GELUKT!

Na heel wat surfen op het net, en heel wat mailtjes naar verschillende bedrijven gestuurd te hebben, heb ik er eindelijk 1 gevonden die op Texel bezorgd.
Nadeel, de fiets is een bouwpakket, maar vriendje heeft erg veel zin in het bouwen van een (bak)fiets, dus die mag zich uitleven, en als het niet lukt, gaan we alsnog naar een fietsenmaker.

Het is deze geworden, maar dan in het geel (toch veeel vrolijker dan zwart nietwaar)
Voor de technischi onderons nadere specificaties vind je hier

Bakfiets

Zoals bekend woon ik op een eiland. Niets mis mee, eigenlijk in tegendeel, heerlijk wonen,voor kinderen helemaal geweldig.
Het waddeneiland waar ik woon heeft alles wat een mens zich kan wensen, met daarbij een heleboel ruimte om te fietsen en te wandelen, en wat dacht je van het strand?

Goed, dit gezegd hebbende kom ik toch tot 1 ding waar ik minder blij mee ben, en dat is de reactie van de overkant.
Sinds mijn ex verdwenen is, beweeg ik me hoofdzakelijk voort op een kleine bakfiets. 2 kinderen voorop, en 1 kind achterop. Voorop zitten geen gordels, dus de kinderen die voorop zitten, moeten wel netjes blijven zitten. Wat niet elk kind kan of wil, en die zit dan dus achterop op het stoeltje.
Nu heb ik echter af en toe, 3 peuters onder mijn hoede, en omdat ik dan toch naar school moet, moeten er 2 voorop zitten, en 1 achterop. En dan is de fiets vol ook.
Mijn wens is dus een grotere bakfiets, 1 waarbij er 4 kinderen in de bak kunnen, en eventueel 1 achterop. Met gordels.
Surfend op het internet vind ik de ene na de andere bakfiets. Ook waarbij staat aangemeld dat ze door heel nederland bezorgen. Wijs geworden, vraag ik altijd even na wat ze met Heel nederland bedoelen. En helaas, de waddeneilanden horen niet bij Heel Nederland. En nog meer helaas, tot nu toe is het me niet gelukt een bedrijf te vinden dat een bakfiets, op een afgesproken tijd, bij de Teso in den Helder wil afleveren. Dan kan ik hem ophalen, overzetten en van de boot naar huis fietsen.
Alternatief is een bouwpakket kopen, die worden nl door de TNT bezorgd, maar dat durf ik, vooralsnog, niet aan............
Wordt vervolgd

Poezenmoeder

De kleine poesjes worden groot, en een van hen, toevallig de kleinste uit het nest, heeft van het weekeinde uitgevonden hoe het kattenluik werkt.
Wat zag ik nu vanmorgen gebeuren?

John Doe (zo heet hij) komt vanuit achter in de kamer aangerend, klimt door het kattenluik, en vliegt de tuin in. Moeders houdt hem scherp in de gaten, ze was net aan het eten, en twijfelde bij deze actie van haar zoon even, ging er uiteindelijk toch achteraan.
Eenmaal in de tuin, riep ze hem, met dat speciale keelgeluid dat moeder poezen maken als ze hun kinderen roepen. John Doe kwam aangehuppeld, en kreeg van zijn moeder op zijn donder. Hup naar binnen jij. En hoe hij ook draaide, en huppelde, hij kon niet anders dan zijn moeder naar binnen volgen. Ook al ging zij als eerste weer naar binnen. Alsof ze hem aan een onzichtbaar touwtje met zich mee trok.
Ik was diep onder de indruk, en aangenaam geraakt door de zorgzaamheid van moederpoes.

Vanavond bij het was opruimen, kwam John Doe weer aangestuiterd, door het kattenluik. Als een stuiterbal achter een paar blaadjes aan, en voor ik binnen was, stuiterde hij al voor me uit, door het kattenluik de kamer in. Zijn broertjes en zusje volgen zijn bewegingen met aandacht, maar maken geen aanstalten ook het kattenluik te proberen, ze vinden het nog erg eng.

bezoek

Zoo leuk dit weekeinde. Woensdag was ik jarig, en zaterdag kreeg ik nog visite. Annelies kwam met 2 kinderen op visite. En zoals te doen gebruikelijk, was het weer woest gezellig.

Annelies had een heeel leuk cadeautje bijzich voor mijn verjaardag, Astrid een opdracht voor Ruurd ( wil je in mijn poeziealbum schrijven?)

Omdat ik uiteindelijk donderdagavond pas Annelies aan de telefoon had, hadden we afgesproken dat ze zelf de taart mocht uitzoeken. Dus bij de koffie deden we het met (niet te versmaden) Ikea koekjes. Onderwijl kwijlend kook en bakboeken bekijkend. We kwamen uit op schuimige citroenreepjes.
Terwijl Ruurd en een stel kinderen ff boodschappen gingen doen voor de lunch zetten wij de taart in de oven.

Ruurd kwam terug met rivierkreeftjes, sinds een paar weken ben ik daar verslaafd aan. Hij heeft ze een keer voor me gemaakt, en al hou ik niet van erg scherp eten, die rivierkreeftjes zijn verslavend lekker.

Na de lunch en de taart wilde Annelies graag mijn nieuwe speeltjes zien. Dus zijn we samen aan het knutselen gegaan, nou ja, ik liet zien hoe de cuttlebug werkt, en de scraparatus.
Dat was een groot succes moet ik zeggen. Annelies en Astrid en Juul niet minder, zijn net zo verslaafd als ik:o)) And I have the pictures to proof it................

Anekdote

Breng ik zojuist mijn zoon en zijn vriendin naar de bushalte. Zij vertrekt morgen weer naar Tsjechie, en hij voor een week weer naar Amsterdam. Nog 2 weken, dan verhuist hij ook naar Tsjechie, reden te over dus voor een meer speciaal afscheid.

Bij het teruglopen zie ik twee oude dames staan, de een komt net haar tuin uit, de ander liep langs. Beide met een rolator. De dame die uit haar tuin komt, houdt de ander staande. Ze buigen zich over elkaars rolator de een wijst iets aan op de rolator van de ander. En daarover wordt gediscusieerd.
De ene dame had haar remleidingen aan elkaar vast gemaakt met een veter, en dat vond de andere een heel handige oplossing want met die remleidingen (die uitsteken) blijf je altijd over al aan hangen.
Toen ik langs liep, begonnen ze het mij ook omstandig uit te leggen.

Ervaringsdeskundigen aan het werk:o)))

Ballet

Ik had een belachelijk druk weekeinde.
Wat voor een groot deel gevuld was met de ballet uitvoering van mijn jongste dochter. Ik had me opgegeven als vrijwilliger achter de schermen. Voor 2 dagen.
Ik ben gek op het sfeertje achter het toneel. Zonder dat ik zelf ook maar de minste behoefte heb op het podium te staan, voel ik me graag betrokken bij een uitvoering.
Bovendien hoefde ik op deze manier niet in de clinch met haar vader, kon hij gewoon komen kijken wanneer hij wilde, en had ik daar geen last van. Berekend?? Ja vast, maar het werkte wel.

Het thema van de voorstelling was tegenstellingen, dat uitte zich in de dansen, snelle en langzame dansen, Modern en Klassiek, jong en oud, en dan door elkaar. Hierdoor werd het een zeer dynamische voorstelling.
De groep van mijn dochter deed het fantastisch, ik ben echt trots op ze. Ze spetterde van het toneel af, zondagmiddag nog meer dan zaterdagavond. Graag over twee jaar weer erbij, en (nog) meer betrokken bij het geheel.

Groepsfoto van de Dansmix 2

Impressies uit de kleedkamer voor de voorstelling


Ze deden steen, papier, schaar, en steeds meer kinderen gingen meedoen. Was nog best lastig ze rustig te houden. Maar een lol dat ze hadden. Zondag waren ze zo mogelijk nog nerveuser dan zaterdag, en waren ze nog luidruchtiger.

Lea voor

En Lea tijdens de voorstelling

Roddel

Eigenlijk wilde ik een gezellig blog schrijven over de kittens, daartoe heb ik zelfs erg leuke foto's gemaakt. Maar er is iets dat me op dit moment even meer bezig houdt.

Sinds mijn scheiding werk ik oa als gastouder. Ik heb in totaal 6 kinderen onder mijn hoede. Met 5 ervan zijn er geen problemen. De meeste haal ik op van school, en soms breng ik er eens eentje.
Nooit een probleem. De kinderen en ik hebben het gezellig, doen leuke dingen en is gewoon goed.

1 kind, jongetje is moeilijk. Vooral voor zichzelf, al werkt zijn manipuleer, en gedrein wel eens op mijn zenuwen, vooral omdat hij het alleen in publiek doet. Als er andere volwassenen bij zijn.
Zo ook vorige week. Toen ik hem van school haalde. Natuurlijk ging hij huilen, natuurlijk trooste ik hem , en vervolgens wilde ik naar huis gaan. Omdat ik nog even werd aangesproken door een andere moeder, liet ik hem even los, en toen ik hem weer zag, stond hij bij een schoolopa te huilen.
Omdat ik zeker wist dat er niets was, heb ik hem een hand gegeven, en gezegd dat we gingen. Dit hele proces herhaalde zich nog een keer bij een juf.

Hij achter op de fiets, zoon van 3 voor in de bak, en naar de volgende school. Wetende dat zijn tranen over zouden zijn, zodra we de hoek om fietsen.
Dit was ook zo. Eenmaal bij de andere school heb ik even met hem gesproken, en daarmee was het eigenlijk wel over. Op de fiets naar huis, had hij hele verhalen.
Thuis gekomen stond er een vriendin van zijn moeder, andere ouder van die school, me op te wachten om dit jongetje van me over te nemen. Ze wilde met hem avond 4 daagse lopen. Natuurlijk geen probleem, en hij is met haar mee gegaan.

Een dag later hoorde ik, dat ik heb staan krijsen als een viswijf, aan het jongetje getrokken heb, andere ouders heb afgebekt, en erger. Gelijk Hendrik Haan uit Koog aan de Zaan, wordt het verhaal natuurlijk steeds erger, en nu hoor ik zojuist dat het verhaal ook bij de Blokker, waar de moeder van het jongetje werkt, wordt verteld aan een ieder die het horen wil.
Moeder reageert echter niet op bellen of sms mijnerzijds behalve de mededeling dat ze 'van de week' langskomt. En dat is nu ruim een week geleden.

Ik weet wie het verhaal verspreid. Ik weet ook dan andere ouders die het gezien hebben, vertellen dat het niet zo gegaan is, maar ja, het negatieve legt meestal meer gewicht in de schaal.
Voor mijzelf is het echter wel prettig dat ik dat ook hoorde, want ik ging aan mezelf twijfelen.

Hoe wapen je je tegen een roddel? En als die er is hoe ontkracht je zoiets?

Prietpraat

Na het naar school brengen sta ik nog even met de buurvrouw te praten, op de stoep. Rafaël is alvasst naar binnen gegaan.
Kom ik binnen, en zeg, meer uit gewoonte dan omdat ik hem verdenk, Hoe stout ben je geweest?
zegt hij : Ik ben 1000 stout geweest.
Waarom vraag ik.
Hij wilde snoepjes van Joshua pakken,en dat had hij ook gedaan, maar hij was heel schuldig.

Dus zeg ik, als je zo stout bent, moet je op de trap gaan zitten.
En dat deed hij, wel even speelgoed verzamelen om op de trap mee te kunnen spelen:o))

Shoppen

JAAA, hij staat er, mijn nieuwste aanwinst (volgens mijn viendje ben ik aan het inhaal shoppen) Een prachtige Husqvarna Viking Sapphire 850. Met zoveel mogelijkheden dat ik de eerste jaren nog niet ben uitgespeeld ermee, hoewel, met zo'n goeie en doordachte naaimachine wil je steeds meer doen en maken natuurlijk.

Met veel leuke gadgets er aan, en erbij, wat te denken van een draadinrijger bij de naald? En een mesje bij het spoeltje?
Erbij heb ik me bezondigd aan 4 extra naaimachinevoetjes. 1 om elastiek op te stikken, een blinde rits voetje, een voetjes om mn dunne tricot stoffen mooi te transporteren, en een voetje om plooitjes in de stof te maken. Nooit meer het gespeld van tig plooitjes, gewoon de stof in het voetje schuiven, en hij doet het zelf. Het is zelfs mogelijk om de stof dan tegelijk op een andere stof te stikken, de niet plooit. Ik kan niet wachten tot ik dergelijke dingen moet en kan maken.
Tenslotte heb ik nog een biaisbandvoetje besteld, die hadden ze niet op voorraad. En omdat mijn oude naaimachine toch volgende week moet worden opgehaald door vriendje zouden ze proberen die volgende week te hebben.

Bij de naaimachine kreeg ik een werkboek, met daarin allerlei oefenprojecten die de naaimachine kan. Ik denk dat ik dat gewoon ga doen, al die dingen. Dan weet ik gelijk hoe de machine werkt.
Zuslief bestelde al een rok bij me, en had ook nog wat verstelwerk voor me liggen. Ik kan dus even vooruit.

Ik voel me als een kind op sinterklaasavond, met al die gave dingen voor me op tafel.

Titel

Afgelopen week had ik een nieuwe titel. Ik ben al lees-moeder geweest, luizen-moeder, televisie-moeder, toneel-moeder, knutsel-moeder. En nog veel meer.
Deze week was ik bezem-moeder bij de avond-4-daagse met school.

Dit houdt in dat ik achteraan de sliert loop, en alle achterblijvers 'opveeg' en motiveer om door te lopen. Soms hoef ik dan niets te doen, maar vaker is het hard werken, en zacht lopen.

Het weer werkte de laatste dagen gelukkig mee, we hebben een paar spatjes regen gehad, letterlijk een paar spatjes. Heerlijk gewandeld. Alleen vond ik de route erg saai. We zijn de bebouwde kom amper uit geweest, terwijl er zulke leuke routes buiten het dorp te bedenken zijn. Maar goed, dat is de beslissing van de organisatie.


Donderdag de afsluiting. Samen met de groep die de 10 kilometer de Groene Plaats over, tussen een haag van toeschouwers naar het eindpunt.




Vanaf het eindpunt druppelde iedereen zelfstandig terug naar school, alwaar het blarenbal gegeven werd. Omlijst door heftige muziek werden daar de medailles uitgedeeld, tot mijn verbazing liep ik al weer de 8e keer mee (voor medaille, ik heb vaker meegelopen zonder medaille) Ooit, toen ik zelf met school meeliep, kreeg de meester de 25 medaille, dat heeft diepe indruk gemaakt, dat wilde ik ook. Vandaar dat ik sinds een paar jaar weer elke keer voor een medaille mee loop.



Tot mijn grote verbazing stonden, toen ik op het schoolplein aankwam (als bezem-moeder ben je altijd de laatste) kinderen te jumpen. Daar hadden ze toch nog energie voor.
















Na een klein uurtje was het feest af, en ging iedereen weer huiswaarts.

Op naar de fiets-3-daagse..............

Lekkage

Na een lange avond en een korte nacht stond er vandaag eigenlijk een grote opruim en schoonmaak beurt van het huis op mijn agenda. Even wat achterstallig onderhoud.
De bovenverdieping is (weer) voorzien van een dunne laag stof, die niet weg wil omdat er nog steeds bouwstof neer dwarrelt (houdt dat ooit op?) En er moest dringend eens gestofzuigd worden ook boven, wat betekende dat ik eerst enige tijd bezig ben de Littlest Petshop van mijn dochter op te ruimen.
Gelukkig vroeg wakker, en fit. Zoonlief dook onder de douche, en andere zoon liep naar beneden om met zijn DS te spelen. Hij riep naar boven, Kom eens kijken moeder, er is hier water.
SHIT, lekkage, en ik ben allergisch voor lekkage.
Gelukkig klonk zijn roep allarmerender dan het was. Er was inderdaad een behoorlijk natte plek bij het plafond, en er drupte ook gestaag water naar beneden. Omdat het nog vrij vroeg was (6.30) heb ik er een emmer onder gezet.
Om half 8 de aannemer gebeld, en 10 min later stond de eerste bouwer in de kamer, en T zelf een paar minuten erna.

De enige manier waarop ze erbij konden, wat via het plafond van de woonkamer dat helaas, helaas open moest.

Toen het plafond eenmaal open was, was de lekkage snel gevonden. Het verhelpen kostte meer tijd. Er was een afsluit ring ergens stuk. Niets aan te doen, niemands schuld, maar wel heel erg vervelend.
En, door al dat gedoe, heb ik dus niet grote schoonmaak kunnen houden vandaag. Dat ga ik nu dus morgen doen.

De beer is los

Omdat ik bijna jarig ben.
Omdat vriendje zei dat het al een half jaar geleden was dat ik een duur cadeau van hem gekregen had
Omdat ik het al heel lang hebben wil
Omdat het leuk is
en zo kan ik nog heeeel veel redenen verzinnen waarom ik nu een nieuw speeltje heb. Een pracht van een digitale camera. Gisteren bezorgd, en vandaag bestudeerd, en het werkt, ik weet ook nog hoe het werkt. Alleen de laatste stap nog nemen. Het plaatsen van een foto op mijn blog.

En na enig zoeken, en puzzelen, is dat ook gelukt. En nu weten jullie gelijk, wat voor camera ik heb.

AF

Eindelijk, na enig door werken, en veeeel te laat naar bed, zijn ze af.
12 rokjes van zwart tule voor de ballet dames. Helaas zijn er 15 meisjes, dus mag ik volgende week nog 3 rokjes fabrieken, maar deze hoeveelheid is af!!
Kan ik me morgen even wijden aan mijn huishouden, dat ook wel eens aandacht nodig heeft.

Modus

Had ik vorige week een week waarin alles tegen zat en er niets uit mijn handen kwam, deze week lijk ik in een meer geslaagde modus te staan.

Je kent dat wel, zo'n dag dat alles tegen zit, waarop je, naar algemeen gezegde, beter in bed had kunnen blijven. Nou zo'n week had ik vorige week. Gehaast richting school, fietssleutel kwijt, dus lopen en te laat ( en dit herhaaldelijk met verschillende sleutels en fietsen)
Voor Ballet moet ik 12-15 rokjes maken die woensdag af moeten, en heel vorige week heeft de naaimachine op tafel gestaan, er gebeurde niets, en geen rok werd in elkaar gezet.

Sinds zaterdag lijkt het omgekeerd. De was ligt ineens gewoon weer in de kast gevouwen en wel, en niet, zoals vorige week, in de wasmand in verschillende stadia van het was proces.
De kamer is weer opgeruimd en schoon (en lijkt dat wel te blijven op miraculeuze wijze)
De rokjes vliegen in elkaar, ik doe er ineens 1 per half uur. Nou blijven de vrije halve uren, waarin ik een rok kan maken, wel schaars, maar er hoeven er nog 5, dus dat moet wel lukken vandaag.
We zijn op tijd op school, op ballet, op de avond-4-daagse. Zonder dat ik er extreem veel moeite voor hoef te doen.
Nou maar hopen dat het deze week even zo blijft...........