Mantelzorg

Maandag vandaag. En ik moet werken. JA geloof het of niet, maar ik werk gewoon door. Om verschillende redenen. De eerste is dat de operatie zo snel gepland werd uiteindelijk dat het voor niemand mogelijk was op zulke korte termijn nog iets te regelen.
Andere redenen is dat ik er toch voor Cecilia moet zijn, en geloof het of niet, maar die dame heeft door dat haar moeder vast zit, en is dus mega ontdeugend. Als ze samen speelt, is het voor mij veel makkelijker. En de belangrijkste reden is eigenlijk dat het voor mij goed is om iig iets te doen te hebben. Na een weekeinde op de bank, verplicht niets doen (wat ik trouwens niet helemaal heb volgehouden) ben ik daar echt weer helemaal klaar mee.
Neemt niet weg, dat er voor mooi iemand bij zou moeten. Iemand met goed werkende handen en voeten. Iemand die ff snel Cecilia kan helpen als ze moet plassen, of iemand die ff limonade kan inschenken, indien gewenst. Voor mij is dat nu allemaal ff lastiger.

Maar ja, waar haal je zo snel iemand vandaan? Mijn eigen sociale kring wil best, maar of ze hebben momenteel zelf veel aan hun hoofd, of moeten naar school, werk of hebben andere verplichtingen. Daarbij is mijn kringetje een beetje gekrompen de laatste 2 jaar. Ik hoop dus dat er zomaar ergens,vanuit onverwachte hoek iemand komt die 5 dagen wil helpen.

Donderdag t/m zondag

Dit gaat een lange blog worden. Dan weet ik gelijk of er een limiet zit aan het aantal woorden dat ik mag typen en publiceren in 1 blog.

Donderdag moest ik naar het VU. Boot van 6 uur, Cecilia mee. Was wel even schrikken toen ik om 5.21 wakker werd. Maar we haalden de boot, dankzij een goede planning, en een goede samenwerking. Ik was alleen Cecilia haar schoentjes vergeten, maar dat maakte voor deze trip niet uit.

We, nou ja ik, had een afspraak om 9.40. Dan lijkt boot van 6 uur erg vroeg, maar we reden voor Purmerend ineens de file in. En daar kwamen we niet meer uit. Tot het VU.
Het VUMC heeft geen eigen parkeerplaats zoals het AMC. Dus moesten we ruim 5 minuten lopen ver parkeren. Er zou een pendelbusje rijden maar die hebben we niet gevonden. Ik gok dat die pendelt naar een andere parkeergarage dan die welke wij hadden gevonden. Zou net iets voor ons zijn.

In de wachtkamer vermaakte Cecilia iedereen. Vooral een mevrouw in rolstoel had haar belangstelling. Ze speelde verstoppertje met die mevrouw door zich achter mijn benen te verstoppen.
We mochten bijna gelijk doorlopen, en de artsen stelde eerst een serie vragen. Ik denk dat het een co assistent, en een arts assistent waren. Toen ging de deur open, als sein voor de professor dat hij binnen kon komen.
Er kwam een wervelwind binnen, dat was de professor. En voelde de artsen nog voorzichtig aan mijn voet, de professor pakte beide voeten gelijk beet, en vroeg daarna welke voet het was :D.
De conclusie was, dat er GEEN post traumatische dystrofie in mijn voet zit. Maar wat dan wel? De professor raadde aan om eerst diagnose te stellen, daarna terug te komen bij hem voor een verdovende behandeling. Als dat er dan geen pijn in de voet zit, dan besluiten te opereren. Is er ook pijn tijdens de verdovende behandeling, dan is er misschien nog iets anders aan de hand, en moet je verder zoeken.

Erg grappig was dat de professor bij het weglopen vroeg hoeveel kinderen ik dan had, doelend op mijn werk als gastouder. Ik begreep hem verkeerd en antwoordde ik heb 7 kinderen, hij heeft er 3, en samen hebben we er 9.
Dat duurde even tot het tot hem doordrong. Ik heb het geloof ik wel 4x moeten zeggen. Hij kon er niet over uit. Ondanks dat ik niet op mijn slankst ben (mag wel wat af vind ik) vond hij toch dat ik er niet uitzag als moeder van 7 kinderen. En toen ik ook nog vertelde dat er een zoon kok is in Italie, een dochter in duitsland stage loopt, en een zoon in Amsterdam als kok werkt, werd het helemaal stil. Toen vroeg hij of deze (Cecilia dus) van ons was. Ja, die was van mij.
En in de opvang heb ik 13 gastkinderen, maar nooit meer dan 6 tegelijk. Toen was hij helemaal onder de indruk.

Wij terug naar huis. We hadden de boot van half 1, thuis gelunched, en Ruurd naar bed gestuurd, en zelf aan het scrappen.
Ik zat net, radio aan, toen alles uit viel, Althans alles via Internet. Er bleek later dat er een aannemer in de kop van Noord Holland een damwand door de glasvezelkabel had geramd. Die doormidden, en omdat het even duurde voor men door had dat het niet klopte, heeft eea in het water gelegen, en duurde het uiteindelijk tot vrijdagavond 17.00 voor het internet weer werkte. Het was ook wel grappig weer een dag zonder internet vond ik.

Vrijdag werd mijn 3e kind, 21 jaar. Dat is voor mij altijd reden om een scrapbook van de jeugd te maken. Dit is de derde. Erg bijzonder om door alle foto's heen te gaan, pijnlijk ook op sommige momenten.
Maar wel erg leuk om die te verwerken tot scrapbook pagina's. Ik ben nog niet gewend aan het feit dat ik werk, en daardoor niet kan prutsen met spul wanneer ik dat wil. Ik was dus te laat begonnen. Het boek was niet helemaal af. Ik wil nog iig 3 pagina's. Het boek is wel ver genoeg af om aan hem aan te bieden.
Ilja en Sophie kwamen met de boot van half 12,dus ik had nog een ochtend voor wat pruts werk. Al moest ik wel werken.
We hebben de kamer versierd voor hij er was, en ik had een plakkaat gemaakt waarop stond 21 jaar Ilja, en dat voor het raam gehangen. Dat was wel een leuke binnenkomst.
Ilja zou gaan koken, en Sophie zou taarten bakken. Voor mij was dat makkelijk, want ik had uiteindelijk 5 oppaskinderen onder mijn hoede.
Om 5 uur werden de oppaskinderen allemaal tegelijk opgehaald, dat gebeurd nooit. Maar het was nu wel een soort van cadeautje voor mij. En kwamen de eerste gasten ook langs. Niet alleen ons kringetje maar ook vrienden van Ilja. Met veel man aan tafel,lekker eten, en goed gezelschap beter is er niet voor mij.
Ik heb genoten van de verjaardag. Nog even gespeeched voor de jarige. En hem de MacGee een soort kookbijbel overhandigd. Ook daar was hij blij mee. Het Scrapbook had hij al op een rustiger moment gekregen.
Om 10 uur ging het hele spul naar de 12 Balcken, zelfs Ruben ging mee.
Ik ging nog even opruimen, de keuken, de westwing en spullen klaarzetten voor zaterdag. Dan zouden Ruurd en ik, met Cecilia en Margriet nl ook met de boot van 6 uur, naar de stempelbeurs in Zeist.
Uiteindelijk lag ik rond 12 uur in bed. Ik weet nog dat ik dacht, dat wordt een kort nachtje.....

En dat werd het. Wel goed, maar zeeeer kort geslapen.Voor de wekker wakker. Ik had afgesproken met Margriet dat zij mij zou smsen om 5.15, zou ze niets terug horen, dan zou ze me bellen. En omgekeerd, zou ik niets horen om 5.15, dan zou ik haar smsen. Ze heeft nl al eens voor een dichte deur gestaan, omdat wij ons versliepen :o)
Ik smsde eerder, maar zij was ook al op.

De reis was geweldig, zoals gebruikelijk. We hebben genoten van de reis, erg gelachen om alle mogelijke woningen die we tegen kwamen. En we waren ruim op tijd in Zeist. In tegenstelling tot vorig jaar hoefde we niet te zoeken, dus we waren wel wat vroeg. Niet extreem vroeg trouwens, want we kwamen al andere stempeldames tegen bij de deur.
Gezellig een bakkie gedaan, Cecilia verschoont, en de beursvloer op.
Ik heb mooie stempels gescoord (realiseer me ineens dat ik mijn buit niet op de foto heb gezet, maar heb opgeruimd)
Een serie Iris stempels. Die vind ik erg eluk, maar zijn niet via Internet te koop,dat moet dus op de beurs.
Bij Scrapbookdepot raakte ik aan de praat met de dame achter de stand. Ik zei nl, OO dit is Scrapbook Depot, dat is een goede winkel. O zei Ruurd, hoezo. Nou ik bestel er heel veel.
OO, zei de dame, zeg het nog eens, maar dan hard. Dus ik zeg, zeeeer overhard : Dit is Scrapbook Depot, daar bestel ik heeel vaak, goede winkel, geweldige website.
Zij lachen natuurlijk, en vroeg me, wie ik dan was. Dus ik zeg Barnard, Texel. En ja hoor, dat was het magische woord. OOO Texel, ja daar sturen we niet zo heel veel heen, dus ze wist wel dat ze een vaste klant voor zich had.

Even verderop zat Michael Strong te demonstreren. Hij heeft nieuwe stempels, in de vorm van een origami kraanvogel. Toen ik even stond te kijken, hoorde ik hem zeggen dat hij ze niet kon vouwen. Nou dat kon ik wel. Het kostte een beetje moeite om een vierkant stukje papier te krijgen. Toen ik dat eenmaal had, en een kraanvogel had gevouwen, was het bij Michael Strong zo druk, dat ik zei, nou laat maar.
Daar dacht Ruurd anders over. Die gaf Michael Strong de kraanvogel. Hij vond het heel leuk. Hij liet me zien dat de kraanvogel die hij zelf had gevouwen anders was. Jaa, zei ik, dat is een andere. Dit is een traditionele, die andere is een vliegende. Kijk, als je zo doet, en je houdt hem zo vast, dan vliegt ie. En ik trok aan de staart van de kraanvogel, en de vleugels flapperde. Michael Strong reageerde alsof hij dat nog nooit gezien had.

Toen we klaar waren op de beurs zijn we naar Amarongen gereden om daar Margriet af te zetten. Zij kon niet mee terug, want ze moest vandaag naar de verjaardag van haar zwager. En omdat die zo dichtbij Zeist wonen, bleef ze daar slapen.
Na een bakkie koffie zijn we weer gaan rijden. We begonnen met een beetje zwerven maar ineens had Ruurd er genoeg van, en nam hij verder de snelweg. Dat was schijnbaar saai, want ik kon mijn ogen ineens niet meer open houden. Ik viel in slaap, tot Ruurd me vroeg om hem wakker te houden. Dus gingen we ons gebruikelijke spelletje weer doen, en kletsen tot we in den Helder waren.

Thuis was het een zootje, dus eerst boos zijn op de jongens, daarna opruimen,. Ilja zorgde weer voor het eten. Heerlijk, helaas gingen ze dezelfde dag weer terug. boot van 9 uur, want ze gingen Ilja zijn verjaardag in Amsterdam vieren.

Vandaag kostte het me moeite om op te staan. En toen Ruurd Ruben weg ging brengen, ben ik bij Cecilia in bed gaan liggen, en in slaap gevallen tot Ruurd me wakker maakte ruim een uur later.
Het kostte me nog een half uur om zo wakker te worden.
Vanmiddag uiteindelijk lekker zitten spelen met mijn nieuwe stempels. Ik had bedacht dat de Irisstempels groot genoeg waren om te krimpen met krimpfolie. Helaas had ik minder in huis dan ik dacht, dus ik heb er maar een paar kunnen doen. Het kon wel, en het effect was erg leuk. Nu alleen zien dat ik weer krimpfolie in huis krijg.

Morgen weer werken. En weer even rust, want 3 van zulke dagen achter elkaar is wel een beetje veel.

Ziekenhuis bezoek

Geen puf om te bloggen, geen boeiende onderwerpen ook. Het is een saaie cadans van opstaan, kinderen ontvangen, kinderen naar school, oppassen, lunchen, nog meer oppassen, kinderen van school halen, en op nog meer kinderen passen.
Het enige boeiende wat er deze week heeft plaats gevonden is het ziekenhuis bezoek.

Woensdag moest ik voor controle naar het Gemini. Omdat de tijd gunstig was wat schooltijden betrof, hebben we alle kinderen meegenomen. Dan konden we nog ff den Helder in voor een paar laatste schoolspullen voor deze of gene.
Kinderen in het ziekenhuis beneden achtergelaten voor een ijsje. Wij naar boven. Daar had ik nog niet meegemaakt dat we lang moesten wachten. Ik had er alle vertrouwen in dat we zo weer beneden zouden zijn.
Nou, nee dus, we hebben ruim een uur zitten wachten voor we in een behandelkamer werden gevraagd, en daar moesten we ook nog 10 min wachten op de dokter.
Niet echt een probleem, alleen konden we dat niet aan de kinderen melden, want die hadden geen mobiel bij zich.
Cecilia hadden we wel bij ons, en die vermaakte zich kostelijk. En daardoor ook het wachtende publiek. Ze is met haar 9,5 mnd een echt ondernemend type. Na even te hebben gekeken, kroop ze zo naar het speelgoed toe, dat toch een hele gang bij haar verwijderd was. Bovendien was ze meer dan bereid haar laatste kunsten te vertonen, dus ging ze bij haar vader staan, stond gewoon los, en haalde grapjes uit met haar moeder, haar vette lach daarbij ten gehore brengend.

De arts was niet helemaal tevreden. Het zou geen pijn meer moeten doen, en dat doet het wel. Omdat de spierkracht terug is en ik nog steeds het gevoel heb dat ik door mijn enkel zak, gaan we nu wel verder onderzoek doen. Eerst een MRI volgende week woensdag, en dan 15 september voor een gesprek weer naar de arts. Hij had het er over een operatie, maar daar wil ik nog niet naar luisteren of over denken.

Omdat we zolang hebben moeten wachten hebben we alleen wat gedronken/gegeten bij de V&D, en zijn we daarna naar huis gegaan.

Fysiotherapie, vervolg

Tja, en dan kom ik mezelf weer heel hard tegen. Hoe doe je voorzichtig??
Ik ga dus gelijk zonder kruk lopen inhuis, en lig nu al 2 nachten wakker van de zere voet. Terwijl ik gisteren eigenlijk de hele dag MET kruk heb gelopen. Baal ervan.
Het is echt hink-stap-sprong. 2 stappen vooruit, 1 achteruit.
Om het maar positief te eindigen, uiteindelijk kom je dan wel vooruit.

Fysiotherapie

Vandaag weer naar de fysiotherapeut. Het wordt gewoonte.
Het gaat niet geweldig, maar we gaan wel door met mobiliseren. Want het herstel van de enkel is sneller. De pijn niet minder, maar de reactie op die pijn verminderd.
Dus meer doen, andere spieren trainen, zegt ze. Op mijn vraag of ik dan niet beter op blote voeten kan lopen ipv mijn voet in te pakken in een brace, en een dikke bergschoen erom heen te doen, was het antwoord helaas nee. Ik loop zo graag op blote voeten, of buiten op blote voeten met een zooltje eronder. Maar goed, voorlopig zit ik nog vast aan een bergschoen. Ik ga eens op zoek naar een leuke, met bloemen ofzo.

Ik mag op de WII fit, maar alleen de oefeningen waarbij ik met 2 benen op het balance board sta en blijf staan. Maar op 1 been staan leek mij ook al een beetje te veel van het goede.
Ook mag ik proberen te fietsen. Buiten, als het niet hard waait, en zonder kinderen of kinderstoeltjes. Niet op de bakfiets :D, dus we moeten wel eerst een gewone damesfiets regelen, die heb ik nl niet.
Zwemmen, mag ik ook. Ga ik zeker ook proberen, want ik zwem graag, en dat is zeker goed voor me. Alleen het plannen van een zwemsessie, en het in het water komen is nog even een puzzel.

Op mijn opmerking dat ik wilde gaan Nordic Walking, maar dat het er nooit van gekomen was, reageerde ze met, dat dat eigenlijk wel een goed plan was, dat de stokken ook mijn gewicht opvangen, en dat ik dat maar moest proberen, Niet in een groep, maar priveles. Dus ik moet eens even bellen van de week.

Er zit dus weer beweging in, Al zit ik nu in bed, met een heel zere voet die het niet leuk vindt dat er zo hard gewerkt wordt. Want ik heb in huis gelijk een tijdje zonder kruk gelopen, en daar houdt ie toch niet echt van. Ik hoop dat dat ook over gaat, die pijn steeds. Doordat mijn voet zolang al gefixeerd is, kan de pijn nu ook komen doordat hij niet meer goed werkt. Voorzichtig opbouwen maar (hoe doe je dat? ) en er het beste van hopen. De fysiotherapeute houdt mijn voet goed in de gaten, dus als er iets mis is, zijn we er snel genoeg achter.
Op naar het krukloze bestaan...

Fysiotherapie

Kom zojuist terug van de fysiotherapeut.
Gaat eindelijk de goede kant op, pijn is minder dan het geweest is, ik kan meer en beter bewegen. EN ik heb 12 minuten gefietst.
Niet spectaculair, ik weet het, maar voor mij heerlijk. Op straat lopen nog steeds niet. In huis red ik het met 1 kruk. Eindelijk vooruitgang dus!!

De avond4daagse? Dat is nog onzeker, maar misschien een dagje? Of met Cecilia in de wagen? Ze durfde er nog geen uitspraak over te doen. Ze zei echter ook geen nee, dat kan niet! Dat geeft de burger moed.

De zon schijnt ook nog, en ik heb gisteren mooie kaarten gemaakt. Ik ben weer positief!!! Of beter, Ik word mezelf weer. Binnenkort misschien toch achter de wagen het dorp in?? Duimen jullie met me mee?

Medisch dagje

Enige tijd geleden, half november, brak er een stuk van een kies af. Wat zeg ik, viel er bijna een hele kies, behalve wortel, uit mijn mond. De tandarts heeft er toen een beschermlaag op gelegd, en ik moest met mijn eigen tandarts een afspraak maken voor een stifttand. De kies is altijd naar, en gevoelig. Ik heb er al een zenuwbehandeling in gehad, die buitengewoon pijnlijk was, dus ik liep niet erg hard voor die afspraak. Maar vandaag moest het er toch van komen.
Om half 11 moest ik er zijn. Eenmaal in de stoel zegt de tandarts: Verloren vulling...Nee, die had ik niet, een kies opbouw, stifttand, daar kwam ik voor.
Maar helaas, dat kan niet nu. De kies heeft een onrustige wortelpunt, en dat kan lang duren voor het geheel geneest, tot een jaar, en pas daarna kan er aan een behandeling gedacht worden. Ik ging dus onverrichtter zake weer naar huis.Nou ja, niet helemaal, als troostprijs werd er (gratis) tandsteen verwijderd.

Thuis snel gelunchd met de oppaskinderen die er ook nog waren. En op stap naar het ziekenhuis ter controle van mijn been.
Ik was erg blij dat ik de arts zag lopen. Voor de leesbaarheid van het verhaal zal ik de man arts A noemen. Dit was de arts die me weer in het gips legde, die me duidelijk maakte wat er nou eigenlijk aan de hand is met mijn enkel, en die me een lange periode van tape voorspeldde.
Een andere arts dan 3 weken geleden, arts B die het tape eraf haalde, en een brace onzin vond (letterlijk zijn woorden)
Na 3 weken worstelen, is ook mijn humeur tot het nulpunt gedaald. Als de arts het tape er af laat halen, en zegt dat het met 3 weken over moet zijn, dan voel ik me erg onbenullig en stom als het me maar niet lukt om zonder kruk goed te lopen.
Maar Arts A legde heel duidelijk uit wat er nu mis is met de enkel. Om iedereen gelijk maar gerust te stellen, het is geen dystrofie. Niets aan mijn voet of enkel voldoet aan het beeld van dystrofie. De banden zijn beschadigd, het kapsel gescheurd of ook beschadigd. En daarom doet het zeer. Dat het zo lang duurt komt omdat het gebeurde tijdens een zwangerschap. Dan moeten de banden verweken om er een baby door te laten, en het lichaam maakt nu eenmaal geen onderscheid tussen banden in de baarmoeder, en in de enkel. Het elastiekje moet gewoon strak trekken, en dat duurt even.
Arts A was niet erg blij met de actie van Arts B, al zei hij dat niet. Ik heb het uitdrukkelijk gevraagd, want ik baal er van. Arts A merkte nog op dat hij in het rapport had geschreven dat ik na 4 weken tape een enkel brace zou krijgen. Onduidelijk is waarom arts B dat niet heeft gedaan, behalve dan dat hij het onzin vond, zei hij ook.
Groot voordeel van deze actie is, dat ik de volgende keer ook naar arts A ga. De behandeling komt in 1 hand en daar ben ik eigenlijk wel erg blij mee. In deze arts heb ik ook vertrouwen. Hij heeft elke keer als ik deze arts had veel tijd voor me genomen, om uit te leggen wat er aan de hand was, wat zijn ervaring is met deze kwetsuren, ook tijdens zwangerschap, en hoe het in zijn ervaring het beste te behandelen is. En hij trekt en duwt tenminste niet hard aan mijn voet, zoals arts B deed. Dat was niet nodig zei hij, hij weet dat het pijn doet, en dat hoeft niet extra benadrukt te worden.

Nu heb ik dus een brace voor mijn enkel, en een paar stevige schoenen van het merk Landrover. Over 14 dagen terug komen.

Eenmaal uit het ziekenhuis heb ik eerst even stevig gehuild, en afscheid genomen van de droom om achter de kinderwagen door het dorp te lopen. Tegen de tijd dat ik weer goed kan lopen is Cecilia aan een wandelwagen toe. Aan de andere kant, mijn enkel heeft nu weer de steun die het nodig heeft, en met een paar stevige schoenen op de koop toe, kan het nog wel eens sneller gaan dan nu. Want ik ben en blijf natuurlijk een onverbeterlijke optimist. Er is altijd wel een lichtpuntje te vinden.