Rondje ziekenhuis

Maandag en dinsdag deze week stonden in het teken van ziekenhuis bezoek. Dat van maandag is goed afgelopen, dat van dinsdag helaas weer op een drama.

Maandag moest ik me om 9.15 melden in het AMC. Voor een CT scan. Boot van 6 uur (wat errug vroeg is als je de avond er voor je verjaardag viert)
Gelukkig was Ilja blijven slapen, en reed hij met ons mee. Dat maakte het ritje wel een beetje speciaal. Eerst koffie bij de Plaza, en daarna naar het AMC.
Ilja op de metro gezet, dat is makkelijk vanaf het AMC, en voor een CTscan naar boven.
Daar aangekomen konden we gelijk weer naar beneden, want we werden naar de CTscanner van de EHBO gebracht, dit om de wachttijden te verkorten.
De rontgenoloog was helaas niet eens vriendelijk of voorzichtig, daardoor werd de CT scan een nare ervaring. Gelukkig duurde het maar 2 min. Ik was alleen zo boos over de behandeling dat ik met blote voeten zo ben weggelopen.
Terug naar boven, en eerst melden op de poli orthopeadie. Dat ging echt nog tot 10.50 duren dus we konden wel even weg. Terug naar Ikea gereden, alwaar ik me heb omgekleed in normale kleding. Voor de CT scan moest ik kleding aan zonder metaal, en ja, een spijkerbroek heeft metalen onderdelen.

Terug op de poli begon het wachten. We werden vrij snel naar de afdelingswachtkamer geroepen. Die was vrij vol, mijn gevoel daarover klopte. We moesten erg lang wachten.
Toen het half 1 geweest was, alle patienten weg waren, en de artsen ook verdwenen leken, was ik bang dat ze me vergeten waren.
Maar net toen Ruurd ging vragen, was ik aan de beurt.

De arts wilde nog even naar mijn voet kijken. Hij had wat gevonden, en dat wilde hij weghalen. Maar daarvoor wilde hij dus even naar mijn voet kijken. Ik wilde nog zeggen dat mijn voet erg zeer doet de laatste tijd, maar daar kreeg ik de kans niet voor. Hij keek nog een keer naar de foto, en duwde met zijn duimm en Marrigje riep AU. Goed geschoten dus.
Arts blij, en ik ook blij, want nu blijkt er dus een botsplinter te zitten. In een miniscuul gewrichtje dat onderdeel uitmaakt van de enkel. Dat zo een stomme splinter voor zoveel problemen kan zorgen.
Er wordt een operatie gepland. Normale wachttijd is 6 maanden (waarop ik Ruurd aanstootte en zei dat we dan toch de 2 jaar taart gingen eten) maar de arts wil proberen het op korte termijn te doen. Korte termijn is augustus.
Daarna mochten, nee moesten we gelijk door naar de Anestheasist. Dat was nog een gedoe, maar uiteindelijk konden we om 14.20 terecht. Eerst maar eens lunchen.
Eenmaal terug ging het vrij snel, keurig op tijd aan de beurt, intake, bloeddruk (keurig), gewicht (veeeeeel te hoog) en weer naar de wachtkamer en wachten op de arts.
We zaten eigenlijk net toen we naar binnen werden geroepen.
In het kleinste kamertje dat ik ooit gezien heb als spreekkamer (en dan nog kleiner) eigenlijk pastte we er nauwelijks bij met ons 3en.
Maar de arts was vriendelijk, aardig, en vertelde me dat er meer mensen zijn die niet of niet goed reageren op locale aneasthesie, en hij stelde algehele narcose voor. Dat heeft (na het debacle van de tandarts) beslist mijn voorkeur. Dat werd opgeschreven. Er werd nog even overleg gevoerd met de supervisor over een hartruisje en de verdoving. Er hoefde geen hartfilmpje gemaakt te worden (dat ruisje heb ik mijn hele leven al tenslotte) en de narcose is goed gekeurd.
Dus we mochten (eindelijk) naar huis.

De dag erna ging het ziekenhuis bezoek een stuk minder positief. Ik heb een ontsteking onder een kies, die kies is inmiddels afgebroken, en de verdoving werkt dus niet.
Daarvoor ben ik een tijd terug naar de kaakchirurg geweest, en dat werd een ramp. Deze keer was het minder erg, en tegelijk erger.
In de spreekkamer is eigenlijk maar 1 stoel, en dat is de tandartsstoel. Ik mocht gaan zitten, maar dat weigerde ik, niet voor ik zeker wist dat er niet zomaar geprikt ging worden.
Dat is een slechte zet in de gesprekstechniek, maar van de vorige keer wist ik dat het gesprek gelijk over is als je in die stoel zit.
Maar ook deze arts luisterde niet, deed zeer smalend over het feit dat ik onder algehele narcose ging voor een enkel, en was niet van plan mee te denken over een oplossing voor het trekken van de kies. Als de locale aneasthesie niet werkte bij mij, was ik de enige in de hele wereld bij wie dat was. Hij kon een ander middel prikken meer kon hij met niet bieden.
Ik ben weggegaan. Ik zoek wel even naar een arts die WEL luistert. Inmiddels heb ik via Internet een narcos tandarts gevonden, eens kijken of dat betaalbaar is (vrees van niet) Morgenochtend de verzekering maar eens bellen.

Dokters

Gister was een doktersdagje geloof ik.
Ik had een telefonische afspraak met de orthopeed uit het AMC. Die niet hoorde wat hij had willen horen. Maar we wachten nog steeds af of het effect van de prik misschien toch nog komt.
Net toen ik tussendoor even met de was bezig was belde de huisarts. Die heeft voor elkaar gekregen dat er een kaakchirurg naar mijn kies gaat kijken. Hopelijk mag ie er dan eindelijk uit, want de kies ernaast raakt ook aangetast door de onsteking in mijn kaak, die er echt al 4 jaar zit.
Bovendien vertelde ze me, dat ik na de prik binnen 20 uur pijnvrij had moeten zijn, want dat is de gebruikelijke reactie van mensen op dit middel. Dat is ook wat ik heb kunnen vinden. Maar helaas, ik reageer natuurlijk weer anders dan verwacht.
Ik blijf positief, en roep dat we in ieder geval nu wel weten waar we moeten zoeken.

Een klein uur later belde de assistent van de kaakchirurg zelf al voor een afspraak. Ik kon vandaag al terecht, maar helaas, ik moet eea regelen voor ik wegkan, dus nu staat de afspraak op 22 juni.
Hopelijk lukt het om eea snel af te handelen, doet mijn enkel het straks ook gewoon weer, en ben ik dan weer voor jaaaaaren van al die dokters verlost.
Want eigenlijk wil ik gewoon saai. Beetje werken, beetje prutsen met inkt, stempels en foto's, beetje werken in de tuin (die nu een woestenij is), lekker spelen met de kinderen in speeltuin, lekker fietsen met mijn dochter, gewoon een saai bestaan.
Maar nee, ik moet natuurlijk weer de moeilijke weg.

Gemini

Gisteren een rondje Gemini. En eigenlijk zit ik nog steeds boos na te stuiteren.

Al enige tijd, zeg maar enige jaren, heb ik last van een kies. Die moet er uit, en bij de tandarts was die niet te verdoven. Dus een afspraak gemaakt bij de kaakchirurg in den Helder.
Eindelijk mocht ik daar gisteren terecht. 3 man en vrouw sterk stonden ze in de spreekkamer me op te wachten.
De arts deed een korte intake, en wilde beginnen. Ik protesteerde, want, ervaring leert dat die kies niet te verdoven is. Maar naar mijn protesten werd niet geluisterd. Ik kon in de stoel, en er werd een grote spuit gezet. Op mijn vraag waarom het nu wel zou werken, zei de arts alleen maar Dat weet ik niet.

Na dat de verdoving was gezet, voelde ik het al. Wel hartkloppingen, en draaierig van de medicatie, maar geen pijnstilling of verdoving. Ik zei dat, maar werd gesust met:'U moet wel vertrouwen hebben mevrouw' Ik besloot mijn mond maar te houden, want er werd toch niet naar me geluisterd.
Er werd gevraagd waarom ik niets meer zei, dus ik meldde dat ik vond dat er niet naar me geluisterd werd. Daar begon toen iedereen zich mee te bemoeien, en kreeg ik erg de indruk dat ik niet moest zeuren.
Ik heb me beheerst, ben niet weggelopen, maar geloof me het kostte me erg veel moeite.

Er werd een tweede blok gezet. Ook hier weer voelde ik, na een paar minuten, dat de verdoving niet ging werken. Toen ik dat zei, werd ik naar de wachtkamer terug gestuurd, want het had langer inwerk tijd nodig.

Ik zou liegen als ik zei dat ik niets voelde, in een deel van mijn wang (niet kies) was een dovig gevoel. Niet gevoelloos, maar beduidend minder gevoelig dan normaal. Na 5 minuten in de wachtkamer, werd dat gebied kleiner, ipv groter. Ik werd er mega nerveus van, want zou er geluisterd worden als ik dat zei?
Na een kwartier ofzo, mochten we terug naar de spreekkamer. Ruurd mee ja, al waren ze daar al niet zo blij mee.

Ik mocht weer op de stoel, maar verder dan het puntje ging ik niet zitten. Ze wilden bijna niet geloven dat er geen verdoving was. Ze konden nog rond de kies spuiten, dat zou dan werken. Tranen stonden me in de ogen. Dat wilde ik niet, niet nog een serie prikken die niet zouden werken. NOg werd er niet geluisterd, niet naar mij, en niet naar Ruurd.
Uiteindelijk heb ik gewoon gezegd dat het voor vandaag genoeg was, en dat we een nieuwe afspraak zullen maken. Niet dat ik van plan ben daar terug te gaan. Deze kies moet er uit, maar wel met verdoving. En niet een ladig verdoving in mijn lijf die niet werkt. De rest van de dag heb ik lopen rillen, en me naar gevoeld. Pas vanmorgen was het beurse gevoel in mijn mond minder, en voelde ik me minder naar.

Gelukkig was het bij de reumatoloog wel goed. Ruurd kreeg een shot Prednison, en reageert daar geweldig op. Pijn in alle gewrichten neemt af, jeuk aan zijn huid neemt af. Het is geen oplossing maar voor nu is het prettig.
Ook kregen we huiswerk mee, een hele lading patientenfolders over verschillende mogelijkheden voor medicatie. Met daarbij het advies van de reumatoloog. Ik zal me er ook eens in verdiepen en hopen dat er een oplossing komt. Want altijd zoveel pijn hebben, en je zo naar voelen, dat is natuurlijk alleen al genoeg om er depressief van te worden.
Wordt vervolgd.

Ruurd moest vanmorgen naar de huisarts, voor iets anders, en heeft het daar voorgelegd. Advies, terug naar de kaakchirurg en onder algehele narcose kies laten verwijderen.Dat had ik nou ook al bedacht.

Kies

Jaren geleden had ik een wortelpunt ontsteking in mijn kies. Die is toen behandeld. Maar die kies is altijd naar gebleven. Sinds die tijd ben ik nooit pijn vrij geweest. met als hoogtepunt, zoals de oplettende lezer zich wel kan herinneren, de verschrikkelijke kiespijn van vorige zomer. Toen konden ze er niets aan doen, zelfs geen foto maken vanwege Tinus.

Een paar maanden geleden is er een foto gemaakt, en bleek er toch een forse onsteking in de kaak te zitten. Niet eens in de kies zelf, maar er onder. Omdat de kies toch wat zwak was, was de beste optie, die kies trekken. Daar moest ik maar een afspraak voor maken.
Een paar weken geleden was ik toch een rondje aan het bellen, en toen heb ik gelijk maar een afspraak gemaakt.
Vanmorgen was het zover. En hoewel het trekken me heel erg mee viel, en volgens de tandarts de ontsteking met de kies mee kwam, heb ik sinds vanmorgen 11 uur, mega pijn in mijn mond.
Ik vind dat ik zielig ben, en als je zielig bent heb je recht op cadeautjes (toch?)

Maar ja, dan heb je wel iemand nodig die je ook zielig vindt en die cadeautjes voor je koopt. De kinderen hebben tekeningen gemaakt, dat dan weer wel.
Maar helaas, ik was toch niet zielig genoeg, en morgen is het vast weer beter. En als dit het begin is van de einde van de pijn, dan hoor je me niet klagen. Eindelijk geen pijn meer in mijn mond, lijkt me geweldig.
Over een tijdje moet er nog een kies uit. Daar zie ik nu minder tegen op dan vanmorgen. Leuk vind ik het nog steeds niet.