Donderdag t/m zondag

Dit gaat een lange blog worden. Dan weet ik gelijk of er een limiet zit aan het aantal woorden dat ik mag typen en publiceren in 1 blog.

Donderdag moest ik naar het VU. Boot van 6 uur, Cecilia mee. Was wel even schrikken toen ik om 5.21 wakker werd. Maar we haalden de boot, dankzij een goede planning, en een goede samenwerking. Ik was alleen Cecilia haar schoentjes vergeten, maar dat maakte voor deze trip niet uit.

We, nou ja ik, had een afspraak om 9.40. Dan lijkt boot van 6 uur erg vroeg, maar we reden voor Purmerend ineens de file in. En daar kwamen we niet meer uit. Tot het VU.
Het VUMC heeft geen eigen parkeerplaats zoals het AMC. Dus moesten we ruim 5 minuten lopen ver parkeren. Er zou een pendelbusje rijden maar die hebben we niet gevonden. Ik gok dat die pendelt naar een andere parkeergarage dan die welke wij hadden gevonden. Zou net iets voor ons zijn.

In de wachtkamer vermaakte Cecilia iedereen. Vooral een mevrouw in rolstoel had haar belangstelling. Ze speelde verstoppertje met die mevrouw door zich achter mijn benen te verstoppen.
We mochten bijna gelijk doorlopen, en de artsen stelde eerst een serie vragen. Ik denk dat het een co assistent, en een arts assistent waren. Toen ging de deur open, als sein voor de professor dat hij binnen kon komen.
Er kwam een wervelwind binnen, dat was de professor. En voelde de artsen nog voorzichtig aan mijn voet, de professor pakte beide voeten gelijk beet, en vroeg daarna welke voet het was :D.
De conclusie was, dat er GEEN post traumatische dystrofie in mijn voet zit. Maar wat dan wel? De professor raadde aan om eerst diagnose te stellen, daarna terug te komen bij hem voor een verdovende behandeling. Als dat er dan geen pijn in de voet zit, dan besluiten te opereren. Is er ook pijn tijdens de verdovende behandeling, dan is er misschien nog iets anders aan de hand, en moet je verder zoeken.

Erg grappig was dat de professor bij het weglopen vroeg hoeveel kinderen ik dan had, doelend op mijn werk als gastouder. Ik begreep hem verkeerd en antwoordde ik heb 7 kinderen, hij heeft er 3, en samen hebben we er 9.
Dat duurde even tot het tot hem doordrong. Ik heb het geloof ik wel 4x moeten zeggen. Hij kon er niet over uit. Ondanks dat ik niet op mijn slankst ben (mag wel wat af vind ik) vond hij toch dat ik er niet uitzag als moeder van 7 kinderen. En toen ik ook nog vertelde dat er een zoon kok is in Italie, een dochter in duitsland stage loopt, en een zoon in Amsterdam als kok werkt, werd het helemaal stil. Toen vroeg hij of deze (Cecilia dus) van ons was. Ja, die was van mij.
En in de opvang heb ik 13 gastkinderen, maar nooit meer dan 6 tegelijk. Toen was hij helemaal onder de indruk.

Wij terug naar huis. We hadden de boot van half 1, thuis gelunched, en Ruurd naar bed gestuurd, en zelf aan het scrappen.
Ik zat net, radio aan, toen alles uit viel, Althans alles via Internet. Er bleek later dat er een aannemer in de kop van Noord Holland een damwand door de glasvezelkabel had geramd. Die doormidden, en omdat het even duurde voor men door had dat het niet klopte, heeft eea in het water gelegen, en duurde het uiteindelijk tot vrijdagavond 17.00 voor het internet weer werkte. Het was ook wel grappig weer een dag zonder internet vond ik.

Vrijdag werd mijn 3e kind, 21 jaar. Dat is voor mij altijd reden om een scrapbook van de jeugd te maken. Dit is de derde. Erg bijzonder om door alle foto's heen te gaan, pijnlijk ook op sommige momenten.
Maar wel erg leuk om die te verwerken tot scrapbook pagina's. Ik ben nog niet gewend aan het feit dat ik werk, en daardoor niet kan prutsen met spul wanneer ik dat wil. Ik was dus te laat begonnen. Het boek was niet helemaal af. Ik wil nog iig 3 pagina's. Het boek is wel ver genoeg af om aan hem aan te bieden.
Ilja en Sophie kwamen met de boot van half 12,dus ik had nog een ochtend voor wat pruts werk. Al moest ik wel werken.
We hebben de kamer versierd voor hij er was, en ik had een plakkaat gemaakt waarop stond 21 jaar Ilja, en dat voor het raam gehangen. Dat was wel een leuke binnenkomst.
Ilja zou gaan koken, en Sophie zou taarten bakken. Voor mij was dat makkelijk, want ik had uiteindelijk 5 oppaskinderen onder mijn hoede.
Om 5 uur werden de oppaskinderen allemaal tegelijk opgehaald, dat gebeurd nooit. Maar het was nu wel een soort van cadeautje voor mij. En kwamen de eerste gasten ook langs. Niet alleen ons kringetje maar ook vrienden van Ilja. Met veel man aan tafel,lekker eten, en goed gezelschap beter is er niet voor mij.
Ik heb genoten van de verjaardag. Nog even gespeeched voor de jarige. En hem de MacGee een soort kookbijbel overhandigd. Ook daar was hij blij mee. Het Scrapbook had hij al op een rustiger moment gekregen.
Om 10 uur ging het hele spul naar de 12 Balcken, zelfs Ruben ging mee.
Ik ging nog even opruimen, de keuken, de westwing en spullen klaarzetten voor zaterdag. Dan zouden Ruurd en ik, met Cecilia en Margriet nl ook met de boot van 6 uur, naar de stempelbeurs in Zeist.
Uiteindelijk lag ik rond 12 uur in bed. Ik weet nog dat ik dacht, dat wordt een kort nachtje.....

En dat werd het. Wel goed, maar zeeeer kort geslapen.Voor de wekker wakker. Ik had afgesproken met Margriet dat zij mij zou smsen om 5.15, zou ze niets terug horen, dan zou ze me bellen. En omgekeerd, zou ik niets horen om 5.15, dan zou ik haar smsen. Ze heeft nl al eens voor een dichte deur gestaan, omdat wij ons versliepen :o)
Ik smsde eerder, maar zij was ook al op.

De reis was geweldig, zoals gebruikelijk. We hebben genoten van de reis, erg gelachen om alle mogelijke woningen die we tegen kwamen. En we waren ruim op tijd in Zeist. In tegenstelling tot vorig jaar hoefde we niet te zoeken, dus we waren wel wat vroeg. Niet extreem vroeg trouwens, want we kwamen al andere stempeldames tegen bij de deur.
Gezellig een bakkie gedaan, Cecilia verschoont, en de beursvloer op.
Ik heb mooie stempels gescoord (realiseer me ineens dat ik mijn buit niet op de foto heb gezet, maar heb opgeruimd)
Een serie Iris stempels. Die vind ik erg eluk, maar zijn niet via Internet te koop,dat moet dus op de beurs.
Bij Scrapbookdepot raakte ik aan de praat met de dame achter de stand. Ik zei nl, OO dit is Scrapbook Depot, dat is een goede winkel. O zei Ruurd, hoezo. Nou ik bestel er heel veel.
OO, zei de dame, zeg het nog eens, maar dan hard. Dus ik zeg, zeeeer overhard : Dit is Scrapbook Depot, daar bestel ik heeel vaak, goede winkel, geweldige website.
Zij lachen natuurlijk, en vroeg me, wie ik dan was. Dus ik zeg Barnard, Texel. En ja hoor, dat was het magische woord. OOO Texel, ja daar sturen we niet zo heel veel heen, dus ze wist wel dat ze een vaste klant voor zich had.

Even verderop zat Michael Strong te demonstreren. Hij heeft nieuwe stempels, in de vorm van een origami kraanvogel. Toen ik even stond te kijken, hoorde ik hem zeggen dat hij ze niet kon vouwen. Nou dat kon ik wel. Het kostte een beetje moeite om een vierkant stukje papier te krijgen. Toen ik dat eenmaal had, en een kraanvogel had gevouwen, was het bij Michael Strong zo druk, dat ik zei, nou laat maar.
Daar dacht Ruurd anders over. Die gaf Michael Strong de kraanvogel. Hij vond het heel leuk. Hij liet me zien dat de kraanvogel die hij zelf had gevouwen anders was. Jaa, zei ik, dat is een andere. Dit is een traditionele, die andere is een vliegende. Kijk, als je zo doet, en je houdt hem zo vast, dan vliegt ie. En ik trok aan de staart van de kraanvogel, en de vleugels flapperde. Michael Strong reageerde alsof hij dat nog nooit gezien had.

Toen we klaar waren op de beurs zijn we naar Amarongen gereden om daar Margriet af te zetten. Zij kon niet mee terug, want ze moest vandaag naar de verjaardag van haar zwager. En omdat die zo dichtbij Zeist wonen, bleef ze daar slapen.
Na een bakkie koffie zijn we weer gaan rijden. We begonnen met een beetje zwerven maar ineens had Ruurd er genoeg van, en nam hij verder de snelweg. Dat was schijnbaar saai, want ik kon mijn ogen ineens niet meer open houden. Ik viel in slaap, tot Ruurd me vroeg om hem wakker te houden. Dus gingen we ons gebruikelijke spelletje weer doen, en kletsen tot we in den Helder waren.

Thuis was het een zootje, dus eerst boos zijn op de jongens, daarna opruimen,. Ilja zorgde weer voor het eten. Heerlijk, helaas gingen ze dezelfde dag weer terug. boot van 9 uur, want ze gingen Ilja zijn verjaardag in Amsterdam vieren.

Vandaag kostte het me moeite om op te staan. En toen Ruurd Ruben weg ging brengen, ben ik bij Cecilia in bed gaan liggen, en in slaap gevallen tot Ruurd me wakker maakte ruim een uur later.
Het kostte me nog een half uur om zo wakker te worden.
Vanmiddag uiteindelijk lekker zitten spelen met mijn nieuwe stempels. Ik had bedacht dat de Irisstempels groot genoeg waren om te krimpen met krimpfolie. Helaas had ik minder in huis dan ik dacht, dus ik heb er maar een paar kunnen doen. Het kon wel, en het effect was erg leuk. Nu alleen zien dat ik weer krimpfolie in huis krijg.

Morgen weer werken. En weer even rust, want 3 van zulke dagen achter elkaar is wel een beetje veel.