Shoppen

Gisteren een heel erg gave dag gehad. Al begon het minder.
Om half 9 zaten we al op de fiets om bijna 7 km af te leggen naar het zwembad waar Joshua moest afzwemmen. Het wind was hard, en helaas, wind mee naar het zwembad toe. Helaas ja, want dan vlieg je heen, en worstel je terug. Andersom is beter. Zeker voor Joshua die eerst een kleine 40 min hard moest zwemmen, en toen hard terug moest trappen. Natuurlijk heeft hij het zwemdiploma gehaald. En ja, het staat ook op de foto, maar analoog.

Ik had een afspraak om met mijn zus te gaan winkelen, maar die was vrijdagmiddag boos weggelopen, en het was op dat moment nog onduidelijk of we wel zouden gaan. Ik had half en half het plan om dan alleen te gaan, maar ik moet ook nog wat voor school doen, achter de naaimachine, wat niet kan als de kinderen om me heen zijn, dus ik twijfelde nog tussen die twee dingen. Onderweg terug kwamen we tante Rachel tegen, en die meldde gelijk dat ze de boot van 12 uur moest hebben, dus gingen we samen naar den Helder.

Ophalen van de kinderen was net zo pijnlijk als altijd, maar ik begin te wennen aan die pijn. Eerder belde ik wel iemand, als de pijn te erg was. En het was erg gisteren, vooral na alle herrie en heibel van afgelopen week door de email. Waarschijnlijk wordt ook dat wel minder, als we beiden aan de nieuwe situatie gewend zijn, en ook accepteren. Wat vreemd genoeg bij de andere partij minder het geval is dan bij mij.

Toen snel douchen, koffie drinken en toen was het al weer tijd om naar de bus te gaan. Op de boot al zat de stemming er goed in,. en bleven we lachen. Gek zo'n zus, ik ken haar al zo lang, en soms is het spitsroeden lopen met haar, maar als ze in goede doen is, is ze gewoon geweldig gezelschap. Vrolijk, intelligent, kunstzinnig, en vooral vol humor.
We hebben lekker bij V&D gelunched, samen 1 gebakje, en 1 broodje, en toen hadden we ruim voldoende. Zeker na de warme chocolademelk met slagroom.
Toen op jacht naar cadeautjes. En geslaagd. Wonderwel goed geslaagd voor een nieuwe pop voor mijn jongste dochter. Die heeeeel graag een pop wilde hebben die huilt. Een heel mooie gevonden in een winkel die heel dure poppen verkoopt, waar ik als poppenliefhebber toch wel verliefd op wordt, een mooie (merk) pop gevonden, die net zo duur was als de goedkope versie in een andere winkel. Deze pop kan tandjes laten groeien:o))) Want een kunstje moest de pop kunnen. Ooit koop ik een Götz pop, maar dan moet ik eerst veel geld hebben.
Onderweg terug zei ik tegen mijn zus, ik vrees alleen dat ik een nieuwe garderobe moet maken voor deze pop, want ze heeft een andere maat dan de poppen die ze al heeft. Waarop zuslief me aankeek, en zei, dat vrees je helemaal niet, dat hoop je:o)) En gelijk heeft ze. Ik heb al zitten speuren naar leuke stofjes voor deze pop.

Maar ook voor de Sint goed geslaagd. Heerlijke onzincadeautjes voor de kinderen. Voor mijn zus een pracht van een bakvorm, die ze graag wilde hebben. Ja helaas was ze erbij, en weet ze dus wat er komt, maar dat geeft niet, ik verzin nog wel iets dat ze niet weet, en graag wil hebben. Ik ken haar goed genoeg om iets te vinden wat ze zelf nog niet bedacht heeft dat ze wil hebben:o)) Energie en tijd ontbreekt om nog een mooie olifant voor haar te maken, anders deed ik dat.
Voor Ilja een geweldig onzin cadeau gescoord, en voor Mascha ook een mooi iets. Maar dat zet ik hier niet neer, ze mochten mijn blog ook eens lezen. Ik verheug me wel al op Ilja zijn reactie als hij zijn cadeau uitpakt. Dat is toch de helft van de lol.

En last but not least, een geweldige spijkerbroek gescoord bij Scapino. Tot mijn verbazing en vreugde een maat 38 die gewoon goed zit, nergens te strak.Eindelijk weer een gewone, houd ik mijn andere voor mijn werk, die zit heerlijk als ik moet werken, maar ik heb liever een aparte werkbroek, op een of andere manier voelt dat prettiger. Moet ik wel weer werk vinden.
Doet me er aan denken dat ik voor de hele volgende week, smorgens een auto en oppas moet regelen, want ik heb weer een client in de Cocksdorp. Wel leuk, deze mensen heb ik eerder in zorg gehad, en die willen, nu ze weer op Texel op vakantie zijn, weer mijn hulp. Dat is een lekker gevoel.

Ik zit wel weer lekker in mijn vel. Nu de rest nog. Maandag maar weer eens steggelen met de verschillende uitzendbureau's. Er moet toch ergens werk zijn voor iemand die zo werkwillend is als ik.

Nieuwe tradities

Elk jaar, in de weken voor 5 december, zongen we, met ons hele gezin, voor de open haard, met de gitaar.
Voor dit jaar had ik een zus gevraagd om het zingen op de piano te begeleiden, maar helaas dat lukt niet.
Dus hebben we vanavond gezocht naar een nieuwe traditie, en na enige aanloop moeilijkheden, hebben we die gevonden.
Ik speel geen gitaar, en ook geen piano, dus begeleiden is niet mogelijk. We hebben vanavond eerst gewoon gezongen, zonder begeleiding. En toen hebben we een sinterklaas disco gemaakt. Was heeel gaaf, en heel vrolijk.Wat ik wel ff kon gebruiken.
Morgen weer..... Hopelijk kan Sinterklaas het ook waarderen, maar dat lees ik morgen ochtend wel in de pietenbrief, die gelukkig ook dit jaar elke keer bezorgt wordt.

House for sale deel 3

Het begint nu echt heeel erg spannend te worden.
Afgelopen week, woensdagochtend, kwam er weer iemand kijken naar het huis. Deze kijkster bleef heel lang met de makelaar boven, colang dat ik er nerveus van werd.
Bij het weggaan zei ze dat het een heeel warm en gezellig huis was, een echt kinderhuis. Ze wilde me daarme complimenteren. Geen idee hoe ik dat moet interpreteren..
Maar, inmiddels is er een vervolg aan. Deze kijkster wil terug komen, dus komt woensdag weer kijken, nu samen met haar man.
Toch maar eens beginnen met dat bedrijfsplan, want dat kan ineens nodig zijn binnenkort.

Bij effecten

Gisteren kwam Mascha terug van voetbal met de nare mededeling dat Oom S. is overleden, vrijdagavond.
Oom S. is een oom van mijn ex, maar ik kende hem goed. Elk jaar hadden we met de familie van ex, een familieweekeinde. Ik paste goed in de familie, en had met veel een goed en leuk contact. Vooral met 2 dochters van Oom S, en ook met Oom S. en Tante E. zelf.
Helaas, de verhoudingen met ex zijn dusdanig verstoord dat ik niet op de begrafenis kan verschijnen. En dat vind ik bijzonder pijnlijk.
Een lief briefje, en mooie kaart is alles wat ik kan doen, en zal doen. Ik hoop wel dat ik straks een overlijdingsbericht in de bus krijg. Ben er helemaal verdrietig en naar van.
Ongewenste, onbedachte en overwachte bij effecten van een toch al heel nare scheiding.

Hij is er!!!

Gelukkig is het prachtig weer vandaag, zonnig, en niet echt koud. We vertrokken om half 12 naar Oudeschild om daar de Sint in te halen. Tot grote vreugde van Rafaël kunnen we de fietsen parkeren naast de 'feestauto' wat hij nog een tijd aan iedereen weet te vertellen.
We zijn nog op tijd en vinden een plekje vooraan bij het hek. Lea is helemaal gelukkig want haar beste vriendinnetje is er ook, en komt bij ons staan. En dan begint het grote wachten.
Gelukkig is er muziek, en natuurlijk zingen we alle liedjes uit volle borst mee. Heerlijk die gespannen verwachting.
Dan komt de spreekstalmeester van SintNicolaas op Texel, hij zingt mee, en verteld dat de boot van Sinterklaas averij heeft, maar dat de reddingsmaatschappij hun best zal doen Sinterklaas te redden en de boot binnen te loodsen. We zingen hard nog een paar liedjes, zo hard dat Sinterklaas dat op de boot kan horen.
Ineens is er een reddingsboot met Pieten. Die ook gelijk weer vertrekken, dat maakt het geheel nog spannender. Rafaël klemt zich aan me vast, en ziet steeds witter de spanning is van zijn gezichtje te scheppen. Hij wil ook niet meer bij Tante op de arm, alleen bij Moemi. Als ik op enig moment opmerk dat hij wat zwaar begint te worden, zegt hij: dat geeft niet.

Maar dan het grote moment, de boot met pieten, en ook Sinterklaas vaart de haven binnen. Sint komt van de boot, de pieten doen rondjes met pepernoten. Het bekende ritueel, heerlijk bekend, en heerlijk feestelijk. Zo ik nog niet in de stemming was, ben ik dat nu helemaal. We krijgen handen vol pepernoten, pieten maken rare carpriolen om over het hek te komen, precies bij ons. Uiteindelijk komt ook Sinterklaas langs, om een handje te geven. En zowaar, Rafaël durft zijn hand uit te steken, en krijgt een hand van Sinterklaas.

Wind tegen terug, wel een hele trap voor Lea, die het dapper vol houdt. Rafaël is bek af, en ligt bij thuiskomst gelijk op de bank te slapen. Even een ander kind bereid vinden op te passen, want het feest gaat op de groene plaats nog ff door,en ook dat wil ik meemaken natuurlijk.
Het is weer van start gegaan, het leukste feest van het jaar. En ook dit jaar wordt het een geweldig feest!!!

Helaas heb ik nog steeds geen digitale camera, voor foto's verwijs ik naar site van Sinterklaas op Texel.
Vanaf morgen in de lucht.

Blij

Heb even geaarzeld of ik hier een blogje van zou maken, maar ik ben nu zo blij, dat ik het toch maar doe.

Om allerlei redenen heb ik geen recht op bijstand, huursubsidie, enzovoort enzovoort. Doordat ik spaargeld heb, red ik het allemaal nog, maar het spaargeld is inmiddels niet meer de helft van wat het was een half jaar geleden. En de situatie begint nijpend te worden.
Doordat ik het er met een vriendin over had, heb ik de voorwaarden voor de plaatselijke voedselbank maar eens opgevraagd, en tot mijn schrik blijk ik per direct recht te hebben op hulp.
Zo direct zelfs, dat ik voor 2 dagen een maaltijd kreeg aangereikt vandaag.
En wat zij 2 dagen noemen is voor mij wel 4 dagen, want zulke grote eters heb ik niet. Bovendien zaten er dingen bij als Tahoe en sojagehakt, wat ik als zeeer grote luxe ervaar, dat schap loop ik altijd gelijk voorbij bij het boodschappen doen, want dat is zo duur.
Ik ben zo blij. Eindelijk ff een klein lichtje, al ben ik niet blij dat het moet. Ga weer verder en nog actiever op zoek naar werk dat ik kan combineren met mijn gezin.

Nog een engel is er, mijn zus, die van de week kwam met aardappels, uien en andere groenten uit eigen tuin, maar ook bloem, meel, en thee. Ineens heb ik een koelkast die vol zit, en eten genoeg.
Het maakt dat de lethargie die zich van mij meester begon te maken weer oplost, en ik weer energie krijg om door te zetten, en oplossingen te vinden voor het steeds nijpender wordende probleem, de financieën. Ik laat me er (toch) niet onder krijgen.

Open

De kast is open, ik kan er weer dingen in zetten, en uitpakken.
Zonder sleutel helaas. Uiteindelijk was Ilja het zat, en hij heeft uren zitten prutsen om de pinnen uit de scharnieren te krijgen. Maar het is gelukt, zonder al te veel schade.
Nu toch maar een slot monteren, en de deur er weer in.

Bureaucratie

Vorige week valt er een rekening voor de schoolkosten ROC op de mat. Die had ik even laten liggen tot er weer wat gestort zou worden. Gisteren had de docent gezegd dat er een mogelijkheid was tot het in termijnen betalen. Daar dus maar eens achter heen gebeld.

Na wat doorverbinden, want gelijk het goede loket is natuurlijk ook moeilijk, blijkt dat het inderdaad mogelijk is in termijnen te betalen, wel in 2 termijnen.
Nou, erg veel schiet ik daar niet mee op, had er liever 4 gehad, maar goed okay dan. Ik wil al vragen om het formulier op te sturen, als de mevrouw aan de telefoon meld, dat het twee termijnen zijn die bijna direct na elkaar afgeschreven worden, er zit, volgens haar zeggen, nauwelijks een maand tussen. Bovendien komen er 10 euro aan administratiekosten bij.
Dat gaat me te ver, dus zal ik de nota toch nog maar even laten liggen, en maar weeeer het spaargeld aanspreken, nu kan het nog, het begint aardig te slinken........

Oud verdriet....

Ik kan natuurlijk een blogje schrijven over hoe ik me nu voel, maar het wordt veeeel beter weergegeven door een mooie tekst, van Acda en de Munnik (hoe kan het ook anders, zouden mijn kinderen zeggen, die gek worden van mijn muziek keuze, vooal omdat die bij tijden beperkt is)

Oud Verdriet

Ik kom pas als je liggen gaat
Je klaar bent voor de nacht
Ik kom in beelden, in fragmenten
Hard, ineens en onverwacht

Ik kom terwijl je uit het raam kijkt
Van je favoriet cafe
Ik zal er zijn zodra je even denkt
'Ik heb er vrede mee

Als je eens rustig over zee kijkt
En je denkt:"Nu heb ik rust"
Heb ik je onverwachts en zachtjes
keihard op je ziel gekust

Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet

Ik kom het liefste als je luistert
Naar een onverwacht mooi lied
Ik kom pas kijken , weken, maanden
Na het echte groot verdriet

Ik schuil in weggestopte foto's
Iets wat je vindt onder de bank
En echt ik ben niet te verdrinken
Ik schuil het makkelijkst in drank

Ik kom soms midden in het lachen
Dat zó overgaat in huilen
Het zijn precies dezelfde tranen
Die alleen maar van hun namen ruilen

Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet

Maar het liefste kom ik 's nachts
Als je niet slapen kan
Juist dan, juist dan....

Tekst Thomas Acda

Boos

Het komt niet vaak meer voor gelukkig maar vanmiddag heb ik het even gehad. Hele kamer vol lego, en in plaats van opruimen, zoals hen gevraagd wordt, wordt de troep alleen maar erger en mijn irritatie hoger.
Uiteindelijk, na een uur zwoegen is eea bijna klaar, maar beginnen de kinderen te gillen en te doen, en ben ik het zoooo zat, dat ik (nog een keer) uit mijn slof schiet, en het hele spul naar boven verwijs. Met de mededeling dat ik ze wat doe, als het boven een troep wordt....

Joshua pakt zijn gameboy, loopt de kamer uit met de mededeling: Ik vind je leuker als je blij bent.......

En daar kan ik het mee doen. Het werkt wel, want de boze bui is gelijk verdwenen, nu de troep nog (en de sleutel terug)

Sint Maarten

Vanwege Sint Maarten waren de kinderen heerlijk vroeg thuis, al om 3 uur.
Er is een huis vol, want behalve een oppaskindje, zijn ook de twee neefjes op bezoek. Kinderen vinden het heerlijk en in de opmaat tot Sint Maarten (en Sinterklaas) zet ik een bak pepernoten op tafel, die in no time verdwenen is.

Om half 6 is het verzamelen hier. Een oppaskindje wilde graag met ons lopen, en Lea wilde met een vriendinnetje lopen. Lekker volle bak dus. 3 moeders, 1 vader en 6 kinderen.
Even na half 6 vertrekken we. En na de buren blijken de kinderen echte kinderen uit het centrum, want ze gaan van etablisement naar etablisement. De groters weten precies wat je waar krijgt, naar de chinees voor kroepoek, naar die snackbar voor ijs, naar die voor patat, en naar AH voor een zakje snoep.Het gaat de kleintjes te hard, dus besluiten we te splitsen. De twee grote jongens gaan samen met 1 moeder en 1 vader samen door, en de andere 2 moeders met 4 kleintjes. Wij gaan naar Tante, en als we daar geweest zijn willen ze naar de Bioscoop. En gelukkig maar, want al is het van Tante naar de bioscoop nog geen 30 m lopen, we zijn doorweekt als we daar aankomen. Regen, storm, en tot grote schrik van de kinderen ook onweer. We schuilen bij de bioscoop tot de regen ernstig verminderd is, en eenmaal weer buiten, is de stemming eruit. Ze willen naar huis.
De andere moeder en ik proberen het nog, we doen nog een paar huizen aan, maar als we dan langs huis lopen willen ze echt niet meer, en hoe ik ook probeer, met buren en nog een rondje door de straat, het is over en uit, ze willen naar huis.
Verbazingwekkend wat ze in dat uurtje en met die paar huizen hebben opgehaald. Geheel tevreden zijn ze, ze mogen nog snoepen, en spelen met hun allen nog zeker een uur. Heel gezellig.
Joshua houdt het veel langer vol, en komt pas om half 9 thuis, met een tas vol snoep die hij broederlijk deelt met zijn kleine broer en zus. (en met zijn moeder)

In de rij...

Gisterenmiddag nog even snel boodschappen doen. Ik was laat, dus het was heeeel erg druk bij de AH, waar ik altijd mijn boodschappen doe. Niet erg, ik weet de weg, en had niet erg veel nodig, dus toch snel de winkel door, en op naar de kassa.
Nou heb ik de vreemde gewoonte om bij de vaste cassiere te gaan. Er zijn er 3 waar ik voor in de rij ga staan, pas als die er niet is, kies ik de kortste rij.

Dus loop ik, bij het laatste schap waar ik iets hebben moet, naar voren om even te kijken wie er bij welke kassa zit. Op zaterdag zit mijn favoriet er niet, maar M. meestal wel. Zo ook gisteren. Een mevrouw met kinderwagen, samen met haar man, zeggen tegen me dat elke rij even lang is, en dat het niet uit maakt. Ik zeg nog, dat het me daar niet om gaat, maar dat ik even moet kijken wie er bij de kassa zit, die boodschap komt niet over , blijkt later.

M. zit bij kassa 2, dus ik loop even om het schap heen, want dan sta ik recht voor kassa 2, de gebruikelijke opstel route bij AH. In dat schap ga je naar kassa 1 of kassa 2. Ik sta even in de rij, en dan blijkt dat er een tweede rij voor kassa 2 staan, maar schuin vanuit het andere schap. Dat ik dat niet heb gezien toen ik daar stond komt omdat die mevrouw met kinderwagen en haar man, de eerste waren in die rij, er zijn wat mensen achteraan gesloten. Ik laat dus keurig ruimte zodat zij kunnen invoegen, en wil daar achter aan sluiten, ritsen zoals op de snelweg, zeg maar.
Dan ineens bemoeit de vrouw voor het echtpaar zich ermee. Zij zegt, hard, tegen de man van het stel, dat ik in de verkeerde rij sta, en probeer voor te dringen. Ik reageer enigszins verbaasd, dat ik gewoon in de rij sta, en dat zij niet te klagen hebben want dat zij gewoon voor mij aan de beurt zijn.
Zij beginnen heel hard om zich heen te zoeken voor steun, dat ik achter hen stond en om gelopen ben voor tijdwinst.. Ik zeg, Ik loop niet om voor tijdwinst, ik wil bij deze kassa, dus ik ben daar voor recht in de rij gaan staan. Ik snap niet waar u zich druk om maakt, want u bent voor mij aan de beurt, ik doe niet eens een poging voor u te gaan.
Maar ze zijn het er overduidelijk niet mee eens, en blokkeren mij de mogelijkheid de kassa te gebruiken. Mopperen nog even door, en zoeken bijstand bij omstanders, die ze niet krijgen overigens.

Het lukt me om rustig te blijven, en ik blijf stoicijns staan. Inmiddels zijn er achter mij 2 rijen ontstaan, een voor kassa 1 en een voor kassa 2, zoals te doen gebruikelijk op die plek. Ik voeg in bij de rij voor kassa 2, en het probleem is opgelost.
Het ritsen gaat ook achter mij naadloos door. Want er blijven 2 rijen bestaan voor kassa 2.

Kast

In het huis waar ik nu in woon, heb ik een kamer en suite, compleet met suite deuren. Voor die deuren zit, zoals te doen gebruikelijk, een kast, links en rechts. De kast links gebruik ik als administratie kast, en heeft momenteel geen deur. De kast rechts is servieskast en de deur daar sluit met een sleutel.

Gisteren tussen de middag wil ik de tafel dekken, en kom dan tot de ontdekking dat de sleutel weg is. Waarschijnlijk gevallen denk ik nog, en omdat we haast hebben tussen de middag even de borden die, gelukkig, nog in de vaatwasser stonden gebruikt. Konden we iig eten.
Na de lunch de hele kamer op zijn kop gezet maar de sleutel is en blijft weg.
Door drukte in de middag, heb ik niet op tijd de vaatwasser weer aan gezet, en moeten we voor het avondeten borden lenen van de buurvrouw.
savonds heeft Ilja ook nog een keer de kamer op zijn kop gezet, zelfs onder stoelen en banken gekeken, maar nog steeds geen sleutel.
Waarschijnlijk heeft Rafaël de sleutel gevonden en er mee gespeeld, maar HIJ weet niet meer waar hij de sleutel heeft gelaten, en ik heb al op alle plekken waar hij gisteren heeft gespeeld gekeken, zelfs boven.
Het heeft ook wel wat, kamperen in eigen huis.

ff bij praten

Druk en enerverend weekeinde.
Stel je voor, je ontmoet iemand op Internet. Het klikt en via MSN babbel je wat af met z'n tweeen. Dus besluit je elkaar op een rustig moment ook eens in het echie te ontmoeten. Die plan ik natuurlijk op een moment dat er geen kinderen in huis zijn. Van de 5 thuiswonende kinderen zouden er vrijdagavond geen thuis zijn, dus had mijn MSN maatje een kamer gehuurd in de buurt en zouden wij uit eten gaan samen.
Echter, de 3 jongste kinderen wilden perse thuis blijven vrijdag, verandering in plannen. Dan zou hij bij ons komen eten. Ook leuk, minder rustig maar wel leuk. Oudste dochter belde smiddags om te zeggen dat ze ziek was, en ook naar huis kwam. Heel gezellig, dat wel, maar ipv rustig uit eten, wel een andere setting. En om het geheel ter af te maken, had ik een dwingende uitnodiging gekregen van mijn moeder om daar te komen eten, ter gelegenheid van de verjaardag van mijn oudste broer, die in Nederland was ten tijde van zijn verjaardag. Dus je ontmoet iemand voor het eerst irl, en dan gelijk mee naar je moeder. Is een wat zotte situatie.
Na de verjaardag heb ik hem nog ff ingemaakt met Tetris Attack, heerlijk iemand gevonden te hebben waarbij dat lukt, en daarna heb ik hem de deur uit gegooid. Had ik toen MSN maar niet aangezet, dan had ik nog redelijk op tijd in bed gelegen ook:o)))
Zaterdag hadden we wat meer tijd om ook ff met elkaar te praten, maar zaterdag is ook mijn klusjes dag, en die ging gewoon door. Echt een rustig weekeinde was het dus niet, maar zeker voor herhaling vatbaar.

Zondag was al een niet veel rustiger dag.sMorgens naar den Helder, waar ik hoorde dat een van de vrijwilligers een paar weken daarvoor was overleden. Heel erg naar dat ik dat niet op tijd gehoord had, ik was er nu helemaal naar van. Zo een lieve en vrolijke vrouw,en dan zomaar weg. Nou ja, ze was heel ziek, maar toch....
Eigenlijk had ik nog naar een feestje gemoeten, maar dat zag ik smiddags niet meer zitten. Een half uur fietsen, en dan gehaast na een half uur feestje weer terug omdat de buurkinderen te oppas kwamen. Niet erg, wel heel jammer want het was een leuk feestje waar ik veel zin in had.

Vandaag begon rustig, behalve dan dat ik de administratie moest bijwerken, en daar gewoon een broertje dood aan heb. Maar alle spullen uitgezocht, ook van mijnoudste zoon, want zijn postbakje was ook overvol.
Begin van de middag was het gedaan met de rust. Een vriendin kwam melden dat ze door haar makelaar was gebeld en dat hij haar het pand waar ik mijn oog op had laten vallen, te koop had aangeboden. Dus ik heb mijn makelaar maar gebeld, met de mededeling dat het pand nu in de verkoop is, gaat hij er achter aan.
Hij vertelde tevens dat mijn kijker van donderdag, nog niet uitgedacht is. Ze was wel erg weg van mijn huis, dus ik duim me rot. Heb zelfs voor mezelf een kaarsje aangestoken. Zou het allemaal gaan lukken nu??????

Kijker, vervolg

Nou, daar was ze dan. Ik ken haar van school, weet dat ze in dezelfde situatie zit als ik, net gescheiden, en op zoek naar nieuwe woonruimte. Ook bij haar ging het nogal plotseling, al was er geen ander in het spel.
Samen met de makelaar liep ze een rondje in en om het huis. Geen idee wat ze gezegd hebben en wat ze er van vond. Ik heb het huis, en de buurt een beetje aangeprijst, al was dat niet echt nodig, want een goede vriendin van haar, is mijn buurvrouw. Verder geen idee van het resultaat. Ik begreep van de makelaar dat ze al meerdere huizen hebben bekeken samen, en dan leer je een pokerface te bewaren. Maar aan háár zou ik mijn huis wel willen verkopen.
We hebben nog gezamelijk koffie gedronken, en over ditjes en datjes gesproken.
Toen ze weg waren kwam bij mij de terugslag. Het is toch niet niets, je huis te verkopen. Zeker niet als het verplicht vrijwillig gebeurt. Het is een emotioneler gebeuren dan ik had ingeschat van te voren. Iemand die kritisch je huis door loopt. Het huis waar zovele voetstappen van mij in zitten, het huis waar ik zoveel liefde heb gegeven. Een huis is duidelijk meer dan een verzameling stenen. Het is mijn toevluchtsoord, mijn veilige haven. De plek waar mijn kinderen gemaakt en geboren zijn.
En toch... het is een goede beslissing geweest het huis te koop te zetten en er afscheid van te gaan nemen. Ik moet ook daarin opnieuw beginnen, en dat kan hier niet.

Kijker

Straks komt ze, de kijker voor mijn huis, ons huis. En dus moest er gisteren gepoetst worden.
Boven, kasten uitgeruimd, en extra gestofzuigd, maar ook, frontjes weer aan kasten gemonteerd.
Ik had nl alles wat kapot ging, niet gerepareerd in de hoop de taxatiewaarde naar beneden te halen. Nu het huis verkocht gaat worden, is het juist zaak de waarde weer te doen stijgen, dus werd er gisteren geschroefd, geboord, en timmert. Gevolg?! Ik heb weer kastjes met deurtjes in de keuken, de kast in de kinderkamer heeft eindelijk de benodigde latjes, en de andere kast heeft weer de benodigde scharnieren.
De aannemer komt vanmiddag om het kozijn van de openslaande tuindeuren op te meten, en de dakdekker komt even wat pannen recht leggen die er met de storm van gisteren nacht zijn afgewaaid.
Het kan wel, allemaal..

Gewoon

Hier kan het nooit eens 'gewoon' Of zou dat voor mij gewoon zijn?
Gisteren weer zo'n dag. Stof geknipt, en ondanks dat ik op tijd begonnen was, toch op een holletje naar school, waar ik niet eens gewenst was, want Lea ging met een vriendinnetje mee, dus alleen de broodtrommel kwam weer mee naar huis.
De middag verliep nog relatief rustig, alhoewel de jongste er een sport van maakte heel lang en heel hard 'Moeder' te roepen, zodanig dat ik het tegen de tijd dat die naar bed moest echt niet meer kon horen. Maar verder hebben kinderen heerlijk met de duplo gespeeld en ligt de kamer nu vol rails want het was zo mooi geworden, het mocht blijven staan (heerlijk dat ik dat nu gewoon kan doen, zonder commentaar, dagen lego of duplo werken in de kamer)
En ineens gebeurde er vanalles tegelijk. De mevrouw van de Pica typecursus voor Joshua stond op de stoep, het oppas kindje werd op gehaald, en Ilja en ik werden opgehaald om naar een condoleance tegaan.
Aangezien de Picadame niet in mijn agenda stond, was ik die helemaal vergeten. Gelukkig was Mascha bereid de honeurs waar te nemen. Wat mee werkte is dat we inmiddels ervaring hebben met de picacursus, wat uitleg een stuk makkelijker maakte. Het is gelukt, Joshua gaat Pica doen.
De condoleance was iets minder eenvoudig. Duurde, door de grote belangstelling, langer dan verwacht. De vergadering van de avond heb ik maar gelaten voor wat het was. Er moest ook nog was gevouwen worden en opgeruimd.