achterstand

Niet kunnen lopen, en een partner met reuma en een baan aan de overkant resulteren uiteindelijk in een huishoudelijke achterstand.
Tot mijn grote frustratie lukt het me maar niet die in te lopen. Als we, zoals vandaag, in de tuin bezig zijn, blijft er iets anders weer liggen, en ontstaat er dus elders weer een achterstand.

Zo hebben we, weken geleden, een nieuw bed voor Rafael neer gezet, en daarvoor de kamer leeggehaald, door allerlei omstandigheden, is die herinrichting nog steeds niet af. Maar daardoor blijft die kamer een rommeltje, en dat irriteert me mateloos.

En wat te denken van de stapel kliklaminaat die al maanden in de gang ligt te wachten tot iemand de gang er mee vol puzzelt.

Natuurlijk komt het, uiteindelijk wel goed, alles. Maar op dit moment vliegt het me ff aan, dat ik dit weekeinde niet genoeg gedaan heb, en dus nog een week in de zooi zal zitten.
Zucht, het is niet anders. Schouders er maar weer onder, en volgend weekeinde verder kijken. En misschien, hopelijk, lukt het me om deze week in de avonduren iets aan het slaapkamers te doen. Zodat de achterstand in ieder geval wat verminderd is. Tenslotte, elke stap is er 1 toch?

Ziek

Een uitbarsting van zomergriep hier. Eigenlijk een onzin woord, zomergriep. Maar dat is een ander verhaal.

Joshua begon. Afgelopen vrijdag ineens niet lekker, klagen over keelpijn, hoofdpijn. Zaterdag gewoon goed ziek.
Zondag was ik aan de beurt. Overal spierpijn, keelpijn. Beetje koorts, dus al balen dat ik mijn werk moest afzeggen. Maar gelukkig is mijn lijf, ondanks de slechte condititie nog steeds sterk en blijft het bij keelpijn en een beetje verhoging. (stiekum ben ik daar wel blij mee, al 2 jaar veroordeeld tot thuis zitten, en een conditie van niets daardoor, en toch een griep kunnen doorstaan, zoals altijd, want ik ben zelden geveld door de griep)

Gisteren was Cecilia niet lekker, hangerig en vervelend. Savonds hoge koorts, en toen de paracetemol uitgewerkt was, weer.
Gisteren ook, klaagde Lea over spierpijn overal. Ik riep al: OO dan ben jij de volgende. Maar daar wilde ze niet aan. Maar gisterenavond, toen ik naar bed ging, voelde ik de hoge koorts al bij het meidje. Ziek dus. Dus weer een dag met een ziek kind op de bank. Nog 2 te gaan, 3 als je Ruurd meetelt.

Ziek

Cecilia is ziek. En zelfs zo ziek dat ze er naar van is. De vorige keren dat ze koorts had, was ze heel erg hyper, maar nu is ze gewoon ziekziek (zoals ik het uitdruk)
Vervelend is alleen dat oppaskindje Q zich ook ellendig voelt. En bij hem uit dat zich door gillen en krijsen. En OOK door op schoot te willen zitten.
Daardoor heb ik dus vandaag de hele dag ofwel 2 gillende kinderen of 2 kinderen op schoot gehad.

Nu ligt mijn meiske naast me te slapen, ruim 40 graden koorts, en ziek.
Hopelijk voelt ze zich morgen weer beter, want dit is helemaal niets.

Ziek

Wat begon als een ontspannen rustige dag met de kinderen (Cecilia en 3 oppaskinderen) werd een bijzonder stressvolle dag, toen Cecilia achterover van een auto op de grond klapte, en niets anders wilde dan op schoot zitten, en zelfs begon te spugen na verloop van tijd.

Natuurlijk spuugde ze over mij heen en over zichzelf. Omdat ik 3 andere kindertjes onder de 4 in de westwing had zitten, heb ik alleen me een washandje mezelf gefatsoeneerd. Gelukkig had ik net was opgevouwen en kon ik zo een schoon shirt uit de was vissen. Ook voor Cecilia kon ik gelijk schone kleertje pakken. Dingen die makkelijk zitten bedacht ik maar, als je misselijk bent....
Na het omkleden viel ze in slaap, op het aankleedkussen. Na het even aan gekeken te hebben, wilde ik haar toch in bedje leggen, maar toen ik haar optilde werd ze weer wakker, en .........spuugde een tweede keer over me heen. Fijn, dat was mijn enige (net schone) broek. Eerst Cecilia maar opnieuw verschoond, en daarna mijzelf. Met de tweede keer spugen was wel een groot deel van mijn zorg weg, want ze keer weer helder uit haar oogjes.

Omdat ze op schoot bleef hangen, bedacht ik dat ik haar eens moest tempen. en ja hoor, verhoging, die al snel opliep naar koorts. Ik vrees (en hoop) dat het een ongelukkige samenloop van omstandigheden is geweest, en dat het spugen niet direcht verband houdt met de val. Tenslotte, het was niet haar eerste val. Ons meidje in een klimmertje, en wie hoog klimt.........

Ze spuugde een uur geleden nog een keer, en ligt nu te slapen Ik maak me op voor een onrustige nacht.

Ziek

Afgelopen zaterdag was er ballet uitvoering van Lea, en ik heb mooie foto's gemaakt, en zelfs op mijn computer gezet met de bedoeling die aan jullie te laten zien.
Het Liep echter even anders.

Bij thuiskomst was Cecilia wel erg warm, en bij het tempen, bleek ze gewoon flink koorts te hebben. 38.7. Niet dat ik me gelijk ongerust maakte, Rafael was donderdag ervoor ook met flinke koorts uit school gekomen, en na 8 uur extra slaap, was hij slap maar weer helemaal beter. Ik verwachtte bij Cecilia een soort gelijk ziektebeeld.
Toen ze zondagmiddag nog steeds hoge koorts had, die ook steeds verder opliep, en een bolle fontanel toch maar even naar de huisarts. Deze weekeindarts wilde haar wel gelijk zien, en na een gedegen onderzoek, en overleg met de kinderarts, toch weer naar huis. Ze zal wel een infectie hebben, maar waar? In de gaten houden, vooral zorgen dat ze niet uitdroogt, en paracetemol als de koorts te hoog oploopt.
Die paracetemol konden we gelijk bij de apotheek ophalen, want die heb ik niet standaard in huis.

Cecilia was ziek, en bleef ziek. Ziek in de zin van slap, alleen maar willen liggen en met de duim in haar mond om zich heen kijken. Een half uurtje, ene uur, en dan weer slapen. Veel slapen.
Ze wilde wel drinken, bij mij, liever niet uit een beker en zeker niet uit een fles, maar plassen was wat minder. Op enig moment heeft ze ruim 12 uur niet geplast.
Maandag nog steeds hoge koorts. Echt gerust was ik er niet op, maar diep ongerust was ik ook niet. Ik heb haar met behulp van paracetemol een beetje koeler gehouden, de koorts wilde ook niet erg zakken op de paracetemol. 40 graden en hoger vond ik echter.
Dinsdag leek het beter te gaan, al bleef de temperatuur boven de 38. Eindelijk, gisteren liep de temperatuur omloog, spontaan, zonder paracetemol. Nog steeds een temp, maar geen koorts meer . En ze werd ook weer wat tieriger. Wat meer zichzelf. Eind van de middag zat ze onder de vlekjes en stipjes, toch 4e, 5e of 6e ziekte geweest? Ik hoop het maar, want nu, donderdag ochtend is ze nog steeds niet echt beter,wel weer steeds meer zichzelf.
Zal nu de foto's van Ballet ook uploaden en een verhaaltje over schrijven.

Weer huisarts

In de nacht van donderdag op vrijdag was Cecilia verscheidene keren zo benauwd dat ik bang was dat het niet goed zou gaan. Uren heb ik met haar op gezeten, weinig anders kunnen doen dan op haar rug kloppen, recht op houden, en monitoren.
Na de ervaring van vorige weekeinde, wilde ik perse gisteren nog even overleg met de huisarts.
Pas aan het begin van de middag kon ik de huisartsenpraktijk bereiken. Niet doordat de lijnen daar steeds vol waren, maar ook omdat het oppassen gisteren heel erg hard werken was.

De huisarts wilde haar wel even zien. Natuurlijk was Cecilia op dat moment helemaal haar zonnige zelf. Niet lachen, maar wel ALLES willen zien, en vooral willen pakken. Ze was dan ook in eerste instantie niet te beluisteren omdat de dokter haar van achteren benaderde, en ze achterste voren draaide om te zien wat de dokter deed. Toen de dokter van voren kwam, wilde ze wel blijven zitten, en zeker toen ze een potje tippex in haar handjes kreeg.

De verkoudheid zit zeker in haar longen, andere inhaler gekregen voor haar. Een die ik vaker mag geven dan die van dinsdag. Ook kregen we het bijna dwingende advies mee om toch te bellen als ze snachts zo benauwd was. Baby's geven nu eenmaal een heel ander ziektebeeld overdag dan snachts. Er zit een prettiger dokter dan die van afgelopen weekeinde. ( zijn gedrag schijnt bekend te zijn, te oordelen naar de reactie van de doktoren op mijn verhaal)
Vannacht ging het gelukkig. Slechts 2 hoestbuien die ook snel overwaren. Geen extra puf nodig gehad. Ik hoop dat we het tij nu gekeerd hebben.

Huisarts vervolg

Vanmorgen, na nog een onrustige nacht, onze eigen huisarts gebeld. Daar konden we aan het eind van de ochtend terecht.
Zij luisterde naar de longen, en constateerde dat het misschien wel een hoge luchtweg infectie was geweest maar dat nu de longen leuk mee deden.
Ze schreef een inhaler voor. Cecilia heeft nu 2x een dosis gehad, en ook al hoest ze nu natuurlijk nog meer, ze lijkt minder benauwd.

Huisarts??

Al een paar dagen hoest Cecilia behoorlijk. Vooral snachts. Omdat ze niet mijn eerste is, durf ik het aan om het aan te kijken en af te wachten. Wel dacht ik afgelopen nacht dat ze wel moet ophouden met hoesten, anders gaan we wel dinsdag even met haar naar de huisarts.
Overdag gaat het, hoest ze wel, maar niet schrikbarend veel. Ze slaapt wel meer dan anders, en meer hazenslaaptjes. Echt helemaal gerust erop ben ik niet, maar omdat zoiets altijd begint aan het begin van het weekeinde wilde ik ook niet gelijk bellen.
Tot vanavond. Om 9 uur, begon ze al heel erg te hoesten, ipv om 2 uur snachts, en zo erg dat we allemaal bezorgd naar haar keken. Ik besloot dat artsenbezoek niet meer tot morgen kon wachten en belde de artsenpost.
De assistente, die de telefoon opnam, was allervriendelijkst. Ik kan niet anders zeggen. Vol begrip, en wilde overleg met de arts. Of ik het geen probleem vond de arts te bezoeken vroeg ze nog.
Daarna was het heel lang stil. Overleg met de arts had opgeleverd dat ik Cecilia wel een paracetemol mocht geven, 120mg moet ze kunnen hebben. En om 1 uur vannacht mag ze nog een keer.
Op mijn opmerking dat ik daar het nut niet van in zie, en dat ik ook daar de artsenpost niet voor bel, reageert ze begripvol, en vind het jammer dat ik zo het gesprek wil beeindigen.
Ze zal nog met de arts overleggen, en dan belt zij of de arts terug.

De arts belt terug. Een huisarts die ik al ken vanaf toen hij als student bij mijn vader in de praktijk het vak nog moest leren. Ik spreek hem dus aan met zijn voornaam, zoals ik dat altijd gewend ben. Eerst gooit hij met dure termen, die ik geheel begrijp. Omdat Ruurd hoest op de achtergrond is hij er van overtuigd dat het een hoge luchtweg infectie is. En dat haar ademhaling af en toe stokt is normaal.
Als ik hem, nogmaals vertel, dat dit niet mijn eerste kind is, en dat ik echt vaker met dit bijltje heb gehakt, bijt hij me toe dat ik vanmorgen had moeten bellen. Voor de 3e keer vertel ik dat ik helemaal niet de artsenpost had willen bellen, maar morgen naar mijn huisarts wilde gaan met haar, maar dat ik eigenlijk zo de nacht niet in durf.
Tja, zegt hij, ik kan niets voor je doen, je moet monitoren. Waarop ik opmerk dat ik dat al 2 nachten doe, en hij mij toebijt dat hij aan het praten is en ik moet luisteren.
Als hij me op het eind van het gesprek meldt dat ik vannacht mag bellen als ik het nodig vind, denk ik laaaat maar. En voor het eerst vind ik het jammer dat er niet een mogelijkheid is een andere arts te benaderen, of een EHBO te bezoeken.
De eerstelijns gezondheidszorg is gewoon niet meer wat het geweest is. Want zelfs als ik een overbezorgde moeder zou zijn (wat ik niet ben) dan nog zou het weinig moeite kosten voor de arts om heel even naar de longen van mijn dochter te luisteren, en mij gerust te stellen.
Voor nu ga ik me opmaken voor een onrustige nacht.

Ziek

Na alle zieken die er hier waren, ben ik nu zelf geveld.
Koorts, buikpijn, en ellendig. Vandaag een groot deel van de dag in bed gelegen, zelfs een paar uur geslapen.
De koorts daalt gelukkig weer, nu de buikpijn nog......

Kiespijn update

Eindelijk, na dagen ellende, en pap, gaat het beter met mijn kies. Ik kan zelfs weer, heeeel voorzichtig bijten ermee.
Gelukkig, dat betekent ook dat ik weer brood kan eten, en al ben ik geen broodeter, de pap kwam mijn neus uit.

Wat een mooi bijkomend voordeel is, is dat de overdreven vermoeidheid ook verdwenen is. Misschien heeft de antibiotica ook een andere infectie aangepakt, of de ontsteking was al langer aanwezig, en alleen niet pijnlijk. Ik vermoed het laatste. Ik kan nl nu ook met koud water mijn mond spoelen en ik lees dat niet tegen koude vloeistoffen kunnen symptoom van een ontsteking.

Ik ben wel erg blij dat ik me beter voel. Ik maakte me wel zorgen of die slechte conditie, grote vermoeidheid geen invloed zou hebben op een bevalling. Op dit moment heb ik alleen last van de normale vermoeidheid tijdens een zwangerschap. Maar ik heb weer energie. Zoveel energie dat ik vandaag luiertjes heb geknipt (ja ik ga weer voor katoen), stof voor andere heb gekocht, en een en ander heb weten te regelen voor de geboortekaartjes. Zou het dan toch allemaal op tijd goed komen???

Kiespijn deel 2

Gisterenavond met veel pijn in mijn mond naar bed gegaan. Slapen gaat slecht als je pijn hebt heb ik (weer eens) gemerkt. Vannacht herhaaldelijk gedacht dat ik vanmorgen de kies er uit zou laten trekken.
Om half 3 2 paracetemol geslikt, en toen een paar uur geslapen. Om half 6 wakker geworden omdat R weg ging met de boot van 6 uur. Om een uur later weer wakker te worden omdat hij weer terug was, hij was iets belangrijks vergeten en had dat pas gemerkt toen hij bij de boot stond.

Bij het opstaan om 7 uur, verging ik nog van de pijn. Na lang aarzelen toch een paracetemol genomen, en de antibiotica. Sinds een minuut of 10 lijkt de pijn af te zakken. Het kloppende van de ontsteking was bij het wakker worden gelukkig al verdwenen.

Waar ik ook erg blij mee ben is dat Tinus erg van zich laat horen. Ik maak me toch zorgen, antibiotica en pijnstillers kunnen niet echt goed zijn voor zo'n hummeltje. Al verzekerd iedereen me dat het geen kwaad kan.

Zou Tinus niet in mijn buik zitten, dan had ik gisteren geen moment geaarzeld en de kies er uit laten trekken, maar op internet lees ik ook dat de stoffen die ze gebruiken voor de verdoving (waar ik toch al niet tegen kan) toch wel erg link zijn in geval van zwangerschap. Ik bijt me er wel weer door heen, of beter ik bijt wel even niet, nergens in.

Kiespijn

Ik heb een kies, nou ja, ik heb er natuurlijk meer, maar 1 die erg dwingend aanwezig is. Er zijn al verschillende behandelingen op losgelaten, maar steeds zeurt die kies weer om aandacht.
Sinds afgelopen v rijdagmiddag in zulke toenemende mate dat ik vanmorgen de paracetemol greep, en zelfs 2.
Dus na lang nadenken toch de tandarts gebeld en vanavond naar het pijnspreekuur.
Tja, en dan heb je een probleem als zwangere vrouw. Want een zenuwbehandeling, die er volgens mij al inzit, doen ze liever niet als je zwanger bent. Een kies trekken is ook niet de juiste actie tijdens een zwangerschap.
Uiteindelijk in overleg met mij en de verloskundige besloten tot een antibiotica kuur, en pijnstilling. Antibiotica is de enige behandeling die nog niet is losgelaten op deze kies, dus ik heb goede hoop dat het zal helpen, temeer het om de wortel heen zichtbaar dik is, de ontsteking zit dus nog daar waar de bloedvaten langskomen.
De eerste pil is geslikt, en vanavond, voor het slapen de tweede. Ik duim dat het helpt en dat ik iig tot na de bevalling verder pijn vrij blijf.

Ziek???

Afgelopen dinsdagochtend belde M dat ze ziek was, en dat ze dus de kinderen niet kwam brengen. Na eerst 10 minuten voor me uit gekeken te hebben, me afvragend wat ik DAN eens zou doen vandaag, heb ik mijn scrapspul op tafel gelegd, en ben begonnen met het verder afmaken van het scrapbook over de eerste 21 jaar van mijn oudste dochter. Dat had in december al af moeten zijn, doordat ik ineens meer dan 40 uur per week aan het werk raakte, is er een ernstige vertraging opgetreden in dat proces.
Lekker dacht ik, ff een paar dagen ongestoord scrappen.

Natuurlijk liep het anders, het zal hier eens wel gewoon gaan.
Zoals de meeste drukke mensen wel weten, als er rust is in het hectische bestaan, denkt het lichaam, nu ga ik ziek worden, hoofdpijn krijgen oid. In mijn geval betekende dat dat de verkoudheid die er al aan zat te komen, in alle hevigheid losbarstte. Net niet ziek, maar wel hevig verkouden, overdag uren slapen, wel heerlijk dat dat een keer kan, snachts slecht slapen door keelpijn en verstopte neus.
Een deel van het werk loopt gewoon door, en ook de cursus in Utrecht heb ik gewoon gedaan. Echt ziek was ik tenslotte niet.
Gisteren was ik wel heel erg moe, dus heb ik alle mannen de deur uit gezet, die gingen naar het Marine Museum in den Helder, en ik kon lekker scrappen. Spelen met de 4 nieuwe alfabetten voor de Cricut die zaterdag eindelijk binnen waren gekomen.

Ziek?? Nee niet echt, maar ook niet fit, en vandaag begint een lange periode waarin ik eigenlijk 2 banen heb. Grote kans dus, dat ik me vanavond weer helemaal geweldig voel, alleen een beetje moe.
Ik schijn nou eenmaal beter te functioneren als ik veel te doen heb.

niet handig

Gisteren was hij al niet lekker, nu officieel ziek.
Hij werd vanmorgen om 6 uur wakker met de mededeling: We gaan naar beneden. Om mijn, wat gaan we daar dan doen? antwoordde hij, Cola drinken.

Mijn overlevendige zoon van 3 ligt nu, 2 uur na zijn ontwaken, nog steeds stil op bed.

Niet echt handig als je weet dat we donderdagochtend in alle vroegte naar Praag vliegen.