Eindelijk

Eindelijk ben ik weer gaan scrappen. Alles lag al tijden klaar.
Gisteren heb ik eindelijk,na dat ik echt geen smoezen meer kon verzinnen om het niet te doen (en Ruurd ook niet) begonnen.

Voor je het vraagt, ik vind scrappen, werken met papier en foto's erg leuk. Dat is de reden niet. Ik denk dat het een combinatie is van een groot project en weinig tijd, het slecht ter been zijn dat zijn tol eist, en gebrek aan inspiratie.

Gelukkig kwam het met het laatste gewoon goed. Eenmaal bezig kwam de inspiratie vanzelf en de eerste pagina van het boek is zo goed als af. Ik moest wachten tot de verf droog was, en toen was het tijd voor het avondritueel. Vanmiddag hoop ik een gaatje te vinden om dat ff af te maken.

Vandaag moet ik echter achterstallige was wegwerken. Achterstallig omdat de wasmachine het dinsdag opgaf. Ik dacht dat het de snaar was, maar Rinus dacht anders, die riep gelijk koolstofborsteltje. en ja hoor, die waren versleten Dus heeft hij er ter plekke nieuwe in gezet, en na een kop koffie ging hij weer zijns weegs, en ik wassen.
Ik heb even overwogen om gisteren de achterstand weg te werken maar ik wilde echt een begin maken met het scrapproject. Dus vandaag een beetje extra wassen en vouwen.

vooralsnog kan ik het scrapproject niet showen omdat je nooit weet wie het blog leest....
Als je het wilt zien, ben je welkom voor een bakkie.

Vreemde dag

Zondag, de dag dat we niets hoeven, en gezellig thuis zijn met zijn allen. Ik zorg altijd dat er ook weinig huishoudelijk werk gedaan moet worden op zondag, de grote klap doen we op zaterdag, en op zondag doen we gewoon weinig.
We hadden gepland om op zondag met ons allen naar Haarlem te rijden naar vrienden, daar koffie te doen, en dan weer terug te rijden, hun zoon mee naar huis nemend.

Helaas, Ruurd zijn rug doet te veel zeer voor een plezierritje, en ik mag niet rijden met een stukke enkel. Dus bood Ruben aan, met de trein F te gaan halen.
Boot van 10 uur heen, ernstige vertraging vanwege een ambulance op de boot, en uiteindelijk met de boot van half 6 terug. Een dagje 'niets' doen volgens Ruben.

Ondertussen hadden wij andere dingen aan ons hoofd. Ik wilde de tas voor Mas afmaken, maar dat is zwaar werk (met de hand een naald door 3 lagen leerachtigmateriaal halen) dus ik heb zitten trutten ermee. Wat resulteerde dat ik veel zooi op tafel had liggen, en weinig presteerde.
Toen Mascha zelf langs kwam, werd er nog meer zooi op tafel gelegd, want Rafael en Mascha gingen zitten knutselen. De resultaten waren echt heel gaaf. Rafael had bedacht dat ze gingen tekenen met kaarsen op papier, en er dan vervolgens met verf overheen gingen. In ons geval is dat dan met voedingskleurstof. De resultaten waren zo leuk, zeker toen Mascha ff ging tekenen, en gewoon een soort pakpapier maakte met repeterende patronen. Toen ik mijn bewondering uitsprak was haar antwoord: "Je moet gewoon doen. Je hoeft niet bang te zijn dat het mislukt, dat doet het toch!" Een heel wijze raad, die ga ik maar op een tegeltje zetten.
Ze heeft voor mij een paar achtergrondjes gemaakt.

Toen we zo aan tafel zaten, zag ik tot mijn grote verbazing mijn moeder de tuin in komen. Mijn verbazing was zo groot dat ik niet eens kon groeten. Ze zou pas volgende week terug komen uit Amerika. Ze bleek geen fatamorgana, en ook niet astraal geprojecteerd te zijn.
Ze ging mee knutselen met Rafael en Mascha, ik ging verder aan de tas, en Ruurd ging verder knutselen aan mijn computer (vraag me niet hoe of wat, dat heb ik echt niet helder)

Om 5 uur ben ik gaan koken, samen met Mascha, hebben we nog eea aan papier en stof technieken uitgewisseld. Wat erg leuk is, want in mijn omgeving zijn er helaas weinig die dezelfde afwijking hebben wat stofveranderen of papierveranderen betreft. Zij wel. Dus wisselen we ook altijd technieken uit als we elkaar spreken.
We hebben gezamelijk gegeten, wat ook al heel gezellig was. Ik eet graag met een grote groep. Ik kook ook graag voor een grote groep, zal ik dan toch die gaarkeuken maar beginnen waar ik al 30 jaar van droom?
Na het eten moest Mascha vertrekken, hebben Ruben en Moeder samen met Google Earth zitten spelen, heb ik opgeruimd, en samen met Ruurd de keuken gedaan.

Na de koffie ging ook moeder weer naar huis, geescorteerd door Ruurd, omdat er zoveel sneeuw gevallen was, dat ze niet echt zelf durfde. Gelukkig viel het mee, en kwam ze heelhuids thuis.
Nadat moeder was vertrokken moest ik echt naar boven en plat, mijn enkel had het al enkele uren daarvoor opgegeven, en dacht ik vorige week dat mijn enkel over was, ik weet nu weer heel goed waarom ik een brace draag, en een kruk binnen handbereik heb. Balen.

Voor de rest was het een geweldige zondag. Geef mij meer van deze dagen op een rij, en ik ben er weer helemaal. (de tas is nog niet af, ga ik vandaag mee verder)
Vandaag is iets minder, begint al met het opvouwen van bergen was. Wie vindt voor mij de wasmachine uit waar de was gevouwen uit komt?

Missen

Das raar.
Mijn kinderen wonen verspreid door het land, dwz de oudste 3. De oudste woont zelfs in Praag, nog even, dan verhuist hij naar Italie om zich daar verder het kookvak eigen te maken.
Met alle 3 heb ik (on)regelmatig contact, maar ze houden me op de hoogte van wat ze doen.
De oudste 2 net iets onregelmatiger dan hun broer, maar dat geeft niet.
Ze leven hun eigen leven, doen dat goed, en ik ben trots op dat ze dat doen.

En ineens, mis ik ze.Zonder aanleiding zou ik willen dat ze vandaag alle 3 thuis waren. Even maar, zou leuk zijn. even het cluppie compleet.

Of dat ik naar buiten zou kijken en mijn oudste onverwacht aan zou zien komen lopen. Zo deed hij het vroeger altijd, toen hij nog in Nederland was. Zomaar ineens stond ie voor mijn neus. Soms voor een paar uur, en dan ging ie weer naar elders.

Maar ja, kleine kindjes worden groot, en leven hun eigen leven. Van het middelpunt van hun universum, verwordt je als ouder, een randfiguur. Dat ligt zo in de aard der dingen.

Tandarts

Gisteren hield ik het niet meer. De tandarts gebeld, waar ik gelukkig gelijk terecht kon.
Hij verdoofde de kies, vulde ondertussen een ander, en helaas, de kies was wel een beetje muf, maar niet verdoofd. Ik voelde alles nog.
Het leek te tandarts niet verstandig nog meer te proberen, paracetemol slikken, in grote hoeveelheden, en hopen dat het verminderd. Afspraak staat voorals nog op 23 maart. Als de pijn zo erg blijft, gaan we terug naar de tandarts, en laten we er een spoed afspraak van maken.
Alleen, als de zwelling zo groot is, en er een ontsteking onder zit, kan de kaakchirurg ook niets.

Nou lijkt de pijn een miniscuul klein beetje beter te zijn, maar dat kan ook komen aan de grote hoeveelheden paracetemol die ik slik.

En ja, ik weet het, er zijn heel veel andere en betere pijnstillers, alleen ik reageer allergisch op aspirine, en dat zit in al die andere middelen.

Kiespijn

In de zomer van 2005 had ik een wortelpunt ontsteking aan een kies in de linkerkant van mijn mond. Ik herkende de pijn gelijk, want een paar maanden daarvoor had ik hetzelfde gehad aan een kies er precies tegenover aan de rechterkant van mijn mond.
Tandarts zag geen andere keus dan een wortelbehandeling te doen. Een die nooit volledig werkte, de behandeling was hell, en ondanks verdoving bijzonder pijnlijk.

Na de behandeling bleef er een beetje ontsteking zitten, en dat moest vanzelf genezen werd er gezegd. Nou niet dus, die bleef, en als ik er bij de tandarts over klaagde, moest het vanzelf genezen.
Vanaf dat moment heb ik altijd pijn in mijn mond, Of de linkerontsteking, of de rechter ontsteking speelde op, en zorgde voor pijn in de mond. In de zomer van 2008, toen ik zwanger was van Cecilia, speelde de kies aan de rechterzijde zo op, dat er gesproken werd over verwijderen (graaag) maar dat mocht niet vanwege de zwangerschap.

November 2008 brak de kies aan de linkerkant af, bijna tot de wortel. Het deed geen pijn, maar ik dacht HOERA, NU gaat die kies er uit, maar nee, de tandarts dacht hem te kunnen redden.

In augustus 2009 is besloten de kies toch te verwijderen, samen met de andere aan de rechterkant. Omdat ze zo symetrisch zitten, kan er dan, na een jaar ofzo, een brug gemaakt worden. De kies aan de rechterkant liet zich zonder problemen verwijderen. De kies aan de linkerkant wilde niet, de zenuw zit te diep, en de tandarts kan dat niet verdoven. Ik werd doorgestuurd naar de kaakchirurg, maar haast had het niet.
Na een halfslachtige poging van mij om een afspraak bij de kaakchirurg te krijgen, wat niet lukte, heb ik het gelaten, kwam later wel eens.
Vooral ook, omdat ik niet zelfstandig naar het Gemini kan. Ruurd of iemand anders, zal me moeten rijden. Het was makkelijker om het uit te stellen.

De laatste week doet de kies zeer. Heel erg zeer. Is het de ontsteking eronder? Is het de kies zelf? Ik heb geen idee, maar het afspraak maken bij de kaakchirurg werd ineens belangrijk. Weer lukte het niet. Via de computer kan ik het niet, dan moet je windows gebruiken en dat doe ik niet.
En bellen lukte niet, als ik tijd had waren ze niet bereikbaar. Ruurd heeft gisteren via de computer (met behulp van VMware) een afspraak weten te maken, op 23 maart. Dat scheelt een vrije dag voor hem. Dan moet ie zelf ook naar de reumatoloog. Tot die tijd loop ik op paracetemol.

Valentijnsdag.

Lea en ik waren vroeg op, en gingen samen beneden een film kijken. Lea koos voor de Kattenprins van K3. Die hebben we net nieuw, en pas 1 keer gekeken. Samen keken we hem nog een keer. De kinderen hier vinden het heerlijk om films zovaak te kijken dat ze hem uit hun hoofd kennen (en ik ook)
Eigenlijk herken ik dat wel, wij deden dat vroeger thuis ook, maar dan met grammofoonplaten. Mijn jongste broer kon en kan hele grammofoonplaten uit zijn hoofd reciteren.

Ik wilde eigenlijk gaan scrappen, maar kon de flow niet vinden. Dat is een beetje balen, ik wilde een leuk boekje voor Ruurd maken, een Bragbook, voor Valentijn, maar de printer wilde niet wat ik wilde, dus geen foto's. Scrappen zonder foto's is een beetje lastig, al kan het wel. Maar weer niet voor een Bragbook.

Ruurd bleek verschrikkelijke pijn in zijn rug te hebben. Als gevolg van onze roadtrip? Zat het er al aan te komen? Geen idee, het is gerelateerd aan zijn reuma, en mega vervelend, en vooral pijnlijk.

Na de eerste film zijn Lea en Rafael begonnen met het opruimen van hun kamer. Dat stond al op het programma, maar doordat Ruurd uitviel, is het niet handig voor mij om daar aan de gang te gaan. Ik loop beroerd, en dus moet Ruurd dan wel extra lopen, maar vooral ook op Cecilia passen. Met zijn rug zo beroerd, is dat niet een goed plan. Maar Lea en Rafael hebben zich goed geweerd, en al is het niet af, ze hebben echt heel goed werk verricht.

Savonds wilde Lea heeel erg graag chinees eten. Ik twijfelde, halen en dan lopend, leek me niet handig, maar Ruben en Joshua wisten me te overtuigen dat het echt wel zou lukken, en zij zijn, gezamelijk, gaan halen. Ze hebben goed inkopen gedaan, niet te veel, en er was bijna niets over. Knap van ze.

Een goede dag toch? Rustig, gezellig, warm, en knus, andere woorden heb ik er niet voor. Waarom er dan juist vandaag ( en vannacht) zoveel oud zeer om te hoek kwam kijken???

Roadtrip.

Gisteren was het weer zover. Ruurd en ik gaan een dagje uit,Samen met Cecilia.
Ik heb op Internet een geweldige alfabet set gescoord en die gaan we ophalen. Beverwijk is niet zo ver weg dat het niet te doen is.

Boot van 11 uur, en rond half 1 zijn we in Beverwijk, bij de Verkoopwinkel. Dat is een adresje om te onthouden. Een Kringloopwinkel, maar dan geordend, en met de meest gave curiosa.
We brengen er een genoeglijk uurtje rond. Zien de meest gave dingen, en dingen waarvan we ons afvragen wat iemand DAAAR nou mee zou willen doen.
We zoeken nog naar goede stoelen voor bij onze tafels, maar zien niets wat we willen hebben. Na een uur besluiten we dat we weer gaan. Dus rekenen we het alfabet af, en gaan weer op pad.
Dit adres zit nu wel in onze computer, en we zullen zeker terug komen.

Omdat we er toch dicht in de buurt zijn, rijden we langs Zwanenburg, waar een van de leukste scrapwinkels zit die ik ken. ScrapArt.
Ik wil al een tijdje eens door papier kijken, op internet is dat toch anders. Dat doe ik dus. Ook koop ik wat glimmermist, wat ook al tijden op mijn lijstje stond. En (hoe kan het anders) alfabetten. Stickers deze ronde. De enige stickers die ik gebruik.
Cecilia vermaakt zich kostelijk met het voor dat doel neergezette speelgoed. Ze hebben de zelfde speelgoedkast als ik in de westwing heb, dus ze weet hoe het werkt.
Ze vermaakte ook de aanwezige gasten in de winkel, er was een crop bezig, dus het was behoorlijk druk. Alle dames weer jaloers op mijn vent, die zelf de winkel in ging, en papier ging scoren voor mij. Die bij de inktpads blijft staan en vraagt of ik daar nog eea van nodig heb. Geweldig toch?

Als we klaar zijn stelt Ruurd voor dat we via de binnenwegen terug naar huis zullen rijden. Ik vind het een goed plan, en dus vertrekken we richting Uitgeest. Onderweg nog even koelvloeistof gekocht voor Yolanda, en brood voor ons.
Dan rijden we van Uitgeest richting Bergen. En dan gaan we 'zwerven', we nemen een afslag die we niet kennen, en daar blijkt dat we niet verder kunnen in de richting die we wilden, maar wel naar rechts. We komen op een dijkje terecht, links en rechts een sloot. Ook best wel spannend om op te rijden met de grote auto van ons.
Maar de omgeving is geweldig, Cecilia slaapt (zoals altijd in de auto) en wij genieten, van de rit, van elkaars gezelschap, van het zwerven.

We zwerven via Bergen, Schoorl, Callantsoog terug naar Den Helder Ruurd wil nog bij de uitkijkpost stoppen om over de zee te kijken. Dat doen we ook even ,maar dan beginnen mijn 'texel' genen op te spelen. Ik wil naar de boot, ik wil naar huis.
Dus rijden we naar de boot, en wachten daar een half uur tot de boot aankomt. Dat is dan weer niet erg.

Thuis gekomen nemen we eerst allebei een heel heet bad, want hoe lekker het ook is om rond te toeren met Yolanda, comfortable in de zin van warm is het niet. verre van dat. We zijn allebei verkleumd.
Cecilia niet, die zat in de auto, met dikke jas, en helemaal ingepakt in dekens. Die heeft het geen seconde koud gehad.
Zij wil ook niet gelijk in bed, ze wil spelen, klimmen en rennen. Gelukkig kan dat thuis in de westwing, onder het toeziend oog van 2 grote broers.

Maar het was het waard. Zo een leuke dag op deze manier.

Schattigheidskaart

Cecilia heeft de schattigheidskaart ontdekt.
Ze was natuurlijk altijd al schattig, en lief, en en . Maar nu heeft ze sindskort ontdekt hoe ze daarmee kan spelen.
Ze doet haar hoofd een beetje scheef, doet haar toch al grote ronde ogen een beetje verder open, en kijkt je verbaasd, en vooral heel lief aan. Om eea kracht bij te zetten uit ze ook nog een verbaasd geluidje.
Iedereen smelt ervoor.



Maar soms gaat het mis, als je tegenspeler slechts 2 jaar ouder is en gewoon ZELF op het hobbelpaard wil zitten.

Ab Circle Pro

Van de zomer heb ik hem aangeschaft, de Ab Circle Pro. Het leek me het middel om goed te kunnen bewegen en trainen, vooral mijn beenspieren, zonder dat ik mijn enkel overbelast.

Af en toe ging ik er op, en dat was altijd wel prettig maar ik had er net niet de goede plek voor, en in mijn volle leven was het lastig om een trainings moment te vinden.

Twee weken geleden was ik het ineens ZAT, met hoofdletters. Dat lijf dat niet wil, en meer en meer uit weke dele leek te bestaan. Daar moest wat aan gedaan worden.
Behalve lijnen, wat ik al tijden doe, moet er meer. Er zal bewogen moeten worden.

Dus de Ab Circle Pro een nieuwe plek gegeven, en iedereen geinstrueerd dat het voor mij heel erg belangrijk is dat ik er elke dag op train. Op een normaal tijdstip. Want helemaal geruisloos is het oefenen niet.

Dat hou ik nu 2 weken vol, en het resultaat begint zichtbaar te worden.
Niet alleen dat mijn broek nu afzakt, en ik bijna een maatje kleiner kan. Maar ook omdat mijn spieren zich lijken te herstellen, mijn conditie beter wordt, en ik me over de hele lijn beter voel.
Met dit programma ga ik nog maar even door. In ieder geval tot 11 maart, dan moet ik naar de arts in het AMC, en ik wil dan in zo goed mogelijke conditie zijn.
Doelen moeten haalbaar zijn toch?

WMO

Als ik dan toch bezig ben, doe ik er gelijk maar een paar.

Omdat Ruben zijn arm heeft gebroken, loopt het systeem hier een beetje vast. De kinderen gaan nu zelfstandig naar school. Ik ben er niet echt blij mee. Lea kan het natuurlijk wel, maar Rafael moet mee. Er is even niemand anders. Mantelzorg is een beetje uitgeput na 16 maanden.
Tijd dus om de WMO in te schakelen.

Tijdens het telefoongesprek waarin ik uitleg dat mijn situatie erg veranderd is sinds de zomer valt me al op dat het feit dat Ruurd er gewoon niet is overdag (van 6.30 tot 19.10 is hij afwezig) voor de WMO geen verschil maakt. Hij kan gewoon mantelzorg verrichten.
Zijn reuma heeft een kleine invloed. Vreemd genoeg maakt zijn graad van reuma weer geen verschil omdat hij een betaalde baan heeft. Raar systeem.
Ze kunnen 3,5 uur per week aan huishoudelijk werk bieden, speciaal voor het zware werk. Als ik meld dat ik daar niets aan heb, dat ik hulp nodig heb bij het naar schoolbrengen en halen van mijn zoon van 6, en het boodschappen doen, omdat ik dat niet kan. Valt ze stil. Dat moet overlegd worden.

Ik hoor een ruime week niets. Dan op een middag tegen 5 gaat de telefoon. De WMO kan niets met deze aanvraag, maar ik moet het steunpunt mantelzorg maar eens bellen. Dan zullen die kijken wat ze kunnen doen( lees, dan zullen die kijken wat mijn mantelzorgers kunnen doen)

Over mijn verzoek om een door mij te bedienen vervoermiddel (scootmobiel oid) hebben ze het niet ens meer. We worstelen nog even door, ik hoop maar dat de prof in het AMC een toverstokje bij zich heeft op 11 maart.

Bloggen

Is het echt al een week geleden dat ik geblogd heb? Pff, zo snel gaat de tijd.

Vandaag ben ik vrij (het oppaskindje is ziek) en dus heb ik overdag tijd. Meestal ben ik overdag aan het werk, en in de west wing. Wel tijd voor een filmpje kijken ondertussen, of een twitter of mail cyberspace in te sturen, maar niet om me goed te concentreren op een blog.
Ben ik klaar met werken moet ik koken, opruimen, schoonmaken, kinderen naar bed, en dan heb ik het meestal wel gehad voor die dag.
Soms mail ik nog wat, maar meestal dat niet eens.

Het is niet dat ik niets meemaak. Voornamelijk leuke dingen trouwens.

Zoals jullie weten bestel ik regelmatig stempels in Amerika. Eerder kwamen die in een doos, lekker makkelijk daar kon veel in. Maar de regels in Amerika zijn veranderd, bij een doos voor internationale verzending moet er exact opstaan wat er in zit, op straffe van een grote geldboete. Dus komen de bestellingen tegenwoordig in een enveloppe. Mijn januaribestelling waren 2 enveloppen. De eerste kwam vorige week dinsdag aan. Normaliter komt de tweede dan de dag daarna, of nog een dag later.Maar woensdag geen pakje voor mij.
sAvonds kreeg ik een mailtje van de verkoopster in Amerika. Per ongeluk was de sticker van een ander adres op mijn pakje terecht gekomen. Het was in goede staat aangekomen, bij iemand anders.
Tja, wat doe ik dan? Ik schiet in de lach. Als het goed is, is het inmiddels weer gepost, en kan ik het vandaag of morgen verwachten.

Als dat nou het spannendste is wat ik kan bedenken op dit moment. Dan leef ik een heel erg saai leven. Wat heerlijk is dat. Dat is al zooo lang geleden dat mijn leven saai was :D. Ik geniet er maar even van.

De ochtend na het feest............

Dat was me een weekeindje wel. 2 kinderfeestjes in 2 dagen. Zeer geslaagd, maar ik ben gesloopt :D.

Een tijdje geleden dacht ik, hoe komt het toch dat we nooit aan kinderfeestjes toekomen?? We lijken daar wel geen tijd voor te hebben.
Na enig nadenken kwam ik tot de conclusie dat het komt door de bezoekregeling. De kinderen gaan elke zaterdag naar hun vader. De ene week al op vrijdagavond, de andere week pas op zaterdagochtend. Op die dag doe ik meestal achterstallig huishoudelijk werk, en de weekboodschappen. Op zondag is dan voor de kinderen en de noodzakelijke rustdag voor ons allemaal.

Ik besloot dus de kinderen een weekeind thuis te houden, in overleg met hun vader, en in dat weekeinde beide kinderfeestjes te organiseren.

Zaterdag was Rafael aan de beurt. 2 meisjes en 3 jongens had hij uitgenodigd. Ze kwamen om 14.30, en na het gebruikelijke gestoei bij binnenkomst, werden de cadeautjes uitgedeeld. Daarna gingen ze cakejes versieren. Er ging gejuich op bij het idee, maar of er nou zoveel gegetenn werd???
Ik was van plan om zelf cake te bakken, maar heb uiteindelijk gekozen voor cupcakes van Euroshopper, errug lekker en makkelijk.
Daarna ging de hele meute naar het Speelparadijs in de Cocksdorp. Ik, Joshua, en Lea bleven thuis, wij pasten niet meer in de auto :D. Ruben en Shirley gingen met Ruurd mee. Ruurd smste me even later, "Alles van 16 jaar en jonger in de ballenbak, ik aan de koffie"
Goed geregeld dus.
Die tijd gaf mij even ruimte om de westwing op te ruimen, er ff een dweil doorheen te slaan, en Cecilia aandacht te geven. Die lief en schattig, toch wel erg verkouden was.

Bij terugkomst gingen de kinderen film kijken, en chips eten. Dat is hier toch wel het ultieme feestgevoel, thuisbioscoop noemen we dat altijd, en doen we zo eens in de maand. Feest dus. Ze keken Despareaux, op verzoek van Rafael.
Ruurd verzorgde ondertussen het eten.HEEEL traditioneel, Kip, Patat en Appelmoes, met ijs toe.

Na het eten brengen we met ons twee, de hele meute weer naar huis. Omdat er eentje helemaal naar de Koog moet, wordt het een uitgebreid rondje over het eiland.

Thuis gekomen hebben de jongens, onderleiding van Shirley alles opgeruimd, en is Cecilia schoon en in pyama.

Na een onrustige nacht, Cecilia is nu echt ziek, ben ik redelijk op tijd op. Voor Lea zou ik een taart maken. Ze kiest voor een sinaasappelcake. Die wonderbaarlijk goed lukt, en erg lekker is.
De kinderen komen om 14.00. Op verzoek van Lea gaan we eerst cadeautjes verstoppen en daarna pas cake eten.
Ondertussen proberen wij van elk kind een mooie portret foto te maken. Na de cake nog een groepsfoto maken. Uiteindelijk, ondanks de kou, toch buiten op het huisje in de speeltuin.

Als ze weer binnenkomen heb ik ondertussen een blauw kleed op tafel gelegd, en de tas met spul uit de garage gehaald. Ze krijgen allemaal een canvas van 30x30 (gescoord bij de Action, heerlijk spul vind ik hetzelf) en mogen ze een achtergrond verven. Grappig om te zien wat iedereen als achtergrond bestempeld. De een maakt de achtergrond gewoon rood, en is dus zo klaar, de ander laat alle kleuren blauw zien. L en A schilderen een achtergrond met gras, zon en lucht.
Ruben en Ruud regelen intussen de foto's.
Als ze klaar zijn met schilderen, ruimen we de schilder boel op, en mogen ze hun naam snijden met de Cricut. Lea kent het al, maar voor de andere kinderen is het een soort tovermachine. Heel gaaf vinden ze het, zonder uitzondering. Daarna schilderen ze hun naam, en tot slot de foto's en naam op het canvas geplakt, en versierd met strikjes, en stickers. Ik had nog meer, maar ze hebben meer niet nodig.
De resultaten zijn allemaal anders, maar allemaal mooi.

Dan mogen ze film kijken, Mama Mia. Vooral goed voor veel muziek, en een flinterdun verhaaltje. Na wat opstart problemen geloof ik dat ze het allemaal leuk vonden.
De film maakt het voor mij, Ruurd, Shirley en Joshua mogelijk om de westwing op te ruimen, en in te richten voor de gourmet. Natuurlijk hadden we te veel, maar iedereen heeft lol, en er is goed gegeten. Als ze klaar zijn met eten, mogen ze de film af kijken en krijgen ze nog een ijsje met chocoladesaus (zelfgemaakt en nog warm)

Dan hijsen we de hele meute in de landrover, en begint het thuisbrengen. Als de eerste uitstapt, zegt Lea : " Ik had me zo verheugd op een rondje over het eiland" En natuurlijk is Ruurd goed genoeg om dat te honoreren, dus gaan we over oudeschild naar de volgende, en dan naar de burg, waarna er nog 2 over zijn, Lea en Merel, het buurmeisje. Een rondje, vraagt Ruurd? Gejuich vanuit de achterbank. Niet naar huis dus, maar naar de hogeberg, en daar toeren. Helemaal tevreden komen we bij het buurhuis aan. En dan naar huis, via een omweg besluit Ruurd, een rondje voor Lea:D.

Lea is helemaal hyper als we thuis zijn. Dit was een geweldige verjaardag.

Voor nu zit het er op, volgende week nog een nachtfeestje van Joshua. Maar behalve er zijn, hoeven we daar niet veel aan te doen. Dat kunnen de jongens heel goed zelf regelen.
Ik ben gelukkig vrij vandaag, kan ik ff bijtrekken, en wat achterstallig huishoudelijk werk doen. En vooral met Cecilia knuffelen, die is ziek en beroerd, en mag ook verwend worden.
En ja, er zijn foto's, veeel foto's, maar niet in mijn computer. Ik zal Ruurd vragen een fotoblog te maken vanavond.