Voor het eerst, in bijna 2,5 jaar heb ik vanavond................. < tromgeroffel>
een broek aangetrokken, zonder erbij te hoeven gaan zitten.
Ja, het klinkt een beetje simpel, maar kan iemand zich indenken hoe het voelt, om op 1 been te kunnen staan, lang genoeg om een broek aan te trekken? 2 weken geleden wilde het nog niet lukken, en vanavond dus wel, Zou het dan toch goed komen?? Ik durf het bijna niet te geloven.
dinsdag, december 28, 2010
maandag, december 27, 2010
2e Kerstdag
Een goede dag was dat. Sommige zou je in hars willen gieten en eeuwig van willen genieten. Gisteren was zo een dag.
Smorgens samen met Joshua in de keuken salades gemaakt. En besloten dat we geen pompoenlasagne gingen voorbereiden, er was eten genoeg. Kwamen er nog veel meer mensen, dan kon dat altijd nog.
We hebben wat aangetut. UIteindelijk vond ik tijd om te douchen, en toen ik daarmee klaar was, kwamen Mascha en Maarten, iets ophalen en afscheid nemen. Deze kinderen vliegen vandaag naar Amerika, waar Mascha aanwezig gaat zijn bij het huwelijk van een vrindin, maar ook bij haar eerste grote zelfstandige opdracht. Ze gaat ook jurken afpassen en afmaken enzovoort. Heel spannend, en gaaf voor haar. Maarten is fotograaf bij het huwelijk, en heeft nu al de kriebels vanwege de 'weddingplanner' Ik kijk uit naar de verhalen :o) En de foto's natuurlijk.
En vanaf dat moment hebben we visite gehad. NIet allemaal tegelijk, en wel voldoende eters.
Eten meer dan genoeg natuurlijk, maar alles viel in de smaak. De aardappelsalades, het lepelbrood, de kippenpootjes. Niet overdreven sjiek, maar wel lekker, en gezellig. En de taarten?
De pavlova, ging gansch op.Die ga ik zeker nog een keer maken, want makkelijk, lekker en leuk. Volgende keer wordt ie nog beter.
De 'ongelooflijk makkelijke chocoladevruchtencake' is niet alleen ongelooflijk makkelijk, maar ook erg lekker. Niet echt een kindertaart, want er zit een bittertje in, maar bij al dat zoet, vind ik dat nou juist wel lekker.
En het met chocolade aan elkaar geplakte lekkers viel bij iedereen in de smaak. Helaas is niets op, dus moet er nog veel taart gegeten worden deze week :o)
Om 9 uur was iedereen weg, en hoewel ik dacht, nog lekker in bed te kunnen liggen en tv te kunnen gaan kijken liep dat een beetje anders.
Ruurd moet deze week gewoon werken daartoe moet hij dus op zondagavond zijn spullen pakken. En bij het bij elkaar zoeken van zijn schilderspullen, raakten we aan de praat, en aan het experimenteren met elkaars materialen. Potloden, verf, papiersoort. Er kwam steeds meer op tafel. Ruurd heeft wat te experimenteren mee genomen, en voor mij ligt er spul om te experimenteren klaar.
Eerst nu maar eens de bergen was van het weekeinde wegwerken, en daarna moet er echt eens gedweild worden. De ochtend na het feest :o)
Ik hoop dat jullie ook een goede en fijne kerst achter de rug hebben.
Smorgens samen met Joshua in de keuken salades gemaakt. En besloten dat we geen pompoenlasagne gingen voorbereiden, er was eten genoeg. Kwamen er nog veel meer mensen, dan kon dat altijd nog.
We hebben wat aangetut. UIteindelijk vond ik tijd om te douchen, en toen ik daarmee klaar was, kwamen Mascha en Maarten, iets ophalen en afscheid nemen. Deze kinderen vliegen vandaag naar Amerika, waar Mascha aanwezig gaat zijn bij het huwelijk van een vrindin, maar ook bij haar eerste grote zelfstandige opdracht. Ze gaat ook jurken afpassen en afmaken enzovoort. Heel spannend, en gaaf voor haar. Maarten is fotograaf bij het huwelijk, en heeft nu al de kriebels vanwege de 'weddingplanner' Ik kijk uit naar de verhalen :o) En de foto's natuurlijk.
En vanaf dat moment hebben we visite gehad. NIet allemaal tegelijk, en wel voldoende eters.
Eten meer dan genoeg natuurlijk, maar alles viel in de smaak. De aardappelsalades, het lepelbrood, de kippenpootjes. Niet overdreven sjiek, maar wel lekker, en gezellig. En de taarten?
De pavlova, ging gansch op.Die ga ik zeker nog een keer maken, want makkelijk, lekker en leuk. Volgende keer wordt ie nog beter.
De 'ongelooflijk makkelijke chocoladevruchtencake' is niet alleen ongelooflijk makkelijk, maar ook erg lekker. Niet echt een kindertaart, want er zit een bittertje in, maar bij al dat zoet, vind ik dat nou juist wel lekker.
En het met chocolade aan elkaar geplakte lekkers viel bij iedereen in de smaak. Helaas is niets op, dus moet er nog veel taart gegeten worden deze week :o)
Om 9 uur was iedereen weg, en hoewel ik dacht, nog lekker in bed te kunnen liggen en tv te kunnen gaan kijken liep dat een beetje anders.
Ruurd moet deze week gewoon werken daartoe moet hij dus op zondagavond zijn spullen pakken. En bij het bij elkaar zoeken van zijn schilderspullen, raakten we aan de praat, en aan het experimenteren met elkaars materialen. Potloden, verf, papiersoort. Er kwam steeds meer op tafel. Ruurd heeft wat te experimenteren mee genomen, en voor mij ligt er spul om te experimenteren klaar.
Eerst nu maar eens de bergen was van het weekeinde wegwerken, en daarna moet er echt eens gedweild worden. De ochtend na het feest :o)
Ik hoop dat jullie ook een goede en fijne kerst achter de rug hebben.
zaterdag, december 25, 2010
Andere kerst
Dat werd een heel andere eerste kerstdag als ik gepland had.
Morgen houden we open huis. Iedereen die wil, mag aanschuiven (er is genoeg, dus voel je vrij om te komen :o))
Vandaag zou in het teken staan, van bakken en koken. Maar toch nog toe is er nog geen taart, cake of soep ontstaan. Er viel nl een doosje haaknaalden om, en alle haaknaalden vielen precies tussen de tafel en de vensterbank, op de grond. Tafel hoort skrep tegen de vensterbank aan te staan, maar was verschoven.
Dus moest alles onder de tafel vandaan om de haaknaalden weer op te raken. En dat bleek een zootje. Dus heb ik de tafel gewoon een eind van de vensterbank geschoven, (na 3 keer mijn hoofd gestoten te hebben tegen de lamp, de tafel iets minder van de vensterbank afgeschoven) en ben eens gaan opruimen.
En omdat ik toch bezig was, gelijk het kastje, dat al enige tijd aan een opruim cq uitzoekbeurt toe was, ook onder handen genomen. Behalve wat beklad papier , dat niet meer bruikbaar was, heb ik eigenlijk niets weggegooid, en toch is alles nu weer overzichtelijker en netter. Kan ik weer overal bij. en weet ik ook weer wat ik heb (veel te veel natuurlijk :o)
Tevens heb ik stempels die al lagen te wachten op mounten, of lijm zodat ze bruikbaar worden , onderhanden genomen.
Kamer is nu weer toonbaar, een uurtje geleden dacht ik dat het nooit meer goed zou komen. Dus ga ik nu maar eens aan het bakken van een 'ongelooflijk makkelijke chocolade-vruchtencake. uit het kerstboek van Nigella Lawson.
Fijne kerst iedereen.
Morgen houden we open huis. Iedereen die wil, mag aanschuiven (er is genoeg, dus voel je vrij om te komen :o))
Vandaag zou in het teken staan, van bakken en koken. Maar toch nog toe is er nog geen taart, cake of soep ontstaan. Er viel nl een doosje haaknaalden om, en alle haaknaalden vielen precies tussen de tafel en de vensterbank, op de grond. Tafel hoort skrep tegen de vensterbank aan te staan, maar was verschoven.
Dus moest alles onder de tafel vandaan om de haaknaalden weer op te raken. En dat bleek een zootje. Dus heb ik de tafel gewoon een eind van de vensterbank geschoven, (na 3 keer mijn hoofd gestoten te hebben tegen de lamp, de tafel iets minder van de vensterbank afgeschoven) en ben eens gaan opruimen.
En omdat ik toch bezig was, gelijk het kastje, dat al enige tijd aan een opruim cq uitzoekbeurt toe was, ook onder handen genomen. Behalve wat beklad papier , dat niet meer bruikbaar was, heb ik eigenlijk niets weggegooid, en toch is alles nu weer overzichtelijker en netter. Kan ik weer overal bij. en weet ik ook weer wat ik heb (veel te veel natuurlijk :o)
Tevens heb ik stempels die al lagen te wachten op mounten, of lijm zodat ze bruikbaar worden , onderhanden genomen.
Kamer is nu weer toonbaar, een uurtje geleden dacht ik dat het nooit meer goed zou komen. Dus ga ik nu maar eens aan het bakken van een 'ongelooflijk makkelijke chocolade-vruchtencake. uit het kerstboek van Nigella Lawson.
Fijne kerst iedereen.
Gehandicapt
Wat voel ik me gehandicapt vandaag. Nog erger dan toen ik op het station in Amsterdam op de trein stond te wachten. Daar kon je nl in de AH-to-go gratis koffie of thee krijgen. Maar ik durfde het niet aan om dat te gaan halen, omdat ik bang was niet snel genoeg terug te kunnen zijn. Gaf een naar gevoel. Gek genoeg wordt dat gevoel erger naarmate minder pijn en ellende ondervind.
Nu WIL ik ook weer meer. Zeker na de operatie aan mijn kies, waarbij een woekerende ontsteking is weggehaald, merk ik dat ik me heel veel beter begin te voelen.
In het verlengde daarvan rees het plan, om vanmorgen naar de kerk te gaan. De kerk waar ik heen ga, waar ik me prettig voel, is in den Helder, dat betekend, boot van 9 uur heen, boot van 12.30 terug. een hele ochtend weg dus. Dat was al een struikelblok.
Belangrijker nog dan dat is, dat de bus in den Helder, niet aansluit op de kerkdienst op zondagochtend (en de bussen rijden zondagsdiensten vandaag) Dat betekent dat ik een klein kwartier moet lopen naar het ziekenhuis vanaf het station. In normale weersomstandigheden zou ik dat aandurfen, maar met die sneeuw en gladheid durf ik dat risico, in den Helder niet te nemen.
Als ik naar de kerk wil, moet Ruurd dus ook mee,en die wilde ik graag uit laten slapen vandaag.
Dus zat ik vanmorgen, om 8 uur, alleen beneden, op zoek naar een kerkdienst, waar er kerstliedjes werden gedraaid, zodat ik mee kan zingen. Want wat is kerst zonder kerstliedjes?
Op het schoolplein, donderdagochtend merkte ik dat ik ze heel graag zou zingen met mensen die ze ook voluit meezingen. En niet met mensen die een beetje besmuikt lachen vanwege de 'stichtelijke' teksten.
Dit jaar dus weer geen kerstkerkdienst voor mij, maar volgend jaar, volgend jaar ben ik weer van de partij. Geheel zelfstandig!
Nu WIL ik ook weer meer. Zeker na de operatie aan mijn kies, waarbij een woekerende ontsteking is weggehaald, merk ik dat ik me heel veel beter begin te voelen.
In het verlengde daarvan rees het plan, om vanmorgen naar de kerk te gaan. De kerk waar ik heen ga, waar ik me prettig voel, is in den Helder, dat betekend, boot van 9 uur heen, boot van 12.30 terug. een hele ochtend weg dus. Dat was al een struikelblok.
Belangrijker nog dan dat is, dat de bus in den Helder, niet aansluit op de kerkdienst op zondagochtend (en de bussen rijden zondagsdiensten vandaag) Dat betekent dat ik een klein kwartier moet lopen naar het ziekenhuis vanaf het station. In normale weersomstandigheden zou ik dat aandurfen, maar met die sneeuw en gladheid durf ik dat risico, in den Helder niet te nemen.
Als ik naar de kerk wil, moet Ruurd dus ook mee,en die wilde ik graag uit laten slapen vandaag.
Dus zat ik vanmorgen, om 8 uur, alleen beneden, op zoek naar een kerkdienst, waar er kerstliedjes werden gedraaid, zodat ik mee kan zingen. Want wat is kerst zonder kerstliedjes?
Op het schoolplein, donderdagochtend merkte ik dat ik ze heel graag zou zingen met mensen die ze ook voluit meezingen. En niet met mensen die een beetje besmuikt lachen vanwege de 'stichtelijke' teksten.
Dit jaar dus weer geen kerstkerkdienst voor mij, maar volgend jaar, volgend jaar ben ik weer van de partij. Geheel zelfstandig!
vrijdag, december 24, 2010
AMC
De drukte blijft, met werk, kinderen, huishouden. Ik verlang naar de laatste vakantie week, dan moet ik wel werken, maar hoeven we geen kerstkaarten, kerstversiering of kersteten te regelen. Zijn de oliebollen op, eten we afgeprijst kerstbrood. En vieren vakantie.
Gisteren had ik een spannende dag. Een laatste controle bij het AMC. En Ruurd kon eigenlijk geen vrij nemen. Niet weer een hele dag tenminste. Afgesproken dus, dat ik met de trein naar Abcoude zou gaan, dan zou Ruurd me bij het station oppikken, en zouden we samen naar het AMC gaan.
Na de kerstviering op school (samenzang rond een mini kerstboom) ben ik naar de boot van 11 uur gebracht. Op de boot was ik van plan om beneden op het rijwieldek te blijven, maar de kou dreef me (met de lift) naar boven.
Daar bleek mijn mobiel, waarvan ik dacht dat ie genoeg prik had, leeg te zijn. Dat was wel vervelend,maar ik had een goede afspraak met Ruurd, hem nog gemeld dat het mobiel leeg was, en met goede moed weer naar beneden gestrompeld, en gewoon de bus, en in den Helder de trein gehaald.
Tot Amsterdam was er niets aan de hand. Trein vertrok op tijd, stopte alleen een keer extra bij Heiloo, maar nog steeds gingen we helemaal op tijd.
In Amsterdam aangekomen, op het juiste perron, reed de trein die ik moest hebben net voor mijn neus weg. Balen. Maar dan de volgende.
Terwijl ik op de gele borden aan het zoeken was, werd er omgeroepen dat vanwege het winterweer, en het weinig aantal reizigers ivm de kerstvakantie een aangepaste dienstregeling was. De borden klopten niet meer.
RUurd gesmsed, dat kon nog niet, die terug smsde dat er een trein zou vertrekken om 13.17, van spoor 4b, nou daar was ik, dus daar bleef ik maar. Ik durfde, ook al had ik een half uur, met mijn tempo geen koffie of thee te gaan halen die gratis werd aangeboden.
De trein kwam, en ging, volgens plan en 10 min later was ik in Abcoude. Ik had zelfs bijna het station gemist, omdat ik zo in mijn boek verdiept zat (het voordeel van alleen in de trein zitten)
En daar begon de ellende. Mobiel was na die 2 smsjes gewoon helemaal dood. Wilde niet verder aan dan scherm 1, en dan ging ie weer uit. Ruurd, die toch wist dat ik de trein van 13.17 had genomen, zat zo verdiept in zijn werk, dat hij de tijd vergat, en pas om 14.11 dacht, SHIT, is het al zo laat. Al die tijd stond ik, buiten het station, op hem te wachten. Er kwam niemand langs om eem mobiel van te lenen. Tegen de tijd dat Ruurd er was, was ik verkleumd, zo erg verkleumd dat ik ook niet meer warm werd.
Het AMC was hierna een soort anticlimax. We waren zo aan het lachen en geiten dat een andere man in de wachtkamer opmerkte dat toch weinig mensen zoveel lol hadden in een ziekenhuis. De dokter was tevreden, tijd is het toverwoord. Nu trainen op coordinatie, en daarna pas op kracht. TIJD nemen mvr. Waarop ik opmerkte dat ik daar geen zin meer in had, dat ik liever lopend uit de verkoever kamer was gekomen. Dat konden ze indenken, maar toch tijd nemen. Toch maar een fysiotherapeut inschakelen, dat ga ik in januari toch maar doen,. Tot die tijd, balansoefeningen op de WII.
Maar, zoals op een van favoriete tekststemepels staat, : 'Kijk af en toe eens achterom, dan zie je hoever je gekomen bent' ALs iemand me een half jaar geleden had gezegd dat ik met de trein zou reizen, en dan alleen, dan had ik het niet geloofd. Dat deed ik toch maar even gisteren!
2011 is MIJN jaar.
Gisteren had ik een spannende dag. Een laatste controle bij het AMC. En Ruurd kon eigenlijk geen vrij nemen. Niet weer een hele dag tenminste. Afgesproken dus, dat ik met de trein naar Abcoude zou gaan, dan zou Ruurd me bij het station oppikken, en zouden we samen naar het AMC gaan.
Na de kerstviering op school (samenzang rond een mini kerstboom) ben ik naar de boot van 11 uur gebracht. Op de boot was ik van plan om beneden op het rijwieldek te blijven, maar de kou dreef me (met de lift) naar boven.
Daar bleek mijn mobiel, waarvan ik dacht dat ie genoeg prik had, leeg te zijn. Dat was wel vervelend,maar ik had een goede afspraak met Ruurd, hem nog gemeld dat het mobiel leeg was, en met goede moed weer naar beneden gestrompeld, en gewoon de bus, en in den Helder de trein gehaald.
Tot Amsterdam was er niets aan de hand. Trein vertrok op tijd, stopte alleen een keer extra bij Heiloo, maar nog steeds gingen we helemaal op tijd.
In Amsterdam aangekomen, op het juiste perron, reed de trein die ik moest hebben net voor mijn neus weg. Balen. Maar dan de volgende.
Terwijl ik op de gele borden aan het zoeken was, werd er omgeroepen dat vanwege het winterweer, en het weinig aantal reizigers ivm de kerstvakantie een aangepaste dienstregeling was. De borden klopten niet meer.
RUurd gesmsed, dat kon nog niet, die terug smsde dat er een trein zou vertrekken om 13.17, van spoor 4b, nou daar was ik, dus daar bleef ik maar. Ik durfde, ook al had ik een half uur, met mijn tempo geen koffie of thee te gaan halen die gratis werd aangeboden.
De trein kwam, en ging, volgens plan en 10 min later was ik in Abcoude. Ik had zelfs bijna het station gemist, omdat ik zo in mijn boek verdiept zat (het voordeel van alleen in de trein zitten)
En daar begon de ellende. Mobiel was na die 2 smsjes gewoon helemaal dood. Wilde niet verder aan dan scherm 1, en dan ging ie weer uit. Ruurd, die toch wist dat ik de trein van 13.17 had genomen, zat zo verdiept in zijn werk, dat hij de tijd vergat, en pas om 14.11 dacht, SHIT, is het al zo laat. Al die tijd stond ik, buiten het station, op hem te wachten. Er kwam niemand langs om eem mobiel van te lenen. Tegen de tijd dat Ruurd er was, was ik verkleumd, zo erg verkleumd dat ik ook niet meer warm werd.
Het AMC was hierna een soort anticlimax. We waren zo aan het lachen en geiten dat een andere man in de wachtkamer opmerkte dat toch weinig mensen zoveel lol hadden in een ziekenhuis. De dokter was tevreden, tijd is het toverwoord. Nu trainen op coordinatie, en daarna pas op kracht. TIJD nemen mvr. Waarop ik opmerkte dat ik daar geen zin meer in had, dat ik liever lopend uit de verkoever kamer was gekomen. Dat konden ze indenken, maar toch tijd nemen. Toch maar een fysiotherapeut inschakelen, dat ga ik in januari toch maar doen,. Tot die tijd, balansoefeningen op de WII.
Maar, zoals op een van favoriete tekststemepels staat, : 'Kijk af en toe eens achterom, dan zie je hoever je gekomen bent' ALs iemand me een half jaar geleden had gezegd dat ik met de trein zou reizen, en dan alleen, dan had ik het niet geloofd. Dat deed ik toch maar even gisteren!
2011 is MIJN jaar.
zondag, december 12, 2010
kerstdrukte
Ze zijn af hoor, de kerstkaarten. Gisterenavond voor 12 uur (na een lange dag van aan kerstkaarten prutsen) waren ze af. En ik kan naadloos over op het maken van de kerstkostuums van het kerstspel op school.
En daar zie ik een beeeetje tegen op. Niet op het maken opzich, das wel leuk. Al is het (zoals gewoonlijk) weer ene haastklus want eigenlijk moet het vandaag af (4 herders, 1 maria, en 2 engelen)
Vervelende is alleen dat ik niet echt ene beeld heb bij de kinderen, dus ook niet goed weet hoe groot alles moet. Ik heb wel een idee gekregen van de leraar, het maakt het extra spannend zeg maar.
Ik ga maar eens aan het werk. Want er moeten nog 3 jurken geknipt worden, en dan rammel ik alles onder de naaimachine door.
Ademhalen doe ik volgende week wel weer.
En daar zie ik een beeeetje tegen op. Niet op het maken opzich, das wel leuk. Al is het (zoals gewoonlijk) weer ene haastklus want eigenlijk moet het vandaag af (4 herders, 1 maria, en 2 engelen)
Vervelende is alleen dat ik niet echt ene beeld heb bij de kinderen, dus ook niet goed weet hoe groot alles moet. Ik heb wel een idee gekregen van de leraar, het maakt het extra spannend zeg maar.
Ik ga maar eens aan het werk. Want er moeten nog 3 jurken geknipt worden, en dan rammel ik alles onder de naaimachine door.
Ademhalen doe ik volgende week wel weer.
vrijdag, december 10, 2010
Kerstkaarten
Op facebook is helemaal een discussie ontstaan over de kerstkaarten. Ik verbaas mezelf er altijd over dat ik iets bedenk (iets leuks en origineels denk ik dan toch) en dat het zoveel werk is.
Niet het orspronkelijke idee hoor. Dat is snel en simpel genoeg. Maar bezig bedenk ik dat dit ook leuk is erbij, en als ik het zo doe, is het net ff mooier dan als ik het niet doe.
En voor ik het weet ben ik weer daaaaaagen bezig met een kaartje, scrap of ander (knutsel) werk.
En als ik, zoals nu, voor de kerstkaarten, dagenlang onderdelen in elkaar zit te vouwen, die ik uiteindelijk wel kan schieten, want zoooo saai, vraag ik me af, of dat niet simpeler en eenvoudiger kan.
Volgend jaar doe ik een simpelkaartje. Hoewel.......
Niet het orspronkelijke idee hoor. Dat is snel en simpel genoeg. Maar bezig bedenk ik dat dit ook leuk is erbij, en als ik het zo doe, is het net ff mooier dan als ik het niet doe.
En voor ik het weet ben ik weer daaaaaagen bezig met een kaartje, scrap of ander (knutsel) werk.
En als ik, zoals nu, voor de kerstkaarten, dagenlang onderdelen in elkaar zit te vouwen, die ik uiteindelijk wel kan schieten, want zoooo saai, vraag ik me af, of dat niet simpeler en eenvoudiger kan.
Volgend jaar doe ik een simpelkaartje. Hoewel.......
woensdag, december 01, 2010
Update
Wat valt het (weer) tegen een operatie. Het hele weekeinde heb ik min of meer zwevend doorgebracht. Ik moest ook practische dingen, bovendien werd Ruurd ziek zondag, maar veel verder dan hangen, en heeeeeeel langzaam mijn acties uitvoeren kwam ik niet.
Vervelende is vooral dat het hoofd niet erg mee wil werken. Nadenken, dichten, mailen, alles gaat moeizamer en trager.
En dan de pijn in de kaak. Mens wat valt dat tegen. Nog eet ik hoofdzakelijk vloeibaar, omdat bijten gewoon zeer doet. En wat verlang ik naar een hard broodje :o)
Pijnstillers op tijd helpen een boel. Maar ook dat valt tegen. En dan de vieze smaak in mijn mond. Daar hoopte ik na de operatie van verlost te zijn, maar ook dat is nog niet weg.
Maar ik blijf positief. Uiteindelijk moet het beter gaan. En is de ontsteking die al 5 jaar in mijn kaak woekerde verdwenen. Daar moet ik toch wel van opknappen???
Vervelende is vooral dat het hoofd niet erg mee wil werken. Nadenken, dichten, mailen, alles gaat moeizamer en trager.
En dan de pijn in de kaak. Mens wat valt dat tegen. Nog eet ik hoofdzakelijk vloeibaar, omdat bijten gewoon zeer doet. En wat verlang ik naar een hard broodje :o)
Pijnstillers op tijd helpen een boel. Maar ook dat valt tegen. En dan de vieze smaak in mijn mond. Daar hoopte ik na de operatie van verlost te zijn, maar ook dat is nog niet weg.
Maar ik blijf positief. Uiteindelijk moet het beter gaan. En is de ontsteking die al 5 jaar in mijn kaak woekerde verdwenen. Daar moet ik toch wel van opknappen???
Bijten
Mijn dochter bijt. Niet noodzakelijkerwijs als iets haar niet aanstaat, ook gewoon. Logischer wijs vinden de anderen om haar heen dat niet leuk.
Dus krijgt ze straf als ze bijt. En dan is ze boos! Want ze mag niet met de andere kinderen spelen (en dat wil ze graag) Bovendien is haar in niet mis te verstane bewoordingen verteld dat ze stout is, dat ze Q, haar vriendje pijn heeft gedaan.
Hij kwam het haar zelf ook nog een keer vertellen :o)
Maar Q vindt haar ook heel zielig, omdat ze huilt, en komt haar halen om weer mee te spelen. Dus spelen ze weer gebroedelijk naast elkaar. Tot de volgende keer dat zij bijt, of hij speelgoed afpakt of of of..........
Leuk, maar moeilijk Peuters
Dus krijgt ze straf als ze bijt. En dan is ze boos! Want ze mag niet met de andere kinderen spelen (en dat wil ze graag) Bovendien is haar in niet mis te verstane bewoordingen verteld dat ze stout is, dat ze Q, haar vriendje pijn heeft gedaan.
Hij kwam het haar zelf ook nog een keer vertellen :o)
Maar Q vindt haar ook heel zielig, omdat ze huilt, en komt haar halen om weer mee te spelen. Dus spelen ze weer gebroedelijk naast elkaar. Tot de volgende keer dat zij bijt, of hij speelgoed afpakt of of of..........
Leuk, maar moeilijk Peuters
Abonneren op:
Posts (Atom)