Huisarts??

Al een paar dagen hoest Cecilia behoorlijk. Vooral snachts. Omdat ze niet mijn eerste is, durf ik het aan om het aan te kijken en af te wachten. Wel dacht ik afgelopen nacht dat ze wel moet ophouden met hoesten, anders gaan we wel dinsdag even met haar naar de huisarts.
Overdag gaat het, hoest ze wel, maar niet schrikbarend veel. Ze slaapt wel meer dan anders, en meer hazenslaaptjes. Echt helemaal gerust erop ben ik niet, maar omdat zoiets altijd begint aan het begin van het weekeinde wilde ik ook niet gelijk bellen.
Tot vanavond. Om 9 uur, begon ze al heel erg te hoesten, ipv om 2 uur snachts, en zo erg dat we allemaal bezorgd naar haar keken. Ik besloot dat artsenbezoek niet meer tot morgen kon wachten en belde de artsenpost.
De assistente, die de telefoon opnam, was allervriendelijkst. Ik kan niet anders zeggen. Vol begrip, en wilde overleg met de arts. Of ik het geen probleem vond de arts te bezoeken vroeg ze nog.
Daarna was het heel lang stil. Overleg met de arts had opgeleverd dat ik Cecilia wel een paracetemol mocht geven, 120mg moet ze kunnen hebben. En om 1 uur vannacht mag ze nog een keer.
Op mijn opmerking dat ik daar het nut niet van in zie, en dat ik ook daar de artsenpost niet voor bel, reageert ze begripvol, en vind het jammer dat ik zo het gesprek wil beeindigen.
Ze zal nog met de arts overleggen, en dan belt zij of de arts terug.

De arts belt terug. Een huisarts die ik al ken vanaf toen hij als student bij mijn vader in de praktijk het vak nog moest leren. Ik spreek hem dus aan met zijn voornaam, zoals ik dat altijd gewend ben. Eerst gooit hij met dure termen, die ik geheel begrijp. Omdat Ruurd hoest op de achtergrond is hij er van overtuigd dat het een hoge luchtweg infectie is. En dat haar ademhaling af en toe stokt is normaal.
Als ik hem, nogmaals vertel, dat dit niet mijn eerste kind is, en dat ik echt vaker met dit bijltje heb gehakt, bijt hij me toe dat ik vanmorgen had moeten bellen. Voor de 3e keer vertel ik dat ik helemaal niet de artsenpost had willen bellen, maar morgen naar mijn huisarts wilde gaan met haar, maar dat ik eigenlijk zo de nacht niet in durf.
Tja, zegt hij, ik kan niets voor je doen, je moet monitoren. Waarop ik opmerk dat ik dat al 2 nachten doe, en hij mij toebijt dat hij aan het praten is en ik moet luisteren.
Als hij me op het eind van het gesprek meldt dat ik vannacht mag bellen als ik het nodig vind, denk ik laaaat maar. En voor het eerst vind ik het jammer dat er niet een mogelijkheid is een andere arts te benaderen, of een EHBO te bezoeken.
De eerstelijns gezondheidszorg is gewoon niet meer wat het geweest is. Want zelfs als ik een overbezorgde moeder zou zijn (wat ik niet ben) dan nog zou het weinig moeite kosten voor de arts om heel even naar de longen van mijn dochter te luisteren, en mij gerust te stellen.
Voor nu ga ik me opmaken voor een onrustige nacht.