Gemist

Toen ik in verwachting was van Cecilia, verheugde ik me, net als elke aanstaande moeder op dingen als de baby in bad doen, wandelen achter de kinderwagen, het showen van de wereld aan mijn kindje.
Toen mijn enkel bij de bevalling in het gips zat, en ik haar niet in bad kon doen, paste ik mijn dromen aan, en droomde ik van wandelen met haar, ind e kinderwagen, van wandelen met haar in de draagdoek.

Mijn enkel blijf pijnlijk, en met kruk was er veel minder mogelijk dan ik hoopte, dus stelde ik mijn dromen weer bij, ik zou met haar de eerste stapjes buitenshuis doen, en met haar voor op de fiets over het eiland fietsen.

Maar weer moest ik mijn dromen bijstellen, toen zij haar eerste stapjes deed, liep ik nog zo met kruk dat een heel klein rondje een enkele keer mogelijk was. Fietsen is helemaal niet mogelijk, dus doe ik niet.

Na maanden fysiotherapie, en hard oefenen van mij gaat het nu beter. Ik kan weer 1 keer per dag naar school, soms zelfs 2 keer. Gedoseerd kan ik een rondje door den Burg, maar goed gepland en met een escape als het daarna niet meer gaat.
Cecilia gaat mee in mijn avontuur, en vindt het heerlijk met mij door den Burg te lopen. Liefst los, omdat rennen veel leuker is dan aan de hand bij je moeder te lopen. Soms mag dat, soms niet.

Hoe trots ik ook ben dat we het zo goed doen, en dat ik weer kan lopen, Ik heb een gevoel van gemis. Ondanks dat ik en Cecilia bijna nooit apart van elkaar zijn, heb ik het gevoel dat ik veel gemist heb.
Als ik er wat over zeg, zegt men: Zij heeft er geen last van, zij doet het goed.
Ja, dat is wel zo. Maar IK heb wel veel gemist, en ik heb daar verdriet van. Want zoals het er nu uit ziet, loop ik weer niet de avond4daagse dit jaar, dus ook niet leuk met een klein meisje aan de hand of op mijn rug. En ook deze zomer zal ik niet met mijn dochter voor op de fiets over mijn eiland fietsen.
Volgend jaar, past ze niet meer voorop.

Weer pas ik mijn dromen aan, en geniet ik maar van dat wat mijn dochter en ik wel kunnen doen samen.
Maar tegen elke zwangere die ik zie, zou ik willen schreeuwen: Niet zwikken, want het traject dat ik doorlopen heb, en nog doorloop (want elke stap die ik doe doet zeer) gun ik echt helemaal niemand.