woensdag, december 31, 2008
dinsdag, december 30, 2008
Kraambezoek
Al op 2 november hadden we het plan, en gisteren is het ten uitvoer gebracht. Kraambezoek uit Winschoten.
Voor zulk hoog bezoek bak je natuurlijk taart, en zorg je dat je huis schoon is. Daar sta je ook vroeg voor op, om gezamelijk te zorgen dat het huis schoon is, en dan ga je, in je netste kleren op de bank op het hoog bezoek zitten wachten.
Toch??
NOT,
Door het toenemende vakantie gevoel, waren we allemaal pas na 10 uur uit bed, en pas tegen half 12 was iedereen in beweging. Toen Britt dan ook meldde dat ze de boot van 12 uur hadden ( en er dus 2 boten voeren) sloeg de stress toe. Maar zie, opruimen is erg weinig werk, want voor Britt de straat in kwam rijden, was de puinhoop van de westwing weer bewongen, en zag het huis er gewoon goed leefbaar uit (gelukkig heeft ze niet boven gekeken)
Ruben en Joshua hadden op de markt oliebollen gehaald. Iedereen kreeg een oliebol, en koffie voor wie dat wilde.
De kinderen waren gelijk vertrokken naar de, opgeruimde, westwing, om daar te ontdekken dat een oppasmoeder een soort speelgoedwinkel cq vergaarbak is, er er voor elk wat wils aan speelgoed bleek te zijn.
Cecilia werd bewonderd, en omgekeerd Rembrandt ook, die met zijn prachtige bruine ogen gelijk iedereen om zijn vinger wond. Vlak voor we aan tafel gingen ontdekte de kinderen van Britt 1 voor 1 de speeltuin, en vonden ook Ruben en Joshua dat het tijd werd om naar buiten te gaan.
Even dachten we rustig aan tafel te kunnen gaan, maar zodra ze zagen dat we gingen zitten kwamen ze 1 voor 1 weer binnen, en uiteindelijk zaten we toch met 11 man aan tafel. Het brood, de soep ging er grif in, al het lekkere beleg werd uitgeprobeerd.
Na het opruimen van de lunch was er voor iedereen taart, lekkere zeebanket gebak, door Joshua gemaakt.
We hebben nog heerlijk gekletst, en met de boot van 5 uur vertrokken ze allemaal weer.
Een heerlijke dag.
Voor zulk hoog bezoek bak je natuurlijk taart, en zorg je dat je huis schoon is. Daar sta je ook vroeg voor op, om gezamelijk te zorgen dat het huis schoon is, en dan ga je, in je netste kleren op de bank op het hoog bezoek zitten wachten.
Toch??
NOT,
Door het toenemende vakantie gevoel, waren we allemaal pas na 10 uur uit bed, en pas tegen half 12 was iedereen in beweging. Toen Britt dan ook meldde dat ze de boot van 12 uur hadden ( en er dus 2 boten voeren) sloeg de stress toe. Maar zie, opruimen is erg weinig werk, want voor Britt de straat in kwam rijden, was de puinhoop van de westwing weer bewongen, en zag het huis er gewoon goed leefbaar uit (gelukkig heeft ze niet boven gekeken)
Ruben en Joshua hadden op de markt oliebollen gehaald. Iedereen kreeg een oliebol, en koffie voor wie dat wilde.
De kinderen waren gelijk vertrokken naar de, opgeruimde, westwing, om daar te ontdekken dat een oppasmoeder een soort speelgoedwinkel cq vergaarbak is, er er voor elk wat wils aan speelgoed bleek te zijn.
Cecilia werd bewonderd, en omgekeerd Rembrandt ook, die met zijn prachtige bruine ogen gelijk iedereen om zijn vinger wond. Vlak voor we aan tafel gingen ontdekte de kinderen van Britt 1 voor 1 de speeltuin, en vonden ook Ruben en Joshua dat het tijd werd om naar buiten te gaan.
Even dachten we rustig aan tafel te kunnen gaan, maar zodra ze zagen dat we gingen zitten kwamen ze 1 voor 1 weer binnen, en uiteindelijk zaten we toch met 11 man aan tafel. Het brood, de soep ging er grif in, al het lekkere beleg werd uitgeprobeerd.
Na het opruimen van de lunch was er voor iedereen taart, lekkere zeebanket gebak, door Joshua gemaakt.
We hebben nog heerlijk gekletst, en met de boot van 5 uur vertrokken ze allemaal weer.
Een heerlijke dag.
zondag, december 28, 2008
Roze wolk
Een kleine 14 uur na de geboorte van Cecilia gebeurde er iets waardoor ik met een smak van de roze wolk afviel.
Dat was het begin van een zeer moeilijke periode. Financieel, emotioneel en familiair niets dan ellende, en stress.
De gipsen poot hielp ook niet in dit proces. We waren meer bezig met overleven dan met genieten.
Vandaag was ik goeddeels alleen met Rafael en Cecilia, en of het daar aan ligt, of aan ander gesternte, de roze wolk ten aanzien van Cecilia is weer even terug. Zo maar ineens, weer rust in mijn hoofd, en vreugde in mijn hart.
Misschien duurt het maar kort, misschien langer, voor nu geniet ik er even extra van.
Als ik er even niet ben, ik zit met Cecilia op een roze wolkje, links van de regenboog.
Internet
Ook al ben ik vaak te vinden op het internet. Eigenlijk is het mijn 'ding' niet.
Het gaat me vaak te traag, inloggen bij sites vind ik gedoe, als dat moet ben ik weg. Kortom, ik ben er te ongeduldig voor.
Zojuist probeerde ik in te loggen bij de site van de Margriet. Dat is al jaren mijn 'lijfblad' dus je zou mogen verwachten dat die site aan mijn verwachtingen voldoet.
Niets is minder waar. Ik heb daar, ooit, een account aangemaakt, en vooruit, als ik dan het forum mag lezen, moet dat maar.
Natuurlijk weet ik mijn wachtwoord niet meer, dus vraag ik een nieuw wachtwoord aan. Wachtwoord komt zonder mankeren mijn mailbox binnen rollen. Met een activeringscode, die ik nodig heb om mijn account weer te activeren.
Tuurlijk gaat het een keer mis, en zuchtend vraag ik een tweede keer een wachtwoord aan.
Ook dat komt, zonder problemen, mijn mailbox inrollen, en ik activeer mijn account.
Vreemd genoeg wil het programma dan een paar basale dingen van mij weten, ik ben ook de beroertste niet, en vul die gegevens opnieuw in.
Ik druk op verzenden.
Dan komt het: "Deze gebruikersnaam bestaat al", krijg ik als reactie.
Ja oliebollen, dat ben ik.
Ik ben weer helemaal klaar met die website, en ga wat anders doen.
Internet en ik..................
Het gaat me vaak te traag, inloggen bij sites vind ik gedoe, als dat moet ben ik weg. Kortom, ik ben er te ongeduldig voor.
Zojuist probeerde ik in te loggen bij de site van de Margriet. Dat is al jaren mijn 'lijfblad' dus je zou mogen verwachten dat die site aan mijn verwachtingen voldoet.
Niets is minder waar. Ik heb daar, ooit, een account aangemaakt, en vooruit, als ik dan het forum mag lezen, moet dat maar.
Natuurlijk weet ik mijn wachtwoord niet meer, dus vraag ik een nieuw wachtwoord aan. Wachtwoord komt zonder mankeren mijn mailbox binnen rollen. Met een activeringscode, die ik nodig heb om mijn account weer te activeren.
Tuurlijk gaat het een keer mis, en zuchtend vraag ik een tweede keer een wachtwoord aan.
Ook dat komt, zonder problemen, mijn mailbox inrollen, en ik activeer mijn account.
Vreemd genoeg wil het programma dan een paar basale dingen van mij weten, ik ben ook de beroertste niet, en vul die gegevens opnieuw in.
Ik druk op verzenden.
Dan komt het: "Deze gebruikersnaam bestaat al", krijg ik als reactie.
Ja oliebollen, dat ben ik.
Ik ben weer helemaal klaar met die website, en ga wat anders doen.
Internet en ik..................
zaterdag, december 27, 2008
tweede kerstdag
In het vervolg van eerste kerstdag stond 2e kerstdag in het teken van mensen die niet met ons, met mij, willen praten.
Het begon erg vrolijk gisterenochtend. Ik met een paar kinderen opstaan, heerlijk naar een barbiefilm op tv gekeken. Daarna met meer kinderen naar de fabeltjeskrant musical, waar ik van leerde dat een Jukebox een ouderwetse Ipod is.
Na de lunch begon het, Ruben en Daniel gingen naar Leiden, en vandaar uit naar Den Haag, naar het kerstfeest van Ruurd zijn familie, waar wij niet echt welkom zijn. Voelt raar. Gelukkig komt Ruben vandaag weer terug, Daniel ging liever naar Den Bosch om daar de rest van de vakantie door te brengen.
Om half 5 was er een kerkdienst in de Cocksdorp. Op ons paasbest (en dat met kerst) vertrokken we erheen. Geweldig is het toch om de kinderen zo bezig te zien. Lea had een heuse rol, en kende, als een van de weinige, ook de tekst uit haar hoofd. Verblikte of verbloosde niet toen de microfoon onder haar neus werd gehouden. En ze zingt ook niet onverdienstelijk.
Voor me zat haar vader, die stug voor zich uit bleef kijken, ook toen het spel zich naast mij, met Cecilia als baby Jezus afspeelde. Raar hoor, 23 jaar getrouwd en bijna 25 jaar lief en leed gedeeld, en ineens kan ik niet aan hem vragen hoe het is, waarom hij alleen is, en wil hij niet eens mijn richting in kijken. Ik word er nog altijd triestig van.
Na het kerstspel gingen we naar Oosterend, waar mijn moeder een high tea had klaarstaan. Erg lekker, en gezellig.
Tot mijn zus binnenkwam. Of nee, het werd er niet minder gezellig van, wel vreemder. Want mijn zus, naar wie Cecilia vernoemd is, wil sinds haar geboorte niet meer met me praten, en ontkent het bestaan van Cecilia gewoon volkomen. Pijnlijk, verdrietig, en vreemd.
Ik hou me maar aan mijn afspraak met mezelf, dat ik geen ruzie heb, met niemand niet. En als anderen mij niet willen, en mijn kinderen niet, is dat hun probleem. Maar echt vrolijk word ik er niet van.
Ik realiseer me dat mijn beeld gekleurd is. 3 jaar geleden, nog maar 3 jaar geleden, zat mijn huwelijk in crisis, en wist ik dat het op een scheiding zou uitdraaien, al wist mijn partner het toen nog niet. Sinterklaas, Kerst, en oud en nieuw zijn sindsdien bitterzoet gekleurde dagen.
Met momenten waarin de pijn vanwege scheiding, gemis van kinderen door mijn ziel snijdt. Met momenten waarin ik intens geniet van de kinderen die kerstspel spelen, de gezelligheid van het samenzijn met ieder die mij lief is.
Ook realiseer ik me, dat ik nog gevoeliger ben voor al deze emoties omdat ik nog maar 8 weken geleden ben bevallen van een prachtige dochter. Ergens zal het nodig zijn dat ik dit scala aan emoties doorloop, beleef en herbeleef. Daarna ben ik weer mijn vrolijke, positieve zelf.
Het begon erg vrolijk gisterenochtend. Ik met een paar kinderen opstaan, heerlijk naar een barbiefilm op tv gekeken. Daarna met meer kinderen naar de fabeltjeskrant musical, waar ik van leerde dat een Jukebox een ouderwetse Ipod is.
Na de lunch begon het, Ruben en Daniel gingen naar Leiden, en vandaar uit naar Den Haag, naar het kerstfeest van Ruurd zijn familie, waar wij niet echt welkom zijn. Voelt raar. Gelukkig komt Ruben vandaag weer terug, Daniel ging liever naar Den Bosch om daar de rest van de vakantie door te brengen.
Om half 5 was er een kerkdienst in de Cocksdorp. Op ons paasbest (en dat met kerst) vertrokken we erheen. Geweldig is het toch om de kinderen zo bezig te zien. Lea had een heuse rol, en kende, als een van de weinige, ook de tekst uit haar hoofd. Verblikte of verbloosde niet toen de microfoon onder haar neus werd gehouden. En ze zingt ook niet onverdienstelijk.
Voor me zat haar vader, die stug voor zich uit bleef kijken, ook toen het spel zich naast mij, met Cecilia als baby Jezus afspeelde. Raar hoor, 23 jaar getrouwd en bijna 25 jaar lief en leed gedeeld, en ineens kan ik niet aan hem vragen hoe het is, waarom hij alleen is, en wil hij niet eens mijn richting in kijken. Ik word er nog altijd triestig van.
Na het kerstspel gingen we naar Oosterend, waar mijn moeder een high tea had klaarstaan. Erg lekker, en gezellig.
Tot mijn zus binnenkwam. Of nee, het werd er niet minder gezellig van, wel vreemder. Want mijn zus, naar wie Cecilia vernoemd is, wil sinds haar geboorte niet meer met me praten, en ontkent het bestaan van Cecilia gewoon volkomen. Pijnlijk, verdrietig, en vreemd.
Ik hou me maar aan mijn afspraak met mezelf, dat ik geen ruzie heb, met niemand niet. En als anderen mij niet willen, en mijn kinderen niet, is dat hun probleem. Maar echt vrolijk word ik er niet van.
Ik realiseer me dat mijn beeld gekleurd is. 3 jaar geleden, nog maar 3 jaar geleden, zat mijn huwelijk in crisis, en wist ik dat het op een scheiding zou uitdraaien, al wist mijn partner het toen nog niet. Sinterklaas, Kerst, en oud en nieuw zijn sindsdien bitterzoet gekleurde dagen.
Met momenten waarin de pijn vanwege scheiding, gemis van kinderen door mijn ziel snijdt. Met momenten waarin ik intens geniet van de kinderen die kerstspel spelen, de gezelligheid van het samenzijn met ieder die mij lief is.
Ook realiseer ik me, dat ik nog gevoeliger ben voor al deze emoties omdat ik nog maar 8 weken geleden ben bevallen van een prachtige dochter. Ergens zal het nodig zijn dat ik dit scala aan emoties doorloop, beleef en herbeleef. Daarna ben ik weer mijn vrolijke, positieve zelf.
vrijdag, december 26, 2008
Incompleet
Kerst 2008, nog vreemder en pijnlijker dan voorgaande jaren.
Het begon er al mee dat Lea heel ziek op de bank lag, en ik alleen al daarom niet naar de kerk kon. Ik vier al jaren eerste kerstdag in den Helder, in het Gemini. Met krukken en baby, was het me nog wel gelukt dat ook dit jaar te doen, met een zieke dochter thuis op de bank, zag ik het niet zitten.
Daardoor miste ik de gebruikelijke dosis kerstliedjes, waardoor het nog moeilijker was om in kerststemming te komen. De mensen, en kinderen, die wel thuis waren, zijn allemaal van die nachtbrakers, dat een vroeg gezamelijk ontbijt ook geen optie was. Nou hadden we dat compleet met kerstbrood ook al op de dag voor kerst gedaan. Waardoor ik het niet echt als gemis ervoer als wel een beetje kalig vond.
Lea ziek op de bank, ik met een gipsenpoot ernaast, en de rest van het huis in diepe rust. Gelukkig zijn er dan nog kerstfilms, dus hebben Lea en ik, samen naar Casper het vriendelijke spookje in kerstsfeer gekeken. En daarna naar de Fabeltjeskrant musical. Erg gezellig. Dat dan weer wel.
Toen eenmaal iedereen op gestaan was, en de gebruikelijk huishoudelijke mededelingen waren afgehandeld, ging de gamecube aan. Ruben wilde wel Pikmin spelen, dus de rest van de dag ging op aan poppetjes uit planten oogsten, en andere poppetjes verslaan.
Aan het eind van de middag, Ilja en Lea naar hun vader gebracht om daar het kerstmaal te gebruiken. Waarna wij ook het kerstmaal gingen bereiden. Gourmet, wat ook met 4 personen erg gezellig was.
Tegen half 8 kwamen de anderen ook weer thuis van het kerstdiner. Joshua en Rafael hadden bij hun vader geslapen en waren dus langer weggeweest.
Het voelde weer een beetje compleet. Want hoe gezellig ook, er mist toch altijd wat.
Tweede kerstdag zullen Ruben en Daniel in den Haag vieren, dus mist er weer wat. En zo blijft het schipperen, en in mijn slechte momenten baal ik erg van dat altijd incompleet zijn.
Ik zou zo graag meer dagen hebben zoals 5 december, met het hele cluppie ongedwongen bij elkaar.
Gelukkig zijn er meer goede momenten, en kan ik erg genieten van wat er wel is, in plaats van verdrietig te zijn om wat er mist.
Maar gemis is er altijd.
Het begon er al mee dat Lea heel ziek op de bank lag, en ik alleen al daarom niet naar de kerk kon. Ik vier al jaren eerste kerstdag in den Helder, in het Gemini. Met krukken en baby, was het me nog wel gelukt dat ook dit jaar te doen, met een zieke dochter thuis op de bank, zag ik het niet zitten.
Daardoor miste ik de gebruikelijke dosis kerstliedjes, waardoor het nog moeilijker was om in kerststemming te komen. De mensen, en kinderen, die wel thuis waren, zijn allemaal van die nachtbrakers, dat een vroeg gezamelijk ontbijt ook geen optie was. Nou hadden we dat compleet met kerstbrood ook al op de dag voor kerst gedaan. Waardoor ik het niet echt als gemis ervoer als wel een beetje kalig vond.
Lea ziek op de bank, ik met een gipsenpoot ernaast, en de rest van het huis in diepe rust. Gelukkig zijn er dan nog kerstfilms, dus hebben Lea en ik, samen naar Casper het vriendelijke spookje in kerstsfeer gekeken. En daarna naar de Fabeltjeskrant musical. Erg gezellig. Dat dan weer wel.
Toen eenmaal iedereen op gestaan was, en de gebruikelijk huishoudelijke mededelingen waren afgehandeld, ging de gamecube aan. Ruben wilde wel Pikmin spelen, dus de rest van de dag ging op aan poppetjes uit planten oogsten, en andere poppetjes verslaan.
Aan het eind van de middag, Ilja en Lea naar hun vader gebracht om daar het kerstmaal te gebruiken. Waarna wij ook het kerstmaal gingen bereiden. Gourmet, wat ook met 4 personen erg gezellig was.
Tegen half 8 kwamen de anderen ook weer thuis van het kerstdiner. Joshua en Rafael hadden bij hun vader geslapen en waren dus langer weggeweest.
Het voelde weer een beetje compleet. Want hoe gezellig ook, er mist toch altijd wat.
Tweede kerstdag zullen Ruben en Daniel in den Haag vieren, dus mist er weer wat. En zo blijft het schipperen, en in mijn slechte momenten baal ik erg van dat altijd incompleet zijn.
Ik zou zo graag meer dagen hebben zoals 5 december, met het hele cluppie ongedwongen bij elkaar.
Gelukkig zijn er meer goede momenten, en kan ik erg genieten van wat er wel is, in plaats van verdrietig te zijn om wat er mist.
Maar gemis is er altijd.
woensdag, december 24, 2008
Bijzondere kerstballen
De kerstboom staat, sinds zaterdagavond.
Omdat een deel van de kerstspullen nog bij de aannemer staan opgeslagen, is hij een beetje donker. Gelukkig vonden we wel nog een doos kerstballen, vooral beertjes en zelfgemaakte spullen, dus mooi is ie wel.
In de kerstboom hangen twee heel bijzondere 'kerstballen'.
Gekregen van de postbode, zoals de kinderen het hier zeggen, maar vooral van twee heel bijzondere vriendinnen.
Omdat een deel van de kerstspullen nog bij de aannemer staan opgeslagen, is hij een beetje donker. Gelukkig vonden we wel nog een doos kerstballen, vooral beertjes en zelfgemaakte spullen, dus mooi is ie wel.
In de kerstboom hangen twee heel bijzondere 'kerstballen'.
Gekregen van de postbode, zoals de kinderen het hier zeggen, maar vooral van twee heel bijzondere vriendinnen.
Kleine kleertjes
De kast is te vol, dus moet ik opruimen.
Bij het uithalen van de kast, kom ik kleertjes tegen die al te klein geworden zijn. Daar heb ik altijd moeite mee, het opruimen van de eerste kleine kleertjes. Daarna vind ik het niet erg meer, maar die eerste lading.
Gelukkig groeit Cecilia goed, maar is ze niet al te lang, dus is het alleen een kleine maat 50 die er uit gaat, dus ik mag nog even genieten van de kleine kleertjes. Van de week had ze zelfs een pak mt 56 dat nog gewoon aan de grote kant was.
Aan de andere kant heb ik ook een pakje mt 56 al uit de kast gehaald omdat het te klein was.
zondag, december 21, 2008
Storing
Elke zaterdagavond tussen 9 en 10 kijk ik tv. Casualty, een britse ziekenhuisserie, die al ruim 30 jaar loopt, en waarvan ik de laatste 15 jaar denk ik gezien heb.
Gisterenavand had het wat voeten in aarde, maar om 21.10 zat ik voor de tv. Casualty. Iedereen weet het, dan moet je moemi met rust laten, of meekijken, of wegwezen.
Ik zat net in het verhaal, zat me enigszins te ergeren aan Sean, die zijn vrouw zomaar naar Saoudi Arabie wil verplaatsen, en aan Jessica, zijn vrouw, die gewoon meegaat, terwijl ze zwanger is van een andere man. Sean gaat dan ook aan de lopende band vreemd. Ja het niveau van die britse serie is uitermate hoog te noemen.
Toen ineens, Poef, de tv uitging, en het om me heen ook wel erg donker was. Mijn eerste gedachte was, dat de aardlek eruit was, omdat we de kerstboom aan hadden staan. Toen drong het tot me door dat de, lichtelijk irritante, kerstversiering verderop in de buurt ook opgehouden was met knipperen.
De stroom was uitgevallen. Niet alleen bij ons, en bij ons in de straat, nee het grootste deel van het durp was donker.
Voor de kinderen was het een groot avontuur. Ruurd en Joshua zijn een rondje gaan rijden om te kijken hoe groot de storing was, en Lea en Rafael zaten voor het raam naar buiten te kijken. Op straat was het erg gezellig, de buren stonden buiten in de kou met zaklantaarns aan te praten. Wij hebben kerstliedjes zitten zingen. Ondertussen naar buiten kijken, want zo donker zie je het zelden hier. Voor onze deur staat nl een straatlantaarn, dus licht genoeg ook snachts.
De storing duurde ruim een uur, toen de tv het weer deed was op BBC Strickly come dancing.
Gisterenavand had het wat voeten in aarde, maar om 21.10 zat ik voor de tv. Casualty. Iedereen weet het, dan moet je moemi met rust laten, of meekijken, of wegwezen.
Ik zat net in het verhaal, zat me enigszins te ergeren aan Sean, die zijn vrouw zomaar naar Saoudi Arabie wil verplaatsen, en aan Jessica, zijn vrouw, die gewoon meegaat, terwijl ze zwanger is van een andere man. Sean gaat dan ook aan de lopende band vreemd. Ja het niveau van die britse serie is uitermate hoog te noemen.
Toen ineens, Poef, de tv uitging, en het om me heen ook wel erg donker was. Mijn eerste gedachte was, dat de aardlek eruit was, omdat we de kerstboom aan hadden staan. Toen drong het tot me door dat de, lichtelijk irritante, kerstversiering verderop in de buurt ook opgehouden was met knipperen.
De stroom was uitgevallen. Niet alleen bij ons, en bij ons in de straat, nee het grootste deel van het durp was donker.
Voor de kinderen was het een groot avontuur. Ruurd en Joshua zijn een rondje gaan rijden om te kijken hoe groot de storing was, en Lea en Rafael zaten voor het raam naar buiten te kijken. Op straat was het erg gezellig, de buren stonden buiten in de kou met zaklantaarns aan te praten. Wij hebben kerstliedjes zitten zingen. Ondertussen naar buiten kijken, want zo donker zie je het zelden hier. Voor onze deur staat nl een straatlantaarn, dus licht genoeg ook snachts.
De storing duurde ruim een uur, toen de tv het weer deed was op BBC Strickly come dancing.
donderdag, december 18, 2008
Boos, of op zijn minst geirriteerd...
Sinds ik in het gips thuis zit, werkt Ruurd thuis. Met als belangrijkste reden dat de kinderen van en naar school gebracht kunnen worden zonder al te veel regelen. Hij doet de 'buitendienst' zeg maar.
Dus rijdt hij, tussen zijn werk in, 4 keer per dag naar school om de kinderen te brengen en weer op te hVaak neemt hij buurkinderen mee heen en weer. Altijd even snel, want er moet gewoon gewerkt worden. Op deze manier is het goed geregeld, en is iedereen tevreden.
Komt er van de week op school, een ouder naar een vriendin van ons toe.' Zeg, jij kent die Ruurd nogal toch? Wil jij niet eens zeggen dat het belachelijk is dat ie met de auto de kinderen naar school brengt? Hij woont verdorie op de Boogerd. Dat is helemaal niet nodig'
Wat zou ze denken, dat Ruurd, werkloos, dan wel huisman is? Dat hij alle tijd heeft om kinderen te halen? Nog los van het feit dat zij dan wel kan fietsen, Ruurd doet dat (meestal) gewoon veel pijn. Zou het haar niet opvallen dat ik niet aanwezig ben op het schoolplein, al heel veel weken niet? Want voor ik door mijn enkel ging, was ik er ook minder dan gewoon omdat de combinatie veel werken en zwangerschap gewoon zwaar was, daarom haalde mijn zus regelmatig de kinderen tussen de middag op.
Zo'n reactie vind ik op zijn zachts gezegd irritant
Dus rijdt hij, tussen zijn werk in, 4 keer per dag naar school om de kinderen te brengen en weer op te hVaak neemt hij buurkinderen mee heen en weer. Altijd even snel, want er moet gewoon gewerkt worden. Op deze manier is het goed geregeld, en is iedereen tevreden.
Komt er van de week op school, een ouder naar een vriendin van ons toe.' Zeg, jij kent die Ruurd nogal toch? Wil jij niet eens zeggen dat het belachelijk is dat ie met de auto de kinderen naar school brengt? Hij woont verdorie op de Boogerd. Dat is helemaal niet nodig'
Wat zou ze denken, dat Ruurd, werkloos, dan wel huisman is? Dat hij alle tijd heeft om kinderen te halen? Nog los van het feit dat zij dan wel kan fietsen, Ruurd doet dat (meestal) gewoon veel pijn. Zou het haar niet opvallen dat ik niet aanwezig ben op het schoolplein, al heel veel weken niet? Want voor ik door mijn enkel ging, was ik er ook minder dan gewoon omdat de combinatie veel werken en zwangerschap gewoon zwaar was, daarom haalde mijn zus regelmatig de kinderen tussen de middag op.
Zo'n reactie vind ik op zijn zachts gezegd irritant
vrijdag, december 12, 2008
Vrijdag
Ben best een beetje trots op mezelf, want we hebben het gisteren toch maar goed gered met ons 5-en. Joshua heeft geweldig zijn best gedaan, en extra gelopen. Hij heeft boodschappen gedaan en extra opgeruimd.
Lea heeft me geweldig geholpen met de was, en Rafael heeft hand en spandiensten verleend.
Natuurlijk redden we het wel. Alleen, de kinderen zijn, zoals dat heet las ik laatst Jonge Mantelzorgers. Het is niet anders, en als ik me nou maar rustig hou, en niet te veel wil, is dit allemaal tijdelijk.
Maar ja, vanmorgen kon ik ze weer niet naar school brengen, want nee, de buitendienst gaat niet, ook fietsen niet. Zou ook te link zijn, met een been dat gewoon niet wil. We twijfelen of we een rolstoel, danwel scootmobiel moeten gaan regelen for the time being
Om me aangenaam bezig te houden heb ik gisteren papier besteld zodat ik een scrapbook kan maken over de eerste dagen van Cecilia. Dan heb ik in ieder geval iets leuks om te doen, tijdens mijn huisarrest.
Gisterenochtend eerst maar eens gestofzuigd (of is het stofgezogen) en gedweild,daar knapte mijn humeur ernstig van op, want ik hou erg van een schoon en opgeruimd huis. Zover is het nog niet, maar de huiskamer en keuken kunnen er weer mee door nu. Vandaag ga ik maar lekker scrappen voorzover Cecilia het toelaat.
Lea heeft me geweldig geholpen met de was, en Rafael heeft hand en spandiensten verleend.
Natuurlijk redden we het wel. Alleen, de kinderen zijn, zoals dat heet las ik laatst Jonge Mantelzorgers. Het is niet anders, en als ik me nou maar rustig hou, en niet te veel wil, is dit allemaal tijdelijk.
Maar ja, vanmorgen kon ik ze weer niet naar school brengen, want nee, de buitendienst gaat niet, ook fietsen niet. Zou ook te link zijn, met een been dat gewoon niet wil. We twijfelen of we een rolstoel, danwel scootmobiel moeten gaan regelen for the time being
Om me aangenaam bezig te houden heb ik gisteren papier besteld zodat ik een scrapbook kan maken over de eerste dagen van Cecilia. Dan heb ik in ieder geval iets leuks om te doen, tijdens mijn huisarrest.
Gisterenochtend eerst maar eens gestofzuigd (of is het stofgezogen) en gedweild,daar knapte mijn humeur ernstig van op, want ik hou erg van een schoon en opgeruimd huis. Zover is het nog niet, maar de huiskamer en keuken kunnen er weer mee door nu. Vandaag ga ik maar lekker scrappen voorzover Cecilia het toelaat.
donderdag, december 11, 2008
En dan....
Is ineens alles anders. En stort het hele systeem in elkaar.
Vanaf het moment dat ik door mijn enkel zakte tot vorige week, kon Ruurd zonder veel problemen thuis werken. Nu heeft hij een klus in Amsterdam, en moet hij daar ook naar toe. Dat betekend dat hij vanmorgen met de boot van 8 uur is vertrokken en morgenavond terug komt. En volgende week zelfs 4 dagen weg zal zijn.
Normaal gesproken zou ik dat ongezellig vinden, maar er geen problemen mee hebben. Echter nu ik op krukken loop is het wel een beetje een probleem.
Alleen krukken zou zelfs nog wel lukken maar op krukken lopen en voor een kleine baby zorgen is wel erg lastig.
Het huishouden, dat de laatste weken toch al rommeliger en slordiger is als ik prettig vind, zal nog lastiger bij te houden zijn. Waardoor het nog rommeliger en slordiger zal verlopen.
Even zag ik het niet zitten vanmorgen. Aangezien ik al lang geleden geleerd heb dat tranen op zulke momenten niet helpen, zet ik de schouders er maar onder. Eerst maar eens ontbijten...
Vanaf het moment dat ik door mijn enkel zakte tot vorige week, kon Ruurd zonder veel problemen thuis werken. Nu heeft hij een klus in Amsterdam, en moet hij daar ook naar toe. Dat betekend dat hij vanmorgen met de boot van 8 uur is vertrokken en morgenavond terug komt. En volgende week zelfs 4 dagen weg zal zijn.
Normaal gesproken zou ik dat ongezellig vinden, maar er geen problemen mee hebben. Echter nu ik op krukken loop is het wel een beetje een probleem.
Alleen krukken zou zelfs nog wel lukken maar op krukken lopen en voor een kleine baby zorgen is wel erg lastig.
Het huishouden, dat de laatste weken toch al rommeliger en slordiger is als ik prettig vind, zal nog lastiger bij te houden zijn. Waardoor het nog rommeliger en slordiger zal verlopen.
Even zag ik het niet zitten vanmorgen. Aangezien ik al lang geleden geleerd heb dat tranen op zulke momenten niet helpen, zet ik de schouders er maar onder. Eerst maar eens ontbijten...
zondag, december 07, 2008
Sinterklaas
Sinterklaasavond, begon eigenlijk al smorgens vroeg.
Ik had mezelf voorgenomen wel Sinterklaas in te halen op school. Ik had het op de haven al gemist, ben al weken niet op school geweest, en wilde heel graag 'gewoon' Sinterklaas feest vieren op school. Dus stonden Ruurd, Cecilia, en ik in de regen op het plein op de Sint te wachten.
Ruurd had Cecilia zijn pet op gezet, waardoor het meisje helemaal afgeschermd was voor de regen. Want al regende het niet hard, het regende wel gestaag door, en werden we toch erg nat.
Er zat een zwarte Piet vast op het dak van de school. Daar had hij snachts in een piepklein tentje geslapen, maar nu durfde (of kon) hij er niet af.
Dus werd de brandweer gebeld, en die kwam al snel. Tot ons aller verbazing zat Sint ook in de brandweerauto, en stonden er twee zwarte Pieten op het dak van de auto.
Na wat gestuntel van de Pieten, stond de ladder goed, kon Piet van het dak, en wij allemaal weer neer binnen.
In school even een rondje suprises kijken gedaan. De bovenbouw (groep 6, 7 en 8) maakt suprises voor elkaar, en elk jaar is er gelegenheid tot het bekijken van de suprises. Er waren weer heel mooie bij, leuk om de groei te zien in de suprises. Ook leuk om te zien dat er momenteel weinig ouders zijn die de suprises hebben gemaakt. Ik vind het toch leuker om de knutselwerken van de kinderen te zien. Lea had ook erg veel lol in het maken van de suprise, alleen het gedicht was moeilijker, daar heb ik dus mee geholpen.
naar huis, waar we eerst de laatste cadeaus hebben ingepakt, Ruurd en Ilja zijn toen nog wat laatste cadeaus gekocht, want doordat Ruurd onverwacht donderdag toch naar Utrecht moest, en maandag ziek was, lagen we ernstig achter op schema. Ik moest toen nog een kleine 30 gedichten maken, want Cecilia was de dag ervoor zo onrustig geweest dat ik geen 10 minuten achter elkaar had kunnen doorwerken. Vrijdagmiddag was ze zo lief, 4 uur achter elkaar te slapen waardoor ik door kon dichten.
Om 1 uur kwam mijn oudste met zijn vriendin uit Praag. Zij ging even bij vrienden op bezoek, en hij dook de keuken in. Waar we allemaal erg blij mee waren, want er kwamen erg lekkere dingen uit de keuken.
Ruurd heeft de hele dag heen en weer naar de boot gereden, want iedereen zat op een andere boot, maar rond 6 uur was de hele club aanwezig en waren we met 14 man in feeststemming.
We zaten net voor een lekker maal klaar, toen Lea en Rafael een bult cadeautjes ontdekte in de WestWing.
Na het uitsorteren gingen we toch maar een beetje eten, en daarna begonnen we met uitpakken. Grappig om te zien dat ook de kinderen niet gelijk cadeautjes begonnen uit te pakken maar rustig afwachtten tot ze aan de beurt waren.
Zoals gebruikelijk was de jongste eerst aan de beurt, want ook Cecilia was aardig bedacht door Sinterklaas. Zo ontrolde zich het gebruikelijke beeld, van om de beurt een cadeautje, een gedicht voorlezen, uitpakken. Zoals gebruikelijk ging elk cadeautje een rondje, omdat iedereen in elk cadeautje geinteresseerd was. Er werd veel gelachen, rake opmerkingen gemaakt, de sfeer was vrolijk, gezellig en liefdevol.
Tot om 9 uur ineens Sinterklaas met 3 pieten voor het raam stond. Lea zag hem het eerst, en Rafael vloog naar de deur. Ilja nam de honeurs waar, en deed dat met verve. Hij was beleefd, gebruikte de juiste woorden tegen het hoog bezoek.
Sint had (letterlijk) voor iedereen een vriendelijk woord, en iedereen moest bij Sinterklaas komen, en op schoot zitten. Omdat we een professionele fotograaf in ons midden hadden heb ik minder foto's gemaakt dan anders, de foto's van Cecilia bij Sinterklaas heb ik dus nog niet.
Sinterklaas was geweldig, hij wist nog alle dingen van voorgaande jaren, de Pieten waren rustig (moe) maar werden wakker toen Ilja het menu van zijn werk vertelde.
Nadat iedereen bij Sinterklaas was geweest, wilde Ruben nog even op schoot speciaal voor de foto. En ging de Sint weer verder, uitgezwaaid voor Lea en Rafael. Mascha met een opdracht voor volgend jaar achterlatend, de kostuums van Sint en Piet ontwerpen, met behoud van de traditie. Ben benieuwd wat ze bedenkt :o)
We hebben thee gedronken, en zijn toen door gegaan met het uitpakken van de cadeautjes. Mascha werd zo verwend dat ze riep dat ze geen cadeautjes wil voor haar verjaardag, volgende week (krijgt ze toch natuurlijk). Iedereen is erg verwend. 2 Pieten hadden erg mooie gedichten gemaakt. Door tijdgebrek kwam een van die pieten er helaas zelf bekaaid vanaf, wat gedichten betreft, volgend jaar zal ik beter mijn best doen.
Het streven was om op 5 december ook klaar te zijn met uitpakken, maar dat hebben we (weer) niet gehaald. Maar het was een geslaagde avond. Mijn december is goed begonnen.
Ik had mezelf voorgenomen wel Sinterklaas in te halen op school. Ik had het op de haven al gemist, ben al weken niet op school geweest, en wilde heel graag 'gewoon' Sinterklaas feest vieren op school. Dus stonden Ruurd, Cecilia, en ik in de regen op het plein op de Sint te wachten.
Ruurd had Cecilia zijn pet op gezet, waardoor het meisje helemaal afgeschermd was voor de regen. Want al regende het niet hard, het regende wel gestaag door, en werden we toch erg nat.
Er zat een zwarte Piet vast op het dak van de school. Daar had hij snachts in een piepklein tentje geslapen, maar nu durfde (of kon) hij er niet af.
Dus werd de brandweer gebeld, en die kwam al snel. Tot ons aller verbazing zat Sint ook in de brandweerauto, en stonden er twee zwarte Pieten op het dak van de auto.
Na wat gestuntel van de Pieten, stond de ladder goed, kon Piet van het dak, en wij allemaal weer neer binnen.
In school even een rondje suprises kijken gedaan. De bovenbouw (groep 6, 7 en 8) maakt suprises voor elkaar, en elk jaar is er gelegenheid tot het bekijken van de suprises. Er waren weer heel mooie bij, leuk om de groei te zien in de suprises. Ook leuk om te zien dat er momenteel weinig ouders zijn die de suprises hebben gemaakt. Ik vind het toch leuker om de knutselwerken van de kinderen te zien. Lea had ook erg veel lol in het maken van de suprise, alleen het gedicht was moeilijker, daar heb ik dus mee geholpen.
naar huis, waar we eerst de laatste cadeaus hebben ingepakt, Ruurd en Ilja zijn toen nog wat laatste cadeaus gekocht, want doordat Ruurd onverwacht donderdag toch naar Utrecht moest, en maandag ziek was, lagen we ernstig achter op schema. Ik moest toen nog een kleine 30 gedichten maken, want Cecilia was de dag ervoor zo onrustig geweest dat ik geen 10 minuten achter elkaar had kunnen doorwerken. Vrijdagmiddag was ze zo lief, 4 uur achter elkaar te slapen waardoor ik door kon dichten.
Om 1 uur kwam mijn oudste met zijn vriendin uit Praag. Zij ging even bij vrienden op bezoek, en hij dook de keuken in. Waar we allemaal erg blij mee waren, want er kwamen erg lekkere dingen uit de keuken.
Ruurd heeft de hele dag heen en weer naar de boot gereden, want iedereen zat op een andere boot, maar rond 6 uur was de hele club aanwezig en waren we met 14 man in feeststemming.
We zaten net voor een lekker maal klaar, toen Lea en Rafael een bult cadeautjes ontdekte in de WestWing.
Na het uitsorteren gingen we toch maar een beetje eten, en daarna begonnen we met uitpakken. Grappig om te zien dat ook de kinderen niet gelijk cadeautjes begonnen uit te pakken maar rustig afwachtten tot ze aan de beurt waren.
Zoals gebruikelijk was de jongste eerst aan de beurt, want ook Cecilia was aardig bedacht door Sinterklaas. Zo ontrolde zich het gebruikelijke beeld, van om de beurt een cadeautje, een gedicht voorlezen, uitpakken. Zoals gebruikelijk ging elk cadeautje een rondje, omdat iedereen in elk cadeautje geinteresseerd was. Er werd veel gelachen, rake opmerkingen gemaakt, de sfeer was vrolijk, gezellig en liefdevol.
Tot om 9 uur ineens Sinterklaas met 3 pieten voor het raam stond. Lea zag hem het eerst, en Rafael vloog naar de deur. Ilja nam de honeurs waar, en deed dat met verve. Hij was beleefd, gebruikte de juiste woorden tegen het hoog bezoek.
Sint had (letterlijk) voor iedereen een vriendelijk woord, en iedereen moest bij Sinterklaas komen, en op schoot zitten. Omdat we een professionele fotograaf in ons midden hadden heb ik minder foto's gemaakt dan anders, de foto's van Cecilia bij Sinterklaas heb ik dus nog niet.
Sinterklaas was geweldig, hij wist nog alle dingen van voorgaande jaren, de Pieten waren rustig (moe) maar werden wakker toen Ilja het menu van zijn werk vertelde.
Nadat iedereen bij Sinterklaas was geweest, wilde Ruben nog even op schoot speciaal voor de foto. En ging de Sint weer verder, uitgezwaaid voor Lea en Rafael. Mascha met een opdracht voor volgend jaar achterlatend, de kostuums van Sint en Piet ontwerpen, met behoud van de traditie. Ben benieuwd wat ze bedenkt :o)
We hebben thee gedronken, en zijn toen door gegaan met het uitpakken van de cadeautjes. Mascha werd zo verwend dat ze riep dat ze geen cadeautjes wil voor haar verjaardag, volgende week (krijgt ze toch natuurlijk). Iedereen is erg verwend. 2 Pieten hadden erg mooie gedichten gemaakt. Door tijdgebrek kwam een van die pieten er helaas zelf bekaaid vanaf, wat gedichten betreft, volgend jaar zal ik beter mijn best doen.
Het streven was om op 5 december ook klaar te zijn met uitpakken, maar dat hebben we (weer) niet gehaald. Maar het was een geslaagde avond. Mijn december is goed begonnen.
dinsdag, december 02, 2008
Het CB
Vandaag mocht Cecilia voor het eerst naar het consultatiebureau. Hoewel ik weet dat er veel commentaar is op het consultatiebureau ga ik er altijd wel graag naar toe. ff wegen en meten, en een gezellig gesprek met de CBarts en/of verpleegkundige.
Cecilia is 54,5 cm lang, weegt 5 kilo, en heeft een groot hoofd, (40cm ontrek) maar dat wisten we al. Het hoofdje groeit netjes volgens de curve is alleen erg groot.
Verder doet ze het helemaal geweldig.
Alleen haar neusje zit zo vol, dat ze het vanmorgen bij het wakker worden echt benauwd had. Zit niet in de longetjes maar hoger, dat is gunstig. Dus extra neusspray, en een ui bij het bed.
Ik hoop dat het helpt.
Cecilia is 54,5 cm lang, weegt 5 kilo, en heeft een groot hoofd, (40cm ontrek) maar dat wisten we al. Het hoofdje groeit netjes volgens de curve is alleen erg groot.
Verder doet ze het helemaal geweldig.
Alleen haar neusje zit zo vol, dat ze het vanmorgen bij het wakker worden echt benauwd had. Zit niet in de longetjes maar hoger, dat is gunstig. Dus extra neusspray, en een ui bij het bed.
Ik hoop dat het helpt.
Abonneren op:
Posts (Atom)