Helemaal alleen. Met Cecilia. En vandaag samen met Rafael en Lea. Heel saai.
Maar erger was dat Cecilia vannacht niet kon slapen, en heel erg moest huilen. Doordat ik niet alleen met haar de trap op en af kan, was ik verplicht boven te blijven.
Boven is de scheiding tussen ons huis en het buurhuis het kleinst. Daar kunnen we elkaar horen, en na een uur huilen vannacht kreeg ik heel erg de riedels, hoeveel last hebben de buren ervan?
Daardoor werd het niet alleen huilen van Cecilia, maar ook ernstig stress bij mij.
Het duurde zeker een half uur voor ik eea weer onder controle had, en mijn meisje weer gewoon kon troosten zonder alleen maar aanzwellend geluid te horen.
Na een paar uur viel ze gelukkig weer in slaap, en een half uur daarna ik ook.
Voor Rafael en Lea stond een film klaar dus die hebben film gekeken en ik mocht blijven slapen tot 9 uur.
Aan het eind van de middag lekker bij een vriendin op bezoek die jarig was vandaag. Ze had geregeld dat haar vader ons heen en weer reed. Jammer genoeg, want het was prachtig weer, echt weer voor een rondje met de kinderwagen.
Nu ligt ze naast me te slapen, en ga ik ook zo slapen. Ruurd slaapt al, niet naast mij helaas, maar in Praag. Om 12 uur gaan ze op weg. Morgen, morgen slaap ik weer in zijn armen.
zondag, maart 29, 2009
zaterdag, maart 28, 2009
Rust
Na een hectische week, die nog hectischer werd door het bezoek van oudste zoon en zijn vriendin, hadden we gisteren op het hoogte punt 16 man aan tafel zitten. Er was een collega gastouder ziek geworden en of ik alsjeblieft de tweeling wilde opvangen. Dat kan, als ze langsgebracht worden want ik mag noch van de dokter, noch van de fysiotherapeut op klinkers of tegels lopen alleen op een gladde ondergrond zonder obstakels. (maar daarover later meer)
Al met al was het een zeer drukke dag gisteren. Niet alleen door de grote hoeveelheid mensen die passeerden maar ook door de mededeling waarmee mijn oudste kwam. Die mededeling was het begin van een paar heftige gesprekken.
Zo heftig dat we na het eten, onder veel gelach, de afwas hebben stuk gegooid om af te reageren. Moeten nu wel even langs Ikea voor een nieuw servies, maar het hielp wel de spanning te verlichten.
En nu is het stil in huis, straks is het nog stiller.
Ruurd is met 4 kinderen in Yolanda richting Praag vertrokken. Ik ben nog thuis met 3 kinderen waarvan er 2 straks voor een paar uur naar hun vader gaan. En het suist in mijn oren van de stilte.
Als Cecilia slaapt vandaag ga ik doosjes maken en met stempels spelen, en als ze wakker is ga ik haar knuffelen en Big Brain Academy spelen op de WII.
Hoe stil het ook is, en hoe alleen ik ook ben vandaag ik verheug me stiekum ook erg op de rust en stilte van vandaag. Het oog van de storm, zodat ik me kan herpakken voor de rest van de storm over me heen gaat razen.
Al met al was het een zeer drukke dag gisteren. Niet alleen door de grote hoeveelheid mensen die passeerden maar ook door de mededeling waarmee mijn oudste kwam. Die mededeling was het begin van een paar heftige gesprekken.
Zo heftig dat we na het eten, onder veel gelach, de afwas hebben stuk gegooid om af te reageren. Moeten nu wel even langs Ikea voor een nieuw servies, maar het hielp wel de spanning te verlichten.
En nu is het stil in huis, straks is het nog stiller.
Ruurd is met 4 kinderen in Yolanda richting Praag vertrokken. Ik ben nog thuis met 3 kinderen waarvan er 2 straks voor een paar uur naar hun vader gaan. En het suist in mijn oren van de stilte.
Als Cecilia slaapt vandaag ga ik doosjes maken en met stempels spelen, en als ze wakker is ga ik haar knuffelen en Big Brain Academy spelen op de WII.
Hoe stil het ook is, en hoe alleen ik ook ben vandaag ik verheug me stiekum ook erg op de rust en stilte van vandaag. Het oog van de storm, zodat ik me kan herpakken voor de rest van de storm over me heen gaat razen.
maandag, maart 23, 2009
De praktische kant.
Een extra bewoner is leuk, maar er komt meer bij kijken dan je op het eerste gezicht denkt.
Vandaag stond daarom in het teken van regelen.
Ten eerste zijn inschrijving bij de Gemeente. Dat ging gelukkig vrij vlekkeloos, net als zijn uitschrijving bij zijn school in Den Bosch.
Wat minder soepel verliep was de inschrijving voor de school op Texel. Degene die erover gaat gaf les, en zou terug bellen vandaag. Nog niets van gehoord. Dus morgen om half 9 bel ik weer, want hoe eerder dat rond is, hoe beter.
Dan nog de andere zaken, de alimentatie, de advocaat, de verzekeringen, alles moet omgezet worden, en dat gaat vast enige tijd duren voor we alles rond hebben, want hoe goed je er ook over nadenkt, je vergeet altijd wel wat.
Ook een beetje lastig, en stressvol, is de verhuizing van zijn spullen. Hij moet nl gelijk alles mee van zijn moeder, en dus krijgen we er niet alleen een computer en een playstation bij, maar ook een drumstel, en waar zetten we dat nu toch meer. Het zijn altijd de extra's, de dingen die je niet bedenkt van te voren die stress opleveren. En ik ben zoooo verschrikkelijk klaar met stress.
Positief is dat de bonus zoon, zeer ontspannen is. Ineens zelfstandig dingen gaat doen, en zonder mopperen. Alsof ook bij hem de knop om is, nu hij hier woont. Hij was al tijden niet meer op visite,en vandaag ging hij zelfstandig boodschappen doen, zodat zijn vader door kon werken. Weliswaar gewapend met de mobiel, bij elk wissewasje (waar staat de kaas?) bellend.
Ondanks dat hij een soort wervelwind is, druk en aanwezig is, is er rust gekomen in huis.Het voelt goed zo. Nu alleen het contact met de jongste bonuszoon. Dat zal niet makkelijk zijn vrees ik..
Vandaag stond daarom in het teken van regelen.
Ten eerste zijn inschrijving bij de Gemeente. Dat ging gelukkig vrij vlekkeloos, net als zijn uitschrijving bij zijn school in Den Bosch.
Wat minder soepel verliep was de inschrijving voor de school op Texel. Degene die erover gaat gaf les, en zou terug bellen vandaag. Nog niets van gehoord. Dus morgen om half 9 bel ik weer, want hoe eerder dat rond is, hoe beter.
Dan nog de andere zaken, de alimentatie, de advocaat, de verzekeringen, alles moet omgezet worden, en dat gaat vast enige tijd duren voor we alles rond hebben, want hoe goed je er ook over nadenkt, je vergeet altijd wel wat.
Ook een beetje lastig, en stressvol, is de verhuizing van zijn spullen. Hij moet nl gelijk alles mee van zijn moeder, en dus krijgen we er niet alleen een computer en een playstation bij, maar ook een drumstel, en waar zetten we dat nu toch meer. Het zijn altijd de extra's, de dingen die je niet bedenkt van te voren die stress opleveren. En ik ben zoooo verschrikkelijk klaar met stress.
Positief is dat de bonus zoon, zeer ontspannen is. Ineens zelfstandig dingen gaat doen, en zonder mopperen. Alsof ook bij hem de knop om is, nu hij hier woont. Hij was al tijden niet meer op visite,en vandaag ging hij zelfstandig boodschappen doen, zodat zijn vader door kon werken. Weliswaar gewapend met de mobiel, bij elk wissewasje (waar staat de kaas?) bellend.
Ondanks dat hij een soort wervelwind is, druk en aanwezig is, is er rust gekomen in huis.Het voelt goed zo. Nu alleen het contact met de jongste bonuszoon. Dat zal niet makkelijk zijn vrees ik..
zondag, maart 22, 2009
Heftig.
De dag begon zo mooi. Prachtig weer, en veel rust in huis. We hadden afgesproken weinig tot niets te doen deze zaterdag. Daartoe hadden we, gezamelijk dus 5 man sterk, al boodschappen gedaan bij AH toen Lea en Rafael naar hun vader waren vertrokken.
Ruben en Joshua namen de rust dag heel erg letterlijk, en hebben de hele dag op de bank gehangen, en op de WII Super Smash Bross Brawl gespeeld.
Ik heb gevouwen !!, met stempels gespeeld, en gemopperd op mannen in het algemeen en die van mij in het bijzonder. Met veel humor, want de mannen scholden net zo hard terug over vrouwen in het algemeen.
In de loop van de middag werd Ruurd opgehaald,en ging lekker wandelen, het was tenslotte prachtig weer, en daarna een paar boodschappen doen.
We hebben gezamelijk gegeten, en toen S weer naar huis was hebben de kinderen naar Pirates of the carabean 3 gekeken. 1 en 2 waren de afgelopen weken uitgezonden en Lea wilde zo graag weer film kijken met zijn allen, dat Ruben en zij de film hebben gehuurd.
Halverwege Cecilia in bad, en door een opmerking van mij, brak toen de hel los. Ruurd nijdig, ruzie en ellende. Om niets natuurlijk, want het gaat altijd om niets.Toen hij eindelijk in staat was om te luisteren waren we een lange tijd verder. Terug denkend weet ik niet meer wat het begin van de ruzie was, wel waar het om ging, uiteindelijk zijn we er weer uitgekomen. Gelukkig want ik haat ruzie met Ruurd.
Inmiddels was het na 12 uur, en eigenlijk tijd om te gaan slapen. Maar zoals dat gaat met ruzie, de adrenaline spuit door het bloed, en slapen ho maar.
Net toen ik dacht dat alles weer een beetje rustig werd, kwam Ruben met de mededeling dat hij helemaal geen zin had om weer naar den Bosch terug te gaan. En ineens was de beslissing daar. De beslissing die al weken in de lucht hangt, waar we zo zorgvuldig om heen gelopen hebben om maar niet te beinvloeden, de beslissing waarvan iedereen al wist dat het zou gebeuren alleen de vraag was Wanneer. Ruben blijft op Texel wonen, en gaat niet terug naar den Bosch. Niet op termijn, niet na dit schooljaar, maar nu gelijk.
Nog veeel meer adrenaline in mijn bloed, en nog veel meer wakker. Van schrik een hand dropjes gegeten, wat ik niet van plan was, en pas tegen 3 uur kwam de slaap weer langs. Helaas voor mij zijn de kinderen wel op tijd gaan slapen, en stonden die om half 7 weer naast mijn bed........
Ruben en Joshua namen de rust dag heel erg letterlijk, en hebben de hele dag op de bank gehangen, en op de WII Super Smash Bross Brawl gespeeld.
Ik heb gevouwen !!, met stempels gespeeld, en gemopperd op mannen in het algemeen en die van mij in het bijzonder. Met veel humor, want de mannen scholden net zo hard terug over vrouwen in het algemeen.
In de loop van de middag werd Ruurd opgehaald,en ging lekker wandelen, het was tenslotte prachtig weer, en daarna een paar boodschappen doen.
We hebben gezamelijk gegeten, en toen S weer naar huis was hebben de kinderen naar Pirates of the carabean 3 gekeken. 1 en 2 waren de afgelopen weken uitgezonden en Lea wilde zo graag weer film kijken met zijn allen, dat Ruben en zij de film hebben gehuurd.
Halverwege Cecilia in bad, en door een opmerking van mij, brak toen de hel los. Ruurd nijdig, ruzie en ellende. Om niets natuurlijk, want het gaat altijd om niets.Toen hij eindelijk in staat was om te luisteren waren we een lange tijd verder. Terug denkend weet ik niet meer wat het begin van de ruzie was, wel waar het om ging, uiteindelijk zijn we er weer uitgekomen. Gelukkig want ik haat ruzie met Ruurd.
Inmiddels was het na 12 uur, en eigenlijk tijd om te gaan slapen. Maar zoals dat gaat met ruzie, de adrenaline spuit door het bloed, en slapen ho maar.
Net toen ik dacht dat alles weer een beetje rustig werd, kwam Ruben met de mededeling dat hij helemaal geen zin had om weer naar den Bosch terug te gaan. En ineens was de beslissing daar. De beslissing die al weken in de lucht hangt, waar we zo zorgvuldig om heen gelopen hebben om maar niet te beinvloeden, de beslissing waarvan iedereen al wist dat het zou gebeuren alleen de vraag was Wanneer. Ruben blijft op Texel wonen, en gaat niet terug naar den Bosch. Niet op termijn, niet na dit schooljaar, maar nu gelijk.
Nog veeel meer adrenaline in mijn bloed, en nog veel meer wakker. Van schrik een hand dropjes gegeten, wat ik niet van plan was, en pas tegen 3 uur kwam de slaap weer langs. Helaas voor mij zijn de kinderen wel op tijd gaan slapen, en stonden die om half 7 weer naast mijn bed........
vrijdag, maart 20, 2009
Fysiotherapie
Kom zojuist terug van de fysiotherapeut.
Gaat eindelijk de goede kant op, pijn is minder dan het geweest is, ik kan meer en beter bewegen. EN ik heb 12 minuten gefietst.
Niet spectaculair, ik weet het, maar voor mij heerlijk. Op straat lopen nog steeds niet. In huis red ik het met 1 kruk. Eindelijk vooruitgang dus!!
De avond4daagse? Dat is nog onzeker, maar misschien een dagje? Of met Cecilia in de wagen? Ze durfde er nog geen uitspraak over te doen. Ze zei echter ook geen nee, dat kan niet! Dat geeft de burger moed.
De zon schijnt ook nog, en ik heb gisteren mooie kaarten gemaakt. Ik ben weer positief!!! Of beter, Ik word mezelf weer. Binnenkort misschien toch achter de wagen het dorp in?? Duimen jullie met me mee?
Gaat eindelijk de goede kant op, pijn is minder dan het geweest is, ik kan meer en beter bewegen. EN ik heb 12 minuten gefietst.
Niet spectaculair, ik weet het, maar voor mij heerlijk. Op straat lopen nog steeds niet. In huis red ik het met 1 kruk. Eindelijk vooruitgang dus!!
De avond4daagse? Dat is nog onzeker, maar misschien een dagje? Of met Cecilia in de wagen? Ze durfde er nog geen uitspraak over te doen. Ze zei echter ook geen nee, dat kan niet! Dat geeft de burger moed.
De zon schijnt ook nog, en ik heb gisteren mooie kaarten gemaakt. Ik ben weer positief!!! Of beter, Ik word mezelf weer. Binnenkort misschien toch achter de wagen het dorp in?? Duimen jullie met me mee?
donderdag, maart 19, 2009
niks an...
Ruurd moet voor een klant helemaal naar Moerdijk, en logeert dus een dag van tevoren al in een hotel.
Ik zou het gewend moeten zijn, en vanaf 1 april zal het weer wekelijkse kost zijn maar ik vind er niks an.
Ik zou het gewend moeten zijn, en vanaf 1 april zal het weer wekelijkse kost zijn maar ik vind er niks an.
zondag, maart 15, 2009
weekend update
Vrijdag hadden we hier verjaardag. Ruurd werd 51.
Een fijne dag wel met een paar donkere wolken. Raar is het hoor, als de familie zich van je afkeert en zelfs op je verjaardag niets van zich laat horen. Tegen twaalf uur savonds kreeg Ruurd nog een paar smsjes van zijn broers en een zus.
Hoewel we weten dat deze hele toestand niet aan ons ligt, is het toch verdrietig dat het is zoals het is.
Daarnaast deed Ruurd zijn ex ook nog moeilijk met scheldpartijen over de telefoon. en een zoon die op het laatste moment niet wilde komen. Verdrietig allemaal, en emoties zijn uitputtend.
Gelukkig was er daarnaast wel een feeststemming. Veel visite, onze adoptief opa en oma die langskwamen en lekker mee bleven eten.
We hebben hier nooit de traditionele verjaardagen met in het rondje zitten en kom maar langs met de hapjes. Liever heb ik veel koffie visite rond een uur of 5, tot later, en wie wil kan dan mee blijven eten. En eters hadden we. De kaasfondue was weer goed gelukt.
Zaterdag een rustige dag. Ik had toch te veel gedaan vrijdag, dus een heel zere voet. Bovendien zijn mijn voeten niet gemaakt voor schoenen,waardoor ik ook last heb van de schoenen.
Ik ben voor een uitdaging kaarten aan het maken met een ghost techniek, maar deze is moeilijker dan ik dacht, en ik heb gisteren dus een hele stapel oudpapier geproduceerd. Maar ik geef niet op, waarschijnlijk ligt het mislukken aan het gebruik van de verkeerde inkt, dus eerst maar eens zorgen dat ik de goede stempel inkt in huis heb.
Eigenlijk zouden we vandaag even als een witte tornado door het huis, want dat is ook nodig, en doen we meestal op zondag. We zijn echter allemaal moe en naar, dus hebben Ruurd en ik besloten dat we vandaag zondag houden. Niet veel doen, iedereen lekker zijn of haar gang laten gaan. Dus ik denk dat ik straks nog maar een beetje oud papier ga produceren :o))
Een fijne dag wel met een paar donkere wolken. Raar is het hoor, als de familie zich van je afkeert en zelfs op je verjaardag niets van zich laat horen. Tegen twaalf uur savonds kreeg Ruurd nog een paar smsjes van zijn broers en een zus.
Hoewel we weten dat deze hele toestand niet aan ons ligt, is het toch verdrietig dat het is zoals het is.
Daarnaast deed Ruurd zijn ex ook nog moeilijk met scheldpartijen over de telefoon. en een zoon die op het laatste moment niet wilde komen. Verdrietig allemaal, en emoties zijn uitputtend.
Gelukkig was er daarnaast wel een feeststemming. Veel visite, onze adoptief opa en oma die langskwamen en lekker mee bleven eten.
We hebben hier nooit de traditionele verjaardagen met in het rondje zitten en kom maar langs met de hapjes. Liever heb ik veel koffie visite rond een uur of 5, tot later, en wie wil kan dan mee blijven eten. En eters hadden we. De kaasfondue was weer goed gelukt.
Zaterdag een rustige dag. Ik had toch te veel gedaan vrijdag, dus een heel zere voet. Bovendien zijn mijn voeten niet gemaakt voor schoenen,waardoor ik ook last heb van de schoenen.
Ik ben voor een uitdaging kaarten aan het maken met een ghost techniek, maar deze is moeilijker dan ik dacht, en ik heb gisteren dus een hele stapel oudpapier geproduceerd. Maar ik geef niet op, waarschijnlijk ligt het mislukken aan het gebruik van de verkeerde inkt, dus eerst maar eens zorgen dat ik de goede stempel inkt in huis heb.
Eigenlijk zouden we vandaag even als een witte tornado door het huis, want dat is ook nodig, en doen we meestal op zondag. We zijn echter allemaal moe en naar, dus hebben Ruurd en ik besloten dat we vandaag zondag houden. Niet veel doen, iedereen lekker zijn of haar gang laten gaan. Dus ik denk dat ik straks nog maar een beetje oud papier ga produceren :o))
woensdag, maart 11, 2009
Medisch dagje
Enige tijd geleden, half november, brak er een stuk van een kies af. Wat zeg ik, viel er bijna een hele kies, behalve wortel, uit mijn mond. De tandarts heeft er toen een beschermlaag op gelegd, en ik moest met mijn eigen tandarts een afspraak maken voor een stifttand. De kies is altijd naar, en gevoelig. Ik heb er al een zenuwbehandeling in gehad, die buitengewoon pijnlijk was, dus ik liep niet erg hard voor die afspraak. Maar vandaag moest het er toch van komen.
Om half 11 moest ik er zijn. Eenmaal in de stoel zegt de tandarts: Verloren vulling...Nee, die had ik niet, een kies opbouw, stifttand, daar kwam ik voor.
Maar helaas, dat kan niet nu. De kies heeft een onrustige wortelpunt, en dat kan lang duren voor het geheel geneest, tot een jaar, en pas daarna kan er aan een behandeling gedacht worden. Ik ging dus onverrichtter zake weer naar huis.Nou ja, niet helemaal, als troostprijs werd er (gratis) tandsteen verwijderd.
Thuis snel gelunchd met de oppaskinderen die er ook nog waren. En op stap naar het ziekenhuis ter controle van mijn been.
Ik was erg blij dat ik de arts zag lopen. Voor de leesbaarheid van het verhaal zal ik de man arts A noemen. Dit was de arts die me weer in het gips legde, die me duidelijk maakte wat er nou eigenlijk aan de hand is met mijn enkel, en die me een lange periode van tape voorspeldde.
Een andere arts dan 3 weken geleden, arts B die het tape eraf haalde, en een brace onzin vond (letterlijk zijn woorden)
Na 3 weken worstelen, is ook mijn humeur tot het nulpunt gedaald. Als de arts het tape er af laat halen, en zegt dat het met 3 weken over moet zijn, dan voel ik me erg onbenullig en stom als het me maar niet lukt om zonder kruk goed te lopen.
Maar Arts A legde heel duidelijk uit wat er nu mis is met de enkel. Om iedereen gelijk maar gerust te stellen, het is geen dystrofie. Niets aan mijn voet of enkel voldoet aan het beeld van dystrofie. De banden zijn beschadigd, het kapsel gescheurd of ook beschadigd. En daarom doet het zeer. Dat het zo lang duurt komt omdat het gebeurde tijdens een zwangerschap. Dan moeten de banden verweken om er een baby door te laten, en het lichaam maakt nu eenmaal geen onderscheid tussen banden in de baarmoeder, en in de enkel. Het elastiekje moet gewoon strak trekken, en dat duurt even.
Arts A was niet erg blij met de actie van Arts B, al zei hij dat niet. Ik heb het uitdrukkelijk gevraagd, want ik baal er van. Arts A merkte nog op dat hij in het rapport had geschreven dat ik na 4 weken tape een enkel brace zou krijgen. Onduidelijk is waarom arts B dat niet heeft gedaan, behalve dan dat hij het onzin vond, zei hij ook.
Groot voordeel van deze actie is, dat ik de volgende keer ook naar arts A ga. De behandeling komt in 1 hand en daar ben ik eigenlijk wel erg blij mee. In deze arts heb ik ook vertrouwen. Hij heeft elke keer als ik deze arts had veel tijd voor me genomen, om uit te leggen wat er aan de hand was, wat zijn ervaring is met deze kwetsuren, ook tijdens zwangerschap, en hoe het in zijn ervaring het beste te behandelen is. En hij trekt en duwt tenminste niet hard aan mijn voet, zoals arts B deed. Dat was niet nodig zei hij, hij weet dat het pijn doet, en dat hoeft niet extra benadrukt te worden.
Nu heb ik dus een brace voor mijn enkel, en een paar stevige schoenen van het merk Landrover. Over 14 dagen terug komen.
Eenmaal uit het ziekenhuis heb ik eerst even stevig gehuild, en afscheid genomen van de droom om achter de kinderwagen door het dorp te lopen. Tegen de tijd dat ik weer goed kan lopen is Cecilia aan een wandelwagen toe. Aan de andere kant, mijn enkel heeft nu weer de steun die het nodig heeft, en met een paar stevige schoenen op de koop toe, kan het nog wel eens sneller gaan dan nu. Want ik ben en blijf natuurlijk een onverbeterlijke optimist. Er is altijd wel een lichtpuntje te vinden.
Om half 11 moest ik er zijn. Eenmaal in de stoel zegt de tandarts: Verloren vulling...Nee, die had ik niet, een kies opbouw, stifttand, daar kwam ik voor.
Maar helaas, dat kan niet nu. De kies heeft een onrustige wortelpunt, en dat kan lang duren voor het geheel geneest, tot een jaar, en pas daarna kan er aan een behandeling gedacht worden. Ik ging dus onverrichtter zake weer naar huis.Nou ja, niet helemaal, als troostprijs werd er (gratis) tandsteen verwijderd.
Thuis snel gelunchd met de oppaskinderen die er ook nog waren. En op stap naar het ziekenhuis ter controle van mijn been.
Ik was erg blij dat ik de arts zag lopen. Voor de leesbaarheid van het verhaal zal ik de man arts A noemen. Dit was de arts die me weer in het gips legde, die me duidelijk maakte wat er nou eigenlijk aan de hand is met mijn enkel, en die me een lange periode van tape voorspeldde.
Een andere arts dan 3 weken geleden, arts B die het tape eraf haalde, en een brace onzin vond (letterlijk zijn woorden)
Na 3 weken worstelen, is ook mijn humeur tot het nulpunt gedaald. Als de arts het tape er af laat halen, en zegt dat het met 3 weken over moet zijn, dan voel ik me erg onbenullig en stom als het me maar niet lukt om zonder kruk goed te lopen.
Maar Arts A legde heel duidelijk uit wat er nu mis is met de enkel. Om iedereen gelijk maar gerust te stellen, het is geen dystrofie. Niets aan mijn voet of enkel voldoet aan het beeld van dystrofie. De banden zijn beschadigd, het kapsel gescheurd of ook beschadigd. En daarom doet het zeer. Dat het zo lang duurt komt omdat het gebeurde tijdens een zwangerschap. Dan moeten de banden verweken om er een baby door te laten, en het lichaam maakt nu eenmaal geen onderscheid tussen banden in de baarmoeder, en in de enkel. Het elastiekje moet gewoon strak trekken, en dat duurt even.
Arts A was niet erg blij met de actie van Arts B, al zei hij dat niet. Ik heb het uitdrukkelijk gevraagd, want ik baal er van. Arts A merkte nog op dat hij in het rapport had geschreven dat ik na 4 weken tape een enkel brace zou krijgen. Onduidelijk is waarom arts B dat niet heeft gedaan, behalve dan dat hij het onzin vond, zei hij ook.
Groot voordeel van deze actie is, dat ik de volgende keer ook naar arts A ga. De behandeling komt in 1 hand en daar ben ik eigenlijk wel erg blij mee. In deze arts heb ik ook vertrouwen. Hij heeft elke keer als ik deze arts had veel tijd voor me genomen, om uit te leggen wat er aan de hand was, wat zijn ervaring is met deze kwetsuren, ook tijdens zwangerschap, en hoe het in zijn ervaring het beste te behandelen is. En hij trekt en duwt tenminste niet hard aan mijn voet, zoals arts B deed. Dat was niet nodig zei hij, hij weet dat het pijn doet, en dat hoeft niet extra benadrukt te worden.
Nu heb ik dus een brace voor mijn enkel, en een paar stevige schoenen van het merk Landrover. Over 14 dagen terug komen.
Eenmaal uit het ziekenhuis heb ik eerst even stevig gehuild, en afscheid genomen van de droom om achter de kinderwagen door het dorp te lopen. Tegen de tijd dat ik weer goed kan lopen is Cecilia aan een wandelwagen toe. Aan de andere kant, mijn enkel heeft nu weer de steun die het nodig heeft, en met een paar stevige schoenen op de koop toe, kan het nog wel eens sneller gaan dan nu. Want ik ben en blijf natuurlijk een onverbeterlijke optimist. Er is altijd wel een lichtpuntje te vinden.
maandag, maart 09, 2009
Vandaag
Na gisteren, ging het vandaag een stuk beter.
Eerst vanmorgen alle achterstallige was opgevouwen. Mens wat was er veel. En was opvouwen is echt mijn favoriete bezigheid in het huishouden! (NOT)
Daarna de fysio, die het zelfde gevoel heeft als ikzelf, dat er iets niet helemaal goed zit in die enkel.Dus een verwijsbrief mee, en verzoek tot verder onderzoek. Ben benieuwd woensdag.
Daarna thuis de zooi van gisteren verder opgeruimd.
Vanmiddag nog even een paar stempels gezet. Een serie voor een uitdaging op een webgroep over stempels, stempeltechnieken en uitdagingen. Zo'n lijst is veeeel leuker als je actief meedoet, dus moest ik stempels zetten. Verder nog niets kunnen doen, deze moeten eerst een nacht drogen voor ik verder kan. Zal wel 2 nachten worden, want morgen moet ik op veel kinderen passen.
Ook nog een serie stempels gezet voor (lach niet) kerstkaarten. Ik ben helemaal in de stemming voor kerstkaarten, dus maak ik kerstkaarten.
Vanavond met de stoommachine gedweild, en nu is het huis opgeruimd, schoon waar nodig (kan beter maar ik doe mijn ogen wel dicht) en leefbaar.
Daarna naar boven, samen met Lea en Joshua met Cecilia gespeeld, wat kan die meid lachen. Ze had een tshirt aan van een beetje stugge stof. Terwijl ik het haar uitdeed, zei ik: Het is een goed tshirt, lekker warm, en zit ook lekker, maar aan en uit trekken is door de stof niet zo prettig. Waarop Cecilia in een schaterlach uitbarstte. (ze kan nl niet tegen kietelen)
Ach, ik kan dan wel niet met haar in de wagen wandelen, en niet met haar tutten bij het badje, we kunnen wel heerlijk samen met haar grote broer(s) en zus op het grote bed spelen, knuffelen en lachen. Ze komt er in ieder geval niets te kort.
Eerst vanmorgen alle achterstallige was opgevouwen. Mens wat was er veel. En was opvouwen is echt mijn favoriete bezigheid in het huishouden! (NOT)
Daarna de fysio, die het zelfde gevoel heeft als ikzelf, dat er iets niet helemaal goed zit in die enkel.Dus een verwijsbrief mee, en verzoek tot verder onderzoek. Ben benieuwd woensdag.
Daarna thuis de zooi van gisteren verder opgeruimd.
Vanmiddag nog even een paar stempels gezet. Een serie voor een uitdaging op een webgroep over stempels, stempeltechnieken en uitdagingen. Zo'n lijst is veeeel leuker als je actief meedoet, dus moest ik stempels zetten. Verder nog niets kunnen doen, deze moeten eerst een nacht drogen voor ik verder kan. Zal wel 2 nachten worden, want morgen moet ik op veel kinderen passen.
Ook nog een serie stempels gezet voor (lach niet) kerstkaarten. Ik ben helemaal in de stemming voor kerstkaarten, dus maak ik kerstkaarten.
Vanavond met de stoommachine gedweild, en nu is het huis opgeruimd, schoon waar nodig (kan beter maar ik doe mijn ogen wel dicht) en leefbaar.
Daarna naar boven, samen met Lea en Joshua met Cecilia gespeeld, wat kan die meid lachen. Ze had een tshirt aan van een beetje stugge stof. Terwijl ik het haar uitdeed, zei ik: Het is een goed tshirt, lekker warm, en zit ook lekker, maar aan en uit trekken is door de stof niet zo prettig. Waarop Cecilia in een schaterlach uitbarstte. (ze kan nl niet tegen kietelen)
Ach, ik kan dan wel niet met haar in de wagen wandelen, en niet met haar tutten bij het badje, we kunnen wel heerlijk samen met haar grote broer(s) en zus op het grote bed spelen, knuffelen en lachen. Ze komt er in ieder geval niets te kort.
zondag, maart 08, 2009
Depri
Al is het een zwaar woord voor wat ik meemaak, is het toch het meest gangbare.
Het been speelt me parten. Zo danig dat het invloed heeft op mijn humeur. De fysiotherapeute constateerde vrijdag dat er een punt is die wel erg pijnlijk blijft, als het maandag niet dermate verbeterd is dan krijg ik van haar een brief mee voor het ziekenhuis, en moeten ze daar verder onderzoek doen. Vandaag geen zwachtel om gedaan, om eens te kijken hoe dat gaat. Nou niet dus :o(
Het lijkt wel of de rest van de voet geneest, en die ene plek alleen maar erger wordt.
Daarbij, of het nou komt door mijn gedwongen rust en thuis zitten, of dat het komt omdat de scheiding 3 jaar geleden is, of doordat ik in de rest van het leven in rustiger vaarwater kom, de scheiding zit me erg dwars.
Indertijd heb ik mezelf 3 dagen toegestaan om te huilen, en toen besloten dat al dat gehuil enzo onzin was, en dat ik voort moest. Dat ik niet het mooiste seizoen liet verpesten door al het verdriet. Maar misschien heb ik mezelf wel een te grote zet gegeven. Heb ik een fase van verdriet overgeslagen. Andere optie is dat ik al het verdriet in kleine porties kan toelaten omdat de pijn anders te groot is.
Hoe het ook zij, er zit nog iets dat verwerkt moet worden, en wel nu.
Gevolg, veel tranen, maar helaas ook veel gemopper, en dus ook ruzie met mijn lief.
Die op zijn beurt daar weer onrustig van wordt, en last krijgt van oud zeer. Niet goed.
Tussen door proberen we achterstallig huishouden en restanten verhuizing weg te werken. Ook stressvol, omdat Ruurd erg veel last heeft van zijn reuma, ik niet kan lopen en de kinderen best willen helpen maar wel doorlopend aangestuurd moeten worden.
Uiteindelijk hebben we weer een hoop werk verzet dit weekeinde, maar het kost allemaal zoveel energie. Het wordt tijd dat mijn been het weer doet, dat dingen weer gewoon worden.
Het been speelt me parten. Zo danig dat het invloed heeft op mijn humeur. De fysiotherapeute constateerde vrijdag dat er een punt is die wel erg pijnlijk blijft, als het maandag niet dermate verbeterd is dan krijg ik van haar een brief mee voor het ziekenhuis, en moeten ze daar verder onderzoek doen. Vandaag geen zwachtel om gedaan, om eens te kijken hoe dat gaat. Nou niet dus :o(
Het lijkt wel of de rest van de voet geneest, en die ene plek alleen maar erger wordt.
Daarbij, of het nou komt door mijn gedwongen rust en thuis zitten, of dat het komt omdat de scheiding 3 jaar geleden is, of doordat ik in de rest van het leven in rustiger vaarwater kom, de scheiding zit me erg dwars.
Indertijd heb ik mezelf 3 dagen toegestaan om te huilen, en toen besloten dat al dat gehuil enzo onzin was, en dat ik voort moest. Dat ik niet het mooiste seizoen liet verpesten door al het verdriet. Maar misschien heb ik mezelf wel een te grote zet gegeven. Heb ik een fase van verdriet overgeslagen. Andere optie is dat ik al het verdriet in kleine porties kan toelaten omdat de pijn anders te groot is.
Hoe het ook zij, er zit nog iets dat verwerkt moet worden, en wel nu.
Gevolg, veel tranen, maar helaas ook veel gemopper, en dus ook ruzie met mijn lief.
Die op zijn beurt daar weer onrustig van wordt, en last krijgt van oud zeer. Niet goed.
Tussen door proberen we achterstallig huishouden en restanten verhuizing weg te werken. Ook stressvol, omdat Ruurd erg veel last heeft van zijn reuma, ik niet kan lopen en de kinderen best willen helpen maar wel doorlopend aangestuurd moeten worden.
Uiteindelijk hebben we weer een hoop werk verzet dit weekeinde, maar het kost allemaal zoveel energie. Het wordt tijd dat mijn been het weer doet, dat dingen weer gewoon worden.
donderdag, maart 05, 2009
Fysiotherapie
Door de arts doorverwezen naar de fysiotherapie.
Daar konden we dinsdagmiddag, aan het eind van de dag terecht. En het was niet leuk.
De fysiotherapeute, voelde mijn voet, drukte hier en daar, en de tranen van pijn en frustratie liepen over mijn wangen.
Van de pijn maar ook omdat het nogsteeds zo'n pijn doet. Het is inmiddels 5 maanden, en ik ben het meer dan zat.
Had ik oefeningen verwacht, en opdracht om vooral de voet veel te gebruiken, dan kwam ik toch bedrogen uit. Tot mijn verbazing kreeg ik als advies om zoveel mogelijk rust te houden met mijn voet. En bij te houden hoeveel ik eigenlijk loop.
Dus maak ik notitie van hoeveel ik loop, wanneer het pijn doet, en loop ik, heeeel braaf weer concequent met 2 krukken.
Ruurd wil dat ik een scootmobiel regel, zodat ik weer zelf naar school kan, en heeel langzaam begin ik zelf ook in die richting te denken, al moet ik er nog steeds niet aan denken.
Het doel, mijn doel, is dat ik in juni de avond4daagse kan lopen.
Daar konden we dinsdagmiddag, aan het eind van de dag terecht. En het was niet leuk.
De fysiotherapeute, voelde mijn voet, drukte hier en daar, en de tranen van pijn en frustratie liepen over mijn wangen.
Van de pijn maar ook omdat het nogsteeds zo'n pijn doet. Het is inmiddels 5 maanden, en ik ben het meer dan zat.
Had ik oefeningen verwacht, en opdracht om vooral de voet veel te gebruiken, dan kwam ik toch bedrogen uit. Tot mijn verbazing kreeg ik als advies om zoveel mogelijk rust te houden met mijn voet. En bij te houden hoeveel ik eigenlijk loop.
Dus maak ik notitie van hoeveel ik loop, wanneer het pijn doet, en loop ik, heeeel braaf weer concequent met 2 krukken.
Ruurd wil dat ik een scootmobiel regel, zodat ik weer zelf naar school kan, en heeel langzaam begin ik zelf ook in die richting te denken, al moet ik er nog steeds niet aan denken.
Het doel, mijn doel, is dat ik in juni de avond4daagse kan lopen.
woensdag, maart 04, 2009
Cadeautje
Gisteren kwam er een heel grote doos binnen vallen.
Voor Ruurd. Maar er in zat een geweldig cadeautje voor mij.
Een grote doos Derwent potloden. Alle 72 kleuren.
Dit zijn speciale kleurpotloden waarvan je de kleuren kunt laten uitvloeien door er met een doezelaar, of kwastje en terpentine over de kleur heen te gaan.
Vandaag heb ik zitten spelen (ik heb nog even geen foto) met een stempel afdruk en kleur. Veeel minder gedaan dan ik wilde, want Cecilia vond het niet echt goed dat ik het deed, elke keer als ik 10 min zat, werd ze weer wakker, en wilde aandacht.
Wat ik al wel weet, is dat ik dit heeel erg leuk vind, en zeker veel zal doen. Misschien, heeel misschien ga ik zelfs wel proberen of ik toch wat kan tekenen, voorlopig houd ik het echter nog op het inkleuren van stempels, en tekenen van accenten op scrapbook pagina's en kaarten.
maandag, maart 02, 2009
Uiltjes
Vorige week bestelde ik bij ScrapArt een paar stempels.
Daarvan zou er 1 worden na geleverd, dus toen afgelopen vrijdag een enveloppe van ScrapArt op de deurmat viel, dacht ik alleen maar, Dat is snel.
Tot mijn grote verbazing zat er niet mijn stempel in, maar een andere, van een leuk uiltje. Ik had wel eens naar deze stempel gekeken, maar wist toch zeker dat ik hem niet besteld had.
ScrapArt maar eens gemaild, die me terug mailde dat ze een foutje hadden gemaakt, deze stempel had naar een andere klant gemoeten, maar ik mocht hem houden.
Het voelt als een erg leuk cadeautje. Nog leuker was, dat door deze stempel mijn creatieve sappen weer zijn gaan stromen, en er ineens een heleboel leuke uiljes uitrollen. En van de uiltjes ineens kaarten.
Nog geen scrapbook, of andere ingewikkelde dingen, dat is me nog allemaal te veel, maar het begin is er weer, gelukkig.
Er zat gisteren en vandaag tenminste weer inkt aan mijn handen.
Daarvan zou er 1 worden na geleverd, dus toen afgelopen vrijdag een enveloppe van ScrapArt op de deurmat viel, dacht ik alleen maar, Dat is snel.
Tot mijn grote verbazing zat er niet mijn stempel in, maar een andere, van een leuk uiltje. Ik had wel eens naar deze stempel gekeken, maar wist toch zeker dat ik hem niet besteld had.
ScrapArt maar eens gemaild, die me terug mailde dat ze een foutje hadden gemaakt, deze stempel had naar een andere klant gemoeten, maar ik mocht hem houden.
Het voelt als een erg leuk cadeautje. Nog leuker was, dat door deze stempel mijn creatieve sappen weer zijn gaan stromen, en er ineens een heleboel leuke uiljes uitrollen. En van de uiltjes ineens kaarten.
Nog geen scrapbook, of andere ingewikkelde dingen, dat is me nog allemaal te veel, maar het begin is er weer, gelukkig.
Er zat gisteren en vandaag tenminste weer inkt aan mijn handen.
Foto's
Zo mooi!
Cecilia als hippie. (met zonnebril van haar broer op)
'Hier showt Cecilia de nieuwste voorjaarscollectie'
Volgens haar broer moeten we Cecilia aanmelden bij een reclame bureau. Dit was een van de foto's die ik voor haar portefolio moest maken van hem.
Als ze zo naast me liggen te slapen, ben ik weer helemaal verliefd. Op allebei.
Sinds een paar dagen grijpt ze echt en gericht. Dus is het leuk om in de box te liggen, met dingen om te pakken bij je in de buurt. Erg lief.
CB
Afgelopen donderdag was het weer zover. Cecilia moest naar het CB.
Na enige problemen om er te komen (Ruurd moest naar de overkant) ben ik er met de buurvrouw heen geweest. Die vond het helemaal niet erg, ze mocht extra met Cecilia tutten.
Na het wegen en meten, bleek ze bij de dokter helemaal gezond.
Even een notitie gemaakt van schijnbare hernia in haar buik. Normaliter moet ze er gewoon over heen groeien, maar wel goed in de gaten houden. Doe ik natuurlijk dagelijks, en last heeft ze er niet van, ik vind het alleen een prettig idee als het ook door de arts in de gaten wordt gehouden.
Tenslotte is het een meid. Met die buik kun je niet voorzichtig genoeg zijn.
Na enige problemen om er te komen (Ruurd moest naar de overkant) ben ik er met de buurvrouw heen geweest. Die vond het helemaal niet erg, ze mocht extra met Cecilia tutten.
Na het wegen en meten, bleek ze bij de dokter helemaal gezond.
Even een notitie gemaakt van schijnbare hernia in haar buik. Normaliter moet ze er gewoon over heen groeien, maar wel goed in de gaten houden. Doe ik natuurlijk dagelijks, en last heeft ze er niet van, ik vind het alleen een prettig idee als het ook door de arts in de gaten wordt gehouden.
Tenslotte is het een meid. Met die buik kun je niet voorzichtig genoeg zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)