uur savonds de telefoon ging. Na een kort gesprek wist ik dat de wereld nooit meer het zelfde zou zijn, mijn wereld in ieder geval niet. Tijdens een klusje op de tuin was mijn vader getroffen door een hartstilstand, en ter plekke overleden.
Zonder moeite kan ik het moment van de boodschap en de bijbehorende emoties oproepen en weer voelen.
Net als bij een verjaardag van 1 van mijn kinderen, herleef ik de dag van het overlijden van mijn vader, elke keer weer opnieuw.
Veel gesprekken over dood, en de daarbij behorende emoties heb ik in de loop der jaren met mijn vader gevoerd. Hij zei altijd dat het verdriet niet verminderd, maar went. Het klinkt raar, maar het is een waar woord. Ik ben er, na 8 jaar, aan gewend, dat ik hem niet kan bellen als er wat is. Dat hij niet ff de kast komt maken die nu stuk staat te zijn. Dat hij niet in actie komt, als er (emotionele) steun gevraagd wordt.
Ik ben er aan gewend dat hij dinsdagochtend niet binnen komt vallen voor een bakkie koffie. En zelfs als ik zijn motor zie staan, denk ik niet meer, daar is vader, maar Daar is Bart.
Maar het verdriet is niet weg, het gevoel van gemis is niet verminderd. Er is gewenning opgetreden.