AMC

De drukte blijft, met werk, kinderen, huishouden. Ik verlang naar de laatste vakantie week, dan moet ik wel werken, maar hoeven we geen kerstkaarten, kerstversiering of kersteten te regelen. Zijn de oliebollen op, eten we afgeprijst kerstbrood. En vieren vakantie.

Gisteren had ik een spannende dag. Een laatste controle bij het AMC. En Ruurd kon eigenlijk geen vrij nemen. Niet weer een hele dag tenminste. Afgesproken dus, dat ik met de trein naar Abcoude zou gaan, dan zou Ruurd me bij het station oppikken, en zouden we samen naar het AMC gaan.

Na de kerstviering op school (samenzang rond een mini kerstboom) ben ik naar de boot van 11 uur gebracht. Op de boot was ik van plan om beneden op het rijwieldek te blijven, maar de kou dreef me (met de lift) naar boven.
Daar bleek mijn mobiel, waarvan ik dacht dat ie genoeg prik had, leeg te zijn. Dat was wel vervelend,maar ik had een goede afspraak met Ruurd, hem nog gemeld dat het mobiel leeg was, en met goede moed weer naar beneden gestrompeld, en gewoon de bus, en in den Helder de trein gehaald.

Tot Amsterdam was er niets aan de hand. Trein vertrok op tijd, stopte alleen een keer extra bij Heiloo, maar nog steeds gingen we helemaal op tijd.
In Amsterdam aangekomen, op het juiste perron, reed de trein die ik moest hebben net voor mijn neus weg. Balen. Maar dan de volgende.
Terwijl ik op de gele borden aan het zoeken was, werd er omgeroepen dat vanwege het winterweer, en het weinig aantal reizigers ivm de kerstvakantie een aangepaste dienstregeling was. De borden klopten niet meer.
RUurd gesmsed, dat kon nog niet, die terug smsde dat er een trein zou vertrekken om 13.17, van spoor 4b, nou daar was ik, dus daar bleef ik maar. Ik durfde, ook al had ik een half uur, met mijn tempo geen koffie of thee te gaan halen die gratis werd aangeboden.

De trein kwam, en ging, volgens plan en 10 min later was ik in Abcoude. Ik had zelfs bijna het station gemist, omdat ik zo in mijn boek verdiept zat (het voordeel van alleen in de trein zitten)
En daar begon de ellende. Mobiel was na die 2 smsjes gewoon helemaal dood. Wilde niet verder aan dan scherm 1, en dan ging ie weer uit. Ruurd, die toch wist dat ik de trein van 13.17 had genomen, zat zo verdiept in zijn werk, dat hij de tijd vergat, en pas om 14.11 dacht, SHIT, is het al zo laat. Al die tijd stond ik, buiten het station, op hem te wachten. Er kwam niemand langs om eem mobiel van te lenen. Tegen de tijd dat Ruurd er was, was ik verkleumd, zo erg verkleumd dat ik ook niet meer warm werd.

Het AMC was hierna een soort anticlimax. We waren zo aan het lachen en geiten dat een andere man in de wachtkamer opmerkte dat toch weinig mensen zoveel lol hadden in een ziekenhuis. De dokter was tevreden, tijd is het toverwoord. Nu trainen op coordinatie, en daarna pas op kracht. TIJD nemen mvr. Waarop ik opmerkte dat ik daar geen zin meer in had, dat ik liever lopend uit de verkoever kamer was gekomen. Dat konden ze indenken, maar toch tijd nemen. Toch maar een fysiotherapeut inschakelen, dat ga ik in januari toch maar doen,. Tot die tijd, balansoefeningen op de WII.
Maar, zoals op een van favoriete tekststemepels staat, : 'Kijk af en toe eens achterom, dan zie je hoever je gekomen bent' ALs iemand me een half jaar geleden had gezegd dat ik met de trein zou reizen, en dan alleen, dan had ik het niet geloofd. Dat deed ik toch maar even gisteren!
2011 is MIJN jaar.