WMO

Een tijdje geleden hadden we, weer, geprobeerd om te zien of we wat hulp zouden kunnen krijgen om dit wankele evenwicht wat wij huishouden noemen, te ondersteunen.
Nou, nee. Niet de hulp die we nodig hebben. We kunnen iemand krijgen die de vloer dweilt en die de ramen lapt. Voor het lichtere huishoudelijke werk moeten mijn pubers maar inspringen, en mijn partner, die zelf een erge vorm van reuma heeft, maar een baan heeft, kan wel stofzuigen. Hoe is dat moet doen als ie niet aanwezig is, deed niet ter zake geloof ik.
Maar de hulp die we nodig hebben, boodschappen doen, met de kinderen naar de speeltuin of een keer kinderen van school halen, die kunnen ze niet leveren.
Het enige wat de WMO kon aanraden was eens contact op nemen met het steunpunt mantelzorg.

Dat heb ik eerst tijden laten liggen, maar toen de scholen weer begonnen, Ruurd aan de overkant ging wonen en werken door de week, en dus helemaal vast liep, heb ik maar eens gebeld. En nog eens gebeld, en toen kwam er ineens een operatie en leek het einde van het verhaal in zicht.

Gisterenochtend telefoon:
Goedemorgen, u spreekt met .. van het steunpunt mantelzorg. U had gebeld?
Ik: Ja dat klopt, een tijdje geleden.
ZIj: Ja er is iemand ziek geworden, en nu neem ik de zaken even over. Ik wil graag uw mantelzorg even in kaart brengen. Wie doet het grootste deel van het huishouden bij u?
Ik: Dat moet mijn zoon van 13 zijn.
Zij: En wat heeft u nog meer voor zorg?
Ik: NOu de buurvrouw doet af en toe het grove werk, zoon van 17 stofzuigt en loopt voor me
Dochter van 10 neemt haar broertje van 6 mee van en naar school.
Zij: Tja, wat heeft u nodig?
Ik: Nou feitelijk heb ik nu donderdag en vrijdag iemand nodig, want eigenlijk is het niet zo handig dat ik alleen ben met de peuter.
ZIj: Dan moet uw moeder maar een paar dagen komen helpen.
Ik: Mijn moeder helpt waar mogelijk, en die heeft ook haar eigen dingen, bovendien mijn moeder is ook 79 (nog niet, maar dat scheelt maar 2 weken)
Zij: En uw broer, of uw zus?
Ik: Die hebben gewoon hun werk, en kunnen hier niet helpen de hele dag.
Zij: Nou dan denk ik dat er weinig is wat we voor u kunnen doen. Wat we normaal te bieden hebben is iemand die op een partner past die niet alleen kan zij, zodat de mantelzorger een keer boodschappen kan doen, of even op visite kan. Maar deze hulpvraag kunnen we niets voor doen. Vroeger had je gezinszorg, maar tegenwoordig wordt er toch verwacht dat de buren en familie inspringen.
Ik: De buren werken allemaal, hoe kan ik dan vragen of ze me helpen?
Zij: JA, normaal is het zo dat bij werkenden de kinderen naar de BSO en de opvang gaan.
Ik: Mevrouw, ik BEN de opvang.
Zij: Maar dat kan toch niet? U werkt dus gewoon? Ja dan kunnen we helemaal niets voor u doen, maar ik zal toch eens overleggen.
Ik: Als u zegt dat u toch niets kan doen, hoeft u er voor ook niet nog tijd en energie in te steken. Wat u zegt is dat gezinnen het zelf maar moeten uitzoeken.
Zij: Ja, dat wordt wel verwacht.

Dit laatste deel van het gesprek herhaalde zich een paar keer, want de mevrouw was niet van plan zich met een kluitje in het riet te laten sturen. Ze wilde perse overleggen, en nog een keer met mij overleggen, om daarna pas te vertellen dat ze niets kon doen. Gelukkig kwam de postbode met een pakje, en had ik een heel goede reden dit gesprek te beeindigen.

Een goede dag.

Vandaag kan ik eindelijk zeggen dat ik de pijn onder controle kan krijgen met pijnstillers. Dat is een grote vooruitgang. Betekent dat ik ineens wat kan, Gelukkig maar, want ons kent ons, en dan zou ik gelijk weer teveel doen.
Ik heb even geprobeerd of ik met minder pijnstillers toe kon maar daar werd ik toch niet blij van.
Maar met de pijnstilling goed ingesteld lijkt er wel verbetering in te zitten.

Stilzitten, dat is de grote truc, en tegelijk is dat, voor mij, het moeilijkste wat er is. Dansen met de kinderen kan nl ook als je op de bank zit met je been hoog, maar dan ligt je been echt niet stil. Het was wel leuk, en we hadden wel erg veel lol.

Eind van de middag begon Cecilia te klagen over oorpijn, binnen een uur huilde ze klaaglijk. Voor nu hou ik het op paracetemol en neusspray. Ze wilde wel 'Pappa Belleh' wat momenteel haar hoogtepunt van de dag lijkt te zijn.

Een leuk stukkie is het niet geworden vandaag, meer een korte update van hoe het hier gaat. Morgen zal ik beter mijn best doen. Voor nu, welterusten allemaal.

Mantelzorg

Maandag vandaag. En ik moet werken. JA geloof het of niet, maar ik werk gewoon door. Om verschillende redenen. De eerste is dat de operatie zo snel gepland werd uiteindelijk dat het voor niemand mogelijk was op zulke korte termijn nog iets te regelen.
Andere redenen is dat ik er toch voor Cecilia moet zijn, en geloof het of niet, maar die dame heeft door dat haar moeder vast zit, en is dus mega ontdeugend. Als ze samen speelt, is het voor mij veel makkelijker. En de belangrijkste reden is eigenlijk dat het voor mij goed is om iig iets te doen te hebben. Na een weekeinde op de bank, verplicht niets doen (wat ik trouwens niet helemaal heb volgehouden) ben ik daar echt weer helemaal klaar mee.
Neemt niet weg, dat er voor mooi iemand bij zou moeten. Iemand met goed werkende handen en voeten. Iemand die ff snel Cecilia kan helpen als ze moet plassen, of iemand die ff limonade kan inschenken, indien gewenst. Voor mij is dat nu allemaal ff lastiger.

Maar ja, waar haal je zo snel iemand vandaan? Mijn eigen sociale kring wil best, maar of ze hebben momenteel zelf veel aan hun hoofd, of moeten naar school, werk of hebben andere verplichtingen. Daarbij is mijn kringetje een beetje gekrompen de laatste 2 jaar. Ik hoop dus dat er zomaar ergens,vanuit onverwachte hoek iemand komt die 5 dagen wil helpen.

Tegenvallen

Natuurlijk is het mijn eigen stomme schuld, of misschien wel struisvogelpolitiek. Maar ik had gedacht, geopereerd, een dag of 2 pijn en ellende, en dan kan ik weer volledig uit de voeten. Tenslotte loop/liep ik al 2 jaar met pijn en een voet die niet wil wat ik wil. Met gips zou dat toch alleen beter worden?
Dus had ik voor woensdag hulp geregeld, en verder zou het toch gewoon kunnen?

Nou het valt dus vies tegen. Het is nu zondag, en ik slik nog steeds pijnstillers omdat het anders niet gaat. Mijn been naar beneden laten hangen is een slecht plan, dan wordt de pijn zo hevig dat pijnstillers ook niet helpen.

Toen ik vrijdag belde voor medicijnen naar het AMC, werd me op het hart gedrukt om toch zoveel mogelijk rust te nemen. Maar hoe ik dat moet doen met een weerbarstige peuter is me niet helemaal duidelijk. Gelukkig komt morgen haar vriendje weer, dan is ze wat gezeglijker.
Vandaag hang ik nog op de bank in de hoop dat veel rust het genezingsproces versnelt.

School,

Aan het begin van het schooljaar heb ik een gesprek gehad met de schoolleider van de basisschool van 2 van mijn kinderen. Daar heb ik uitgelegd dat ik niet op school kan komen, behalve als ik vervoer heb, en dat dat heel erg vervelend is , ook voor mijn kinderen.
Daarna probeerde ik, via de mail, in contact te komen met de juffen van beide kinderen. Ik heb uitgelegd dat het voor mij onmogelijk was om op school te komen. Zeker overdag, maar dat ik zonder vervoer gewoon aan huis gebonden ben, doordat ik niet kan lopen.
Duidelijker kan ik het niet maken.
Doordat de situatie thuis voor mijn kinderen niet 'gewoon' is, door de extra dingen die ze moeten doen omdat ik daar tekort schiet, leek het me zinvol dat de juffen en ik eens om tafel gingen over de huidige situatie.
Begin deze week heb ik beide juffen laten weten dat ik geopereerd zou worden. Verder is school even op de achtergrond geraakt, omdat ik alle energie nodig heb gehad om voormezelf dingen te regelen.

Krijg ik zojuist een berichtje van de juffen, dat ik volgende week op een ochtend welkom ben om over de kinderen te praten. Want op een andere manier willen ze niet praten.
Hebben ze dan niet gelezen? Hebben ze niet begrepen dat ik nu echt helemaal niet naar school kan komen omdat ik in het gips zit? Ik ben echt heel erg teleurgesteld in de belangstelling van de school in de thuissituatie van de kinderen. Ik denk toch dat zeker op de basisschool, dat van invloed is op het kind.

Ik heb teruggemaild, maar het gaat vast weer 2 weken duren voor ik antwoord krijg. Zal ik ze dan ook vertellen dat ik op Rafael zijn verjaardag niet op school kan zijn? Want dat ik dan weer in het AMC ben? Of zou dat verspilde moeite zijn, want het heeft er alle schijn van dat de school niet geinteresseerd is.

Dag 2

Ik wilde een verslag schrijven van de operatie, maar de ghostwriter heeft zo een geweldige taak verricht, dat ik het niet eens ga proberen.

Gisteren naar den Helder voor gips. Daar deden ze nogal schamper over het feit dat het in het AMC vergeten was. Dat is natuurlijk ook vrij slordig, maar wel gebruikelijk voor mij. Bij mij gaat er nooit iets gewoon, dat had ik van te voren gezegd.

Op dit moment doet het been nog behoorlijk pijn, gelukkig wordt er gekookt voor me. Ook ben ik erg blij dat ik vandaag per ongeluk vrij ben, en dat Cecilia is opgehaald voor de schoolfotograaf. Ben ik ff een uurtje alleen, echt alleen. Ik heb het koud, en ben misselijk, heel naar allemaal.
Hopelijk voel ik me morgen weer een stuk beter, want morgen moet ik gewoon weer werken.

Maar gelukkig hebben we hulptroepen. Mijn moeder kookt vanavond, en de kinderen, groter dan Cecilia, zijn GEWELDIG. Joshua doet boodschappen, Ruben maakt schoon, en alle kinderen helpen met Cecilia. Van het weekeinde blijf ik in bed, Hoe meer rust nu, hoe beter denk ik.
Als eerst de pijn maar weer eens verdwenen is....

de dag die was

Zo. Ik mag deze keer ghostwriten voor Marrigje. Die ligt lekker uit te slapen op de bedbank die we afgelopen weekend hebben geregeld om op te slapen.

Zoals ze zelf zegt gaat er ook nooit iets normaal. Afgelopen vrijdag had Marrigje eindelijk de planner van het AMC telefonisch aan de haak geslagen en toen die riep dat het nog wel acht maanden ging duren hield ze het niet meer droog. Natuurlijk niet na al twee jaar een gevecht te moeten leveren met haar enkel en met het onbegrip alom. Wie de schoen past trekke hem aan, al denk ik dat de meeste lezers hier die schoen niet hoeven aan te trekken. En nee, het ging weer niet normaal. Want de beste man liet uit zijn mond vallen dat er dinsdag een patiënt uitviel en of we.... JA NATUURLIJK. Zo'n buitenkans moet je niet laten lopen.

Ten eerste een misverstandje over welke boot. Het oorsprongkelijke plan was om de boot van zes uur te nemen maar om even over half zes stond onze aangenoma halverwege de trap en dan ga je dat niet halen. Dus de boot van zeven. Mooi weer, veel grondmist. En dus veel fileleed. Maar uiteindelijk toch nog op tijd gearriveerd. Marrigje ingeboekt en omgekleed in operatietenue. Ik kan me voorstellen dat je je dan in de verdrukking voelt. Anyway, om kwart over elf werd ze richting OK afgevoerd en was ik haar kwijt. Daar liep ik met haar bedelarmband, haar paarse klaagbandje en aan mijn pink nogal losjes haar trouwring. Ja dat maak ik er maar van want geregistreerdpartnerschapsring is minstens 96 keer woordwaarde plus zes maal bonus. Als het al op het bord past.

Ik zou naar Diemen om wat te klooien maar kwam er achter dat ik geen sleutel bij me had. Dus weer terug. Even wat eten. En wachten. Wachten. W a c h t en. En nog meer wachten. En een highscore op de PSP die mee was. En wachten. En net toen mijn grens wel zo'n beetje bereikt was kwamen ze me halen omdat ze weer op zaal lag. Dan toch nog uren bezig en bleek dat ze geen gips had. Oeps. Na enig telefoneren met Den Helder daar voor morgen een gipsbeurt geregeld. Via een orthopeed die de dokter daar wel aardig vind maar wij minder. Ander verhaal. Dus op zeker moment op weg. Bedelarmband omgedaan en toen zou ik haar ring van mijn pink halen. Geen ring. Wel paniek. Enfin, na enig gedoe suggereert de zuster van zaal of ik wellicht mijn handen gewassen heb in het toilet. Ik stiefel naar het toilet. Duik in de bak met papieren handdoekjes en jawel, teruggevonden! Laat ik duidelijk zijn dat dat een flink pak van mijn hart was en dat dat de zuster van zaal een drietal kussen op haar wang heeft opgeleverd. Verdiend!

In de Land Rover heb ik Marrigje achterin op het bankje geparkeerd, suffend met kussens onder voet en achter rug en ik met een raampje open voor de frisse lucht terug door alle A9-files richting huis. In Den Helder nipt de boot van half acht gemist, dus uiteindelijk pas om negen uur thuis. Na alle wederwaardigheden gedaan te hebben is het dan nu even tijd om een stukje te schrijven om jullie allemaal weer even scherp te krijgen :-) Bij deze.

Ik ben er klaar voor

Krukken staan klaar, de ziekenhuispas is ingepakt. Ik heb gegeten (n ou ja, ik mag nog tot 3.45 vannacht eten, maar ik ga er toch echt mijn bed niet voor uit)
Morgenochtend om 6 uur met de boot, dus ik ga zo slapen.

Ja ik zie er tegen op, en ik kijk er naar uit. Duim maar voor me.

Opgelost

Een plotselinge plaats voor een operatie heeft een paar onverwachtte gevolgen. Niet alleen heb ik een dringende drang om het huis schoon te hebben voor dinsdagochtend, Er zijn ook een paar practische zaken die om een oplossing schreeuwen.
Na de operatie, zal ik een paar weken gips hebben is me verteld. Omdat Ruurd door de week in Amsterdam blijft, moet ik dus eigenlijk een slaapplaats beneden hebben. En Cecilia ook.
Ik heb alle opties doorgenomen, en besloot toen dat de beste optie was, een bedbank te organiseren.

Op Koopplein vond ik een mooie, rode, bedbank, 2 persoons, en opgeklapt een 2zitsbank. Ruurd heeft hem vanmorgen gekocht, en vanmiddag opgehaald. Ondertussen heb ik de was gestreken en de kamer opgeruimd, en schoongemaakt. Nu heb ik dus een slaapplek beneden, op een plek waar ik wel wil en kan slapen.

Nu moeten we nog de chaise longe, die in de huiskamer stond, in de westwing zetten. Daar heb ik nl ook een plek nodig om mijn been hoog te laten zitten. Tot nu toe doe ik dat, door mijn been op een andere stoel te leggen, maar dat ga ik geen weken volhouden, bovendien is het niet practisch.
Dat gaan we zo even doen, en daarna gaan we heerlijk gourmetten.

Ik droom...

Van dansen,
Van Sinterklaasinkopen doen
Van lopen in de regen
Van elke dag mijn kinderen van en naar school brengen
Van boodschappen doen bij Albert Heijn
Van fietsen met mijn dochter voor op de fiets
Van lopen met mijn dochter aan het handje
Van samen met mijn lief door den Burg lopen, gearmd.

Tegelijk ben ik bang, bang dat de operatie niet het gewenste effect zal hebben, en dat ik niet over 10 weken weer kan lopen.
Maar daar wil ik niet aan denken
Dus ik droom gewoon weer verder.

Niet te geloven.

Al sinds 21 juni wacht ik op een oproep van het AMC voor een operatie. De stress daarover werd steeds groter.
Toen ik laatst in Haarlem bij het Kennemergasthuis was, en een operatie datum in de toekomst kreeg aangewezen, was ik toch heel erg opgelucht dat er nu uitzicht was op een oplossing.
Daardoor werd het wachten op de operatie van mijn enkel alleen maar groter.

Het kostte me enige dagen, en afwachten op een rustig moment, maar woensdagochtend lukte het me toch het AMC te pakken te krijgen. Het was iid niet het goede nummer, maar een goed begin punt. Ik moest een ander nummer hebben, daar zat de mvr van de planning. Maar mvr was alleen bereikbaar tussen 2 en 3 van maandag t/m donderdag. Omdat woensdagmiddag nou eenmaal geen goed moment is om te bellen, mijn alarm gezet op donderdagmiddag 14.00 uur.
Donderdagmiddag gebeld. Een uiterst vriendelijke mevrouw verwees me door naar de planning van de dagbehandeling. Ik kreeg een telefoonnummer, en ze verbond me door.
Ik kreeg een andere vriendelijke mevrouw aan de telefoon, die me helaas niet kon helpen, maar morgen (vandaag dus) was Frank aanwezig, en die deed de planning.

Bij de derde keer bellen vandaag was het raak: Afdeling dagbehandeling met Frank.
Goedemorgen, u spreek met Marrigje Barnard, ik sta op de wachtlijst voor een operatie, en zou zo verschrikkelijk graag weten wanneer ik aan de beurt ben.
F: Ik zie het al, u komt voor een enkel, nou moet ik wel zeggen dat voor de dokter de wachtlijst is opgelopen tot 8 maanden
Ik: Nee, dat meent u niet, ik sta al vanaf 21 juni op de lijst, dan is het toch korter?
F: Ja, vanaf de aanmelding, maar dat wordt dan....
En toen schoot ik vol. 8 maanden, dat zou nog bijna een half jaar wachten betekenen, en dan zou Cecilia bijna naar school gaan voor ik weer kan lopen.
Dat zei ik dus: Nou moet ik geloof ik echt huilen, ik zit al 2 jaar thuis omdat ik niet kan lopen..
F: Nou niet huilen hoor
Ik (sniffend): Echt thuis dan bedoel ik, en we kunnen nergens hulp krijgen, want ik heb alleen maar een gezwikte enkel, dat is niet zo, maar volgens de WMO wel.
F: (met een lachje) OO, nou eens zien ik heb volgende week dinsdag een afmelding, dan zou u kunnen.
Ik: Dat meent u niet?!
F: Natuurlijk meen ik dat wel, ik ga u niet blij maken met een dode mus.

Daarna het zakelijke deel.
Dinsdag as 21 september, op de kop af 10 dagen voor het 2 jaar geleden is dat ik zwikte word ik aan mijn enkel geopereerd.
Frank wenste me een goed weekeinde. Nou behalve een hoop geregel, gaat DAT wel lukken.

Moeilijk

Een oppas jongetje, van 4 die uitsluitend sociaal wenselijke antwoorden geeft. Of althans antwoorden waarvan hij denkt dat dat het op dat moment gewenste antwoord is.

Soms is het vermakelijk, voor mij, en vervelend voor hem. Zo doet hij altijd alsof hij slaapt, omdat ik eens gezegd heb, dat ik wil zien dat hij slaapt. Maar ja, als hij nog slaapt, maak ik hem niet wakker. Dus lag hij van de week een uur langer in bed dan hij moest, omdat hij elke keer als ik kwam kijken, weer deed of hij sliep.
Of kreeg hij van mijn vorige stagaire een boterham met kaas, omdat zij breed had uitgemeten dat jam eten niet goed is voor kinderen, en dat zij ze alleen kaas zou geven op brood. Toen zij hem later vroeg wat hij op zijn boterham wilde, zei hij kaas. En hij houdt echt niet van kaas.

Moeilijker is het, dat hij ook in zijn oog wenselijke antwoorden geeft, en vervolgens zijn eigen plan trekt. Zoals wanneer hij gecorrigeerd wordt, en reageert alsof hij begrijpt waar het over gaat, en vervolgens gewoon herhaalt wat hij daarvoor deed.
Moedeloos word ik er van.

Eigenlijk is het een heel lief jochie, maar hiermee haalt hij af en toe het bloed onder mijn nagels vandaan. Vanmiddag was het weer zo ver, en nu ben ik heel hard aan het denken hoe ik hem moet aanpakken om hem te leren eerlijk te zijn. Tegeon over mij, maar vooral tegenover zichzelf. Ik denk dat als hij in staat zou zijn gewoon te zeggen wat hij denkt, voelt en wil, dat hij veeeel minder boze ouders en opvoeders zal zien.

Niets

Niet te melden heb ik eigenlijk.
Gewerkt vandaag, weinig bijzonders meegemaakt met de kinderen, die waren lief, ongezeglijk en zoals kinderen van 2, 3 en 4 nou eenmaal zijn.
We hebben veel K3 geluisterd, en zij gedanst. Elke keer als de meute buiten wilde spelen begon het te regenen, en ze moeten toch bewegen. Dan is dansen een goede manier.
De baby, die er vanmorgen ook was, vond het allemaal geweldig, en zolang hij kon kijken naar het dansen (en ik een poging deed om mee te doen, ooo, wat mis ik dansen) was hij helemaal blij.

Gewoon een dag, zoals er veel zijn. Weinig bijzonders, weinig opwindens, maar wel een dag die ik met een goed gevoel afsluit.

Humira

Mijn lief heeft reuma. Dat was een van de eerste dingen die hij me vertelde, ik weet het dus vanaf het begin.
Na een periode van problemen, bleek er ooit een verkeerde diagnose gesteld. Ruurd heeft geen Bechterew, maar Artritis Psoriatica.
De laatste tijd is de ziekte heel erg actief. Voor de kenners, zijn bezinking is al een paar maanden 44. Wat veel te hoog is.
Hij heeft de eerste lijns reumaremmers al achter zich gelaten, die werkten niet. En dan zijn de bijwerkingen ineens niet meer te verwaarlozen.
Dus gebruikt hij nu Humira. Begonnen met de laagst mogelijke dosering (eens in de 2 weken een prik) tot nu de hoogst mogelijke dosering. 1 keer per week prikken.

En natuurlijk heeft Ruurd last van de bijwerkingen. Hij wordt er emotioneel van. Dat is een bekende bijwerking. Vervelende is alleen, dat emotioneel bij mij zou betekenen dat ik overal om moet huilen, bij hem betekend het dat hij mega, maar dan ook mega chagerijnig wordt.
Dat is zwaar, heel erg zwaar.
Zeker nu hij de hele week weg is. Dan wil ik geen ruzie, en geen gemopper. Dan wil ik gezellig, romantisch, en gewoon. Dan wil ik een kopje koffie krijgen zonder er om te vragen, en iets samen doen. Dan wil ik geen ruzie met of over de kinderen.
Helaas, door de Humira gebeurt dat wel. Dan is ineens alles te veel, te zwaar, te somber.
Maar ik blijf positief, want de Humira DOET wel wat. Het psoriasis is bijna helemaal weg, en Ruurd voelt zich beter. Ik hoop dus maar dat bij de volgende prik, de bijwerkingen minder zullen zijn, en de werking groter.

Een goede dag.

Een gewone maandag. Ik werd wakker van de wekker, en vroeg me af waarom ik nu al de fles voor YS had klaargemaakt. Maar nee, het was slechts Ruurd zijn wekker.
Toen ik ruim een uur later wakker werd van mijn eigen wekker, schok ik me een ongeluk, want ik dacht dat Ruurd zijn telefoon had vergeten. Maar dat was mijn eigen telefoon.
Maar toen was ik eindelijk echt wakker, en ben maar opgestaan

De rest van de dag verliep gewoon, eigenlijk geen bijzonderheden, behalve dan een mail van mijn zus, die me verweet dat ik in de slachtofferrol ging zitten, en daarbij geen rekening hield met haar gevoelens. Mijn enkel is tenslotte alleen maar verstuikt....
Maar eigenlijk is dat ook niet bijzonder, het is mijn zus. Need I say more?

Kinderen hebben heerlijk buiten en binnen gespeeld. De baby, die erg driftig is, en veel huilt, wist vandaag ook lekker te spelen, en hartelijk te lachen. Dus al met al, was het een goede dag.

Geef mij meer van deze dagen,

Nooit saai (never a dul moment) in huize Banope

Rustige zondag, al had ik al wel de badkamer beneden een grote beurt gegeven.
We zitten rustig in de kamer als Rafael wat drinken wil pakken, en bij het open doen van de kast? Het pakken van het glas? in ieder geval de glazen plan van de kast besluit plotseling dat hij er geen zin meer in heeft, en breekt in 3 stukken.
Wij worden gezamelijk opgeschrikt door een lading servies en glaswerk dat uit de kast, op Rafael stroomt.
Rafael in paniek, Cecilia in paniek, Lea hevig geschrokken.
Ruurd springt op, en probeert het eea te redden. Omdat het zondagochtend is, een keutelochtend, heeft niemand schoenen aan, behalve hij en ik. En ik ben bezig met Rafael, die zich behoorlijk in zijn vinger gesneden heeft, en een piepklein gaatje in zijn hoofd heeft.
NIemand kan Ruurd dus zomaar komen helpen.

Gelukkig is ons huis voorzien van vele deuren, en ik geeft de kinderen daarom opdracht om de tuindeuren open te doen, schoenen aan te schieten en pleisters te gaan pakken, en Ruurd te gaan helpen.

De grond ligt bezaaid met glasscherven, en van onze grote stapel schoteltjes zijn er slechts 5 over die nog bruikbaar zijn (gelukkig hebben we pas 1 oktober weer een taart moment)

Als iedereen zijn of haar schoenen aan heeft, Rafael met Cecilia op de bank zit, is de zooi snel opgeruimd. Maar waar we nu met alle kopjes en glazen heen moeten die het wel overleefd hebben?
Voorlopig staan ze op het aanrecht.

Geen zin.

Na een drukke week, met veel oppaskinderen, en zoveel pijn aan mijn enkel,dat de kruk weer mijn steun en toeverlaat is, de laatste dag, is de was blijven liggen. dwz de op te vouwen was.

Zoals bekend mag worden geacht, heb ik een hekel aan de was opvouwen. Huishouden is sowieso niet mijn grootste liefhebberij maar omdat ik wel van een schoon opgeruimd huis hou, zeker als ik het druk heb, steek ik er veel energie in om dat wel gedaan te krijgen.
Maar de was....

ZOjuist ben ik enthousiast begonnen. Maar nu ik de meeste essentiele zaken heb opgevouwen. Ik ga liever wat anders doen vandaag. En wassen. Dan doe ik morgen alles opvouwen, en strijken bij een film. Goed voornemen toch?
Kan ik nu met een gerust hart met mijn stempels gaan spelen.

Boos

De buurvrouw, waar ik veel contact mee heb, komt gisterenavond witheet het tuinpad oplopen.
Haar ventiel is eruit, en het is Rafael zijn schuld.
Als ik probeer er achter te komen of het echt Rafael zijn schuld is, weigert ze antwoord te geven.
Als ik dan vraag wat ze precies van me verlangt, komt er een eisenlijstje. Ze EIST dat het gerepareerd wordt, Zij kan het niet, en ze gaat geen fietsenmaker betalen hiervoor.
Uit wat ze verteld, is alleen het ventiel eruit, is er verder niets stuk. Ik begrijp niet helemaal het probleem, een ventiel er weer inzetten, band oppompen , probleem opgelost toch?
Maar voor ik aan kan bieden dat voor haar te regelen, stampt ze heel boos weg.

ALs ik Rafael erover doorzaag, beweert hij bij hoog en bij laag dat hij dat niet gedaan heeft. Hij heeft de fiets van de buurjongen thuis gebracht, waarbij de band pang zei. Rafael heeft gekeken wat er was, en is weer naar huis gegaan. Het klopt dus dat hij bij de fiets was, maar stuk maken heeft ie niet gedaan, zegt ie.
Ik neig ernaar Rafael te geloven, ook omdat hij steeds hetzelfde verhaal verteld. Maar zelfs al is het niet zo, dan nog vind ik deze boosheid wat overdreven.

Het vervelende is dat ik haar stress nog wel begrijp. Donderdagavond is haar avondje uit. Ze wil dan dat alles soepel loopt, en elke hobbel is dan gelijk een grote.
Maar deze hobbel had ik eenvoudig voor haar kunnen oplossen. Misschien frustreert dat me nog het meeste.

Overhoren

Of ik frans wil overhoren, vraagt Joshua. Natuurlijk wil k dat, vind k nog wel leuk ook, want ooit scoorde ik hoog met frans. En het s leuk om te kijken wat ik er nog van weet.
De meeste woorden uit het rijtje ken ik, en ik kan zelfs de betekenis noemen zonder te spieken.
Behalve het woord 'Le portable' die kende ik niet. Wat niet zo gek is, het betekend nl 'mobieltje' En ja, die hadden we in mijn tijd nog niet.

Praten

Om maar weer over te gaan naar de orde van de dag, een blogje over Cecilia.

Cecila praat. Ze maakt, tot onze stomme verbazing, gewoon zinnen. Kan vertellen hoe ze zich voelt, en als ze valt, kan ze ook vertellen wat er gebeurt s. Het is, als k er bij stil sta, soms vreemd om zo een klein mensje zulke dingen te horen zeggen.

Zo kan ze, ut het niets, tegen iemand zeggen: Wat doe je? (voor de kenners, klinkt erg zoals in Phineas and Furb) En vroeg ze gisteren middag ineens : pappa nou?

Ze zegt al een tijdje 1 ding dat we niet begrijpen. Soms zegt ze: 'Dobbiedabbie' We hebben de indruk dat het echt wat betekend. Ze kan het heeel boos tegen je zeggen, en als je het dan tegen haar terug zegt, is ze echt heel verdrietg. Maar een scheldwoord is het toch niet, want ze kan het ook helemaal tevreden zeggen als ze een boterham geserveerd krijgt. Soms zingt ze het ook.
Een andere keer zeg je DobbieDabbie tegen haar, en dan barst ze in een schaterlach uit.

Zij hecht er dus betekenis aan.Welke precies is ons een raadsel. Hoewel je uit de context heeel gemakkelijk de intentie kan halen. Want ik ken geeen kind die zo boos kan kijken, en zo verschrikkeljk blij of tevreden kan zijn als deze dame.

Afgesloten.

Blogde ik van de week nog, dat er problemen waren met Ruurd zijn familie, inmiddels is het afgesloten.
We hebben het echt geprobeerd, lange tijd. Om contact te houden, om ons (binnen grenzen) aan te passen aan wat er van ons verlangd werd.
Toen dat niet lukte, hebben we nog geprobeerd op andere manier iig contact te houden. Maar het is niet mogelijk.
De opmerkingen tav mij, en vooral de kinderen die ik meebracht in de relatie, werden steeds onvriendelijker en laag bij de grondser.

Na een nare mail gisteren ben ik uit gegaan. Ik wil niet meer. Ik WIL niet eens contact meer met mensen die zo duidelijk aangeven mij niet te willen, die blijven volharden in hun eigen ideeen, zonder te willen kijken of luisteren naar die van een ander.
Ik steek mijn energie liever in contacten die wel prettig zijn.


Wat overblijft is de kater. Het gevoel van falen van mijn kant. Weer ben ik er niet in geslaagd een relatie op te bouwen met iemand. Ik zou zo graag het waarom van het mislukken weten. Wat is er gebeurd tussen het eerste contact, waarbij ik letterlijk een warm welkom werd geheten, en de keer dat ik, zwanger van mijn 7e kind, werd toegebeten dat ik nog 2 kinderen had, die in den Bosch wonen. Kinderen die vanaf dag 1 welkom waren in mijn huis, en er ook al vaak geweest waren. Kinderen die het moeilijk hadden met de nieuwe relatie en verhuizing van hun vader, en dat op hun eigen manier moesten verwerken.
Pels kinderen, waarvan het o zo belangrijk was dat ze bij de familie betrokken werden en bleven. Toch heeft 1 van hen, sinds hij hier woont, niets meer van die familie gehoord of vernomen. En is van het andere pelskind het bestaan niet eens erkent.

Mijn ouwe moeder, werd na 23 jaar huwelijk van haar dochter, ineens geconfronteerd met een nieuwe partner, en 2 extra kleinzonen. Ik geef toe, het kostte haar moeite, maar inmiddels heeft ze de nieuwe kinderen zo geaccepteerd, dat ze in haar systeem zitten als ze op vakantie in Amerika is.

In mijn opinie moet het zo. Het was een package deal. Toen Ruurd voor mij koos, koos hij ervoor om 6 extra kinderen op te voeden, te begeleiden en te financieren. Omgekeerd, koos ik voor 2 extra kinderen om hetzelfde te doen.
Maar ja, mijn kinderen zijn niet welkom bij hun nieuwe familie, dus ik ook niet. En als ik niet welkom ben, kiest Ruurd voor mij.
Dus hebben we nu beiden gezegd dat het genoeg is. Van ons geen actie meer te verwachten. Rest me alleen nog om mijn emoties daarover onder controle te krijgen.

Nieuw begin

Opeens is de titel van dit blog weer actueel. Alles begint opnieuw.
De scholen zijn inmiddels allemaal opnieuw begonnen. Daarmee zitten we weer in het gewone dagelijkse ritme van school, clubjes en vriendjes spelen en uit spelen gaan.
En per 1 september is mijn lief aan een nieuwe baan begonnen. Een baan waarvan we hopen dat het leuk is, en er groei in zit. Een baan ook, die net te ver weg is, om elke dag heen en weer te reizen.
Vanaf 1 september woont mijn lief daarom door de week in Diemen, waar hij een kamer kan huren bij mijn zoon. (dat is voor beide partijen makkelijk en gunstig)

Vorige week hadden we nog even respijt, omdat ik op 2 september naar de kaakchirurg moest, had hij een dag vrij, en sliep woensdag thuis. Donderdag is hij weer terug gegaan naar Diemen om op vrijdag op tijd op zijn werk te kunnen zijn. Maar dat was proefdraaien.

Nu is het voor eggies. De eerste dag en nacht hebben we er op zitten. En het is gelukt. Na de eerste week zal het weer beter gaan, het is voor ons allemaal wennen. Maar we kunnen het. We hebben het eerder gedaan, en we zullen het weer kunnen. Alleen het begin, dat is moeilijk.

Gevallen.

Joshua is met Q en Cecilia naar de speeltuin aan de overkant, als hij na een minuut of 10 terug komt rennen met een brullende Cecilia op zijn arm. Ze is gevallen. Arm kind. Ik neem haar van hem over, en stuur hem terug naar Q. Als Cecilia door heeft dat Joshua weer naar de speeltuin gaat, rent ze hem achterna. Nog na sniffend, maar ze wil echt weer naar de 'mommel'

Daardoor komt het, dat ik pas later zie dat ze toch wel behoorlijk gevallen is, en daardoor 'stuk' is.




Dankzij wat calendula spray, heelt het snel, en mooi. Maar ja, helen kriebelt.
Dus wordt ze op een ochtend zo bij me afgeleverd. Nu wel redelijk in paniek, vanwege het bloed.






Inmiddels is er bijna niets meer van te zien. En peutert ze er ook niet meer aan. Gelukkig.

En gekke bekken trekken? Ja dat kan ze als de beste

Zucht

Het is weer bijna 4 oktober, en dus barst de hel weer los.

4 oktober is Rafael jarig. 7 wordt hij dit jaar, en hij heeft een hele lijst met cadeautjes die hij hebben wil. Gelukkig zijn het wensen die ik kan inwilligen, dus ik verheug me op een leuke dag, met cadeautjes, taart, en veel bezoek. Afgesloten met een lekkere maaltijd, samen met vrienden en familie.
Moet toch een dag zijn om je op te verheugen niet waar?

Helaas hebben powers that be, besloten dat 4 oktober een moeilijke dag moet zijn. Een dag waarop de broers en zussen Pels, met hun partners samen eten. Ruurd moet dus elk jaar kiezen, en elk jaar kiest hij voor mij, voor Rafael, en voor hier. En elk jaar komt hem dat weer duur te staan.

Ruurd wordt gelijk buiten spel gezet, en als hij daar tegen protesteerd, krijgt hij nare mail te verwerken, waar hij dan weer op reageert. Als reactie daarom komt dan " Ik ga vandaag lekker bbqen. Met Ruurd is toch geen contact mogelijk"

Volgens mij is het voor alle partijen verdrietig, en zijn er nu 5 mensen niet blij met de situatie. Iemand zou eens moeten bemiddelen. Zal ik 'Familiediner" inschakelen....