Zand

Huishoudelijk gezien werden we, nadat Ruurd de hele week aan de overkant ging werken, net een goed geoliede machine. Iedereen, alle kinderen, wisten waar ze zich aan moesten houden, en iedereen had zijn of haar eigen taak.
Ook kregen we een goede routine, in wanneer er wat gebeuren moest.

En toen werd ik geopereerd, en gaat het genezingsproces veeeeeel langzamer dan ik zou willen.
Dat is zand. Zand in onze geoliede machine.

Wat volgt is irritatie, frustratie en een rommeliger huishouden. En ik kan niet zo goed tegen ene rommelig huishouden. Mijn leven is al zo vol en rommelig, ik kan niet te veel rommel om me heen verdragen.
Maar zelf kan ik het niet, ik heb krukken nodig om vooruit te komen, en dus kan ik nog geen koffie kopje verplaatsten. Ik heb kinderen nodig die mijn benen zijn. En daar ligt het probleem. De kinderen willen niet meer. Die zijn het zorgen zat. IK wil niet meer, ik ben het op de bank hangen zat. Ik doe wat ik kan maar koken en door de keuken rennen gaat gewoon niet (goed) met 1 been, en wat te denken van ff met stapels spullen de trap op rennen?

Gisteren maar weer eens uit gevallen, en helaas blijkt dat nodig, want het had het gewenste effect. Samen met JOshua gekookt, en samen met alle kinderen opgeruimd. Maar het is zo niet wat ik wil. Ik wil weer harmonieus, ik wil weer een geoliede machine. Zonder zand.

We zullen onze schouders er gewoon nog even onder moeten zetten. Nog even vol moeten houden, want de enkel zelf gaat langzaam, heeeeel langzaam maar zeker vooruit. Ik kan nu mijn voet neerzetten, en een onbelaste loopbeweging maken ZONDER dat ik gek word van de pijn. Maar ik moet voorzichtig zijn, want te veel doen, levert een dag erna heel veel pijn op heb ik gemerkt. Dus ik ben voorzichtig. Ik blijf zitten, met mijn been hoog. Want nu wil ik eindelijk eens van die nare, niet meewerkende enkel af.