Depri

Al is het een zwaar woord voor wat ik meemaak, is het toch het meest gangbare.

Het been speelt me parten. Zo danig dat het invloed heeft op mijn humeur. De fysiotherapeute constateerde vrijdag dat er een punt is die wel erg pijnlijk blijft, als het maandag niet dermate verbeterd is dan krijg ik van haar een brief mee voor het ziekenhuis, en moeten ze daar verder onderzoek doen. Vandaag geen zwachtel om gedaan, om eens te kijken hoe dat gaat. Nou niet dus :o(
Het lijkt wel of de rest van de voet geneest, en die ene plek alleen maar erger wordt.

Daarbij, of het nou komt door mijn gedwongen rust en thuis zitten, of dat het komt omdat de scheiding 3 jaar geleden is, of doordat ik in de rest van het leven in rustiger vaarwater kom, de scheiding zit me erg dwars.
Indertijd heb ik mezelf 3 dagen toegestaan om te huilen, en toen besloten dat al dat gehuil enzo onzin was, en dat ik voort moest. Dat ik niet het mooiste seizoen liet verpesten door al het verdriet. Maar misschien heb ik mezelf wel een te grote zet gegeven. Heb ik een fase van verdriet overgeslagen. Andere optie is dat ik al het verdriet in kleine porties kan toelaten omdat de pijn anders te groot is.
Hoe het ook zij, er zit nog iets dat verwerkt moet worden, en wel nu.

Gevolg, veel tranen, maar helaas ook veel gemopper, en dus ook ruzie met mijn lief.
Die op zijn beurt daar weer onrustig van wordt, en last krijgt van oud zeer. Niet goed.

Tussen door proberen we achterstallig huishouden en restanten verhuizing weg te werken. Ook stressvol, omdat Ruurd erg veel last heeft van zijn reuma, ik niet kan lopen en de kinderen best willen helpen maar wel doorlopend aangestuurd moeten worden.
Uiteindelijk hebben we weer een hoop werk verzet dit weekeinde, maar het kost allemaal zoveel energie. Het wordt tijd dat mijn been het weer doet, dat dingen weer gewoon worden.