Belevenissen

Ik maak genoeg mee om te bloggen, te veel eigenlijk, en dan neemt de tijd en zin om het op te schrijven af.

Laat ik met de rampen beginnen.
Een ruime week geleden, wilde ik smorgens voor mijn werk nog even stofzuigen. Als ik stofzuig, zet ik altijd alle stoelen op tafel, en terwijl een stoel op tafel zetten, schoof ik het wasrek, dat op tafel lag, een beetje op zij. Het wasrek raakte daarbij mijn laptop, waarop ik een doffe klap hoorde.
Laptop op de grond, en van het toch al kleine beeldscherm, was slechts nog een cm of 5 werkbaar. Verder deed ie het nog, dus geen data kwijt, maar toch.
Daarop besloten Ruurd en ik dat we een voorschot namen op het vakantiegeld, en voor ons beide een nieuwe laptop gingen bestellen. Ruurd zijn laptop is nl al een tijdje afgeschreven.

Was bij de vorige aankoop de kleur nog een kostbare aangelegenheid (een kleur was zeker 100 euro duurder dan een zelfde laptop in het zwart) Nu maakte het niets meer uit. Dus typ ik dit op een mooie lila/witte laptop. Of eigenlijk netbook, want ik heb het kleinst mogelijke beeldscherm.
Inmiddels werkt alles naar behoren. Ik heb Windows opgestart, en geinstalleerd, maar binnen een uur had ik zodanig ruzie met windows, dat Ruurd er gelijk Linux op heeft gezet voor me.

De volgende ramp werd binnen gebracht door een oppasjongetje. Die begon 2 weken geleden met een ontstoken oog. Zijn broertje had het een stuk erger, en had er uiteindelijk nog oogdruppeltjes voor gekregen.
Cecilia was de eerst bij ons, die een ontstoken oog had, en daarna zelfs 2. Joshua volgde haar op, samen met Lea, Ik had afgelopen week een geirriteerd rechteroog, maar vrijdagavond was ik helemaal ziek van het linkeroog, wat me een weekeinde op de bank in een verduisterde kamer opleverde.
Lea had vrijdagavond zulke zere en geirriteerde ogen dat er zelfs bloed uitkwam. Daarop belde ik toch maar even de artsenpost, waar ik het letterlijke antwoord kreeg: We kunnen nu niets doen, want er is geen spreekuur. Gelukkig stopte het bloeden, en hielp ook bij haar, 2 dagen in een verduisterde kamer, waarbij zij ook nog een zonnebril droeg.

Het allervervelendste van een weekeinde ziek is dat ik dus niets kan doen, nog geen boek lezen (en ik had net weer een leuke onder de kurk)
Maar het knutselbloed stroomt toch, en dus heb ik foto's uitgeprint voor zeker 10 scrappagina's, en bij een paar zelfs een schets gemaakt van hoe die er uit moeten zien.
Ruurd is blij dat ik vandaag weer moet werken, want ik verveel me te pletter als ik niets kan doen, en daar word ik schijnbaar niet leuker van.