tweede kerstdag

In het vervolg van eerste kerstdag stond 2e kerstdag in het teken van mensen die niet met ons, met mij, willen praten.

Het begon erg vrolijk gisterenochtend. Ik met een paar kinderen opstaan, heerlijk naar een barbiefilm op tv gekeken. Daarna met meer kinderen naar de fabeltjeskrant musical, waar ik van leerde dat een Jukebox een ouderwetse Ipod is.
Na de lunch begon het, Ruben en Daniel gingen naar Leiden, en vandaar uit naar Den Haag, naar het kerstfeest van Ruurd zijn familie, waar wij niet echt welkom zijn. Voelt raar. Gelukkig komt Ruben vandaag weer terug, Daniel ging liever naar Den Bosch om daar de rest van de vakantie door te brengen.
Om half 5 was er een kerkdienst in de Cocksdorp. Op ons paasbest (en dat met kerst) vertrokken we erheen. Geweldig is het toch om de kinderen zo bezig te zien. Lea had een heuse rol, en kende, als een van de weinige, ook de tekst uit haar hoofd. Verblikte of verbloosde niet toen de microfoon onder haar neus werd gehouden. En ze zingt ook niet onverdienstelijk.

Voor me zat haar vader, die stug voor zich uit bleef kijken, ook toen het spel zich naast mij, met Cecilia als baby Jezus afspeelde. Raar hoor, 23 jaar getrouwd en bijna 25 jaar lief en leed gedeeld, en ineens kan ik niet aan hem vragen hoe het is, waarom hij alleen is, en wil hij niet eens mijn richting in kijken. Ik word er nog altijd triestig van.

Na het kerstspel gingen we naar Oosterend, waar mijn moeder een high tea had klaarstaan. Erg lekker, en gezellig.
Tot mijn zus binnenkwam. Of nee, het werd er niet minder gezellig van, wel vreemder. Want mijn zus, naar wie Cecilia vernoemd is, wil sinds haar geboorte niet meer met me praten, en ontkent het bestaan van Cecilia gewoon volkomen. Pijnlijk, verdrietig, en vreemd.
Ik hou me maar aan mijn afspraak met mezelf, dat ik geen ruzie heb, met niemand niet. En als anderen mij niet willen, en mijn kinderen niet, is dat hun probleem. Maar echt vrolijk word ik er niet van.

Ik realiseer me dat mijn beeld gekleurd is. 3 jaar geleden, nog maar 3 jaar geleden, zat mijn huwelijk in crisis, en wist ik dat het op een scheiding zou uitdraaien, al wist mijn partner het toen nog niet. Sinterklaas, Kerst, en oud en nieuw zijn sindsdien bitterzoet gekleurde dagen.
Met momenten waarin de pijn vanwege scheiding, gemis van kinderen door mijn ziel snijdt. Met momenten waarin ik intens geniet van de kinderen die kerstspel spelen, de gezelligheid van het samenzijn met ieder die mij lief is.
Ook realiseer ik me, dat ik nog gevoeliger ben voor al deze emoties omdat ik nog maar 8 weken geleden ben bevallen van een prachtige dochter. Ergens zal het nodig zijn dat ik dit scala aan emoties doorloop, beleef en herbeleef. Daarna ben ik weer mijn vrolijke, positieve zelf.

Incompleet

Kerst 2008, nog vreemder en pijnlijker dan voorgaande jaren.
Het begon er al mee dat Lea heel ziek op de bank lag, en ik alleen al daarom niet naar de kerk kon. Ik vier al jaren eerste kerstdag in den Helder, in het Gemini. Met krukken en baby, was het me nog wel gelukt dat ook dit jaar te doen, met een zieke dochter thuis op de bank, zag ik het niet zitten.

Daardoor miste ik de gebruikelijke dosis kerstliedjes, waardoor het nog moeilijker was om in kerststemming te komen. De mensen, en kinderen, die wel thuis waren, zijn allemaal van die nachtbrakers, dat een vroeg gezamelijk ontbijt ook geen optie was. Nou hadden we dat compleet met kerstbrood ook al op de dag voor kerst gedaan. Waardoor ik het niet echt als gemis ervoer als wel een beetje kalig vond.
Lea ziek op de bank, ik met een gipsenpoot ernaast, en de rest van het huis in diepe rust. Gelukkig zijn er dan nog kerstfilms, dus hebben Lea en ik, samen naar Casper het vriendelijke spookje in kerstsfeer gekeken. En daarna naar de Fabeltjeskrant musical. Erg gezellig. Dat dan weer wel.

Toen eenmaal iedereen op gestaan was, en de gebruikelijk huishoudelijke mededelingen waren afgehandeld, ging de gamecube aan. Ruben wilde wel Pikmin spelen, dus de rest van de dag ging op aan poppetjes uit planten oogsten, en andere poppetjes verslaan.
Aan het eind van de middag, Ilja en Lea naar hun vader gebracht om daar het kerstmaal te gebruiken. Waarna wij ook het kerstmaal gingen bereiden. Gourmet, wat ook met 4 personen erg gezellig was.

Tegen half 8 kwamen de anderen ook weer thuis van het kerstdiner. Joshua en Rafael hadden bij hun vader geslapen en waren dus langer weggeweest.
Het voelde weer een beetje compleet. Want hoe gezellig ook, er mist toch altijd wat.
Tweede kerstdag zullen Ruben en Daniel in den Haag vieren, dus mist er weer wat. En zo blijft het schipperen, en in mijn slechte momenten baal ik erg van dat altijd incompleet zijn.
Ik zou zo graag meer dagen hebben zoals 5 december, met het hele cluppie ongedwongen bij elkaar.
Gelukkig zijn er meer goede momenten, en kan ik erg genieten van wat er wel is, in plaats van verdrietig te zijn om wat er mist.
Maar gemis is er altijd.

Bijzondere kerstballen

De kerstboom staat, sinds zaterdagavond.
Omdat een deel van de kerstspullen nog bij de aannemer staan opgeslagen, is hij een beetje donker. Gelukkig vonden we wel nog een doos kerstballen, vooral beertjes en zelfgemaakte spullen, dus mooi is ie wel.
In de kerstboom hangen twee heel bijzondere 'kerstballen'.
Gekregen van de postbode, zoals de kinderen het hier zeggen, maar vooral van twee heel bijzondere vriendinnen.