Niet kunnen lopen, en een partner met reuma en een baan aan de overkant resulteren uiteindelijk in een huishoudelijke achterstand.
Tot mijn grote frustratie lukt het me maar niet die in te lopen. Als we, zoals vandaag, in de tuin bezig zijn, blijft er iets anders weer liggen, en ontstaat er dus elders weer een achterstand.
Zo hebben we, weken geleden, een nieuw bed voor Rafael neer gezet, en daarvoor de kamer leeggehaald, door allerlei omstandigheden, is die herinrichting nog steeds niet af. Maar daardoor blijft die kamer een rommeltje, en dat irriteert me mateloos.
En wat te denken van de stapel kliklaminaat die al maanden in de gang ligt te wachten tot iemand de gang er mee vol puzzelt.
Natuurlijk komt het, uiteindelijk wel goed, alles. Maar op dit moment vliegt het me ff aan, dat ik dit weekeinde niet genoeg gedaan heb, en dus nog een week in de zooi zal zitten.
Zucht, het is niet anders. Schouders er maar weer onder, en volgend weekeinde verder kijken. En misschien, hopelijk, lukt het me om deze week in de avonduren iets aan het slaapkamers te doen. Zodat de achterstand in ieder geval wat verminderd is. Tenslotte, elke stap is er 1 toch?
zondag, mei 15, 2011
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten