achterstand

Niet kunnen lopen, en een partner met reuma en een baan aan de overkant resulteren uiteindelijk in een huishoudelijke achterstand.
Tot mijn grote frustratie lukt het me maar niet die in te lopen. Als we, zoals vandaag, in de tuin bezig zijn, blijft er iets anders weer liggen, en ontstaat er dus elders weer een achterstand.

Zo hebben we, weken geleden, een nieuw bed voor Rafael neer gezet, en daarvoor de kamer leeggehaald, door allerlei omstandigheden, is die herinrichting nog steeds niet af. Maar daardoor blijft die kamer een rommeltje, en dat irriteert me mateloos.

En wat te denken van de stapel kliklaminaat die al maanden in de gang ligt te wachten tot iemand de gang er mee vol puzzelt.

Natuurlijk komt het, uiteindelijk wel goed, alles. Maar op dit moment vliegt het me ff aan, dat ik dit weekeinde niet genoeg gedaan heb, en dus nog een week in de zooi zal zitten.
Zucht, het is niet anders. Schouders er maar weer onder, en volgend weekeinde verder kijken. En misschien, hopelijk, lukt het me om deze week in de avonduren iets aan het slaapkamers te doen. Zodat de achterstand in ieder geval wat verminderd is. Tenslotte, elke stap is er 1 toch?

Huishouden

Ooit had ik een mooi opgeruimd huis. Zonder al te veel moeite was het er opgeruimd en schoon.

Toen ik ging scheiden lukte het me om dat vol te houden. Nog steeds zonder veel moeite. Ik moet er wel bij aantekenen dat stress bij mij altijd erg goed voor mijn huishouden (en mijn lijn) is.

Na de verhuizing zat ik enige tijd in de troep, maar na enige tijd lukte het me toch om een schoon en opgeruimd huishouden te creeeren, en te houden.
Zelfs tijdens de verbouwingen, was het huishouden schoon en opgeruimd. Weliswaar met hulp van onze eigen 'bobdebuilder' maar dan nog.


Toen veranderde alles. Ik zwikte en blesseerde mijn enkel dusdanig dat ik 2 jaar later nog niet vrolijk rondhuppel. Mijn bedrijf ging lopen, ik werk gemiddeld 50 uur per week. De gezinssituatie veranderde, er zijn 2 kinderen bij gekomen, en een partner is door de week afwezig.
Het huishouden veranderde daardoor ook. Van een goedlopend, georderend huishouden, werd het een bijgehouden en meer chaotisch huishouden.
Het huishouden als dagvulling, dat kan gewoon niet meer, er zijn andere, en belangrijker zaken overdag. Ik moet een andere routine vinden om alles in orde te krijgen, en dat is moeilijk.

Nu ik me beter voel, en meer kan, irriteert het me meer dat het huishouden zo een achterstand heeft opgelopen, ik kies echter voor rust in het huis, waardoor de achterstand maar langzaam wordt ingelopen. Maar hij wordt ingelopen, stap voor stap. En daarna heb ik een dynamisch huishouden, waarin iedereen zich prettig voelt en waar nog steeds 50 uur per week gewerkt wordt, en hopelijk ook verbouwd gaat worden (liefst in 2011)

Dit weekeinde maar weer een reuzestap voorwaarts nemen.

Zand

Huishoudelijk gezien werden we, nadat Ruurd de hele week aan de overkant ging werken, net een goed geoliede machine. Iedereen, alle kinderen, wisten waar ze zich aan moesten houden, en iedereen had zijn of haar eigen taak.
Ook kregen we een goede routine, in wanneer er wat gebeuren moest.

En toen werd ik geopereerd, en gaat het genezingsproces veeeeeel langzamer dan ik zou willen.
Dat is zand. Zand in onze geoliede machine.

Wat volgt is irritatie, frustratie en een rommeliger huishouden. En ik kan niet zo goed tegen ene rommelig huishouden. Mijn leven is al zo vol en rommelig, ik kan niet te veel rommel om me heen verdragen.
Maar zelf kan ik het niet, ik heb krukken nodig om vooruit te komen, en dus kan ik nog geen koffie kopje verplaatsten. Ik heb kinderen nodig die mijn benen zijn. En daar ligt het probleem. De kinderen willen niet meer. Die zijn het zorgen zat. IK wil niet meer, ik ben het op de bank hangen zat. Ik doe wat ik kan maar koken en door de keuken rennen gaat gewoon niet (goed) met 1 been, en wat te denken van ff met stapels spullen de trap op rennen?

Gisteren maar weer eens uit gevallen, en helaas blijkt dat nodig, want het had het gewenste effect. Samen met JOshua gekookt, en samen met alle kinderen opgeruimd. Maar het is zo niet wat ik wil. Ik wil weer harmonieus, ik wil weer een geoliede machine. Zonder zand.

We zullen onze schouders er gewoon nog even onder moeten zetten. Nog even vol moeten houden, want de enkel zelf gaat langzaam, heeeeel langzaam maar zeker vooruit. Ik kan nu mijn voet neerzetten, en een onbelaste loopbeweging maken ZONDER dat ik gek word van de pijn. Maar ik moet voorzichtig zijn, want te veel doen, levert een dag erna heel veel pijn op heb ik gemerkt. Dus ik ben voorzichtig. Ik blijf zitten, met mijn been hoog. Want nu wil ik eindelijk eens van die nare, niet meewerkende enkel af.

Boos

Gisterenavond, na het eten werd Lea thuisgebracht door een vriendin. Lea doet mee aan een toneel uitvoering, en dus hebben ze nog een paar extra lange repetities. Tot 7 uur. Dochter van vriendin doet ook mee, en zij reed deze week.
Na een genoeglijk bakkie koffie, ging ze, met dochter, rond 9 uur weer richting huis.
Dat was ook het moment dat ik vanuit de westwing weer terug liep naar de huiskamer, door de keuken.

Had ik verwacht dat die was opgeruimd? Ik denk het wel, want dat er in de keuken nog geen bordje in de afwasmachine was gezet, schoot me mega verkeerd.
En ik was boos, erg boos.
Ik kan geen moment verslappen, want zodra ik verslap, gaat de rest van het gezin helemaal uit. Dat was ook het verwijt dat ik kreeg toen ik boos reageerde. Ik zat toch ook koffie te doen? En ik had niet gezegd dat de keuken gedaan moest worden. Ja doei, er kon geen kopje meer op het aanrecht gezet worden, en de vieze pan van het eten stond nog gewoon vet te wezen op het fornuis.
De afwasmachine vullen was al een groot verschil geweest.
Zucht, een beetje meer medewerking zou mijn leven zoveel makkelijker maken. Een beetje meer zelf denken en niet afwachten tot ik het zeg.
Want toen ik eenmaal begon aan de keuken, kwamen de hulptroepen zonder problemen op gang, want helpen willen ze best wel, en opdrachten uitvoeren willen ze ook best wel. Alleen het besluiten wat er moet, en wanneer, dat laten ze graag aan mij over....

Kamer

Zou ik vandaag foto's maken van de kalender, dat is er helemaal bij ingeschoten.
Ik had ineens de geest, en heb de kinderkamer opgeruimd. Dat is de eerste van een serie dingen die er gedaan moet worden voor de scholen weer beginnen.
De kinderkamer wordt steeds een zootje, dus heb ik er vandaag gewoon eens wat dingen uitgegooid. Al het speelgoed is nu uit de kamer verdwenen, inclusief de speelgoedkast. Die laatste (een trofastkast van Ikea) staat nu beneden in de gang, daar gaan alleen kleine bakjes in komen, en dan heeft iedereen inene een postbakje, waar net iets meer in kan dan alleen een brief of 2.
En omdat ik toch bezig was, heb ik de kachel maar schoongemaakt. Rafael had bedacht, op een avond toen hij niet kon slapen, dat die saai wit was, en wel een kleurtje kon gebruiken. Dus de kachel met stift en balpen gekleurd. Het was helaas niet helemaal mijn stijl. De kachel is nu weer soort van wit. Helemaal kreeg ik het er niet af.
Rafael zijn bedje staat nu op een andere plek, de muur kan ik, als hij die gaat 'schilderen' tenminste makkelijk opnieuw een kleurtje geven. Hoewel ik hoop dat hij begrepen heeft dat het niet de bedoeling is dat hij op iets anders dan papier tekent en schildert.
Ook heb ik het bureautje van Lea verplaatst, dat staat nu voor het raam. Daardoor heeft Lea haar bed weer zoveel ruimte dat de laden onder het bed weer open kunnen, EN het bed weer uitgeschoven kan worden tot 2 persoonsbed (wat Ruben de uitspraak ontlokte dat Lea wel het beste en coolste bed van het hele huisgezin heeft)

Omdat opruimen altijd werkt als domino effect, heb ik ook nog de kratten van Ruurd, die nog steeds op uitpakken stonden te wachten, leeggeruimd in de prachtige ladenkast in de westwing. 5 kratten, leeggeruimd in 3 laden. Geen slechte deal.

Na het eten moest de benedenverdieping nog in orde gemaakt worden voor het werk van morgen. Ruurd had nl in de Westwing de administratie zitten doen.
Dat wil zeggen opruimen, schoonmaken, de keuken reinigen, en toen boven nog bedden opmaken.
Nu lig ik gesloopt op bed, naar Weeds te kijken. Voet doet megazeer, ik ben megamoe, maar wel zeeer voldaan dat de kinderkamer EINDELIJK weer naar mijn normen is opgeruimd. Na het bezoek van Britt, een paar maanden geleden (is het al zo lang? ) was dat niet meer gebeurd. Ben benieuwd hoelang het nu zo blijft. Kinderen waren er ook erg blij mee, misschien dat dat meehelpt in het opgeruimd houden van de slaapkamer??
Morgen beginnen we met de volgende kamer, als ik dan tenminste weer op mijn benen kan staan.

De was

Zoals bekend, heb ik een hekel aan de was opvouwen. Ik probeer het bij te houden, maar soms lukt het niet, en dan loopt het erg op.
Bovendien heb ik een been dat niet goed werkt, waardoor ik niet de was makkelijk buiten kan hangen. Onze tuin schreeuwt nl nog steeds om een paar sterke mannen die hem even omspitten en egaliseren.
En kuilen en bulten zijn heel eng met een instabiele en pijnlijke enkel.
Gisteren was het zulk mooi weer, was er zoveel was, en had ik een goede dag, zodat ik me gisteren op de was heb gestort.
7 trommels gewassen, en die 7 plus 5 andere, weggevouwen en in de kast gelegd.
Met de hoop dat ik er dan toch vandaag vrij van was, en tijd had om me even met quilling bezig te houden. Ik heb voor mijn verjaardag nl een boek gekregen over quilling.
Maar helaas. De eerste trommel draait al weer, en de tweede ligt te wachten.

Ik ga toch maar een machine uitvinden waar je de was vies instopt, en waar het gewassen, gedroogd, gestreken en opgevouwen weer uit komt.

De was, en meer.

Zoals bekend mag worden geacht heb ik een hekel aan de grote hoeveelheden was die in dit huishouden dagelijks langskomen.
Om preciezer te zijn, ik heb een hekel aan het opvouwen van de was. Een heel grote hekel. Als ik het kan uitstellen, stel ik het dus uit.
Nu ik slecht ter been ben, komt er nog een probleem bij, ik kan niet zelfstandig de was die boven ligt naar beneden bij de wasmachine krijgen. En vaker dan 2 keer vragen wil ik niet.
Zo kan het dus gebeuren dat ik op een dag 5 trommels moet draaien. Als halverwege dat proces dan het water eraf moet omdat er een lekkage in onze waterleiding bleek te zitten, loop ik weer vast.

Deze week was de was een grote ellende. Niet alleen gebeurde bovenstaande, ook kreeg ik nog een paar zakken kleding. Altijd fijn natuurlijk, maar levert wel in 1 keer een hele berg was op. 2 trommels deze keer. Er waren een paar kinderen ziek, waardoor ik extra bedden moest verschonen. Ook al heb ik elke dag een paar wasmanden leeggevouwen, en in de kast weggeborgen, er bleven wasmanden met op te vouwen was staan, en de wasmanden met te wassen was bleven schrikbarend vol.

Maar vanmiddag is het gelukt, ik heb de bodem van de wasmanden weer gezien. 8 manden heb ik leeggevouwen. Er ligt nog wel was te wachten, maar slechts omdat er niet genoeg was om een trommel te laten draaien, morgen zal ik met de gebruikelijke 3 manden was af kunnen.

En omdat ik gisteren zo blij was was er vannacht een bed nat, zodat ik me weer heerlijk kan uitleven op de was vandaag.

schoon

Hulp komt altijd uit onverwachte hoek. Vandaag kwam de hulp uit Winschoten.
En wat voor hulp.
Ze kwam met de boot van half 9, zat om 9 uur bij ons aan tafel aan de koffie, en zei om 9.15, kom we gaan eens wat doen.
Voortvarend begonnen we aan de boven verdieping. Mijn aandeel bestond uit niet veel meer dan rotzooi uitzoeken, en naar de juiste plek dirigeren. De kinderen, (alle 5, 4 van ons, en een vriendinnetje) hielpen hard mee. Ze bleven trap op en af lopen, en spullen op ruimen, en vooral weggooien. Veeel heel veel heb ik vandaag weggegooid.
Ruurd zijn aandeel was omloop, en catering. Een waardevolle aanvulling, waardoor wij lekker door konden stomen zonder aan die zaken te hoeven denken.

Doordat onze reddende engel van aanpakken weet, was de kinderkamer binnen de kortste keren weer schoon en opgeruimd. Ik had niet meer voor mogelijk gehouden dat dat ooit zo zou zijn.
Daarna hebben we onze kamer annex babykamer aangepakt. Ook daar zagen we zelf geen gat meer in, met met hulp van buitenaf bleek het allemaal erg mee te vallen, of leek dat maar zo omdat de extra handen en benen zo van aanpakken weten?
In ieder geval was de bovenverdieping, voor de lunch gedaan. Nog 1 slaapkamer,die moet extra worden aangepakt, maar daar is de bewoner voor nodig. Dus dat wordt nog een klusje voor aankomende week. Er is echter ook in die kamer een groot gat in de zooi geslagen.

Na de lunch hebben we de huiskamer aangepakt, en de spullen die van boven naar beneden verplaatst waren opgeruimd. Nou ja, we? Ik zocht spullen uit, en vouwde was. Ruurd en Cecilia hadden we voor een rondje weggestuurd. Het echte werk werd door een ander verzet. Zelfs de ramen werden van een poetslap voorzien.
Tussen door werden er wasjes gedraaid, en tot mijn grote vreugde werd de was buiten gehangen en gedroogd weer binnen gehaald. Heerlijk, dat is het betere werk.

Om half 5 vertrok ze weer, om met de boot van 5 uur weer richting huis te gaan. Ik ben heel erg blij. Ons huis is weer terug veroverd op het vuil en de chaos. We kunnen er weer even tegen.
Dank je wel Britt.

Spaak.

De oplettende lezer van dit blog, had vast al het vermoeden. Hoe ik ook mijn best doe om positief te blijven, het kost steeds meer moeite om dat ook daadwerkelijk te zijn.
Als de spil van het huishoudelijke gebeuren wegvalt, kan de mantelzorg (lees man en kinderen) tot op zekere hoogte eea opvangen, het echte werk, blijft liggen.
Ik blijf het bijzonder vinden dat iemand niet ziet dat er gestofzuigd moet worden (of is het stofgezogen??) Of dat er was boven ligt die naar beneden moet.
Ikzelf ben het vragen moe, ik wil niet meer vragen, ik wil zelf.

Wat nog erger is, is dat de routine gewoon weg is. Waardoor het veel, heel veel energie kost om het huishouden soepel te laten verlopen.
Tel daarbij op dat mijn voet gewoon gemeen zeer doet aan het eind van de dag, en er ook nog een kleine baby deel uitmaakt van ons huishouden, en dan is het plaatje compleet.

Ons huishouden is er momenteel een van Jan Steen. Overal staat wat, de enige ruimte die ik schoon en opgeruimd weet te houden is de westwing, maar daar moet ik werken, en die moet dus kind vriendelijk zijn, en blijven.
Omdat ik weer gewoon werk, nou ja gewoon, werk terwijl ik me voortbeweeg op een trippelstoel, ben ik overdag niet in de huiskamer, maar in het westwing te vinden. En elke ruimte waar ik niet dagelijks ben, veranderd in rap tempo in een opslagruimte.
Afgelopen week heb ik al 2 keer bij de huisarts zitten huilen omdat ik het allemaal niet meer zie zitten. Het vertrouwen dat het been uberhaupt gaat genezen neemt ook af, naarmate de pijn weer toeneemt. (en nee, geen dystrofie, daar heb ik de symptomen niet van)

Wat we nodig hebben zijn de dames van Hoe schoon is mijn huis, of nog beter Hart in Actie. Een ploeg die een dag mijn huis opruimt, herinricht, en schoon aflevert. En wel op zo'n manier dat we het met elkaar makkelijk schoon kunnen houden. Want voorlopig ben ik nog niet weer in de running, de laatste keer werd me voorspeld dat het zeker nog een half jaar gaat duren.

Een dag uit het leven van...

Zaterdag op de beurs geweest, prachtige stempels gekocht, een nieuwe techniek geleerd, die ik natuurlijk wil uitproberen. Maar helaas, thuis gekomen nam het leven het gelijk weer over.
Als gevolg van mijn enkelblessure is mijn huishouden een zootje. Ik kan weinig tot niets zelfstandig doen, en dus moeten we in het weekeinde 'puin ruimen' Als ik een dagje weg ben, blijft dat dus gewoon liggen.
Zondag was dus zoals Lea het noemt, een opruimdag. Een opruimdag staat garant voor een hoop stress, omdat niemand (inclusief ondergetekende) er zin in heeft, en daarom humeurig op de ander reageert. En dat met het mooie weer.. Bovendien had Ruben een nieuw spel voor zijn PS3 gekocht, wat erg lonkte. In tegenstelling tot zijn stiefmoeder kon hij zich niet beheersen, lag de hele dag op de bank, een spel te spelen. Met hindernissen, want het is een 18+ spel, en moet van mij dus uit als de kleintjes in de kamer zijn. Wat wel leuke teksten van onze puber opleveren (hoe laat moet Rafael naar bed, 7 uur is een goede tijd toch? Lea en Emma kunnen heel goed buiten spelen, het is zulk mooi weer)

Maandag nog meer achterstallige was gedaan, met een ziek kind dat tot spugens toe hoest, is het ff lastiger om door de was heen te komen. En was opvouwen vind ik het ergste wat er is. Dus laat ik altijd net ff te lang liggen.
Buiten dat, was het volle bak met oppas maandag, en had ik een ziek kind thuis,d at overdag minder ziek is dan snachts.
Smiddags ff naar de huisarts, alwaar ik in tranen uitbarstte toen ze vroeg hoe het ging. Beroerd dus. Al een half jaar min of meer gehandicapt, en met de wetenschap dat het nog maanden gaat duren, en afwisselend ook veel pijn. Een huishouden dat heel langzaam vervuilt, en verrommeld, nee, wordt ik niet vrolijker van als ik er over nadenk, nog los van alles wat ik niet kan met mijn jongste dochter, of andere kinderen.
Ze raadde ons aan toch te gaan zoeken naar thuiszorg, eventueel wilde zij wel haar best doen voor en indicatie.

Gisteren was een zware dag. de hele dag echt volle bak met oppaskinderen (dat zijn er dus 6), onder de 4 allemaal. Waarvan er 1 is die eigenlijk niet samen kan spelen. Dat vergt veel van mij, en van de andere kinderen.
Om 14.00 uur kwam zoon nr 2 uit Amsterdam, om zijn verjaardag hier te vieren. Daarmee kwam de hectiek binnen. Samen met zijn vriendin zou hij voor het eten zorgen. Er werden boodschappen gedaan, hij en ik moeten altijd ff bij praten, en dat doen we op die manier dat wij samen van alles op de hoogte zijn, en de rest van het gezelschap niet echt weet waar we het over hebben. Dat gaat nl in een heel hoog tempo.
Hij ging boodschappen doen, en koken en bakken. Het huis liep vol met visite, en uiteindelijk zaten we, met een groot gezelschap, tegen 7 uur aan tafel. Ilja had heerlijk gekookt, zijn vriendin had heerlijke taarten gebakken, wel is waar min of meer mislukt, maar heerlijk. Die mag nog eens taart bakken.
Tegen 12 uur lag ik in bed. Nog steeds niet met mijn stempels gespeeld, er ligt weer een hele stapel was te wachten om opgevouwen te worden, maar toch, ik ben wel blij.

Vandaag

Na gisteren, ging het vandaag een stuk beter.
Eerst vanmorgen alle achterstallige was opgevouwen. Mens wat was er veel. En was opvouwen is echt mijn favoriete bezigheid in het huishouden! (NOT)
Daarna de fysio, die het zelfde gevoel heeft als ikzelf, dat er iets niet helemaal goed zit in die enkel.Dus een verwijsbrief mee, en verzoek tot verder onderzoek. Ben benieuwd woensdag.
Daarna thuis de zooi van gisteren verder opgeruimd.

Vanmiddag nog even een paar stempels gezet. Een serie voor een uitdaging op een webgroep over stempels, stempeltechnieken en uitdagingen. Zo'n lijst is veeeel leuker als je actief meedoet, dus moest ik stempels zetten. Verder nog niets kunnen doen, deze moeten eerst een nacht drogen voor ik verder kan. Zal wel 2 nachten worden, want morgen moet ik op veel kinderen passen.
Ook nog een serie stempels gezet voor (lach niet) kerstkaarten. Ik ben helemaal in de stemming voor kerstkaarten, dus maak ik kerstkaarten.

Vanavond met de stoommachine gedweild, en nu is het huis opgeruimd, schoon waar nodig (kan beter maar ik doe mijn ogen wel dicht) en leefbaar.

Daarna naar boven, samen met Lea en Joshua met Cecilia gespeeld, wat kan die meid lachen. Ze had een tshirt aan van een beetje stugge stof. Terwijl ik het haar uitdeed, zei ik: Het is een goed tshirt, lekker warm, en zit ook lekker, maar aan en uit trekken is door de stof niet zo prettig. Waarop Cecilia in een schaterlach uitbarstte. (ze kan nl niet tegen kietelen)
Ach, ik kan dan wel niet met haar in de wagen wandelen, en niet met haar tutten bij het badje, we kunnen wel heerlijk samen met haar grote broer(s) en zus op het grote bed spelen, knuffelen en lachen. Ze komt er in ieder geval niets te kort.

En dan....

Is ineens alles anders. En stort het hele systeem in elkaar.
Vanaf het moment dat ik door mijn enkel zakte tot vorige week, kon Ruurd zonder veel problemen thuis werken. Nu heeft hij een klus in Amsterdam, en moet hij daar ook naar toe. Dat betekend dat hij vanmorgen met de boot van 8 uur is vertrokken en morgenavond terug komt. En volgende week zelfs 4 dagen weg zal zijn.
Normaal gesproken zou ik dat ongezellig vinden, maar er geen problemen mee hebben. Echter nu ik op krukken loop is het wel een beetje een probleem.
Alleen krukken zou zelfs nog wel lukken maar op krukken lopen en voor een kleine baby zorgen is wel erg lastig.
Het huishouden, dat de laatste weken toch al rommeliger en slordiger is als ik prettig vind, zal nog lastiger bij te houden zijn. Waardoor het nog rommeliger en slordiger zal verlopen.

Even zag ik het niet zitten vanmorgen. Aangezien ik al lang geleden geleerd heb dat tranen op zulke momenten niet helpen, zet ik de schouders er maar onder. Eerst maar eens ontbijten...

Tosti ijzer

Wij zijn verslingerd aan de tosti. Elke dag worden er zeker 2, en meestal meer gemaakt. Met kaas, met kaas en nog iets, maar ook moet duopenotti, of andere zoete belegsels.
Daarom is het vreemd dat de gedachte niet eerder bij me opgekomen is dan van de week.
Het nederlandse brood is te groot voor de standaard tosti ijzer.

Alleen casinobrood, en speciaal 'toast'brood past in het tosti ijzer, maar dat brood koop ik nooit. Wel vreemd dat ook tosti ijzers, speciaal gemaakt voor de Nederlandse markt, ook te klein zijn voor het Nederlandse brood. Ooit hadden we een Jip en Janneke tosti ijzer waar ook alleen casino brood goed in paste.

Zodra ik weer kan winkelen ga ik op zoek naar een tosti ijzer waar wel gewoon brood in past, zonder dat je er een stuk af hoeft te snijden. Zo iets moet ergens bestaan.

stille dag, of stilte voor de storm

Vandaag vrij. Voor het eerst sinds 5 weken heb ik geen patient waarvoor ik om half 9 of na het naar school brengen, in de Cocksdorp moet zijn.
Ook de 2 kleine oppaskinderen, die er normaal dagelijks zijn, zijn er niet vandaag. Ik kan dus een heleboel doen. Nou nee dus.
Ik doe niets. Ik hang een beetje. Doe de was, ruim wat op, wat al weken geleden opgeruimd had moeten worden. En na 11 uur was de energie gewoon weer op.
Ik ben moe, ik wil liggen, met mijn handen op mijn buik, en genieten van het gerommel in mijn buik. Ik droom van een pasgeboren baby, en realiseer me dat een pasgeborene veel kleiner is dan ik me nu voorstel als ik aan Tinus denk.
Ik wil babykleertjes maken, maar moet boekenkasten in elkaar knutselen, en inrichten.
De babykamer heeft nog steeds geen cv, en nog steeds een gat in het plafond. Volgende week, is me beloofd door de aannemer, komt hij het in orde maken. Ik ga er vanuit dat het dan klaar is, en begin te bedenken hoe ik het ingericht wil hebben.

Wat een klaagblog, realiseer me maar, dat het donderdag is, eind van de week. Morgen een zware dag. Ik begin al met 4 kinderen, om 8 uur of daar omtrent, tussen de middag heb ik er 8 extra,maar dat is maar heel even. Het grootste deel van de middag heb ik 6 om op te passen, buiten mijn eigen kinderen om. Niet erg, wel gewoon werk.
Gisteren was er een vriendin om te helpen uitpakken. Uitpakwerk had ik op dat moment niet, maar ze hielp met de kinderen, en wat een luxe is dat. Eens niet voor elk wissewasje op te hoeven staan. Ook al ging ze weg met het gevoel niets gedaan te hebben, ik was heeel erg blij met haar hulp.
Zo worstelen we nog even door. Ik kijk uit naar het moment dat het huis ingericht, en het huishouden weer gestroomlijnd is.

Moe

Is het Tinus die aandacht vraagt? Het warme weer waar ik slecht tegen kan? Wat het ook is, feit is, dat ik slaap zodra ik even ga liggen, Of dat nu smiddags is, savonds, of zelfs smorgens als ik al weer wakker ben, ik ga liggen en stort in slaap.

In dat kader lijkt het prettig dat ik aankomende week 2 hele dagen vrij ben. Geen oppaskinderen, en geen zorgklanten. Beiden dagen zitten echter al weer volgepland. Maandag moet ik naar het Gemini om toch een foto te laten maken van mijn rechter enkel, die sinds de val van eind mei maar pijn blijft doen, en dik blijft. De huisarts dacht toch dat het iets 'bottigs' was.
Om het toch leuk te maken neem ik de kinderen mee, en gaan we na afloop ergens heen. Wat we precies gaan doen hebben we nog niet bedacht.
Donderdag gaan we naar de Apenheul. Dat stond hoog op het verlanglijstje van met name J, en omdat we nog nergens heen geweest zijn deze zomer, gaan we dat bij de eerste gelegenheid doen.

Zou het de vermoeidheid zijn die maakt dat ik er tegen op zie dat R over een week al begint met 4 dagen weg zijn? Dat ik even niet zie hoe ik dat moet gaan organiseren?
Het verbaast me van mezelf. Ik, degene die altijd overal het voordeel van kan zien, die nooit bang is voor obstakels, zie nu ineens overal beren op de weg.
Die beren varieren van 'hoe krijg ik de kinderen op school, en weer hier als ik ook 4 kleintjes heb om op te passen? ' Tot ' stel dat ik midden in de nacht ga bevallen, en hij zit aan de overkant, dan is hij er niet eens bij'
Gelukkig is het weer ochtend, en zijn problemen in de nacht en avonduren altijd groter dan overdag. Sommige problemen zijn zo op te lossen, een auto mag ik van de buurvrouw lenen, en voor dat uurtje oppas in de ochtend heb ik een oppas in huis.En 4 keer per dag naar school is heel goed voor mijn conditie. Het gaat ook allemaal wel lukken, toch had ik liever dat we wat meer tijd hadden om eea goed voor te bereiden.

geoliede machine

Vroeger, in een vorig leven lijkt het, was mijn huishouden een geoliede machine, die vanzelf liep.
De laatste maanden is het alsof er zand in de machine zit.
Ik kan allerlei oorzaken verzinnen waarom het niet loopt, de verbouwing is een belangrijke oorzaak, en de grotere hoeveelheid werk is een andere.
Bovendien ben ik moe. Lichamelijk moe.
Deed ik eerder overdag oppassen, en savonds het huishouden, op dit moment pas ik op, en ga ik naar bed als de kinderen zijn opgehaald.
Doordat ik zo misselijk ben, en blijf, is koken iets wat ik liever laat dan doe. Maar er moet natuurlijk wel gegeten worden savonds. Ook dat is worstelen.

Mijn ex hield niet van een voorraad, met voorraadkast. Ik heb daardoor afgeleerd een voorraad te hebben. Maar nu ik zo veel werk, vriendlief en veel werkt, en heel erg geplaagd wordt door Mvr Reuma, grijp ik steeds mis, en kan dus ook niet, zomaar koekjes bakken, of wat dan ook zomaar.
Ook daar moet iets aan gedaan worden. Mevr Reuma gaat niet weg, als ze eenmaal binnen is.

R werkt momenteel thuis, maar gaat zoals het er nu uitziet, weer 4 dagen in de week aan de overkant werken, en ben ik weer 4 dagen alleen met de kinderen, en oppaskinderen. En Tinus natuurlijk. Het is dus belangrijk dat de machine weer schoongemaakt wordt en geolied wordt.
Maar hoe doe je dat? De energie is niet ineens terug omdat ik dat wil. De voorraad wordt niet door de kaboutertjes aangevuld, en de nieuwe ruimte (westwing is die gedoopt) is ook niet zomaar klaar en ingericht.
Ik vrees dat het schoonmaken van de machine nog even tijd gaat kosten.
Gisteren had ik cursus, en ineens had ik wel energie om savonds nog huishouden te doen, dus heb ik schoongemaakt, opgeruimd, gestofzuigd, was uitgezocht en zijn er nog wassen gedraaid. Nog 1 was draaien, en dan ben ik weer bij. Dan moet de was van vandaag nog, maar de bodem is weer in zicht. De paniek neemt daardoor bij mij af, en de machine raakt alleen daardoor al meer geolied.

Verbouwen is leuk, ik doe het zo weer, maar het is een aanslag op je welbevinden,op je huishouden, en zeker ook op je relatie. We nemen dan ook zeker 2 jaar rust voor we weer opnieuw beginnen met een andere ingrijpende verbouwing.

Heb ik dat?

Dinsdagmiddag eindelijk een wasrek gekocht. zo'n mooie die je aan de muur bevestigd, een droogmolen noem je dat geloof ik.
Vanmorgen om 8 uur de eerste was opgehangen, en tegen 10 uur de tweede.
Heerlijk weer de was buiten. Voelt beter dan alles maar steeds in de droogtrommel te moeten drogen. Niet alleen vind ik het prettiger, harde handdoeken, ik heb toch ook morele bezwaren tegen het doorlopend gebruik van een droogtrommel. Milieu technisch gezien dan.
Maar met de verbouwing, het boren en schuren, en wat er nog meer allemaal gedaan werd, maakte dat het weinig zin had was op te hangen, dan had er erg veel opnieuw gewassen moeten worden.
Nu het einde in zicht is, kan ik weer buiten was drogen.

Ik was dan ook erg blij dat er 2 wassen aan de lijn hingen. Toen gingen, tijdens de lunch de vogels wel heel erg hard zingen. Wat een teken is dat er regen in aantocht is. Dus gelijk maar alle droge was van de waslijn gehaald. De nog niet droge was laten hangen in de hoop dat het droog was voor de bui losbarstte.
Kinderen, kleintjes in bed, met de andere 4 begonnen de tuin enigszins aan te harken. De temperatuur werd door de wind wat beter, en ik kreeg zelfs weer een beetje energie.
Even voor 2 de, inmiddels droge, rest van de was binnen gehaald. om 3 over twee barstte de bui los.
Behalve dat ik het heerlijk vond, de temperatuur daalde gelijk aanzienelijk, en de lucht werd weer adembaar, voelde ik me ook wel een beetje genomen. Kan ik eindelijk was buiten drogen, gaat het regenen. Dat is ook echt wat voor ons.

Voordeel

Zoals voetbalfilosoof Cruijff al zei, 'Elk nadeel heb ze voordeel'
Na alle emoties van de laatste dagen, uiteindelijk resulterend in eht verbreken van contact met de familie van R, was ik zo uitgeput, dat ik vannacht eindelijk weer eens goed geslapen heb.

Toen ik vanmorgen wakker werd, geheel verbaasd dat het al ochtend was en niet, zoals gebruikelijk, midden in de nacht, was ik gewoon uitgerust.

Nu is het zaak de energie niet helemaal op te maken, zodat er morgen, als ik jarig ben, ook nog energie over is voor leuke dingen, en vooral veel feest.
Dat kost me natuurlijk moeite, ik wil veel, en doe ook (te) veel. Gelukkig lopen er 2 peuters rond, die aandacht vragen, en alleen aandacht die ik kan geven als ik niets anders doe.
Zitten op de bank dus.
Nu slaapt de een, en speelt de ander, dus kan ik nu de strijk ff wegwerken, want morgen wil ik toch een soort van opgeruimde huiskamer hebben.

Sterrenbeeld

Mijn sterrenbeeld is Tweeling, en soms speelt dat me parten.
Zo hou ik niet van opruimen en schoonmaken, maar wel van een opgeruimd huis
Ik hou niet van kleding kopen, maar wel van mooie kleren dragen

En dat zijn maar 2 voorbeelden die me zo te binnen schieten. Voor de kenners, mijn ascendant is weegschaal. Keuzes maken, beslissingen nemen, dat is voor mij een ramp.

Aan de andere kant, er zijn veel eigenschappen van tweelingen die me bevallen.

Maar de discrepantie tussen schoonmaken en opgeruimd huis zit me dwars. Dus poets ik me savonds, tussen het eten en het naar bed brengen van de jongste kinderen even een slag in de rondte. Overdag is het huis vol kinderen, en dan heeft het weinig zin. Ik veeg dan alleen een paar keer, zeker nu met al dat zand om huis (en dus in huis)
Eenmaal klaar ben ik blij met het resultaat, bovendien geniet ik van het idee dat ik bij het wakker worden in een opgeruimd huis kom.
Maar voor het zover is.. Er zijn allemaal dingen die eerst moeten, voor het opruimen. Een spelletje met de kinderen, een kletspraatje met de buurvrouw, even mail checken enzovoort, enzovoort.
Als ik dan eenmaal bezig ben, vind ik het niet erg, dan is het lekker dat het opruimt en schoon wordt.
Zou alleen leuk zijn als het dat bleef............

Je hebt van die dagen.........

En vandaag is zo'n dag. Zo'n dag dat uiteindelijk alles lukt
Door het weggaan van de week, liep ik een beetje achter met het huishoudelijk werk. Vooral de was is het eerste dat dan blijft liggen. Ik heb een hekel aan de was, en vooral aan wasvouwen, wat vreemd is, als je bedenkt dat vouwen (origami) een van de dingen is die ik het liefste doe.
Bovendien heb ik vergadering na vergadering van verschillende organisaties. Leuk, maar het vreet tijd. Daarnaast moet ik ook nog het nodige voor de toneelkleding van school doen, en wil ik ook nog scrappen, met de leuke foto's die klaar liggen.

Vanmorgen zag ik het allemaal ff niet zitten, het lijstje van activiteiten leek alleen maar langer te worden, zonder dat ik aan de andere kant dingen kon afstrepen.
En dan ineens, lopen de dingen voorspoedig. De vergadering is kort, waardoor ik daarna nog ff naar huis kan om nog een was in de droogtrommel te stoppen, en een kopje koffie kan drinken.Dan moet ik naar het gemeentehuis om een aanvraag weg te doen, dat kost altijd veel tijd vanwege de wachttijd bij het gemeentehuis, vandaag was ik binnen de 5 minuten! in en uit het gemeentehuis, en had tijd genoeg om rustig naar school te lopen, sterker nog, ik had een kwartier over!

Smiddags veel kunnen doen, aan opruimen, het eten was EN op tijd klaar, en unaniem tot erg lekker verklaard. Aan tafel waren de kinderen gezellig.
Na het eten gezamelijk, zonder ruzie, alles opgeruimd. Ik kon rustig voorlezen, zelfs 2 hoofdstukken.
In de loop van de avond, de patronen gezocht, en gevonden voor de verkleedkleding voor het schooltoneel, huiswerk voor de cursus van morgen gemaakt, en het grootste deel van de was gevouwen.
Het leek allemaal in elkaar te passen. Als ik dit nou vast kan houden, komt het allemaal goed.
Nu eerst maar eens van mijn wel verdiende rust genieten