Gebeurtenissen,

Drukke tijden zijn dit. Kinderen liepen avond4daagse, waardoor ik extra naar school moest lopen. Lea ging naar kamp, waardoor ik nog vaker naar school moest lopen, en hoe fijn in dat ook vind, mijn enkel dacht daar anders over. Resultaat, een paar dagen gewoon uitgeschakeld. Het genezen van de enkel gaat heeeeeeeel erg langzaam, veel langzamer dan ik dacht of zou willen. Volgens de fysio moet ik geduld hebben.
Dat was het eenvoudige deel.

Woensdag 15 juni had mijn dochter een presentatie cq modeshow waarbij zij haar collectie als onderdeel van haar afstuderen moest presenteren. Natuurlijk gingen wij er heen. Omdat een en ander plaats vond in Utrecht had ik kaartjes gekocht voor de 2e voorstelling, omdat ik dan zeker weet dat je niet terug kan naar Texel, en dan is het organiseren makkelijker, maar het belangrijkste is, dan zit ik een stuk rustiger, want haast heb ik dan zeker niet.

De presentatie was geweldig, ik heb erg leuke collecties gezien, ook collecties die op zich ingenieus waren maar als geheel kan ik ze niet anders omschrijven als 'saai'
Er was een paarse collectie die ik geweldig vond, een presentatie van iemand die het gevoel van drijven wilde verwoorden in haar collectie, en daartoe schoenen van plexiglas had vervaardigd, in 1 woord GEWELDIG vond ik dat.
Vooral toen ze langs het podium liepen en van onder verlicht werden, toen zweefden de modellen echt.
Toen kwam Mascha haar collectie. Natuurlijk ben ik geheel onbevooroordeeld als ik zeg dat dat een geweldige collectie is.
Ik was, als moeder, ontroert. Op zo een moment, als ik mijn kind zo zie, en in dit geval haar werk, dan is het kind niet alleen die jong volwassene, maar ze is alles. Ze is ook de baby die ik in mijn armen hield, het kind dat niet achter de naaimachine wilde omdat dat voor moeders was, het kind dat haar kleding kocht op de jongensafdeling van Peek en Cloppenburg,
Dat kind zet daar even een collectie neer, die staat als een huis. Overdacht, goed uitgewerkt, met een pracht filosofie er achter. En voor mij zo verschrikkelijk herkenbaar Mas.
Zo overduidelijk was het dat het mijn dochter was die daar presenteerde dat mijn buurvrouw in de zaal zich naar me toeboog, en opmerkte "Die kent u zeker he?!"
Mega trots ben ik.

Na afloop hebben we gezellig met de oudste 3 staan praten, spullen naar huis versleept en opgehaald, en uiteindelijk hebben we het jongvolk achtergelaten en zijn terug gegaan naar Diemen waar we bij Ruurd en Ilja zouden overnachten.

De volgende ochtend reden we om 8 uur weg, met het plan de boot van half 10 te halen./ Dat was ons ook moeiteloos gelukt als er niet een controlefuik bij het marine terrein had gestaan, die een file opleverde waar we in den helder notabene, een uur in stil gestaan hebben. Kostte ons een boot.
Op de boot maar koffie gedronken, en we zaten net weer in de auto toen mijn telefoon ging. Of we Joshua wilde ophalen bij de sporthal, want die was weer gewond.

Ruurd heeft mij thuis afgezet, Joshua zijn krukken gehaald, en is naar school gereden.Het duurde erg lang voor hij terug kwam. Eenmaal thuis lag Joshua trillend en huilend van de pijn achter in de landrover, Met vereende krachten van Ruben en Ruurd hebben we hem naar binnen gedragen/gesleepd. gelukkig hebben we een landrover, die zonder problemen hobbels en stoepen neemt en kon Ruurd de foltering voor Joshua op die manier zo kort mogelijk maken. Want een foltering was het, het deed hem zo verschrikkelijk veel pijn.
Sinds die tijd ligt Joshua op de bank, hij kan geen kant op, en ik heb mijn oude beroep weer opgepakt, nu om mijn zoon te verzorgen.

Donderdagmiddag kwam ook de uitslag van het centraal schriftelijk eindexamen. Ruben was heel erg gespannen en daar werd hij vervelend van.
Gelukkig hoefde hij niet te lang te wachten op de uitslag, en die was positief, en negatief. Hij is geslaagd voor het centraal schriftelijk maar omdat zijn profielwerkstuk onvoldoende is afgerond kan hij geen diploma krijgen.
Omdat hij graag naar 5v wil, zijn we nu in overleg met school hoe we dat gaan aanpakken. Wordt vervolgd dus.

Met deze lopende zaken, en de drukte van afgelopen periode heb ik vandaag een vrije dag gepland voor mezelf. Ik ga iets aan kaarten maken denk ik, of zal ik mijn boek lezen? Morgen worden we weer verbannen naar westwing of elders, omdat de jongens hadden afgesproken om te gamen, en ik dat Joshua niet wil ontnemen.
Bovendien moet ik zondag, vanwege mijn verjaardag maandag, taarten bakken. Opeters op maandag zijn welkom.

Fysiotherapie

Door de arts doorverwezen naar de fysiotherapie.
Daar konden we dinsdagmiddag, aan het eind van de dag terecht. En het was niet leuk.
De fysiotherapeute, voelde mijn voet, drukte hier en daar, en de tranen van pijn en frustratie liepen over mijn wangen.
Van de pijn maar ook omdat het nogsteeds zo'n pijn doet. Het is inmiddels 5 maanden, en ik ben het meer dan zat.

Had ik oefeningen verwacht, en opdracht om vooral de voet veel te gebruiken, dan kwam ik toch bedrogen uit. Tot mijn verbazing kreeg ik als advies om zoveel mogelijk rust te houden met mijn voet. En bij te houden hoeveel ik eigenlijk loop.
Dus maak ik notitie van hoeveel ik loop, wanneer het pijn doet, en loop ik, heeeel braaf weer concequent met 2 krukken.
Ruurd wil dat ik een scootmobiel regel, zodat ik weer zelf naar school kan, en heeel langzaam begin ik zelf ook in die richting te denken, al moet ik er nog steeds niet aan denken.

Het doel, mijn doel, is dat ik in juni de avond4daagse kan lopen.

Geschrokken.

Gisterenavond, tijdens het spitsuur, ligt Cecilia te slapen in de kamer. Ik ben met Ruurd in de Westwing aan het opruimen,en even met ons 2 aan het praten.
Plotseling horen we Cecilia hartverscheurend huilen. Zo snel als ik kan op krukken vlieg ik naar de huiskamer.
Daar aangekomen staat Rafael de wagen heen en weer te wiegen,zoals hij zo vaak doet, Cecilia ligt in de wagen te huilen.
Op mijn vraag wat er met Cecilia is, antwoordt hij gelijk dat hij de wagen anders wilde wiegen, en dat de wagen toen gevallen is.
Dat kon er net niet meer bij, en tegen mijn gewoonte in op zulke momenten, flip ik volledig. Gelukkig is Ruurd in de buurt, en die neemt Cecilia van me over.
Ze was gelijk stil toen ik haar optilde, en intensief onderzoek van Ruurd, en later van mij, kan nog geen blauwe plek ontdekken.
Het lijkt erop dat ze nog erger geschrokken is van het door Rafael terug leggen in de wagen dan van de val zelf. Volgens Rafael begon ze toen ook pas te huilen. Ook zegt hij dat ze niet met haar hoofd op de grond is gekomen, maar omhoog lag te kijken.

Vannacht drong pas goed tot me door wat er had kunnen gebeuren, en dat we mega mazzel hebben gehad. Ik heb van schrik dan ook niet goed geslapen. Voorlopig blijft ze weer heel dicht bij me, al dan niet in de wagen.

Gevallen vrouw

Tja, als je niet uitkijkt bij een schoolplein, niet goed uitkijkt tenminste, en een van de kinderen op de fiets, kijkt ook niet goed uit, dan heb je zo een ongeluk.

Helaas was ik vandaag degene die omver gefietst werd, dus lig ik nu in bed met een zere hand twee kapotte knieen en een heel erg pijnlijke rechtervoet. Ik hoop er morgen op te kunnen staan en lopen, maar eerlijk gezegd heb ik er een hard hoofd in.

Met de baby is alles goed, uitgebreid bekeken door de verloskundige. Even extra gekeken naar de omgeving en dat zag er allemaal goed uit.
Ik denk ook, omdat knieen en handen kapot zijn, dat ik daarmee de val heb opgevangen.
Ik hou het wel spannend zo...