WMO

Een tijdje geleden hadden we, weer, geprobeerd om te zien of we wat hulp zouden kunnen krijgen om dit wankele evenwicht wat wij huishouden noemen, te ondersteunen.
Nou, nee. Niet de hulp die we nodig hebben. We kunnen iemand krijgen die de vloer dweilt en die de ramen lapt. Voor het lichtere huishoudelijke werk moeten mijn pubers maar inspringen, en mijn partner, die zelf een erge vorm van reuma heeft, maar een baan heeft, kan wel stofzuigen. Hoe is dat moet doen als ie niet aanwezig is, deed niet ter zake geloof ik.
Maar de hulp die we nodig hebben, boodschappen doen, met de kinderen naar de speeltuin of een keer kinderen van school halen, die kunnen ze niet leveren.
Het enige wat de WMO kon aanraden was eens contact op nemen met het steunpunt mantelzorg.

Dat heb ik eerst tijden laten liggen, maar toen de scholen weer begonnen, Ruurd aan de overkant ging wonen en werken door de week, en dus helemaal vast liep, heb ik maar eens gebeld. En nog eens gebeld, en toen kwam er ineens een operatie en leek het einde van het verhaal in zicht.

Gisterenochtend telefoon:
Goedemorgen, u spreekt met .. van het steunpunt mantelzorg. U had gebeld?
Ik: Ja dat klopt, een tijdje geleden.
ZIj: Ja er is iemand ziek geworden, en nu neem ik de zaken even over. Ik wil graag uw mantelzorg even in kaart brengen. Wie doet het grootste deel van het huishouden bij u?
Ik: Dat moet mijn zoon van 13 zijn.
Zij: En wat heeft u nog meer voor zorg?
Ik: NOu de buurvrouw doet af en toe het grove werk, zoon van 17 stofzuigt en loopt voor me
Dochter van 10 neemt haar broertje van 6 mee van en naar school.
Zij: Tja, wat heeft u nodig?
Ik: Nou feitelijk heb ik nu donderdag en vrijdag iemand nodig, want eigenlijk is het niet zo handig dat ik alleen ben met de peuter.
ZIj: Dan moet uw moeder maar een paar dagen komen helpen.
Ik: Mijn moeder helpt waar mogelijk, en die heeft ook haar eigen dingen, bovendien mijn moeder is ook 79 (nog niet, maar dat scheelt maar 2 weken)
Zij: En uw broer, of uw zus?
Ik: Die hebben gewoon hun werk, en kunnen hier niet helpen de hele dag.
Zij: Nou dan denk ik dat er weinig is wat we voor u kunnen doen. Wat we normaal te bieden hebben is iemand die op een partner past die niet alleen kan zij, zodat de mantelzorger een keer boodschappen kan doen, of even op visite kan. Maar deze hulpvraag kunnen we niets voor doen. Vroeger had je gezinszorg, maar tegenwoordig wordt er toch verwacht dat de buren en familie inspringen.
Ik: De buren werken allemaal, hoe kan ik dan vragen of ze me helpen?
Zij: JA, normaal is het zo dat bij werkenden de kinderen naar de BSO en de opvang gaan.
Ik: Mevrouw, ik BEN de opvang.
Zij: Maar dat kan toch niet? U werkt dus gewoon? Ja dan kunnen we helemaal niets voor u doen, maar ik zal toch eens overleggen.
Ik: Als u zegt dat u toch niets kan doen, hoeft u er voor ook niet nog tijd en energie in te steken. Wat u zegt is dat gezinnen het zelf maar moeten uitzoeken.
Zij: Ja, dat wordt wel verwacht.

Dit laatste deel van het gesprek herhaalde zich een paar keer, want de mevrouw was niet van plan zich met een kluitje in het riet te laten sturen. Ze wilde perse overleggen, en nog een keer met mij overleggen, om daarna pas te vertellen dat ze niets kon doen. Gelukkig kwam de postbode met een pakje, en had ik een heel goede reden dit gesprek te beeindigen.