Vandaag is het 2 jaar geleden dat Ruurd en ik samen naar de AH gingen, met de bedoeling daarna even verjaarscadeautjes voor Rafael te gaan kopen bij de Intertoys. Ik had dat uitgesteld tot hij er was omdat we dat graag samen wilde doen.
Vandaag is het 2 jaar geleden dat ik in de Albert Heijn in het schap van het bier en frisdrank zo erg zwikte dat het me zwart voor ogen werd.
Vandaag is het 2 jaar geleden dat ik voor het eerst van mijn leven meemaakte wat gips was. Nog nooit had ik iets in het gips gehad, en nu had ik, hoogzwanger, gips om mijn been.
Vandaag is het 2 jaar geleden dat we de humor van een been in het gips nog in zagen. Dat we grapjes maakte over bevallen met een gipsenpoot.
Vandaag is het 2 jaar geleden dat ik mijn kinderen naar school bracht.
Vandaag is het hoeveel weken verwijderd van het moment dat ik zonder na te denken opsta om iets te doen?
Hoeveel weken ben ik verwijderd van mijn kinderen weer naar school brengen smorgens?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
5 opmerkingen:
Kom op, meis. Nog ff volhouden, het einde is in zicht!
ik hoop en bid dat dit het laatste loodje is.
Ik hoop van harte dat je binnenkort weer mobiel bent
he bah .............dat duurt wel heel lang he, ik hoop met je mee dat dat nu eindelijk minder gaat worden .......dat het gewoon overgaat, dat het helpt allemaal
Dit had niemand kunnen bedenken, dat het allemaal zo lang ging duren. en ik hoop echt voor jullie dat het herstel voorspoedig kan zijn en je lekker kan doen wat je al die tijd doen wilde!! Het is je gegunt!
Elly2
Een reactie posten