Elk jaar, zo in de periode voor Pasen speelt er muziek in mijn hoofd. De Mattheus Passion van Johann Sebastian Bach. 4 jaar geleden heeft Jan Rot een vertaalde uitvoering hiervan op CD uitgebracht. Dat is denk ik de mooiste uitvoering die ik ken. En geloof me, ik ken er vele want ik ben opgegroeid met deze muziek.
Gisteren heeft Ruurd de CD's van de Mattheus Passie op de squeezebox gezet, en de hele dag geniet ik al van de Mattheus Passie. Liefst hard, zo hard dat je verdwijnt in de muziek.
Het mooiste vind ik de eerste 2 maten. Ik roep ook altijd dat hij daarna weer uit kan. Dat is niet zo, want er zijn meer heeel mooie stukken. De man was geniaal. Zo een mooi, en tijdloos stuk schrijven.
Voordeel is dat de oppaskinderen nu geinfecteerd worden met klassieke muziek. Ik weet niet of ze nu ook als voordeel ervaren. Maar ze krijgen het mee, en dat is een groot voordeel weet ik uit eigen ervaring.
Straks, na paas maal ik niet meer om de Mattheus Passie, dan draai ik weer het gewone allegaartje van muziek. Veel nederlandstalig, veel kindermuziek af en toe wat klassiek. Vivaldi vooral.
Tot de donkere dagen voor kerst, dan is het de Messiah die veel en hard gedraaid wordt.
donderdag, maart 25, 2010
woensdag, maart 24, 2010
Gemini
Gisteren een rondje Gemini. En eigenlijk zit ik nog steeds boos na te stuiteren.
Al enige tijd, zeg maar enige jaren, heb ik last van een kies. Die moet er uit, en bij de tandarts was die niet te verdoven. Dus een afspraak gemaakt bij de kaakchirurg in den Helder.
Eindelijk mocht ik daar gisteren terecht. 3 man en vrouw sterk stonden ze in de spreekkamer me op te wachten.
De arts deed een korte intake, en wilde beginnen. Ik protesteerde, want, ervaring leert dat die kies niet te verdoven is. Maar naar mijn protesten werd niet geluisterd. Ik kon in de stoel, en er werd een grote spuit gezet. Op mijn vraag waarom het nu wel zou werken, zei de arts alleen maar Dat weet ik niet.
Na dat de verdoving was gezet, voelde ik het al. Wel hartkloppingen, en draaierig van de medicatie, maar geen pijnstilling of verdoving. Ik zei dat, maar werd gesust met:'U moet wel vertrouwen hebben mevrouw' Ik besloot mijn mond maar te houden, want er werd toch niet naar me geluisterd.
Er werd gevraagd waarom ik niets meer zei, dus ik meldde dat ik vond dat er niet naar me geluisterd werd. Daar begon toen iedereen zich mee te bemoeien, en kreeg ik erg de indruk dat ik niet moest zeuren.
Ik heb me beheerst, ben niet weggelopen, maar geloof me het kostte me erg veel moeite.
Er werd een tweede blok gezet. Ook hier weer voelde ik, na een paar minuten, dat de verdoving niet ging werken. Toen ik dat zei, werd ik naar de wachtkamer terug gestuurd, want het had langer inwerk tijd nodig.
Ik zou liegen als ik zei dat ik niets voelde, in een deel van mijn wang (niet kies) was een dovig gevoel. Niet gevoelloos, maar beduidend minder gevoelig dan normaal. Na 5 minuten in de wachtkamer, werd dat gebied kleiner, ipv groter. Ik werd er mega nerveus van, want zou er geluisterd worden als ik dat zei?
Na een kwartier ofzo, mochten we terug naar de spreekkamer. Ruurd mee ja, al waren ze daar al niet zo blij mee.
Ik mocht weer op de stoel, maar verder dan het puntje ging ik niet zitten. Ze wilden bijna niet geloven dat er geen verdoving was. Ze konden nog rond de kies spuiten, dat zou dan werken. Tranen stonden me in de ogen. Dat wilde ik niet, niet nog een serie prikken die niet zouden werken. NOg werd er niet geluisterd, niet naar mij, en niet naar Ruurd.
Uiteindelijk heb ik gewoon gezegd dat het voor vandaag genoeg was, en dat we een nieuwe afspraak zullen maken. Niet dat ik van plan ben daar terug te gaan. Deze kies moet er uit, maar wel met verdoving. En niet een ladig verdoving in mijn lijf die niet werkt. De rest van de dag heb ik lopen rillen, en me naar gevoeld. Pas vanmorgen was het beurse gevoel in mijn mond minder, en voelde ik me minder naar.
Gelukkig was het bij de reumatoloog wel goed. Ruurd kreeg een shot Prednison, en reageert daar geweldig op. Pijn in alle gewrichten neemt af, jeuk aan zijn huid neemt af. Het is geen oplossing maar voor nu is het prettig.
Ook kregen we huiswerk mee, een hele lading patientenfolders over verschillende mogelijkheden voor medicatie. Met daarbij het advies van de reumatoloog. Ik zal me er ook eens in verdiepen en hopen dat er een oplossing komt. Want altijd zoveel pijn hebben, en je zo naar voelen, dat is natuurlijk alleen al genoeg om er depressief van te worden.
Wordt vervolgd.
Ruurd moest vanmorgen naar de huisarts, voor iets anders, en heeft het daar voorgelegd. Advies, terug naar de kaakchirurg en onder algehele narcose kies laten verwijderen.Dat had ik nou ook al bedacht.
Al enige tijd, zeg maar enige jaren, heb ik last van een kies. Die moet er uit, en bij de tandarts was die niet te verdoven. Dus een afspraak gemaakt bij de kaakchirurg in den Helder.
Eindelijk mocht ik daar gisteren terecht. 3 man en vrouw sterk stonden ze in de spreekkamer me op te wachten.
De arts deed een korte intake, en wilde beginnen. Ik protesteerde, want, ervaring leert dat die kies niet te verdoven is. Maar naar mijn protesten werd niet geluisterd. Ik kon in de stoel, en er werd een grote spuit gezet. Op mijn vraag waarom het nu wel zou werken, zei de arts alleen maar Dat weet ik niet.
Na dat de verdoving was gezet, voelde ik het al. Wel hartkloppingen, en draaierig van de medicatie, maar geen pijnstilling of verdoving. Ik zei dat, maar werd gesust met:'U moet wel vertrouwen hebben mevrouw' Ik besloot mijn mond maar te houden, want er werd toch niet naar me geluisterd.
Er werd gevraagd waarom ik niets meer zei, dus ik meldde dat ik vond dat er niet naar me geluisterd werd. Daar begon toen iedereen zich mee te bemoeien, en kreeg ik erg de indruk dat ik niet moest zeuren.
Ik heb me beheerst, ben niet weggelopen, maar geloof me het kostte me erg veel moeite.
Er werd een tweede blok gezet. Ook hier weer voelde ik, na een paar minuten, dat de verdoving niet ging werken. Toen ik dat zei, werd ik naar de wachtkamer terug gestuurd, want het had langer inwerk tijd nodig.
Ik zou liegen als ik zei dat ik niets voelde, in een deel van mijn wang (niet kies) was een dovig gevoel. Niet gevoelloos, maar beduidend minder gevoelig dan normaal. Na 5 minuten in de wachtkamer, werd dat gebied kleiner, ipv groter. Ik werd er mega nerveus van, want zou er geluisterd worden als ik dat zei?
Na een kwartier ofzo, mochten we terug naar de spreekkamer. Ruurd mee ja, al waren ze daar al niet zo blij mee.
Ik mocht weer op de stoel, maar verder dan het puntje ging ik niet zitten. Ze wilden bijna niet geloven dat er geen verdoving was. Ze konden nog rond de kies spuiten, dat zou dan werken. Tranen stonden me in de ogen. Dat wilde ik niet, niet nog een serie prikken die niet zouden werken. NOg werd er niet geluisterd, niet naar mij, en niet naar Ruurd.
Uiteindelijk heb ik gewoon gezegd dat het voor vandaag genoeg was, en dat we een nieuwe afspraak zullen maken. Niet dat ik van plan ben daar terug te gaan. Deze kies moet er uit, maar wel met verdoving. En niet een ladig verdoving in mijn lijf die niet werkt. De rest van de dag heb ik lopen rillen, en me naar gevoeld. Pas vanmorgen was het beurse gevoel in mijn mond minder, en voelde ik me minder naar.
Gelukkig was het bij de reumatoloog wel goed. Ruurd kreeg een shot Prednison, en reageert daar geweldig op. Pijn in alle gewrichten neemt af, jeuk aan zijn huid neemt af. Het is geen oplossing maar voor nu is het prettig.
Ook kregen we huiswerk mee, een hele lading patientenfolders over verschillende mogelijkheden voor medicatie. Met daarbij het advies van de reumatoloog. Ik zal me er ook eens in verdiepen en hopen dat er een oplossing komt. Want altijd zoveel pijn hebben, en je zo naar voelen, dat is natuurlijk alleen al genoeg om er depressief van te worden.
Wordt vervolgd.
Ruurd moest vanmorgen naar de huisarts, voor iets anders, en heeft het daar voorgelegd. Advies, terug naar de kaakchirurg en onder algehele narcose kies laten verwijderen.Dat had ik nou ook al bedacht.
woensdag, maart 17, 2010
The day after
Zaterdag was Ruurd jarig. Feest dus.
Na wat opstart problemen ( ik had vrijdag tot laat gewerkt, dus hingen er nog geen slingers, en moest er nog taart gebakken worden op zaterdagochtend) werd het een heerlijke dag.
Veel bezoek, allemaal mensen waar Ruurd veel om geeft kwamen hem feliciteren, en ze bleven allemaal eten. Echt heerlijk.
Zondag kwamen Ilja en Sophie om Ruurd zijn verjaardag te vieren. Ze waren zowaar voor de lunch aanwezig, en weer werd het een heerlijk dag. Het was dat Ilja naar school moet op maandag, anders waren ze zeker blijven slapen, want we hebben ze echt naar de boot moeten schoppen omdat het zo gezellig was.
Maandag hadden we een dagje rust. En heb ik de slingers maar laten hangen. Hoewel de rust betrekkelijk was, want dinsdag hadden we weer een jarige, en die jarige heeft de hele maandag zowel gestuiterd, als gevraagd of hij zijn cadeautjes niet alvast mocht hebben.
Nou, nee dus. Daar ben ik bij Ruurd ingetrapt, maar dat doen we dus nooit meer.
Gisteren werd Ruben 17. Zijn 2e verjaardag die hij hier viert, maar het voelt zo als eigen. Alleen de manier waarop hij op zijn cadeautjes reageert is even wennen. Hij kreeg een game (Modern warcraft 2) Die wilde hij heeel graag hebben. Ik vind dat soort spelletjes heel erg, dus hoewel we het spel al in huis hadden, hebben Ruurd en ik, onder elkaar en overhard, wel steeds gezegd dat we dat spel zeker niet gingen kopen. Hij was dus blij verrast, en heeft de hele dag, al gamend geroepen dat ik OOOK een ander spel had mogen kopen. Maar ja, hij had het steeds over dit spel, dus wat doe je dan he :o))
Ik moest gewoon werken de hele dag, en had ook volle bak. Het voordeel van thuiswerken is dat je gewoon taart kan bakken ondertussen, en bezoek kunt ontvangen.
De grotere oppaskinderen hadden ook een knutsel of tekening bij zich voor Ruben.
We aten met een gezelschap dat een verdubbeling was van ons gewone aantal. Maar gezellig dat het was.
We gingen gourmetten, en alle lekkere dingen waren er, alle leuke mensen waren er. Het was helemaal goed.
Ruben had een leuke dag, en wij ook.
Nu is het the morning after, en ik heb idee dat ik weken aan het feesten ben geweest. Vandaag maar eens gewoon droog brood eten,en alleen water drinken om af te kicken. (hoewel, er staat nog taart op tafel.....)
Na wat opstart problemen ( ik had vrijdag tot laat gewerkt, dus hingen er nog geen slingers, en moest er nog taart gebakken worden op zaterdagochtend) werd het een heerlijke dag.
Veel bezoek, allemaal mensen waar Ruurd veel om geeft kwamen hem feliciteren, en ze bleven allemaal eten. Echt heerlijk.
Zondag kwamen Ilja en Sophie om Ruurd zijn verjaardag te vieren. Ze waren zowaar voor de lunch aanwezig, en weer werd het een heerlijk dag. Het was dat Ilja naar school moet op maandag, anders waren ze zeker blijven slapen, want we hebben ze echt naar de boot moeten schoppen omdat het zo gezellig was.
Maandag hadden we een dagje rust. En heb ik de slingers maar laten hangen. Hoewel de rust betrekkelijk was, want dinsdag hadden we weer een jarige, en die jarige heeft de hele maandag zowel gestuiterd, als gevraagd of hij zijn cadeautjes niet alvast mocht hebben.
Nou, nee dus. Daar ben ik bij Ruurd ingetrapt, maar dat doen we dus nooit meer.
Gisteren werd Ruben 17. Zijn 2e verjaardag die hij hier viert, maar het voelt zo als eigen. Alleen de manier waarop hij op zijn cadeautjes reageert is even wennen. Hij kreeg een game (Modern warcraft 2) Die wilde hij heeel graag hebben. Ik vind dat soort spelletjes heel erg, dus hoewel we het spel al in huis hadden, hebben Ruurd en ik, onder elkaar en overhard, wel steeds gezegd dat we dat spel zeker niet gingen kopen. Hij was dus blij verrast, en heeft de hele dag, al gamend geroepen dat ik OOOK een ander spel had mogen kopen. Maar ja, hij had het steeds over dit spel, dus wat doe je dan he :o))
Ik moest gewoon werken de hele dag, en had ook volle bak. Het voordeel van thuiswerken is dat je gewoon taart kan bakken ondertussen, en bezoek kunt ontvangen.
De grotere oppaskinderen hadden ook een knutsel of tekening bij zich voor Ruben.
We aten met een gezelschap dat een verdubbeling was van ons gewone aantal. Maar gezellig dat het was.
We gingen gourmetten, en alle lekkere dingen waren er, alle leuke mensen waren er. Het was helemaal goed.
Ruben had een leuke dag, en wij ook.
Nu is het the morning after, en ik heb idee dat ik weken aan het feesten ben geweest. Vandaag maar eens gewoon droog brood eten,en alleen water drinken om af te kicken. (hoewel, er staat nog taart op tafel.....)
dinsdag, maart 16, 2010
Afspraak
Tot mijn grote verbazing (want zo snel) krijg ik vandaag een afspraak van het AMC binnen.
Voor de te maken MRI.
op donderdag 1 april om 18.45. Het onderzoek zal ongeveer 45 minuten duren.
Texelaar in hart en nieren zie ik gelijk dat dat niet gaat. Als ik om 18.45 op de lijst sta, is de kans groot (ik ken het AMC) dat ik rond 19.45 aan de beurt ben. Onderzoek van 45 min en dan ben je om 20.00 klaar. Om de laatste boot rustig te kunnen halen, moet je toch echt wel om 20.00 uur uit Amsterdam weg zijn. Dat is niet een prettig vooruitzicht.
Natuurlijk, ik heb adressen genoeg ,in Amsterdam of elders, waar ik zou kunnen overnachten, maar echt prettig vind ik het niet.
Ik ga dus bellen voor een nieuwe afspraak. Die kunnen ze maken, maar pas op 15 mei. Dat is de eerst volgende gelegenheid.
Waarna ik dus ook de afspraak voor de uitslag van de MRI moet verplaatsen, van 15 april, naar 27 mei.
Ik heb net even uitgerekend dat ik dan 20 maanden met een zere enkel zit. Nou ja, op 4 dagen na.
Even later belde het VUMC.
Daar kan ik op 8 april terecht voor een consult aangaande de dystrofie. Ook dat moest weer anders, want de eerste optie was zo vroeg dat we de boot van 6 uur smorgens zouden moeten nemen. Daar zou ik nou niet veel bezwaar tegen hebben. Maar ik moet dan wel in alle vroegte oppas regelen voor de kinderen. En dat vind ik weer niet handig.
Gelukkig kon dat, op 8 april gewoon een uur later. Daar zit dus wel voortgang in. Met een beetje geluk kunnen we na 27 mei gewoon doorstomen omdat de behandeling in het VUMC is afgerond.
Voor de te maken MRI.
op donderdag 1 april om 18.45. Het onderzoek zal ongeveer 45 minuten duren.
Texelaar in hart en nieren zie ik gelijk dat dat niet gaat. Als ik om 18.45 op de lijst sta, is de kans groot (ik ken het AMC) dat ik rond 19.45 aan de beurt ben. Onderzoek van 45 min en dan ben je om 20.00 klaar. Om de laatste boot rustig te kunnen halen, moet je toch echt wel om 20.00 uur uit Amsterdam weg zijn. Dat is niet een prettig vooruitzicht.
Natuurlijk, ik heb adressen genoeg ,in Amsterdam of elders, waar ik zou kunnen overnachten, maar echt prettig vind ik het niet.
Ik ga dus bellen voor een nieuwe afspraak. Die kunnen ze maken, maar pas op 15 mei. Dat is de eerst volgende gelegenheid.
Waarna ik dus ook de afspraak voor de uitslag van de MRI moet verplaatsen, van 15 april, naar 27 mei.
Ik heb net even uitgerekend dat ik dan 20 maanden met een zere enkel zit. Nou ja, op 4 dagen na.
Even later belde het VUMC.
Daar kan ik op 8 april terecht voor een consult aangaande de dystrofie. Ook dat moest weer anders, want de eerste optie was zo vroeg dat we de boot van 6 uur smorgens zouden moeten nemen. Daar zou ik nou niet veel bezwaar tegen hebben. Maar ik moet dan wel in alle vroegte oppas regelen voor de kinderen. En dat vind ik weer niet handig.
Gelukkig kon dat, op 8 april gewoon een uur later. Daar zit dus wel voortgang in. Met een beetje geluk kunnen we na 27 mei gewoon doorstomen omdat de behandeling in het VUMC is afgerond.
donderdag, maart 11, 2010
Ziekenhuis
Vandaag was het eindelijk 11 maart, de dag dat ik naar het AMC zou gaan voor onderzoek aan mijn enkel.
We gingen met de boot van 9 uur. Cecilia en de stagaire mee.
Het is wat vroeg, maar als het verkeer tegen zit, heb je dan genoeg speling. Het AMC is vlak bij Ikea, dus altijd een uitwijk mogelijkheid om de tijd aangenaam door te brengen als het verkeer niet tegen zit.
Het werd Ikea vanmorgen. Eerst een vroege lunch. We moesten nl rond lunchtijd in het AMC zijn, en ik zag al gebeuren dat we er anders geen tijd voor hadden.
Daarna een rondje Ikea. Nou ja, kinderafdeling, ik wilde een schoolbord voor de westwing, en daarna het magazijn want de grote glazen (halve liter) waren op. Ja er sneuvelt wel eens het een en ander in een groot huishouden (hier wel tenminste)
Toen vonden we bij de Plundra een set servies, borden, schaaltjes, borden hebben we ook te weinig, of eigenlijk precies genoeg, dat is lastig als je visite hebt.
In het magazijn vond ik, bij de koopjeshoek nog een set van 6 grote borden uit die set. In precies de kleur die wij gekozen hadden. Dat was mazzel hebbe.
Daarna naar het AMC. Daar werd ik, nadat ik me ruim op tijd gemeld had, gelijk door verwezen naar de rontgen.Voor foto's. Dat doen ze daar staand, en die waren nog niet gemaakt. Ik had al hoop
dat er wat te zien was.
Daarna naar de arts, met coassistent( ik heb me beheerst en NIET gevraagd of
deze jongen net zulke spannende dingen meemaakte als in de tv serie)
De arts deed grondig onderzoek (au) maar zei wel zinnige dingen. Ook wilde hij
dat ik op mijn tenen ging staan. Dus ik zei, dat wil ik wel, maar dan sta ik
op links, niet echt op rechts. Toen vond hij het net zoveel onzin als ik.
Nog een keer foto's (waardoor ik in de lach schoot. Schoenen aan, schoenen
uit, foto's, schoenen aan, schoenen uit, onderzoek, schoenen aan, schoenen
uit, rontgen) De dokter vroeg wat de grap was. Ik legde het uit. Hij haalde
zijn schouders op.
Na de rontgen kwamen we terug, en zei dezelfde dokter,doe de schoenen maar
vast uit, met een brede grijns, hij heeft gelukkig toch last van humor.
Toen kwam er een andere arts, een gespecialiseerde specialist vermoed ik.
Stond geen professor op zijn naambordje.
Die zei dus dat er waarschijnlijk een scheurtje in een pees zit. Daardoor
blijft de enkel pijnlijk, en werkt hij niet.
Minder blij was ik met het vermoeden van dystrofie. Werd er ook een beetje
nijdig van.Maar gelukkig snapte de dokter wat ik bedoelde, en zei hij dat hij toch
dystrofie wil uitsluiten. Nu moet ik dus eerst naar het VU, voor een
gesprek/behandeling bij een prof die gespecialiseerd is in dystrofie.
Als er geen dystrofie wordt vastgesteld kan ik gelijk worden geopereerd, en dan volgt
een behandeling van een half jaar (pfff, nog een half jaar, maar als ik dan
weer kan lopen.....)
Wordt er wel dystrofie vastgesteld dan moet dat eerst behandeld, en daarna
volgt de operatie met het staartje dat een half jaar duurt. Bestaande uit
operatie, dan 2 weken gips onbelast, daarna 4 weken gips belast, en daarna een
revalidatie van een aantal maanden.
We gingen met de boot van 9 uur. Cecilia en de stagaire mee.
Het is wat vroeg, maar als het verkeer tegen zit, heb je dan genoeg speling. Het AMC is vlak bij Ikea, dus altijd een uitwijk mogelijkheid om de tijd aangenaam door te brengen als het verkeer niet tegen zit.
Het werd Ikea vanmorgen. Eerst een vroege lunch. We moesten nl rond lunchtijd in het AMC zijn, en ik zag al gebeuren dat we er anders geen tijd voor hadden.
Daarna een rondje Ikea. Nou ja, kinderafdeling, ik wilde een schoolbord voor de westwing, en daarna het magazijn want de grote glazen (halve liter) waren op. Ja er sneuvelt wel eens het een en ander in een groot huishouden (hier wel tenminste)
Toen vonden we bij de Plundra een set servies, borden, schaaltjes, borden hebben we ook te weinig, of eigenlijk precies genoeg, dat is lastig als je visite hebt.
In het magazijn vond ik, bij de koopjeshoek nog een set van 6 grote borden uit die set. In precies de kleur die wij gekozen hadden. Dat was mazzel hebbe.
Daarna naar het AMC. Daar werd ik, nadat ik me ruim op tijd gemeld had, gelijk door verwezen naar de rontgen.Voor foto's. Dat doen ze daar staand, en die waren nog niet gemaakt. Ik had al hoop
dat er wat te zien was.
Daarna naar de arts, met coassistent( ik heb me beheerst en NIET gevraagd of
deze jongen net zulke spannende dingen meemaakte als in de tv serie)
De arts deed grondig onderzoek (au) maar zei wel zinnige dingen. Ook wilde hij
dat ik op mijn tenen ging staan. Dus ik zei, dat wil ik wel, maar dan sta ik
op links, niet echt op rechts. Toen vond hij het net zoveel onzin als ik.
Nog een keer foto's (waardoor ik in de lach schoot. Schoenen aan, schoenen
uit, foto's, schoenen aan, schoenen uit, onderzoek, schoenen aan, schoenen
uit, rontgen) De dokter vroeg wat de grap was. Ik legde het uit. Hij haalde
zijn schouders op.
Na de rontgen kwamen we terug, en zei dezelfde dokter,doe de schoenen maar
vast uit, met een brede grijns, hij heeft gelukkig toch last van humor.
Toen kwam er een andere arts, een gespecialiseerde specialist vermoed ik.
Stond geen professor op zijn naambordje.
Die zei dus dat er waarschijnlijk een scheurtje in een pees zit. Daardoor
blijft de enkel pijnlijk, en werkt hij niet.
Minder blij was ik met het vermoeden van dystrofie. Werd er ook een beetje
nijdig van.Maar gelukkig snapte de dokter wat ik bedoelde, en zei hij dat hij toch
dystrofie wil uitsluiten. Nu moet ik dus eerst naar het VU, voor een
gesprek/behandeling bij een prof die gespecialiseerd is in dystrofie.
Als er geen dystrofie wordt vastgesteld kan ik gelijk worden geopereerd, en dan volgt
een behandeling van een half jaar (pfff, nog een half jaar, maar als ik dan
weer kan lopen.....)
Wordt er wel dystrofie vastgesteld dan moet dat eerst behandeld, en daarna
volgt de operatie met het staartje dat een half jaar duurt. Bestaande uit
operatie, dan 2 weken gips onbelast, daarna 4 weken gips belast, en daarna een
revalidatie van een aantal maanden.
dinsdag, maart 09, 2010
Film
Zoon van 16 had een film gehuurd. Hij wilde 1, maar omdat de film die hij wilde huren geen dagfilm meer was, toch maar 5 films meegenomen (5 films, 7 dagen, 10 euro)
Een van de films was, I am Legend. Met Will Smith in de hoofdrol. Een film met een prachtig verhaal. Door een virus is de hele wereld besmet. Besmette mensen, die niet doodgaan door de besmetting, veranderen in monsters, die zich voeden met andere mensen. Daglicht, ofwel UV is gevaarlijk voor de mutanten, en dus houden ze zich schuil in het duister, en komen alleen snachts tevoorschijn, en gaan op jacht.
Will Smith speelt een wetenschapper, op zoek naar het tegengif/vaccin. Hij is alleen, als enige overlevende in New York, samen met zijn hond. Hij probeert zich staande te houden, en verborgen voor de mutanten.
Prachtig gegeven toch? Zeker doordat hij een van de weinige overlevenden is, is vooral de eenzaamheid een prachtig gegeven in de film.
Ik wilde de film dan ook graag zien. Maar al kijkende kwam ik tot de conclusie dat hij eigenlijk te spannend was voor mij, te eng misschien wel. Niet dat er vreselijke dingen in beeld gebracht werden, veel bestond uit suggestie. Toen de film af was, want natuurlijk moet ik hem dan wel afkijken, was de consensus dat het een heel mooie, indrukwekkende film was. Maar wel eng (creepy zei onze 16 jarige)
Het was pas 2300 uur, dus heb ik, samen met Ruurd nog ff iets anders gekeken, en toen zijn we gaan slapen.
Tot half 2 vannacht. Met een schok schoot ik wakker, en de beelden van de film vielen als schikbeelden over me heen. Ik kon er niet meer van slapen, en eigenlijk durfde ik ook mijn bed niet uit. Maar in het donker, aan de andere kant van de gang, lagen mijn kinderen te slapen, en ik 'moest' weten of het goed met hen ging.
Het duurde echter wel een half uur, voor ik (met licht en tv aan) voldoende was gekalmeerd om de gang op te durven. Zoonlief van 16 had nl bij het naar bed gaan nog even opgemerkt dat de lamp geen bescherming bood tegen de mutanten, alleen UV straling houdt ze tegen.
Gelukkig hebben wij tv bij het bed, en is er snachts altijd wel iets leuks op tv (De wereld draait door bijv)
Maar ja, op een zeker moment, moest ik toch weer gaan slapen. En het licht uit doen.
Tot grote hilariteit van Ruurd en de jongens heb ik de rest van de nacht niet al te best geslapen.
Voor mij voorlopig alleen maar kinderfilms denk ik.
Een van de films was, I am Legend. Met Will Smith in de hoofdrol. Een film met een prachtig verhaal. Door een virus is de hele wereld besmet. Besmette mensen, die niet doodgaan door de besmetting, veranderen in monsters, die zich voeden met andere mensen. Daglicht, ofwel UV is gevaarlijk voor de mutanten, en dus houden ze zich schuil in het duister, en komen alleen snachts tevoorschijn, en gaan op jacht.
Will Smith speelt een wetenschapper, op zoek naar het tegengif/vaccin. Hij is alleen, als enige overlevende in New York, samen met zijn hond. Hij probeert zich staande te houden, en verborgen voor de mutanten.
Prachtig gegeven toch? Zeker doordat hij een van de weinige overlevenden is, is vooral de eenzaamheid een prachtig gegeven in de film.
Ik wilde de film dan ook graag zien. Maar al kijkende kwam ik tot de conclusie dat hij eigenlijk te spannend was voor mij, te eng misschien wel. Niet dat er vreselijke dingen in beeld gebracht werden, veel bestond uit suggestie. Toen de film af was, want natuurlijk moet ik hem dan wel afkijken, was de consensus dat het een heel mooie, indrukwekkende film was. Maar wel eng (creepy zei onze 16 jarige)
Het was pas 2300 uur, dus heb ik, samen met Ruurd nog ff iets anders gekeken, en toen zijn we gaan slapen.
Tot half 2 vannacht. Met een schok schoot ik wakker, en de beelden van de film vielen als schikbeelden over me heen. Ik kon er niet meer van slapen, en eigenlijk durfde ik ook mijn bed niet uit. Maar in het donker, aan de andere kant van de gang, lagen mijn kinderen te slapen, en ik 'moest' weten of het goed met hen ging.
Het duurde echter wel een half uur, voor ik (met licht en tv aan) voldoende was gekalmeerd om de gang op te durven. Zoonlief van 16 had nl bij het naar bed gaan nog even opgemerkt dat de lamp geen bescherming bood tegen de mutanten, alleen UV straling houdt ze tegen.
Gelukkig hebben wij tv bij het bed, en is er snachts altijd wel iets leuks op tv (De wereld draait door bijv)
Maar ja, op een zeker moment, moest ik toch weer gaan slapen. En het licht uit doen.
Tot grote hilariteit van Ruurd en de jongens heb ik de rest van de nacht niet al te best geslapen.
Voor mij voorlopig alleen maar kinderfilms denk ik.
zondag, maart 07, 2010
Drempels
Mijn dochter loopt. Dat doet ze al zeker 6 maanden, op zich is dat geen bijzondere feit. Ze loopt.
Doet ze ook graag. Ze heeft geen hand nodig, ook niet als ze op straat loopt, of in het bos. Ze loopt zelf. Soms valt ze, en dan staat ze weer op, en loopt.
Ze loopt met grote dingen in haar handen, krukjes om ergens beter bij te kunnen, met haar rode laptop om mij iets te laten zien, of om bij een ander kindje uit de buurt te komen.
Ze loopt met auto's, brood, of een flesje in haar handen.
Ze loopt achter de katten aan, om ze te aaien. of om ze kattenvoer afhandig te maken.
Ze loopt naar buiten zodra de deur open staat. Soms doet ze haar laarzen aan, pakt een sjaal, en komt me een kus geven. Dan zegt ze dag, en loopt weg. Gelukkig kan ze zelf de deur nog niet open doen.
Alleen drempels, dat lijkt wel een onneembare hobbel. Hoe klein de drempel ook is, als ze een drempel tegenkomt, staat ze stil. Houdt zich stevig vast aan de deurpost, en stapt over de drempel heen. Met heel grote stappen,als of de drempel heel hoog is.
Waarom ze het doet? Het is me helemaal onduidelijk. Ze klimt nl zonder problemen boven op de kast, en gaat als het traphekje open staat, gewoon de trap af (waarom hebben we ook weer een traphekje?)
Alleen die drempels....
Doet ze ook graag. Ze heeft geen hand nodig, ook niet als ze op straat loopt, of in het bos. Ze loopt zelf. Soms valt ze, en dan staat ze weer op, en loopt.
Ze loopt met grote dingen in haar handen, krukjes om ergens beter bij te kunnen, met haar rode laptop om mij iets te laten zien, of om bij een ander kindje uit de buurt te komen.
Ze loopt met auto's, brood, of een flesje in haar handen.
Ze loopt achter de katten aan, om ze te aaien. of om ze kattenvoer afhandig te maken.
Ze loopt naar buiten zodra de deur open staat. Soms doet ze haar laarzen aan, pakt een sjaal, en komt me een kus geven. Dan zegt ze dag, en loopt weg. Gelukkig kan ze zelf de deur nog niet open doen.
Alleen drempels, dat lijkt wel een onneembare hobbel. Hoe klein de drempel ook is, als ze een drempel tegenkomt, staat ze stil. Houdt zich stevig vast aan de deurpost, en stapt over de drempel heen. Met heel grote stappen,als of de drempel heel hoog is.
Waarom ze het doet? Het is me helemaal onduidelijk. Ze klimt nl zonder problemen boven op de kast, en gaat als het traphekje open staat, gewoon de trap af (waarom hebben we ook weer een traphekje?)
Alleen die drempels....
dinsdag, maart 02, 2010
Muziek
Muziek, en teksten hebben op mij heel sterkt de uitwerking dat ze me terug brengen naar de momenten dat ik die muziek veel hoorde of draaide.
In de eerste dagen nadat mijn ex verdween, heb ik heel erg veel Paul de leeuw gedraaid. Met Kerst heb ik van Ruurd een verzamelCD van Paul de Leeuw gekregen.
Die draai ik de laatste dagen weer wat vaker, en dan vooral hard.
Prachtige teksten komen langs, met de bijbehorende gevoelens.
Bordeaux, lekker hard, om bij de te janken.
Via k Une Belle Histoire. Dat brengt me terug naar een warme zomer.
Naar " Ga niet weg" Er niet op Dat liedje heeft voor mij zo een diepere betekenis. De terugkeer van de liefde, en het geluk in mijn leven.
Alleen al hiervoor is het een geweldige CD.
En dan heb ik het nog niet eens over de liedjes waar we met ons allen blij van worden, die maakt dat we dansen met de kinderen door de kamer, hard zingen, en vooral, lachen met elkaar.
In de eerste dagen nadat mijn ex verdween, heb ik heel erg veel Paul de leeuw gedraaid. Met Kerst heb ik van Ruurd een verzamelCD van Paul de Leeuw gekregen.
Die draai ik de laatste dagen weer wat vaker, en dan vooral hard.
Prachtige teksten komen langs, met de bijbehorende gevoelens.
Bordeaux, lekker hard, om bij de te janken.
Via k Une Belle Histoire. Dat brengt me terug naar een warme zomer.
Naar " Ga niet weg" Er niet op Dat liedje heeft voor mij zo een diepere betekenis. De terugkeer van de liefde, en het geluk in mijn leven.
Alleen al hiervoor is het een geweldige CD.
En dan heb ik het nog niet eens over de liedjes waar we met ons allen blij van worden, die maakt dat we dansen met de kinderen door de kamer, hard zingen, en vooral, lachen met elkaar.
Beter
Na een dagje rust, alle was gevouwen (dat dan weer wel) en scrappen, maar minder dan ik wilde, voel ik me weer iets beter.
Tis dat ik weer verschrikkelijke kiespijn heb, en nog steeds uitgeput ben, anders zou ik zeggen, het is weer over. Maar mijn humeur is dus danig opgeknapt dat ik overal weer de humor van kan inzien. Gelukkig maar, want als ik het niet positief kan zien, is het heel slecht met me.
Gisteren zitten prutsen met de Gypsy. Het wilde niet zoals ik wilde. Uiteindelijk bleek dat ik een knopje vergeten was. Het is een learning curve, en die heb ik door trial and error af te gaan blijkt.
Toen het eenmaal wel lukte, was het wel erg leuk om te doen.
Gisterenavond, na het opruimen en schoonmaken, nog even pagina 4 in de verf gezet. Omdat die moet drogen wilde ik dat perse nog even doen gisterenavond. Dan kan ik eea vanavond samenvoegen. Deze pagina is makkelijk,
Wat leuk is om te ontdekken is dat ik eigenlijk altijd een scrapster ben geweest. Ik scrap pas sinds 2005, en ik ga nu 21 jaar foto's door. Maar ik hoef geen moeite te doen om foto's te vinden. Ik kan zo series foto's scrappen.Zeker vanaf het moment dat we een goede, dure camera hadden, heb ik dergelijke series.
Toen ik een digitale camera kreeg was het hek helemaal van de dam. Toen ging ik experimenteren, en heb ik helemaal leuke foto's. De rem die er op zat wat betreft afdrukkosten en papier, was er toen helemaal af.
Foto's van jaren her scrappen hebben een vreemde uitwerking op mij. Zo lief om die grote, stoere, zelfstandige jongen weer te zien als klein jochie. Kijkend naar de foto's weet ik weer hoe hij voelde, hoe hij rook, hoe ik me voelde. Voel ik weer hoe mijn leven toen was.
Soms is het pijnlijk, als ik me realiseer hoe mijn relatie met zijn vader is afgelopen. Dat was zeker het geval met het uitzoeken van de foto's. Die fase ben ik voorbij, nu is het vooral leuk om iemand zo te zien opgroeien, en als zichzelf tevoorschijn te zien komen.
Zoals Rafael het uitdrukte bij het zien van een oude foto : Dit lijkt wel op Ilja.
Tis dat ik weer verschrikkelijke kiespijn heb, en nog steeds uitgeput ben, anders zou ik zeggen, het is weer over. Maar mijn humeur is dus danig opgeknapt dat ik overal weer de humor van kan inzien. Gelukkig maar, want als ik het niet positief kan zien, is het heel slecht met me.
Gisteren zitten prutsen met de Gypsy. Het wilde niet zoals ik wilde. Uiteindelijk bleek dat ik een knopje vergeten was. Het is een learning curve, en die heb ik door trial and error af te gaan blijkt.
Toen het eenmaal wel lukte, was het wel erg leuk om te doen.
Gisterenavond, na het opruimen en schoonmaken, nog even pagina 4 in de verf gezet. Omdat die moet drogen wilde ik dat perse nog even doen gisterenavond. Dan kan ik eea vanavond samenvoegen. Deze pagina is makkelijk,
Wat leuk is om te ontdekken is dat ik eigenlijk altijd een scrapster ben geweest. Ik scrap pas sinds 2005, en ik ga nu 21 jaar foto's door. Maar ik hoef geen moeite te doen om foto's te vinden. Ik kan zo series foto's scrappen.Zeker vanaf het moment dat we een goede, dure camera hadden, heb ik dergelijke series.
Toen ik een digitale camera kreeg was het hek helemaal van de dam. Toen ging ik experimenteren, en heb ik helemaal leuke foto's. De rem die er op zat wat betreft afdrukkosten en papier, was er toen helemaal af.
Foto's van jaren her scrappen hebben een vreemde uitwerking op mij. Zo lief om die grote, stoere, zelfstandige jongen weer te zien als klein jochie. Kijkend naar de foto's weet ik weer hoe hij voelde, hoe hij rook, hoe ik me voelde. Voel ik weer hoe mijn leven toen was.
Soms is het pijnlijk, als ik me realiseer hoe mijn relatie met zijn vader is afgelopen. Dat was zeker het geval met het uitzoeken van de foto's. Die fase ben ik voorbij, nu is het vooral leuk om iemand zo te zien opgroeien, en als zichzelf tevoorschijn te zien komen.
Zoals Rafael het uitdrukte bij het zien van een oude foto : Dit lijkt wel op Ilja.
maandag, maart 01, 2010
Zucht
Erg hard gewerkt afgelopen week, en zaterdag ook opgepast. De buren moesten naar een begravenis en dan zeg je geen nee. Was zowaar heel gezellig zaterdagmiddag. Maar niet echt vrij.
ZOndag gebruikt om het huis eens goed door te werken, samen met de thuiszijnde kinderen. Ruurd en Ruben moesten naar Amsterdam om Ilja te helpen verhuizen en een huisbaas terug in zijn hok te duwen. Beide acties zijn gelukt.
Maar nu ben ik moe. Zo moe, dat een nacht goed slapen (wat ik gedaan heb vannacht) niet genoeg is om het op te lossen. Gelukkig ben ik vrij vandaag, minus te stapel was die ligt te wachten om op gevouwen te worden. Ik ga zo eerst maar eens een kop chocolademelk (echte) drinken bij de tv, kijken of mijn lijf er van opkikkert. Het is ook nog de tijd van de maand om moe te zijn.
En dan wil ik scrappen. Pagina 3 van het boek. Het idee zit in mijn hoofd, het snij werk zit kant en klaar in de Gypsy. Ik hoef alleen maar eea samen te voegen en het het snijden kan beginnen, alles in 1 keer, precies zoals ik het wil.
En vandaag het gastouderbureau bellen voor tips voor een moeilijk jongetje. Tenslotte is zij de deskundige, en ik zit echt met mijn handen in het haar. Alle andere kinderen moeten wijken voor deze bijna 2 jarige peuter Dat kan niet goed zijn, niet voor mij, niet voor de andere kinderen, maar ook niet voor het jochie.
ZOndag gebruikt om het huis eens goed door te werken, samen met de thuiszijnde kinderen. Ruurd en Ruben moesten naar Amsterdam om Ilja te helpen verhuizen en een huisbaas terug in zijn hok te duwen. Beide acties zijn gelukt.
Maar nu ben ik moe. Zo moe, dat een nacht goed slapen (wat ik gedaan heb vannacht) niet genoeg is om het op te lossen. Gelukkig ben ik vrij vandaag, minus te stapel was die ligt te wachten om op gevouwen te worden. Ik ga zo eerst maar eens een kop chocolademelk (echte) drinken bij de tv, kijken of mijn lijf er van opkikkert. Het is ook nog de tijd van de maand om moe te zijn.
En dan wil ik scrappen. Pagina 3 van het boek. Het idee zit in mijn hoofd, het snij werk zit kant en klaar in de Gypsy. Ik hoef alleen maar eea samen te voegen en het het snijden kan beginnen, alles in 1 keer, precies zoals ik het wil.
En vandaag het gastouderbureau bellen voor tips voor een moeilijk jongetje. Tenslotte is zij de deskundige, en ik zit echt met mijn handen in het haar. Alle andere kinderen moeten wijken voor deze bijna 2 jarige peuter Dat kan niet goed zijn, niet voor mij, niet voor de andere kinderen, maar ook niet voor het jochie.
Abonneren op:
Posts (Atom)