Missen

Das raar.
Mijn kinderen wonen verspreid door het land, dwz de oudste 3. De oudste woont zelfs in Praag, nog even, dan verhuist hij naar Italie om zich daar verder het kookvak eigen te maken.
Met alle 3 heb ik (on)regelmatig contact, maar ze houden me op de hoogte van wat ze doen.
De oudste 2 net iets onregelmatiger dan hun broer, maar dat geeft niet.
Ze leven hun eigen leven, doen dat goed, en ik ben trots op dat ze dat doen.

En ineens, mis ik ze.Zonder aanleiding zou ik willen dat ze vandaag alle 3 thuis waren. Even maar, zou leuk zijn. even het cluppie compleet.

Of dat ik naar buiten zou kijken en mijn oudste onverwacht aan zou zien komen lopen. Zo deed hij het vroeger altijd, toen hij nog in Nederland was. Zomaar ineens stond ie voor mijn neus. Soms voor een paar uur, en dan ging ie weer naar elders.

Maar ja, kleine kindjes worden groot, en leven hun eigen leven. Van het middelpunt van hun universum, verwordt je als ouder, een randfiguur. Dat ligt zo in de aard der dingen.