Door de arts doorverwezen naar de fysiotherapie.
Daar konden we dinsdagmiddag, aan het eind van de dag terecht. En het was niet leuk.
De fysiotherapeute, voelde mijn voet, drukte hier en daar, en de tranen van pijn en frustratie liepen over mijn wangen.
Van de pijn maar ook omdat het nogsteeds zo'n pijn doet. Het is inmiddels 5 maanden, en ik ben het meer dan zat.
Had ik oefeningen verwacht, en opdracht om vooral de voet veel te gebruiken, dan kwam ik toch bedrogen uit. Tot mijn verbazing kreeg ik als advies om zoveel mogelijk rust te houden met mijn voet. En bij te houden hoeveel ik eigenlijk loop.
Dus maak ik notitie van hoeveel ik loop, wanneer het pijn doet, en loop ik, heeeel braaf weer concequent met 2 krukken.
Ruurd wil dat ik een scootmobiel regel, zodat ik weer zelf naar school kan, en heeel langzaam begin ik zelf ook in die richting te denken, al moet ik er nog steeds niet aan denken.
Het doel, mijn doel, is dat ik in juni de avond4daagse kan lopen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
3 opmerkingen:
Nou dat valt idd wel tegen ;((
Steeds maar rust is natuurlijk niet wat je wilt horen , wat frustie toch
En idd dan is zo een scootmobiel vast wel ook heel fijn , dan ben je weer een kleine beetje zelfstandiger met dingen doen , lijkt me het allersnerste aan de hele toestand , niks spontaan kunnen .
Sterkte ermee.
Ik vind het geen gek idee, zo'n scoot mobiel. Kan je toch verder, ben je vrijer en belast je je enkel niet. ZIe het al iets tijdelijks, dan is er vast wel aan te wennen.
Groet. Britt
He jakkie, dat valt vies tegen.
Meid, zet je er maar even overheen en vraag een scootmobiel aan.
Dan kan je tenminste weer zelf ergens naartoe!!
Bedenk maar, hoe meer rust je je voet/enkel geeft, des te eerder is het herstel daar!
(hopelijk voor de A4D)
Een reactie posten